Saturday, September 27, 2014

စာေလးတေစာင္



ဟိုးအေ၀းက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတေယာက္ေယာက္ဆီက တံဆိပ္ေခါင္းေလး ကပ္ထားတဲ့ စာအိတ္ကေလးနဲ ့ စာေလးတေစာင္ ဖတ္ခ်င္တဲ့အာသီသေတြ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေနတာ မဆန္းဘူးလား…။ အဲဒီစာေလးထဲမွာ စာပို ့လုိက္သူက သူ ့ခံစားခ်က္ေတြကို နွလံုးသားကတဆင့္ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးေတြဆီ စီးေမ်ာရင္း ကိုယ့္ဆီကို အေရာက္ပို ့ထားတဲ့ စကားလံုးေလးေတြရွိေနရမယ္…။ ျဖစ္နုိင္ရင္ အဲဒီစာေလးကို နက္ျပာေရာင္ ယူနီေဖာင္းေလး၀တ္ထားတဲ့ မ်က္နွာခ်ိဳခ်ိဳနဲ ့ စာပို ့သမားေလးက အိမ္ေရွ ့ကေန စက္ဘီးေလး ကလင္ကလင္ အသံျပဳျပီး ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အခိ်န္မွာ လာပို ့တာမ်ိဳးေပါ့…။ စာေလးကို လက္ခံလုိက္ျပီး စာအိတ္ေလးေပၚက လက္ေရးေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း စာအိတ္ေလးထဲက စာတေစာင္ကို ရင္ခုန္စြာ မွန္းဆေပ်ာ္ရြွင္ရတဲ့ ခံစားမွဳ…။ အဲဒီလုိ ခံစားမွဳေလးမခံစားရတာမ်ား ဆယ္စုနွစ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာေရာေပါ့…။ ဒီေတာ့လဲ… ဒီခံစားမွဳေလးကို လြမ္းမိတာ ဆန္းသလားေနာ္…။

လက္ရွိအေျခအေနမွာ စာေတြနဲ ့မ်ား ေ၀းေနလို ့ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…။ စာေတြ စာေတြ တေန ့တေန ့ ဖတ္လုိက္ရတာ မနဲ ပါဘူး…။ ျပန္လိုက္ရတဲ့စာေတြကလဲ မနဲပါဘူး…။ အဲဒီစာေတြက စာအိတ္မဲ့တဲ့စာေတြ… လက္ေရးမဲ့တဲ့စာေတြ… ထိေတြ ့ကိုင္တြယ္လို ့မရတဲ့စာေတြ…။ အဲဒီစာေတြထဲမွာ ေတာင္းဆိုမွဳေတြ… တာ၀န္ေတြ… အလုိမက်မွဳေတြ… ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ… မေတာ္ေလာဘေတြ… တုိက္ခုိက္မွဳေတြနဲ ့… မြန္းၾကပ္လုိ ့ေနတယ္…။ အဲဒီစာေတြကို ကိုယ္မလိုခ်င္ မဖတ္ခ်င္ မျပန္ခ်င္ေပမယ့္လဲ… အဲဒီစာေတြက ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ ထမင္းတလုပ္ျဖစ္ေနျပန္ေတာ့…။ တေန ့တေန ့မ်ားျပားလွတဲ့ အဲဒီစာေတြၾကားထဲမွာ ကိုယ္က စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ လက္ေရးေလးနဲ ့ေရးထားတဲ့ စာေလးတေစာင္ကို အေမာတေကာ ရွာေဖြေနတတ္တယ္…။ ေမတၱာတရားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ ့ ထံုမြွမ္းထားတဲ့စာတေစာင္… ဘယ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနပါလိမ့္ေနာ္…။

တိုးတက္လာတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ ခလုတ္ေလးတခ်က္နွိပ္လုိက္ရံုနဲ ့ ဟိုးကမာၻတျခမ္းကသူကို ဒီဘက္ကေန ဆက္သြယ္လို ့ရေနမွေတာ့ စာတတန္ ေပတတန္ေတြ အလုပ္ရွဳပ္ အခ်ိန္ကုန္ပါတယ္လို ့ ေျပာရတဲ့ေခတ္ၾကီးမို ့ ကိုယ့္ကို လူေတြက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ လို ့ ထင္ၾကမလားပဲေနာ္…။ email… facebook… viber… skype… အဲဒီေလာက္ လူတေယာက္နဲ ့တေယာက္ လြယ္ကူစြာ ဆက္သြယ္လို ့ရေနတဲ့ေခတ္မွာ စာေလးတေစာင္ရဲ့ အေရးပါမွဳက ေမွးမွိန္လုိ ့မ်ား သြားခဲ့သလား…။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရးသူရဲ့ ကိုယ္ပုိင္လက္ေရးေလးေတြကို ကိုယ့္လက္ေလးနဲ ့ထိေတြ ့ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့ စာတေစာင္မွာ စာပို ့သူနဲ ့စာလက္ခံရသူရဲ့ၾကားက မျမင္နိုင္တဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြက တိတ္တိတ္ေလး အသက္၀င္ေနတယ္ဆိုတာ ျငင္းမရပါဘူး…။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ စာအိတ္ေပၚမွာ ကိုယ့္နာမည္ေလးေရးျပီး တံဆိပ္ေခါင္းေလးကပ္လုိ ့ ကိုယ့္ဆီ အေရာက္ပို ့တဲ့ စာေလးေပါင္း မ်ားစြာ လက္ခံရခဲ့ဘူးတာမို ့ ျပန္ေတြးမိတိုင္း ေက်နပ္မိပါတယ္…။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာသာ ေမြးခဲ့ရင္ စာအိတ္ေပၚေရာ စာရြက္ေပၚမွာပါ ကြန္ျပဴတာပံုနွိပ္စာလံုးေတြနဲ ့ ေရးထားတဲ့ စက္ရုပ္ဆန္တဲ့ ကြန္ျပဴတာဆန္တဲ့စာေတြပဲ ေတြ ့ဖူးမွာလုိ ့ ေတြးမိပါတယ္…။

စာေလးတေစာင္ဟာ ရပ္ေ၀းေျမျခားက ဘိုးဘြားေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို သယ္ေဆာင္ယူနိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုရင္ ယံုမလား…။ အညာက အဖိုး၊အဖြား၊ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ သတိတရတလတခါေလာက္ ပို ့လုိက္တဲ့စာေလးေတြကလဲ အညာနဲ ့အျမဲထိေတြ ့နီးစပ္ေနရသလို… ေဆြမ်ိဳးေတြ ကိုယ့္နံေဘးေရာက္ျပီး ဟုိကအျဖစ္အပ်က္ေတြ ေျပာျပေနသလို ရင္ထဲကို ေႏြးေထြးမွဳေတြ အေရာက္ပို ့ေပးတတ္တယ္…။ ေဖာင္တိန္အမဲေရာင္ေလးနဲ ့ စာေရးစကၠဴေလးေပၚမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္… အျဖစ္အပ်က္ေတြ စီစီရီရီ ေရးတတ္တဲ့ စာေလးေတြက ကိုယ့္အဖိုး ( ေမေမ့အေဖဆီက) စာေလးေတြပါ…။ အဖိုးစာေလးေတြမွာ ဆံုးမစာေလးေတြအျမဲထည့္ေရးတတ္သလို ျမင္းျခံတျမိဳ ့လံုးက အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြလဲ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ထည့္ေရးတတ္တာမို ့ ရသစံုတဲ့ စာေလးေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္…။ အဖိုးစာမ်ားေရာက္လာျပီဆို ကိုယ္တို ့တမိသားစုလံုး အတူစိတ္၀င္တစား ဖတ္ၾကျမဲပါ…။ ကိုယ္တို ့ေခတ္က အေရးတၾကီး အေၾကာင္းၾကားစရာရွိရင္ သံၾကိဳးရိုက္ေလ့ရွိပါတယ္…။ သံၾကိဳးဆိုတာ စာလို စာအိတ္ေလးေတြနဲ ့ ကဗ်ာမဆန္ေပမယ့္ စာတေၾကာင္းနွစ္ေၾကာင္းမွာ ေျပာခ်င္တာ လိုရင္းတိုရွင္းျဖစ္ေအာင္ ေရးရတာမ်ိဳးပါ…။ စာပို ့သမားကလဲ သံၾကိဳးပါတယ္ဗိ်ဳ ့ဆို နိုးနိုးၾကားၾကားရွိေအာင္ အိမ္ေရွ ့ကေန စက္ဘီးဘဲလ္သံေလးတင္မက လူကပါေအာ္ေျပာတတ္ပါတယ္…။ သံၾကိဳးလို ့ဆိုတာနဲ ့ ပူပင္မွဳေတြ ေရာက္လာတတ္ပါတယ္… ဘယ္သူမ်ားေနမေကာင္းလို ့လဲဆိုတဲ့ ပူပင္မွဳမ်ိဴးပါ…။ ဒါေပမယ့္… သံၾကိဳးက တခါတေလ ၀မ္းသာစရာ သတင္းေတြ သယ္လာတတ္ေသးတာ…။ ဆယ္တန္းကို ေတာ္ေတာ္နဲ ့မေအာင္တဲ့ ကိုယ့္ဦးေလး ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့နွစ္က “ေက်ာက္ခဲေရေပၚေပၚျပီ” ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ဘၾကီးရဲ့ ၆လံုးထဲေသာ သံၾကိဳးတေစာင္က ကိုယ္တို ့တမိသားစုလံုးအတြက္ ေပ်ာ္ရြွင္မွဳေတြ သယ္ေဆာင္လာတာ ခုထိကိုယ္အမွတ္ရေနတုန္း…။

စာေလးတေစာင္ဟာ အကြာအေ၀းဆိုတာေတြကို ေမ့ေပ်ာက္နုိင္ေအာင္ ခ်ဳံ ့ယူနိုင္စြမ္းရွိေနျပန္ေရာ…။ ေက်ာင္းေတြပိတ္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္းလြမ္းၾကလို ့ တျမိဳ ့တရြာကေန တကူးတက အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး အလြမ္းေတြစာအိတ္ေလးထဲထည့္ ပို ့လိုက္တဲ့ စာေလးေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားက သံေယာဇဥ္ကို ပိုလို ့အျမစ္တြယ္ ခိုင္ျမဲေစေအာင္ အစြမ္းေတြထက္လြန္းလွတယ္…။ စာအိတ္ေပၚက လက္ေရးေလးေတြကို ၾကည့္ျပီး… ဘယ္သူငယ္ခ်င္းဆီက ျဖစ္မလဲဆိုတာ မွန္းဆၾကည့္ရတာ ရင္ခုန္စရာပါ…။ ကိုယ္တုိ ့ေခတ္က အာအိုင္တီက တနုိင္ငံလံုး တေက်ာင္းထဲရွိတာမို ့ … အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက စာေလးေတြ လက္ခံရရွိတာ ေပ်ာ္စရာပါ…။ တခိ်ဳ ့အနုပညာ ၀ါသနာပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကဗ်ာတို ကဗ်ာစေလးေတြ ထည့္ေရးေပးတတ္တဲ့အခါ ကိုယ္ျဖင့္ေပ်ာ္လို ့မဆံုးပါဘူး…။ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက တကူးတက ေရးပို ့တဲ့ စာေလးေတြကို တျမတ္တနုိး အမွတ္တရ သိမ္းထားျပီး လြမ္းတိုင္းဖြင့္ဖတ္တတ္ပါတယ္…။ အထူးသျဖင့္.. အေရးအခင္း ၃နွစ္ပိတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြက စာေလးေတြ ကိုယ့္ေသတၱာေလးထဲမွာ အမ်ားၾကီးစုမိတဲ့အခ်ိန္ေလးပါပဲ…။

စာေလးတေစာင္ဟာ ဘ၀နွစ္ခု အစျပဳဖို ့လဲ ျဖစ္ေနတတ္ေသးတာ မဟုတ္လား…။ ပြင့္လင္းျမင္သာလာတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ေကာင္ေလးတေယာက္က ေကာင္မေလးတေယာက္ကို ဖုန္းထဲကပဲျဖစ္ျဖစ္… chattingလုပ္ရင္း ျဖစ္ျဖစ္…ဒါမွမဟုတ္… ကဗ်ာဆန္တဲ့ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတခုမွာျဖစ္ျဖစ္… သူ ့ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို ရင္ဖြင့္ၾကပါတယ္…။ ကိုယ္တို ့ေခတ္မွာေတာ့ တခ်ိဳ ့ေတြက ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို စာေလးတေစာင္နဲ ့ ရင္ဖြင့္တတ္ၾကတယ္…။ ကိုယ္နဲ ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ( ခုေတာ့ ကိုယ့္ခင္ပြန္းေပါ့) ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ နံရံေလးကို ျဖိဳခြင္းလို ့ ခ်စ္သူဘ၀အစျပဳဖို ့ စခဲ့တာလဲ ခ်စ္သူရဲ့ ရိုးသားလြန္းတဲ့… အဖြဲ ့အႏြဲ ့မပါ.. လက္ေတြ ့ဆန္ေပမယ့္ ခ်စ္သူရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို ထိုးေဖာက္ျမင္နိုင္တဲ့ စာေလးတေစာင္က စခဲ့တာပါ…။ အဲဒီစာေလးဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ့မွတ္တုိင္ေလးတခုဆိုလဲ မမွားသလို ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္တဘ၀ထူေထာင္ဖို ့အမွတ္တရ လွပတဲ့ နိဒါန္းေလးဆိုလဲ မမွားဘူးေလ…။

စာေလးတေစာင္ဟာ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းေနတဲ့ ခ်စ္သူနွစ္ဦးရဲ့ အလြမ္းေတြေ၀ဒနာေတြကို ေျဖေလ်ာ့သက္သာသြားေအာင္လဲ ကုစားတတ္ေသးရဲ့ေလ…။ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ေ၀းေနတဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ သစၥာတရားေတြ… ဂရုစိုက္မွဳေတြ… နားလည္မွဳေတြ… လြမ္းဆြတ္တမ္းတမွဳေတြဟာ စာေလးကတဆင့္ တေယာက္နွလံုးသားကေန တေယာက္နွလံုးသားဆီ စီးဆင္းသြားတတ္တာ…။ ခ်စ္သူကိုယ္တုိင္ေရးတဲ့ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ခ်စ္သူလက္ေရးေလးေတြက ခ်စ္သူကိုယ့္နံေဘးမွာ ရွိေနသလို နာက်င္ခါးသက္တဲ့ အလြမ္းေ၀ဒနာေတြက ခဏထြက္ေပါက္ရ သက္သာေစခဲ့တာ ကိုယ္ေတြ ့ပါပဲ…။ ကိုယ့္အလြမ္းေ၀ဒနာေတြကို ကုစားသက္သာေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီစာေလးေတြကို ကိုယ္ျမတ္နုိးလြန္းလို ့ ကိုယ့္ဘီရိုေလးထဲက ကတ္ထူပံုးေလးမွာ ယေန ့ထက္ထိ မေပ်ာက္မပ်က္ေအာင္ သိမ္းဆည္းထားဆဲပါ…။

စာေလးတေစာင္ဟာ တခါတေလက်ျပန္ေတာ့ တီးတိုးတိုင္ပင္ ရင္ဖြင့္စရာ ေနရာေလးျဖစ္ေနတတ္ျပန္ေရာ…။ ပို ့သူရဲ့ ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခုခု… ဒါမွမဟုတ္ မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ အေျခအေနတခုခု… ဒါမွမဟုတ္ အားငယ္ခိုကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ခံစားခ်က္တခုခုကို သိေစခ်င္သူ တေယာက္အတြက္ အလံုျခံဳဆံုး ရင္ဖြင့္စရာေနရာက စာေလးတေစာင္ျဖစ္လို ့…။ လက္ခံရရွိသူရဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား… ေမတၱာတရားေတြ အေျခခံတဲ့ ရင္နဲ ့ရင္းတဲ့ အၾကံဥာဏ္ေလးေတြ အျပည့္ပါတဲ့ ျပန္စာေလးတေစာင္ဟာ ပို ့သူရဲ့ လက္ရွိအခက္အခဲကေန လြတ္ေျမာက္စရာ ေနရာေလးတခုပါပဲ…။

အဲဒီလို ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ကုိယ့္ဆီကို စာေရးသူရဲ့ လက္ေလးနဲ ့ေရးထားတဲ့ လက္ေရးစာေလးတေစာင္ တကယ္ကို ့ ရရွိလာခဲ့ပါတယ္…။ ကိုယ္တခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ ပို ့သူရဲ့စာေလးဟာ ကိုယ့္ရင္ထဲကို ၾကည္ႏူးမွဳေတြ ေပးစြမ္းနုိင္တာ မဆန္းဘူးလား…။ စာေလးထဲမွာ ေက်းဇူးတရားေတြပါတယ္… အားငယ္မွဳေတြပါတယ္… အနာဂတ္အတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပါတယ္… အင္အားေတြပါတယ္… ၾကိဳးစားမွဳေတြပါတယ္… ေႏြးေထြးရင္းနွီးမွဳေတြပါတယ္… ျပီးေတာ့ စာေလးထဲမွာ ဘ၀တခုပါတယ္…။ အဲဒီစာေလးဟာ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနတာထက္ ပိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ ေလးနက္မွဳေတြ ေပးနုိင္လြန္းတာမို ့ စာပို ့သူေလးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိေတာ့တယ္...။



(စာၾကြင္း…။ BPP အတြက္ ကြ်န္မကို တခုတ္တရ စာေရးျဖစ္ေအာင္ တက္ဂ္ေပးၾကတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္သူနဲ ့ ခ်စ္ညီမေလး ေမဓာ၀ီ တို ့ကို ခ်စ္လုိ ့ ဒီပုိ ့စ္ေလးကို ေရးပါတယ္…။ BPP ရည္ရြယ္ခ်က္မပ်က္ရေအာင္.. တက္ဂ္ဂိမ္းတို ့ထံုးစံမပ်က္ေအာင္ ဆက္တက္ဂ္ခ်င္သူမ်ားကေတာ့.

၁) စာမေရးတာ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ ခ်စ္သမီးေလးနွစ္ေယာက္ေမေမ ညီမေလးနုစံ

၂) ဖဘေပၚမွာ note ေလးေတြေရးျပီး ဘေလာ့ေပၚေပ်ာက္ေနတဲ့ ညီမေလးခြန္ျမလွိဳင္နဲ ့

၃) ဖဘေပၚ status ေလးေတြမၾကာမၾကာတင္ျပီး ဘေလာ့ေပၚေပ်ာက္ေနတဲ့ ညီမေလးေပါက္

၄) ေပ်ာက္ေနတာၾကျပီျဖစ္တဲ့ ခ်စ္ေသာ အာအုိင္တီ မမ မသိဂီၤ

၅) အမိျမန္မာျပည္ေရာက္ ခ်စ္ေသာမမ မခင္ဦးေမ

၆) စာေရးေကာင္းတဲ့ ကြ်န္မနွစ္သက္ေသာ စာေရးဆရာမမ မေမျငိမ္း

ရ) ဖဘေပၚမွာ ေန ့တုိင္းေတြ ့ေနရေပမယ့္ ဘေလာ့ေပၚမွာ လြမ္းမိေနတဲ့ မမ မခင္မင္းေဇာ္

တပံုၾကိီးတက္ဂ္တာ စာေတြတပံုၾကီးဖတ္ခ်င္လုိ ့ပါ… စိတ္မဆိုးနဲ ့ေနာ္…)

တန္ခူး

27-Sep-2014 8:20PM

Friday, September 5, 2014

ကင္းတဲေလးနဲ ့ဂီတသံ



ကြ်န္မညဘက္ေတြ ညည့္နက္တဲ့အထိ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြ်န္မကို အမ်ိဳးသားက တီဗီြၾကည့္ရင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ေပးတတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သူပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးဆို ကြ်န္မသူ ့ကို အိပ္ခုိင္းျပီး တေယာက္ထဲ သားနဲ ့အမ်ိဳးသား အိပ္ေနတဲ့ ကုတင္နံေဘးမွာ အလုပ္လုပ္တတ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါတုိင္း ပတ္၀န္းက်င္က ဆိတ္ျငိမ္ ေနတတ္တာေၾကာင့္ တခါတခါ ဟိုးအေ၀းက ဂီတသံေလးကို လြမ္းမိတတ္တယ္…။ ကြ်န္မလြမ္းပံု ဆန္းခ်က္မ်ား ဆိတ္ျငိမ္တတ္လြန္းမွဳကို သည္းမခံနုိင္တဲ့အခါ ေခြးေဟာင္သံေတာင္ တမ္းတမိတဲ့အထိပဲ…။

ကြ်န္မက ငယ္ငယ္က သိပ္ေၾကာက္တတ္ခဲ့တာ…။ ညည့္နက္သန္းေခါင္ စာက်က္တဲ့အခါ ကြ်န္မၾကီးၾကီးက ကြ်န္မနံေဘးမွာ အိပ္ရင္းေစာင့္ေပးရတဲ့အထိ…။ ခုမွသာ အသံေတြကို မက္မက္ေမာေမာ ေတာင့္တတတ္ေနေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက အသံေလး ခြ်တ္ခြ်တ္ၾကားတာနဲ ့ ၾကီးၾကီးကို နွိဳးပါေလေရာ…။ ၾကီးၾကီးခမ်ာ ကြ်န္မစာေမးပြဲနီးတဲ့အခိ်န္ဆို အိပ္ေရး၀တယ္ မရွိပါဘူး…။ ၾကီးၾကီး အညာကို အျပီးျပန္သြားေတာ့ ကြ်န္မေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ တေယာက္ထဲစာက်က္ရတဲ့ညေတြမွာ ကြ်န္မအေဖာ္က ဂီတသံေလးပါပဲ…။ အဲဒီတုန္းက လမ္းတိုင္းလမ္းတုိင္းမွာ ရပ္ကြက္လံုျခံဳေရး၊ မီးေရး၊ ထင္းေရး အတြက္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထနဲ ့ ကင္းေစာင့္ဖို ့ ကင္းတဲေလးေတြရွိတတ္ပါတယ္…။ ခုေတာ့ အဲဒီလိုရွိေသးလား မသိဘူးေနာ္…။ ကင္းတဲေလးေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေျခတံရွည္ ၀ါးခင္း၊သက္ကယ္ သို ့ ဓနိမိုးေလးေတြပါ…။ ကင္းတဲထဲမွာ အေရးဆို အခ်က္ေပးလုိ ့ရေအာင္ သံျပား၀ုိင္းၾကီးတခုနဲ ့သံေခ်ာင္းတခုရွိပါတယ္…။ အဲဒီသံေခ်ာင္းသံၾကားျပီဆို ရပ္ကြက္က မီးလား သူခိုးလားဆို နိုးနိုးၾကားၾကားရွိၾကပါတယ္…။

ရပ္ကြက္ထဲက ေယာက်ၤားသားရွိတဲ့ အိမ္တုိင္း ညဖက္ အလွည့္က် ကင္းေစာင့္ေလ့ရွိပါတယ္…။ ေယာက်ၤားသားမရွိတဲ့အိမ္ေတြကို ရပ္ကြက္ထဲက အကိုၾကီးေတြက ေစာင့္ေပးပါတယ္…။ ရပ္ကြက္ေလး ျငိမ္းခ်မ္းေနျပီဆို ကင္းေစာင့္တဲ့အကိုၾကီးေတြက ဂီတာေလးကို တိုးတိုးေလးတီးျပီး သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုတတ္ပါတယ္…။ ကြ်န္မတို ့အိမ္က လမ္းေထာင့္မွာမို ့ ၀ရန္တာကၾကည့္ရင္ ကင္းတဲေလးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္…။ ညဖက္ေတြမွာ လတ္ဆတ္တဲ့ေလေအးေအးရတဲ့ ၀ရန္တာမွာ ကြ်န္မစာက်က္ေလ့ ရွိပါတယ္…။ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ ကင္းတဲက ဂီတာသံတုိးတိုးေလးနဲ ့ သီခ်င္းသံတိုးတိုးေလးက ဒီညမွာ ငါတေယာက္ထဲမဟုတ္ပါလားဆို ေၾကာက္စိတ္ေျပေစတာမို ့ ကင္းတဲထဲက ကင္းေစာင့္တဲ့ အကိုၾကီးေတြကို ၾကိတ္ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…။

လူေျခတိတ္ခ်ိန္မို ့ ဂီတာကို အက်ယ္ၾကီး မတီး… သီခ်င္းကို အက်ယ္ၾကီးမဆိုေပမယ့္ ကြ်န္မတို ့အိမ္က အနီးေလးမို ့ သူတို ့ဆိုတဲ့ သီခ်င္းတုိင္းကို ေသခ်ာၾကားရပါတယ္…။ ခဏခဏ ၾကားရတတ္တဲ့သီခ်င္းေလးေတြက မြန္းေအာင္ရဲ့ ရိုးရိုးေလး၊ ၀တ္မွဳန္၊ ယု၊ လြမ္းရတဲ့ညေတြ လြန္ပါေစ၊ ၈/၈၂ အင္းလ်ား၊ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ ေမျမိဳ ့မိုး၊ ေမာင့္လျပည့္၀န္း၊ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္၊ ေမာင့္အရိုင္းပန္း၊ ခုိင္ထူးရဲ့ သိလား၊ တခ်ိဳ ့ေတြေနနိုင္လြန္းတယ္၊ စစ္ကိုင္းလမ္း၊ ထူးအိမ္သင္ရဲ့ ေခါင္းေလာင္းေလးေတြ ျမည္ေနျပီ၊ ေ၀းသြားတဲ့အခါ၊ ေဂ်ညီညီရဲ့ အရိပ္ကေလး… စတဲ့ သိပ္ဆူဆူညံညံၾကီး မဟုတ္ပဲ ညရဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳထဲမွာ စီး၀င္ေမ်ာပါသြားနိုင္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြပါ…။ တခ်ိဳ ့ဆို တကယ့္ကို အဆုိေတာ္ၾကီးေတြလို ဆိုနုိင္တာ အံ့ၾသစရာပါ…။ စာေမးပြဲနားနီးလို ့ ပင္ပန္းေနတဲ့စိတ္ေတြက အဲဒီကင္းတဲက ပ်ံ ့လြင့္လာတဲ့ ဂီတသံေလးေၾကာင့္ ျပန္လည္ၾကည္လင္တတ္လာလို ့ ကင္းတဲေလးနဲ ့ ဂီတသံဟာ ကြ်န္မအေဖာ္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္…။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ညေတြမွာ ဂီတာသံေလးေပ်ာက္ေနရင္ တခုခုလိုအပ္ေနသလို ခံစားရတဲ့အထိပါ…။

ေခတ္ေတြေျပာင္းလာျပီး ကြ်န္မေမာင္ေလးတုိ ့ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ မြန္းေအာင္၊ ခုိင္ထူး၊ စို္င္းထီးဆုိင္ကေန ေဇာ္၀င္းထြတ္၊ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးၾကီး၊ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္…။ စာမက်က္ရေတာ့တဲ့ ကြ်န္မက အိပ္ယာထဲကေန အဲဒီသီခ်င္းေလးေတြလဲ နွစ္သက္စြာနားေထာင္ျမဲပါ…။ ညနဲ ့ဂီတ ဘယ္ေလာက္ ပနံရလုိက္ဖက္လုိက္ပါသလဲေနာ္…။ ညရဲ့ ျငိမ္သက္ျငိမ္းခ်မ္းမွဳေၾကာင့္ သီခ်င္းသီဆိုသူေတြကလဲ ျငိမ္းခ်မ္းေအးေဆးတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ ေရြးဆိုတတ္ၾကတယ္…။ ကြ်န္မက အေဆာင္မေနဘူးသူဆိုေတာ့ အေဆာင္ေရွ ့ဂီတ၀ို္င္းေလးေတြဆို ပိုလို ့ေတာင္ အသက္၀င္ နားေထာင္ေကာင္းလိမ့္မယ္ဆိုတာ မွန္းဆလုိ ့ရပါတယ္…။

ဒီေရာက္ျပီးမွ အိမ္အလည္ျပန္တဲ့အခါ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွာ အိမ္ေရွ ့က ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ ကင္းတဲေလးနဲ ့ ဂီတသံကို လြမ္းမိတတ္ပါတယ္…။ အေမ့စံပယ္ရံုေလးက ခံုတန္းရွည္ေလးေအာက္မွာ ထုိင္ရင္း ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ၀ရန္တာမွာ စာေအာ္က်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ပံုရိပ္ေလးကို ကိုယ္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္…။ အိမ္ေဘးလမ္းေစ်းဆိုင္ေလးမွာ လူငယ္ေလးေတြ ဂီတာတီးသံၾကားေတာ့ ကြ်န္မနွစ္အေတာ္ၾကာၾကာ လြမ္းဆြတ္ေနခဲ့တဲ့ ဂီတသံေလးမုိ ့ နွစ္ျခိဳက္စြာ နားစြင့္မိပါတယ္…။ စို္င္းစိုင္းခမ္းလွိဳင္ည… ရဲေလးည… ဆုိေတးည… ဘန္နီျဖိဳးည… ေခတ္ေတြ အခါခါေျပာင္းလာေပမယ့္… ပါးေပၚမွာ သနပ္ခါးေလးနဲ ့ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာကြယ္ဆိုတာေလးနဲ ့ ေခတ္သစ္ညရဲ့ဂီတကိုလဲ ကြ်န္မက နွစ္သက္ျမတ္နုိုးဆဲပါ…။ ကင္းတဲေလးက ဂီတသံအလြမ္းေျပေပါ့ေလ…။

တန္ခူး

12:01 am 5 Sep 2014

Tuesday, August 5, 2014

သစၥာတရားတို ့ျဖင့္…



Groom: “ I, take you, to be my wife. I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honour you all the days of my life.


Bride:” I, take you, to be my husband. I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health. I will love you and honour you all the days of my life. “

“အဲဒီစကားလံုးေတြက လက္ေတြ ့မဆန္လုိက္တာ… သတို ့သမီး မ်က္၀န္းထဲကို ခုၾကင္ၾကင္နာနာ စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ သတို ့သားအၾကည့္ေတြ တနွစ္ေတာင္ ခံပါ့မလားမသိ…ဟိဟိ”

“ေအးေလ… နာဖ်ားသည္ျဖစ္ေစတဲ့… ဘယ္ေယာက်ၤားမွ နာဖ်ားေနတဲ့ နာတာရွည္မိန္းမကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ျပဳစုမွာ မဟုတ္ဘူး… လူေရွ ့သူ ့ေရွ ့ လူၾကားေကာင္းေအာင္သာ လုပ္ျပမယ္… ကြယ္ရာက်ေတာ့ က်န္းမာနုပ်ိဳတဲ့ေကာင္မေလးနဲ ့ေနမွာ”

သတို ့သမီးေလးနဲ ့သတို ့သားေလးတို ့ရဲ့ မဂၤလာအရွိဆိုး မဂၤလာကတိက၀တ္ေတြ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ေပးေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မေဘးက ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္ရဲ့ တီးတိုးေျပာဆိုသံေတြေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္…။ သူတို ့ရွိလွမွ အသက္၂၀ ၀န္းက်င္ေပ့ါ…။ နွစ္ေယာက္လံုး ရင္ညြွတ္ေလးေတြ ျမင္ရေအာင္ လည္ဟုိက္ေနတဲ့အက်ီၤေလးေတြနဲ ့… ျပီးေတာ့ေပါင္တံသြယ္သြယ္ေလးေတြ ျမင္ေနရေအာင္ တိုတဲ့စကပ္ေလးေတြနဲ ့…။ အဲဒီေလာက္ နုနယ္တဲ့နွလံုးသားေလးေတြမွာ ဘာေၾကာင့္ ဒီအရုပ္ဆိုးတဲ့ အျမင္ေတြ ရွိေနပါလိမ့္…။

“ဟယ္…. ခုမွရွင့္အိတ္ေလးေတြ ့တယ္ေတာ့… chanel ေလး… အရင္က မေတြ ့ပါဘူး… မဟုတ္မွလဲြေရာ ဦး၀ယ္ေပးထားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္”

“အဟုတ္ေပါ့… သိတယ္မိုလား… chanel တအိတ္ေလာက္ကေတာ့ တခါခြ်ဲပဲ… ဟိုတေလာက စကၤာပူလုိက္သြားတုန္းက ၀ယ္ေပးတာေလ ”

“ေအး…နင္လုိက္သြားတာ ပုိးေျပာလို ့သိလုိက္တယ္… သူ ့မိန္းမၾကီးက ေလဆိပ္ထိလိုက္ပို ့တာဆို”

“ေအးေလ… ပါတိတ္၀မ္းဆက္ၾကီးနဲ ့ရုပ္ၾကမ္းၾကီးနဲ ့ သူ ့ေယာက်ၤားကို မွာေနလုိက္တာ မျပီးဘူး… အသြားေလယဥ္ေပၚကေန… အျပန္ေလယဥ္ေပၚထိ အရမ္းကဲတဲ့ သူ ့ေယာက်ၤားကို ဗီြဒီယိုရုိက္ျပီးသာ ျပလုိ္က္ခ်င္တယ္.. ”

“နင္… ဦးကို ယူမွာလား”

“ယူမွာေပါ့ဟ… ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္စရာမလိုပဲ လွလွပပေလးျပင္ ထုိင္ခ်ြဲေပးေနရံုနဲ ့ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနခ်င္သလိုေနရတာ… ၀တ္ခ်င္သလုိ၀တ္ရတာ… ဒါမ်ိဳးအလြတ္ခံရင္ ငါမိုက္ရာက်မွာေပါ့”

“သူ ့သမီးေလးေတာင္ နင့္ထက္တနွစ္ပဲငယ္တာမိုလား… အငယ္ဆံုးသားေလးက နင့္ေမာင္ေလးနဲ ့ရြယ္တူဆို… အဲဒီမိသားစုကို နင္ထည့္မစဥ္းစားဘူးေပါ့”

“None of my business ပါဟာ… သူေတာင္ သူ ့မိသားစုမစဥ္းစားတာ ငါက ဘာလို ့စဥ္းစားေနမွာလဲ… ယူကိုယူျပဦးမွာ… တကယ္လို ့ ဦးက ငါ့ကို အတည္ယူပံုမရရင္ ယူေအာင္ လုပ္ဖို ့လြယ္လြယ္ေလး”

“ရွဴး…ဟိုမွာ သတို ့သားနဲ ့သတို ့သမီးလာေနျပီဟ…”

သတို ့သားနဲ ့သတို ့သမီး အနားေရာက္လာမွ ကြ်န္မနားထဲကို သံရည္ပူေတြေလာင္းခ်သလို ပူပူေလာင္ေလာင္ ၾကားေနရတဲ့ စကားလံုးေတြ ရပ္တန္ ့သြားေတာ့တယ္…။ သတို ့သမီးနဲ ့သတို ့သားကို ခ်ိဳျမေနတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ ့ နွဳတ္ဆက္ေနလုိက္ၾကတာ…။ ေအာ္… ဒီအသက္ဒီအရြယ္နဲ ့ ဒီလိုအေကာက္အေကြ ့ေတြ ကြ်မ္းက်င္ေနလိုက္တာ…။

“စကားဆက္ပါဦး… ဟုိက လူကံုထံ လုပ္ငန္းရွင္ၾကီး… မိန္းမက နာမည္ၾကီးမီးယပ္သားဖြားဆရာ၀န္မၾကီး… ရွင့္လို စတိုးဆိုင္မွာ အေရာင္းစာေရးလုပ္ေနရတဲ့ တေယာက္ကို အတည္ယူေအာင္ ရွင္ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ”

“ဒါေတြထည့္မေျပာပါနဲ ့… ရွင္ေျပာတဲ့အဲဒီဆရာ၀န္မၾကီးမွာ ဒီလိုနုဖတ္ေနတဲ့အသားအေရေတြ ရွိသလား… ဒီလိုေတာင့္တင္းေနတဲ့ bodyရွိသလား… ဒီလိုခ်ိဳျမေနတဲ့အသံရွိသလား… လြယ္လြယ္ေလး… ဦးမသိေအာင္ ကေလးတိတ္တိတ္ေလးယူလုိက္မွာေပါ့… ျပီးေတာ့ ကေလးထိုးျပ ငိုလုိက္… တခ်က္ပါပဲဟာ… သူ ့ေသြးကို သူျပစ္နုိင္မလား…”

“ဘုရား… ဘုရား… ရွင္ကေလးတေယာက္ယူဖို ့စဥ္းစားတာ တမ်ိဳးၾကီးပါလား… တို ့ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စပြန္ဆာျဖစ္ေနၾကေတာ့ တို ့ေလ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို ့ေတာင္ ေၾကာက္တယ္သိလား… ကိုက မခ်မ္းသာပါဘူး… ဒါေပမယ့္ နာဖ်ားသည္ျဖစ္ေစ… က်န္းမာသည္ျဖစ္ေစ တို ့နဲ ့အတူမရွိမွာစိုးတယ္… အမွန္ေျပာရင္ ငါက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ ့ပဲ လက္ထပ္ခ်င္တာ… သစၥာတရားဆိုတာ ဒီေလာကၾကီးမွာ တကယ္ရွိရင္ေပါ့… ”

“စိတ္ကူးေတြ မယဥ္စမ္းပါနဲ ့ဟာ… ရွင့္ကိုက ရွင့္ကို chanel အိတ္၀ယ္ေပးနုိုင္ဖုိ ့ေနေနသာသာ တေယာက္လက္ တေယာက္တဲြျပီး ကားက်ပ္က်ပ္အတူတိုးစီးရမယ့္ဘ၀… ဦးသူငယ္ခ်င္းအန္ကယ္ေက်ာ္က ရွင့္ကို စည္းစိမ္ပံုေပးမယ္ေျပာထားတာ… ဘာလို ့မိုက္မဲေနတာလဲ… ေတာ္ၾကာတျခားစပြန္ဆာေနာက္ပါသြားမယ္”

“စဥ္းစားေနုတုန္းပဲ… ကုိ ့ကို သနားတယ္.. ခ်န္မထားရက္ဘူး”

“ေအးစဥ္းစား…စဥ္းစား… ေနာက္မွ ေနာင္တမရနဲ ့… ဟယ္… message ရတယ္.. ဦးလာေခၚမယ္တဲ့… တို ့သြားလုိက္ေတာ့မယ္ေနာ္… ရွင္တေယာက္ထဲျဖစ္တယ္ဟုတ္”

“ရပါတယ္… သြားပါ… bye.. good night”

မဂၤလာပဲြက တည္ခင္းဧည့္ခံေနတဲ့ အစားအေသာက္ေတြက အရသာရိွမွာ ေသခ်ာေပမယ့္ နေဘးက ကေလးမနွစ္ေယာက္စကားေတြ နားေထာင္ရင္း စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္တဲ့အထိပါပဲ…။ ေခတ္ၾကီးက အဲဒီေလာက္ဆိုး၀ါးေနျပီလား…။ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးမေကာင္း…။ ဒီေလာကၾကီးမွာ သစၥာတရားဆိုတာ တကယ္ရွိမရွိမေသခ်ာတဲ့ ေကာင္မေလးပဲ က်န္ေတာ့တာမို ့ ျပံဳးျပလိုက္မိတယ္…။ တကယ္လုိ ့မ်ား ဒီေကာင္မေလးကို စကားေျပာခြင့္ရခဲ့ရင္ ရင္ထဲမွာ အေတာ္သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္သြားနုိင္တယ္…။

“သမီးေလးက ဘယ္ျပန္ရမွာလဲ… မမနဲ ့လုိက္ခဲ့ေလ…”

“ရွင္… ရပါတယ္ မမရယ္… အားနာစရာ”

“အားမနာပါနဲ ့… မမလဲ တေယာက္ထဲလာတာပဲ… သမီးစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ ခုနသမီးသိခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ သစၥာတရားနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေလး ၂ ခုေျပာျပမယ္… ကဲလာ.. သတို ့သမီးနဲ ့သတို ့သားကို သြားနွဳတ္ဆက္ရေအာင္”

ေကာင္မေလးက ကုိယ့္စကားနားေထာင္ျပီး အံ့ၾသသြားတယ္…။ ျပီးေတာ့ သူ ့မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့…။ အဲဒီေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်က္၀န္းေတြကို ယံုၾကည္မွဳမ်က္၀န္းေတြ အျဖစ္ ကိုယ္ေျပာင္းနုိင္ခဲ့ရင္ျဖင့္ ဒီေန ့ညက ကိုယ့္အတြက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ည မဂၤလာရွိတဲ့ညပါပဲ…။

*****************************************************

နာဖ်ားသည္ျဖစ္ေစ… က်န္းမာသည္ျဖစ္ေစ… ေအးအတူပူအမ်ွ အိမ္ေထာင္ဖက္အနားမွာ အတူရိွတတ္တဲ့ သစၥာရွိတဲ့ေယာက်ၤားေကာင္းေတြ ေလာကမွာ အမ်ားၾကီးပါသမီးရယ္…။ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ့ သစၥာရွိလြန္းတဲ့ မမသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္အေၾကာင္းေျပာျပမယ္နားေထာင္ေနာ္…။

သူ ့နာမည္က Kelvin တဲ့…။ သူက စကၤာပူတရုတ္လူမ်ိဳးတေယာက္ပါ…။ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေနာင္သူ ့ဘ၀လက္တဲြေဖာ္ျဖစ္လာမယ့္ ေကာင္မေလးက သူနဲ ့တရံုးထဲလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေပါ့…။ သူတို ့အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးက ရိုးရွင္းတယ္…။ အေကြ ့အေကာက္မမ်ားဘူး…။ အေနအထုိင္ေအးတဲ့ စိတ္တူကိုယ္တူ နွစ္ေယာက္ လက္ထပ္ျဖစ္ၾကတယ္…။ သားေလးတေယာက္၊ သမီးေလးတေယာက္နဲ ့ခ်စ္စရာအိမ္ေထာင္ေလးတခု ျဖစ္လာတယ္…။ သူတို ့အိမ္ေထာင္ေလးက ျပီးျပည့္စံုျပီးသာယာေနခဲ့တယ္…။

ေမာင္တထမ္း မယ္တရြက္ အတူ ရုန္းကန္းရင္း သားေလးသမီးေလးေတြကိုလဲ ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းရင္းေပါ့။ ျဗဳန္းဆို မေမ်ွာ္လင့္ပဲ ကံၾကမၼာဆိုးက သူတို ့ရဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့မိသားစုေလးထဲကို ေရာက္လာခဲ့တယ္…။ သူ ့အမ်ိဳးသမီးေလး ေလျဖတ္ျပီး ေအာက္ပိုင္းေသသြားခဲ့တယ္…။ ပထမျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းမွာ ကိုမာ၀င္ျပီး သတိတရားေတြပါ ခ်ိဳ ့ယြင္းခဲ့တယ္…။ နာမက်န္းတဲ့ ဒီလက္တြဲေဖာ္ကို Kelvin က ခ်န္ထားရစ္ျပီး က်န္းမာတဲ့ ေကာင္မေလးဆီသြားတယ္လုိ ့သမီးထင္သလားဟင္…။ Kelvinက နာမက်န္းတဲ့ သူ ့မိန္းမကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စနစ္တက် ျပဳစုလာတာ ခုဆိုသူ ့မိန္းမက အေတာ္တုိးတက္လာျပီ…။ သားသမီးေလးေတြအတြက္ မိန္းမကိုယ္စား အေဖတခါ အေမတလွည့္ေစာင့္ေရွာက္ စီးပြားရွာ… သူကုိယ္တုိင္ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းတဲ့ ဖခင္ေကာင္း တေယာက္ပါ…။ နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ သူ ့မိန္းမစိုးရိမ္စိတ္ပူမွာစိုးလို ့ မိန္းခေလးသူငယ္ခ်င္းေတာင္ သိပ္မထားပဲ သူ ့အခ်ိန္ေတြကို သူ ့မိန္းမနဲ ့သူ ့ကေလးေတြအတြက္ပံုအပ္ေပးထားတဲ့ သစၥာတရားနဲ ့ျပည့္စံုသူပါ…။ ကိုယ္က်င့္သိကၡာနဲ ့ျပည့္စံုတဲ့ ဖခင္ေကာင္းတေယာက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးတေယာက္ရဲ့ ထိန္းသိမ္းမွဳေအာက္မွာ မိသားစုေလးဟာ အရင္ကလို သာသာယာယာ ျပန္ျဖစ္လာခဲ့တယ္…။ သမီးေရ… အဲဒါဟာ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ့ မမလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ရဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ…။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ မမတို ့အာအုိင္တီက မမထက္ နွစ္တန္းငယ္တဲ့ ေက်ာ္ေဇယ်ဆိုတဲ့ ေမာင္ေလးတေယာက္ပါ…။ သူ ့ထက္ငယ္တဲ့ ညီမေလးလုိတမ်ိဳး ခ်စ္သူလိုတသြယ္ ခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္မေလးကို ဒီမွာတကၠသိုလ္တက္ရင္း ဆံုခဲ့ၾကတာေပါ့…။ သူ ့ထက္ငယ္ေပမယ့္လဲ တည္ျငိမ္ေအးေဆးတဲ့ သူ ့ခ်စ္သူေလးကို သူအျမတ္တနို္းလက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္…။ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ နားလည္မွဳအျပည့္အ၀ရွိတဲ့ ခ်စ္စရာ စံုတြဲေလးအျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ စံုတဲြေလးပါ…။ အလုပ္အကုိုင္လဲေတာ္… အိမ္ေထာင္မွဳအထိန္းအသိမ္းလဲကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဇနီးေခ်ာေလးကို ေက်ာ္ေဇယ်က တျမတ္တနုိးတန္ဖိုးထားခ်စ္ပါတယ္…။ သူတို ့မိသားစုေလး ပိုျပည့္စံုေအာင္ ကေလးေလးယူဖို ့ ဆံုးျဖတ္ျပီး သားေလးကို ကိုယ္၀န္လြယ္ထားစဥ္က သူတို ့မိသားစုရဲ့ အနာဂတ္ပန္းခ်ီေလးကို မွန္းဆပံုေဖာ္ ေဆးေရာင္ေတြ အတူျခယ္လုိ ့ေပါ့…။ သားေလးအတြက္ အလွဆံုးနာမည္ေလးကို အတူေရြးၾက… သားေလးအတြက္ အက်ီၤေသးေသးေလးေတြ အတူ၀ယ္ၾက… မိသားစုေလးထဲကို ေရာက္လာမယ့္ သားေလးအတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ရင္း ဘ၀အေမာေတြေတာင္ေမ့လုိ ့…။

အဲဒီေလာက္ ေပ်ာ္ရြွင္စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုေလးကိုလဲ ၾကမၼာအညွိးၾကီးပံုမ်ား… ၾကားရသူတိုင္းေၾကကြဲစရာေပ့ါ သမီးရယ္…။ သားေလးေမြးျပီးျပီးခ်င္းပဲ ဇနီးေလးမွာ ေသြးေတြသြန္ရင္း ဘာမွ သတိမရပဲ ကိုမာရသြားခဲ့ပါတယ္…။ ေက်ာ္ေဇယ်မွာ ဇနီးသည္ေလးကိုျပဳစုရတာက တဘက္ သားငယ္ငယ္ေလးကို မိခင္ေနရာက အစားထုိး ေစာင့္ေရွာက္ရတာတဘက္နဲ ့ အပူမ်ားဗ်ာမ်ားရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့…။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကိုမာက သက္သာခဲ့ေပမယ့္လဲ ပံုမွန္လုိ လွဳပ္ရွားသြားလာလုိ ့မရေတာ့ပါဘူး…။ စိတ္ေတြေလလြင့္ျပီး ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ အရက္ေသာက္ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ ့ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမယ္လို ့ သမီးထင္လားဟင္…။ ဇနီးသည္ေလးက်န္းမာဖုိ ့အတြက္ အဘက္ဘက္က ၾကိဳးစား ျပဳစုတတ္လြန္းတဲ့ သစၥာတရားၾကီးမားသူတေယာက္ပါ…။ နာတာရွည္ေရာဂါမို ့ အေသအခ်ာနွစ္ရွည္လမ်ား စိတ္ရွည္လက္ရွည္ကုေပး စိတ္ဓါတ္အင္အားျဖည့္ဆည္းေပးတတ္သူမို ့ ေလးစားစရာပါ…။ တခိ်န္ထဲမွာပဲ သားေလးကို မက်န္းမာတဲ့မိခင္ရဲ့ ကြက္လပ္ေတြျဖည့္ေပးရင္း မိခင္ဖခင္၂ေယာက္စာ ျပဳစုထိန္းေက်ာင္းလာခဲ့တာ ခုဆိုသားေလးေတာင္ မူၾကိဳတက္ေနေပါ့…။

မက်န္းမာတဲ့ ဇနီးသည္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္၀တ္ဆင္ေပးျပီး စေန၊တနဂၤေႏြပိတ္ရက္ေတြမွာ wheel chairေလးေပၚတင္ စိတ္အပန္းေျပမယ့္ေနရာေလးေတြ လုိက္ပို ့ရင္း မိသားစု ဘ၀ေလးကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတာမ်ား က်န္းက်န္းမာမာမိန္းမေတြေဘးထား ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ ေယာက်ၤားေတြကို နားရြက္ဆြဲျပီး ျပခ်င္တဲ့အထိပါပဲ…။ သားေလးကိုလဲ ဘာသာတရားဘက္ပါ မလစ္ဟင္းရေအာင္ ဆံုးမသြန္သင္… ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း Sunday School ပို ့အပင္ပန္းခံ ပဲ့ျပင္ခဲ့တာေၾကာင့္ သားေလးက ညအိပ္ရာ၀င္ရင္ မက်န္းမာတဲ့ေမေမ့ကိုပါ ကန္ေတာ့အိပ္တတ္တဲ့အထိ အရြယ္နဲ ့မလုိက္ေအာင္ လိမၼာလြန္းတဲ့ကေလးပါ…။ အဲဒီေလာက္သေဘာထားျပည့္၀ ၾကင္နာေစာင့္ေရွာက္တတ္တဲ့ ခင္ပြန္းသည္ရဲ့ ေမတၱာတရားေအာက္မွာ ဇနီးေလးက မက်န္းမာေပမယ့္လဲ အျမဲေပ်ာ္ရြွင္လန္းဆန္းေနတာေတြ ့ရတယ္…။ လူတိုင္းလက္ဖ်ားခါေအာင္ ဂရုစုိက္သိတတ္လြန္းတဲ့ သစၥာရွိလြန္းတဲ့ ေက်ာ္ေဇယ်ရဲ့ သူ ့ဇနီးေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရားေၾကာင့္ သူ ့ဇနီးသည္ေလး အျမန္က်န္းမာပါေစလုိ ့ အေပါင္းအသင္းေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ၀ုိင္းေမတၱာပို ့ေပးၾကတယ္သမီးရဲ့…။

ကဲ… ဒီသစၥာရွိလြန္းတဲ့ Kelvin နဲ ့ေက်ာ္ေဇယ်တို ့ဇာတ္လမ္းနားေထာင္ရင္း သမီးခ်စ္သူကို လက္ထပ္ရဲတဲ့ သတၱိေတြရွိလာပါေစလုိ ့ မမဆုေတာင္းေပးပါတယ္…။ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္ယြင္းလာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူမ်ားတရားပ်က္တုိင္း ကိုယ္မပ်က္ေစနဲ ့သမီးေရ…။ အပင္ပန္းခံမရုန္းကန္ခ်င္လုိ ့ ဆင္းရဲေဘးက လြတ္ေအာင္ ျဖတ္လမ္းလုိက္မယ္ဆိုတဲ့ အယူမွားေတြရဲ့ အလြွမ္းမိုးမခံပါနဲ ့သမီးရယ္…။ တကယ္ေတာ့ သူမ်ားမ်က္ရည္ေပါက္ ၾကီးငယ္က်မွ ကိုယ္ခ်မ္းသာရတဲ့အျပင္ ဘာသာတရားအရလဲ ငါးပါးသီလမလံုတဲ့အလုပ္မုိ ့ ငရဲက်မွာ အမွန္ပါ…။

*****************************************************

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ မမရယ္… ခုမွ သမီးရင္ထဲက အလံုးၾကီးက်သြားေတာ့တယ္… သမီးေလ ကို ့ကိုပဲ လက္ထပ္မွာပါ… ပတ္၀န္းက်င္မွာ တေန ့တေန ့စပြန္ဆာဆိုတာေတြပဲ ၾကားၾကားေနရေတာ့ သမီးစိတ္ညစ္တယ္… လူငယ္ပီပီ သူမ်ားလွတာပတာေတြ ့ရင္လဲ ၀တ္ခ်င္ျပန္ေရာ… ဒါေပမယ့္ သမီးကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ေငြနဲ ့မေရာင္းစားပါဘူး မမရယ္… ကို ကလဲ အဲဒါကို တန္ဖုိးထားပါတယ္… ေနာက္ျပီး ေယာက်ၤားတေယာက္ကို သူမ်ားလက္ထဲက လုယူဖို ့ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးတေယာက္ကို မုိက္မုိက္မဲမဲ ဒီေလာကထဲေခၚလာမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး သမီးဘယ္ေတာ့မွ မေတြးရဲပါဘူး… ခုလို သမီးရဲ့ မွဳန္၀ါးေနတဲ့ အျမင္ေတြကို ၾကည္လင္ေအာင္ လုပ္ေပးတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္”

“ရပါတယ္ သမီးရယ္… ဒီမွာ မမဖုန္းနံပါတ္… သမီးတုိင္ပင္စရာရိွရင္ အခ်ိန္မေရြးေခၚလုိ္က္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့မမ… ဘုိင္…ေကာင္းေသာညပါ”

တကယ့္ေကာင္းေသာညပါ သမီးရယ္…။ အခြင့္အေရးမ်ားရခဲ့ရင္ သမီးလုိ ေကာင္မေလးေတြနဲ ့မမစကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာခ်င္ပါေသးတယ္…။ ဒီညဟာ တျခားညေတြထက္ ၾကယ္ေတြစံုလို ့… ျပီးေတာ့ လမင္းၾကီးလဲသာလုိ ့… ေအာင္ျမင္တဲ့ညတညပါပဲ…။

တန္ခူး

5-Aug-2014 5:50pm

(ဒီပို ့စ္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သံုးခြင့္ေပးေသာ ေမာင္ေလးေက်ာ္ေဇယ်ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္..)

Monday, July 21, 2014

ကုိယ့္အတြက္အလွ သူတို ့အတြက္ဘ၀



“ကိုယ့္အတြက္ အလွအပတစ္ခုဟာ သူတို႔အတြက္ ဘ၀တစ္ခု ျဖစ္သြားနိုင္မယ္ ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား မစြန္႔လႊတ္နိုင္ရမွာလဲ ။ “(ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ )

တခ်ိဳ ့မိန္းခေလးေတြဟာ အလွအပကို သာမာန္ေလာက္ စိတ္၀င္စားတတ္ျပီး တခ်ိဳ ့ကေတာ့ သာမာန္ထက္ပို စိတ္၀င္စားတတ္ၾကပါတယ္…။ အဲဒီထဲမွာ ကြ်န္မက အလွအပကို သာမာန္ထက္ပို စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့အထဲမွာ ပါပါတယ္…။ ဘယ္ေလာက္စိတ္၀င္စားသလဲဆို ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ေတာင္မကေတာ့ပဲ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြထိ ဘယ္လုိလွေအာင္ေန ဘယ္လိုလွေအာင္၀တ္ဆို ၀ါသနာအရတုိက္တြန္းေရြးျခယ္ေပးတတ္သူပါ…။ ငယ္ငယ္က စံုလင္မ်ားျပားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြထဲမွာ ဒီဇိုင္နာဆိုတာေတာင္ပါလုိက္ေသးတာပါ…။ အဲဒီလို အလွအပစိတ္၀င္စားတဲ့ ကြ်န္မ ဒီနိုင္ငံေရာက္လာေတာ့ shopping ေတြ sales ေတြၾကားမွာ ဟိုနားစြင့္ဒီနားစြင့္နဲ ့ မအားရေအာင္ပါပဲ…။ ဘယ္ေလာက္ထိ ရူးသြပ္ခဲ့သလဲဆို ၃နာရီေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံတန္းစီရတဲ့ sales ကို ကြ်န္မက မပ်င္းမရိ ဇြဲဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ ့တန္းစီခဲ့တဲ့အထိပါပဲ…။ online shopping ေတြ ေခတ္စားလာေတာ့လဲ လိုလုိမလိုလို တန္တာေလးေတြ ့လွမ္းမွာမိတာပါပဲ…။ အထူးသျဖင့္ branded ပိုက္ဆံအိတ္ေရာဂါက ပတ္၀န္းက်င္ကတဆင့္ ကြ်န္မဆီကူးဆက္ခဲ့တာ အဆုိးဆံုးပါပဲ…။ မတရား ေစ်းၾကီတဲ့အိတ္ေလာက္အထိမလွမ္းေပမယ့္ အရင္က အဲဒီေလာက္တန္ဖိုးဆို လက္ေနွးခဲ့တဲ့ ကြ်န္မက နွစ္ခါျပန္မေတြး လက္မေနွးေတာ့တာပါပဲ…။

အဲဒီလို sales ပင္လယ္ထဲမွာ လက္ပစ္ကူးေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္မကို လွဳပ္နွိဳးခဲ့တာေတာ့ ကြ်န္မအရမ္းေလးစား အားက်မိတဲ့ အမၾကီးတေယာက္ပါပဲ…။ သူ ့နာမည္က ေဒၚေမေအးဦးလုိ ့ေခၚျပီး ပစၥည္းဥစၥာမခ်မ္းသာေပမယ့္ ေစတနာေတြ အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့၊ သူ ့ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ လုပ္အားေတြကို ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ အတြက္ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ေပးဆပ္ေနတဲ့ အမတေယာက္ပါ…။ တကယ္ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြ ဆီကို လူကိုယ္တုိင္သြားျပီး ေဖးမကူညီျဖည့္ဆည္းေပးတဲ့ ဂရုဏာလက္အစံု ပုိင္ရွင္ပါ…။ ကြ်န္မက အမရဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို တတ္နိုင္သေလာက္ အေ၀းက လွဴဒါန္းေနတဲ့ အလွဴရွင္ထဲက တေယာက္ပါ…။ အမေရးတဲ့စာေလးေတြထဲက ကြ်န္မကို လြွမ္းမိုးျပဳျပင္နို္င္တဲ့ စာေလးကို ကြ်န္မမနွစ္က ဖတ္မိခဲ့တာပါ…။

“ကိုယ့္အတြက္ အလွအပတစ္ခုဟာ သူတို႔အတြက္ ဘ၀တစ္ခု ျဖစ္သြားနိုင္မယ္ ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား မစြန္႔လႊတ္နိုင္ရမွာလဲ ။ “(ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ )

အထက္ပါ တန္ဖုိးရွိလြန္းတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ့ တရားေလးကို အမစာထဲကတဆင့္ ကြ်န္မသိခဲ့ရတာပါ…။ တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆုိင္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါရွာတဲ့ေငြ ငါဒီေလာက္ေတာ့ သံုးမွာေပါ့ဆို ကြ်န္မရဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ limit ထက္ေက်ာ္တဲ့ ပိုက္ဆၤအိတ္တလံုး ပူပူေႏြးေႏြး ၀ယ္ျပီးကာစေပ့ါ…။ အမေရးတဲ့ အဲဒီစာထဲက သူနွစ္သက္တဲ့ ျမန္မာခ်ိတ္ထမီတထည္ကို စြန္ ့လြွတ္ျပီး တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြ ပညာေရးအတြက္ သံုးလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ သူ ့ပီတိက စာထဲက တဆင့္ ကြ်န္မဆီ ကူးစက္လာခဲ့ပါတယ္…။ ျပီးေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ ၀ယ္ထားတဲ့ အိတ္တလံုးတန္ဖုိးက ကုလို ့ရရက္နဲ ့ ဆင္းရဲလုိ ့ လက္ေလ်ာ့ျပီး ေသဖို ့ အသင့္ထုိင္ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာတေယာက္ကို အသက္ကယ္လုိက္နိုင္သလို၊ ခ်ိဳ ့တဲ့လို ့ အနာဂတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ရဲ့ အနာဂတ္တခုျဖစ္နိုင္တယ္လုိ ့ သေဘာေပါက္လာမိျပီး တေယာက္ထဲ ၾကိတ္ရွက္မိတဲ့ ေန ့ပါပဲ…။ အမ ကေလးေတြဆီက အျပန္ အမကို အရမ္းေက်းဇူးတင္တဲ့ ကေလးေလးေတြက Coffee Mix အထုတ္အခြံေလးေတြနဲ ့ လုပ္ထားတဲ့ ယပ္ေတာင္ေလးတခု လက္ေဆာင္ေပးၾကတာ ဖတ္ရေတာ့ ကြ်န္မမ်က္ရည္၀ိုင္းတဲ့ အထိ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္…။ အဲဒီကစလို ့ တန္ဖိုးၾကီးပစၥည္းတခု ၀ယ္မယ္ၾကံတုိင္း ကုိယ့္တုိင္းျပည္က လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြကို မ်က္စိထဲေျပးေျပးျမင္ျပီး ခ်ီတုန္ခ်တုန္ျဖစ္လို ့ လက္ထဲက ျပန္ျပန္ခ်မိခဲ့ပါတယ္…။ တခါတရံ စိတ္မထိန္းနုိင္ပဲ ၀ယ္မိခဲ့တာ တခ်ိဳ ့လဲရွိတာေပါ့ေလ…။

ေဒၚေမေအးဦး ဦးေဆာင္တဲ့2000 group အဖြဲ ့ေလးကို ကြ်န္မသေဘာက်မိတာက စိတ္တူကိုယ္တူနဲ ့ ဒုကၡေရာက္ေနသူတို ့ဆီ ကိုယ္တုိင္အျမန္ဆံုး လွဴဒါန္းေပးနိုင္ေအာင္ အပင္ပန္းခံေဆာင္ရြက္ၾကျခင္းပါပဲ…။ အမေရ ေရတြင္းေလးလွဴခ်င္ပါတယ္ဆို တကယ့္ေရေဘးဒုကၡေရာက္ေနသူေတြ လက္ထဲ ေရတြင္းတတြင္း အျမန္ဆံုးေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးနိုင္သူပါ…။ အမက ပညာေရးအလွဴရွင္လုိတယ္လုိ ့ ေျပာလုိ ့ ကိုယ္လွဴလုိက္ရင္ အဲဒီကေလးနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ ပညာေရးတိုးတက္မွဳမွတ္တမ္းကအစ ကိုယ္ဘာမွ မေမးရခင္ အမက အလွဴရွင္ေတြဆီ သတင္းပံုမွန္ပို ့နုိင္ေအာင္ အရမ္းအလုပ္လုပ္သူပါ…။ အမရဲ့ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းေလးေတြ အေၾကာင္းၾကားရျမင္ရေတာ့ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ား ႏြမ္းပါးတဲ့ အရပ္ေဒသက ကေလးေတြလုိပဲ… ဒီနိုင္ငံက ျပည့္စံုတဲ့ကေလးေတြမွာလဲ ဘာသာတရား၊ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ ့ တခ်ိဳ ့အလွမ္းကြာေ၀းေနတာ… တခ်ိဳ ့ဆို ျမန္မာဘာသာစကားနဲ ့ေတာင္ အလွမ္းကြာေ၀းေနတာမို ့ ဘာသာတရား၊ ဘာသာစကား၊ ယဥ္ေက်းမွဳ… အားလံုးသာ သင္ျပခြင့္ရရင္ သိပ္ကို အက်ိဴးရွိမွာပဲလို ့ ေတြးမိပါတယ္…။ ေနာက္တခုက ေဒၚေမေအးဦးရဲ့ 2000 အဖြဲ ့ရဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြသာ ဒီနိုင္ငံကသူေတြ ထဲထဲ၀င္၀င္ သိခြင့္ရရင္ အလွဴေတြပိုခရီးေပါက္လုိ ့ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူေတြကို ပိုလို ့ကယ္တင္နုိင္မယ္လုိ ့ ေတြးမိခဲ့ပါတယ္…။

အိတ္၀ါသနာပါတဲ့ ကြ်န္မ တနွစ္ကို အနည္းဆုံုးတလံုးေလာက္ အိတ္လွလွေလးေတြ စုမယ္လို ့ ဟိုးအရင္က ၾကံစည္ထားတဲ့ အၾကံအစည္ကို ဖ်က္လိုက္ပါတယ္…။ ေဒၚေမေအးဦးနဲ ့အဖဲြ ့ကို ဒီနုိင္ငံဖိတ္ၾကားျပီး ကေလးေတြ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းေလး လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မနဲ ့ ညီမအရင္းလုိ ခ်စ္တဲ့ စိတ္တူကိုယ္တူ ညီမေလးေတြနဲ ့ ကြ်န္မတို ့တုိင္ပင္နွီးေနွာ မ တည္ အတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ပထမအၾကိမ္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းေလးဟာ ထင္တာထက္ ပိုေအာင္ျမင္ေတာ့ ကြ်န္မတို ့ အားလံုး ၾကည္နူးပီတိ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ကေလးေလးေတြရဲ့ နုနယ္တဲ့နွလံုးသားထဲမွာ ဘာသာတရားနဲ ့ ယဥ္ေက်းမွဳေလး နဲနဲအျမစ္တြယ္သြားရင္ ေတာ္ျပီလို ့ ကြ်န္မတို ့ေမ်ွာ္လင့္လုပ္ခဲ့ၾကတာ…။ တခ်ိဳ ့မိဘေတြဆီက ကေလးေတြရဲ့ တုိးတက္မွဳကို ျပန္ၾကားရေတာ့ ကြ်န္မတို ့အားလံုး ေရွ ့ဆက္ဖို ့ အင္အားေတြ ပုိျပည့္ခဲ့ၾကတယ္…။ သိသာထင္ရွားလြန္းတဲ့ တိုးတက္မွဳကေတာ့ 2000 Group ရဲ့ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြမွာ စကၤာပူက အလွဴရွင္ေတြ ပုိတုိးျပီး အလွဴေတြ ပိုအထေျမာက္လာတာပါပဲ…။ အဲဒီက ရတဲ့ပီတိက ကြ်န္မပုိက္ဆံအိတ္အသစ္တလံုး ၀ယ္လုိ ့ရတဲ့ေပ်ာ္ရြွင္မွဳနဲ ့ နွိဳင္းယွဥ္လုိ ့မရေအာင္ ကြာျခားလွပါတယ္…။

“Give the world the best you have” တဲ့…။ ကြ်န္မအရမ္းေလးစားရတဲ့ ေဒၚေမေအးဦးရဲ့ gTalk မွာ အျမဲေတြ ့ရတဲ့ statusေလးပါ…။ ဒီေလာကမွာ ဆင္းရဲေဘးဒုကၡတြင္းထဲက လြတ္ေျမာက္ဖို ့ ကူကယ္ရာမရွိဘူးလို ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနတဲ့ဘ၀ေတြအားလံုးကို မကယ္နုိင္ေပမယ့္ ဘ၀တခုကို ကယ္ဖို ့ ကြ်န္မတို ့မွာ အင္အားေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ မေမ့မေလ်ာ့ရင္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္သူဦးေရ နဲသထက္နဲလာမွာ အမွန္ပါပဲ…။ အလားတူပဲ နုိင္ငံရပ္ျခားေရာက္မွေတာ့ ဘာသာတရား ယဥ္ေက်းမွဳေတြနဲ ့လဲ ေ၀းျပီလို ့ စိ္တ္ေလ်ာ့အားငယ္ေနမယ့္ မိဘေတြအတြက္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာလို သင္တန္းမ်ိဳးေလးဖြင့္နုိင္ရင္ ကုိယ့္သားသမီးေလးေတြ ကိုယ္ျပန္သင္ၾကားျပီး ဘာသာတရား၊ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ ့ အျမဲထိေတြ ့ေနနုိင္မွာ အမွန္ပါပဲ…။ ဒီလို စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြနဲ ့ ကြ်န္မတို ့ ဒုတိယအၾကိမ္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းေလး ဖြင့္ခဲ့ၾကျပန္တယ္…။ လူေတြအမ်ားၾကီးအကူအညီနဲ ့ စုေပါင္းလုပ္ရတဲ့ ဒီသင္တန္းေလးဟာ နွလံုးသားျဖဴစင္သူေလးေတြ အခ်ိန္အလွဴေပးဖို ့ရက္ေရာသူေလးေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆိုတာ မီးေမွာင္းထိုးျပလုိက္သလုိပါပဲ…။ စုေပါင္းအလွဴၾကီးတခုကို ကြ်န္မတို ့အတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္…။ အားလပ္ရက္ရွားပါးတဲ့ စကၤာပူလုိ ေနရာမ်ိဳးမွာ အားလပ္ရက္ကို မနားပဲ ျပံဳးျပဳံးရြွင္ရြွင္စိတ္အား ထက္သန္စြာ ေပးဆပ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ေဒၚေမေအးဦးဦးေဆာင္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမအဖဲြ ့ကလဲ ကေလးေတြကို ပညာသာမက ေမတၱာေတြ တပံုၾကီး အလွဴေပးခဲ့ၾကလို ့ မေပ်ာ္တဲ့ကေလးဆိုတာ အေတာ္ရွားပါတယ္…။ ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ ကံ၊ ကံ၏အကိ်ဳးကို ယံုၾကည္လာၾကတယ္…။ ငရဲက်နုိင္တဲ့ အကုသိုလ္အလုပ္ကုိ ေၾကာက္လာၾကတယ္…။ ကြ်န္မတို ့အဲဒီလုိသာ မွန္မွန္ရင္းနွီးျမွပ္နွံၾကမယ္ဆိုရင္ ဘာသာတရားဆံုးမမွဳေအာက္က ဒီကေလးေတြရဲ့ အနာဂတ္ လွပလာမွာ အမွန္ပါပဲ…။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား၊ ဂရုဏာတရား၊ ေမတၱာတရားေတြနဲ ့ ျပည့္စံုတဲ့ အနာဂတ္ရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ မ်ားလာေလ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳေတြ မ်ားလာေလ မဟုတ္လား…။

ကုသိုလ္ေပၚ ကုသိုလ္ဆင့္ မိဘမ်ားရဲ့ ေစတနာတရားထက္သန္စြာ လွဴဒါန္းမွဳေၾကာင့္ ပထမအၾကိမ္သင္တန္းက ပိုေငြေတြ အကုန္ကို ဆရာမေဒၚေမေအးဦးရဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြထဲက တခုျဖစ္တဲ့ ရိုးမရြာေတြက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျပီး စာလဲ အသင့္အတင့္ေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းေနခ်င္တဲ့ ကေလးေတြကို ျပည္မွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားထားျပီး အစိုးရေက်ာင္းကို ပို ့ျပီး ကေလးေတြရဲ့ စား၊၀တ္၊ေန၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးအားလံုး တာ၀န္ယူရတဲ့ ေက်ာက္ကြင္း၊ ပရဟိတေက်ာင္း(၀ိနယ လကၤာရ) ဂႏၶမာစက္မွဳရပ္ကြက္၊ ျပည္ျမိဳ ့မွာရွိတဲ့ ကေလးေတြေနဖို ့အေဆာင္အတြက္ ေခါင္မိုးအလွဴကို လွဴျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ဒုတိယအၾကိမ္ ပိုေငြေတြအားလံုးကို အဲဒီေက်ာင္းအတြက္ မ်က္နွာက်က္နဲ ့ ေရတြင္းတတြင္းလွဴျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…။ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလိုက္ပါလဲေနာ္…။

ဒီကေန ့ ကြ်န္မတို ့နုိင္ငံ ဆယ္ေက်ာ္သက္ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္သက္ တခ်ိဳ ့မိန္းမပ်ိဳေလးေတြ ငရဲကို ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကျပီ…။ သူမ်ား မိသားစုျဖိဳခြဲဖို ့ ၀န္မေလးၾကေတာ့ဘူး…။ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြကလဲ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမွဳနဲ ့ ဂုဏ္သိကၡာကို မွားယြင္းလို ့ တလြဲဆံပင္ေကာင္းလာၾကလုိက္တာမ်ား…။ ဘီယာဆိုင္ အရက္ဆိုင္ စပြန္ဆာ နိုက္ကလပ္ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ ့ ငါးပါးသီလဆိုတာ ဘာၾကီးလဲလို ့ ေမးရမလို ဘာသာတရားနဲ ့ ကင္းေ၀းသထက္ ကင္းေ၀းလို ့ ငရဲျပည္ၾကီးဆီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး သြားေနလုိက္ၾကတာ…။ ဘယ္တတ္နုိင္မလဲလုိ ့ ကြ်န္မတို ့ လက္မွိဳင္ခ်မယ့္အစား ေနာက္မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြကို အခုကတည္းက စလုိ ့ အပင္သန္ေအာင္ မ်ိဳးေစ့မွန္မွန္ေလးေတြ ခ်ေပးသင့္ပါတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ေနတဲ့သူေတြက ပိုလို ့ေတာင္ အလွမ္းနီးလုိ ့ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းေလးေတြ နယ္တုိင္းျမိဳ ့တုိင္းမွာ ဖြင့္လွစ္သင့္ပါတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ တကိုယ္စာလွဖို ့ပဖုိ ့ အတြက္ အသံုးခ်ေနတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ေတြကို အက်ိဳးရွိတဲ့ေနရာေတြမွာမ်ား သံုးလုိက္ရင္ အက်ည္းတန္တဲ့ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ လွပသြားမွာ အေသအခ်ာပါ…။ ဒီလို ေကာင္းတဲ့ အသံုးခ်မွဳေလးကို ကိုယ္က စလုိ ့ လက္ေတြ ့က်င့္သံုးရင္း ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို က်ယ္ျပန္ ့… ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္တဆင္ ့ တျခားပတ္၀န္းက်င္ေတြ ပိုက်ယ္ျပန္ ့လာျပီး… ေနာက္ဆံုး ဘ၀ေတြ အားလံုးမလွလာနုိင္ဘူးလို ့ ဘယ္သူေျပာနုိ္င္မလဲေနာ္…။

ေပးဆပ္တတ္သူတေယာက္ရဲ့ နွလံုးသားကို လွစ္ဟျပေနတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ေမာင္အရင္းလုိ ရင္းႏွီးရတဲ့ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းက ကေလးတုိ ့ဆရာ ဆရာေသာ္( ကိုေသာ္ဇင္ျမင့္) ရဲ့ကဗ်ာေလးနဲ ့ ဒီပုိ ့စ္ေလးကို အဆံုးသတ္ပါရေစ…။

ေပးဆပ္ျခင္း



ျမင့္ျမတ္လို ့လား…

ကုသိုလ္ရလို ့လား…

ထင္ေပၚေအာင္လား…

ၾကည္ႏူးခ်င္လုိ ့လား…

တစ္စံုတစ္ခု ျပန္ရေအာင္လား…

………………………………….

ဒါေတြ တစ္ခုမွ မဟုတ္။



ငါ့အင္ ငါ့အား

နွလံုးသားနဲ ့

ေပးဆပ္ခဲ့သမွ်

သူတို ့ရလို ့

သူ ့ဘ၀မွာ

သူ ့လိုရာသံုး

ဒီမွာဆံုးျပီ…

ငါကတဲ့ဇာတ္

တစ္ခန္းရပ္။ ။



ေသာ္ဇင္ျမင့္



ဘ၀တုိင္း ဘ၀တုိင္း လွပၾကပါေစ...။

( ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ စကၤာပူနုိင္ငံ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမွဳ နွင့္ လိမၼာစာကဗ်ာ ရက္တိုသင္တန္း အမွတ္တရ)

စာၾကြင္း။ ။ ေဒၚေမေအးဦး နဲ ့ 2000 group ရဲ့ ပရဟိတ လုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္း စိတ္၀င္စားလွဴဒါန္းလုိ သူမ်ားရွိရင္ (website - http://www.twothousandgroup.org/ ,email- 2000.donation.group@gmail.com , facebook – May Aye Oo – 2000 GROUP) ကို ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းနုိင္ပါတယ္…။ ကဗ်ာေလးသံုးခြင့္ေပးေသာ ကိုေသာ္ဇင္ျမင့္ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။

တန္ခူး

21-Jul-2014 12:57pm

Friday, July 11, 2014

ကြ်န္မနဲ ့ေမာ္ေတာ္ကား





ေရာင္စံုကားလွလွ ေမာ္ဒယ္လွလွေတြ မ်ားျပားလာတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ အဲဒီကားေတြနဲ ့ ပတ္သက္ရင္ ကြ်န္မသိပ္ရင္မခုန္တတ္တာ အေတာ္ေတာ့ ထူးဆန္းတာ အမွန္ပါပဲ…။ လက္ရွိကြ်န္မအလုပ္က ကားျပခန္းေတြ ကားအေရာင္းခန္းမေတြနဲ ့ နီးတဲ့ေနရာမို ့ ကားလွလွေလးမ်ား… အထူးသျဖင့္ ျပိဳင္ကားလွလွေလးမ်ားေတြ ့ရင္ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ့လုိက္သလို ကြ်န္မလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ေလကေလးေတာင္ခြ်န္မိတဲ့ အထိ သေဘာက်ၾကတာ ေတြ ့ေတာ့ ငါ့မယ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလုိစိတ္မရွိရတာလဲလို ့ ေတြးမိတဲ့အထိပါပဲ…။

ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ ့ အတူသြားေနတဲ့အခ်ိန္ သူက ကားလွလွေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား လွမ္းျပရင္ ကြ်န္မရဲ့ မထူးျခားတဲ့ရုပ္ကို ၾကည့္ျပီး အဲဒီ sensor တခုပ်က္ေနတယ္လို ့ ကြ်န္မကို အျမဲ ေနာက္တတ္ပါတယ္…။ ကြ်န္မကလဲ ကြ်န္မပါပဲေလ…။ ကြ်န္မအရင္ အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တေယာက္က ဘယ္ေလာက္မ်ား ပုိက္ဆံခ်မ္းသာ သလဲဆို ကားအေကာင္း နာမည္တခုသာ ေျပာလုိက္ သူ ့မွာ ရွိျပီးသားပါပဲ…။ ကားေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ပိုင္တဲ့ သူနဲ ့ အရမ္းရင္းနွီးတာမို ့ တခါတေလ အျပင္မွာ ေန ့လည္စာထြက္စားတဲ့အခါ သူ ့ကားနဲ ့ကားၾကံဳလိုက္စီးပါတယ္…။ Audi, BMW, Lexus ကားေတြသာ ေျပာင္းသြားတယ္ ကြ်န္မအတြက္က ဘာမွ မထူးသလိုပါပဲ…။ ဟုိေန ့ကကားနဲ ့ ဒီေန ့ကား စီးရတာ ဘာကြာသလဲေမးရင္ ကြ်န္မက တို ့အတြက္ေတာ့ comfort taxi စီးရတာနဲ ့ ဖီလင္ခ်င္းတူတူပါပဲ… မခြဲျခားတတ္ဘူးလို ့ အမွန္အတုိင္းေျပာေတာ့ သူ ့ခမ်ာ ငိုမလိုရယ္မလုိ မ်က္နွာနဲ ့ ခံရခက္တာေတြ ့ေတာ့ အားနာမိသလုိလိုေတာ့ ျဖစ္မိသား…။

ကြ်န္မငယ္ငယ္ သူငယ္တန္းအရြယ္က အေဖက ေဂါက္လွည့္လွည့္ျပီး နွိဳးရတဲ့ ေမာဒစ္အိတ္ ကားစုတ္စုတ္ေလး ၀ယ္လာေတာ့ ကြ်န္မအရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္…။ ဘတ္စ္ကားစီးရတဲ့ ဒုကၡ၊ ျမိဳ ့ပတ္ရထားစီးရတဲ့ ဒုကၡကို ကြ်န္မက ငယ္ငယ္ေလးနဲ ့ခံစားခဲ့ရသူမိုလား…။ ကြ်န္မကို ထားတဲ့ မူၾကိဳက ျမိဳ ့လယ္ေခါင္မွာ မို ့ေလ…။ ေမာဒစ္အိတ္၊ ေမာ္စကိုဗစ္၊ အိုပယ္၊ ေဗာက္စဂြန္၊ ဒတ္ဆန္း၊ ပတ္ပလစ္ကာ… စူပါရုပ္ဖ္… အဲဒီလို ကြ်န္မတို ့ အိမ္မွာ ကားအမ်ိဳးမ်ိဳးသာ ေျပာင္းသြားတယ္… ကြ်န္မစိတ္ထဲကေတာ့ အတူတူပါပဲ…။ လိုရာခရီးကို သက္ေတာင့္သက္သာ သြားနို္င္ရင္ ျပီးတာပဲေလ…။ ကားတစီးေျပာင္းခါနီးတိုင္း ဘယ္ကားလဲရမလဲဆို ရင္ခုန္ေနတတ္တဲ့ ကြ်န္မတို ့ တအိမ္လံုးနဲ ့ ဆန္ ့က်င္ဘက္ပါ…။ ကားနဲ ့ပတ္သက္လို ့ အေဖ့ကို ကြ်န္မပူဆာမိတာဆိုလို ့ နွစ္ခါလားပါပဲ…။ ကြ်န္မဆယ္တန္းတုန္းက အိုပယ္ကားနဲ ့လာတိုင္း ကားနာမည္ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးေတြ ေနာက္ၾကတာကို ရွက္လုိ ့ အေဖ့ကားလဲခုိင္းတဲ့အခါရယ္… ေဗာက္စဂြန္ကားလံုးလံုးနဲ ့တုန္းက သၾကၤန္ေရပက္ခံထြက္လုိ ့ မရတာေၾကာင့္ အမိုးဖြင့္လို ့ရတဲ့ကားေလး ပူဆာတာရယ္ပါပဲ…။ သိပ္ဆႏၵလဲ ျပင္းျပင္းျပျပမဟုတ္ေတာ့ အေဖ၀ယ္တဲ့ကားနဲ ့ အေဖလုိက္ပို ့တာ ျငိမ္ျငိမ္ေလး လုိက္တတ္တဲ့ ကြ်န္မပါ…။

ဒီနုိင္ငံေရာက္ေတာ့ public transport ေတြ အဆင္ေျပတာမို ့ သားေလးမေမြးခင္အထိ ကြ်န္မအတြက္ ကားဆိုတာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ပါပဲ…။ သားေလးေမြးလာေတာ့ သားေလးသက္ေတာင့္သက္သာ သြားလာလုိ ့ရေအာင္ ကားေလးတစီးလုိခ်င္မိပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မခင္ပြန္း ေစ်းလဲသက္သာ ဆီစားလဲနဲမယ့္ကားကို စဥ္းစားရပါတယ္…။ ျပီးေတာ့ တခ်က္ခုတ္နွစ္ခ်က္ျပတ္ ကြ်န္မတို ့အဲဒီအခ်ိန္က လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကေလးအတြက္လဲ အသံုး၀င္မယ့္ကားမ်ိဳးေပါ့…။ ခဏခဏလဲ မပ်က္တဲ့ ခုိင္ခန္ ့မယ့္ ျပင္သစ္ထုတ္ ရိန္းေနာ့ကားေလးကို ကြ်န္မတို ့ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္…။ ကြ်န္မခင္ပြန္းေမာင္းမွာဆိုေတာ့ သူနွစ္သက္တဲ့ အ၀ါေရာင္ေလးေရြးျဖစ္ခဲ့တယ္…။ ကားေလးနာမည္က Kangoo တဲ့…။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့ နာမည္ေလးလဲေနာ္..။ ဒီနုိင္ငံမွာ ကားလွလွေတြ အရမ္းေပါတာ သိပ္စိတ္မ၀င္စားမိေပမယ့္ ကားနာမည္ေလးေတြေတာ့ ကြ်န္မက စိတ္၀င္တစား မွတ္တတ္ပါတယ္…။ ျပီးရင္ ကားအထီးေလးလား အမေလးလားဆို ကားရဲ့ရုပ္ရည္ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မဘာသာ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ခဲြမွတ္ထားတတ္ပါတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ကားေလးကေတာ့ boy ေလးနဲ ့တူတဲ့ ကားအထီးေလးေပါ့…။ Transformer ၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မသားကေတာ့ အ၀ါေရာင္ ကြ်န္မတို ့ကားေလးကို bumblebee လို ့ သူ ့ဘာသာ နာမည္ေပးထားေလရဲ့…။

ကြ်န္မတို ့ကားေလးက ေစ်းသက္သာ… ဆီစားသက္သာတဲ့အျပင္… ပ်က္ခဲပါတယ္…။ တေန ့တေန ့ကြ်န္မေနတဲ့ အေနာက္ဘက္ကေန ကြ်န္မအလုပ္ရွိတဲ့ အေရွ ့ဘက္သြား… တခါ ကြ်န္မအမ်ိဳးသား အလုပ္ေနရာေတြသြားနဲ ့ သူ ့ခမ်ာ နားရတယ္လုိ ့မရွိပါဘူး…။ ကြ်န္မတို ့ မိသားစု၀င္တေယာက္လို ကားေလးနဲ ့ကြ်န္မတုိ ့ တသားထဲက်ေနပါတယ္…။ ဇိမ္ခံကားေျပာင္းစီးရင္ေကာင္းမလား… ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ကား ေျပာင္းစီးရင္ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ မရွိေလာက္ေအာင္ ကားေလးနဲ ့ကြ်န္မတို ့ၾကား သစၥာတရားက ၾကီးလွပါတယ္…။ ကားေလး တခါတေလ စက္ခ်ိဳ ့ယြင္းလို ့ ပ်က္တာမ်ားရွိရင္ မိသားစု၀င္တဦးေနမေကာင္းသလို ကြ်န္မစိတ္အေတာ္မေကာင္းပါဘူး…။ သူ ့ခမ်ာ ပစၥည္းေတြလဲ အမ်ားၾကီးသယ္ရ… လူေတြကိုလဲ မရပ္မနားပုိ ့ရရွာတာဆုိ စက္ပစၥည္းဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့စြာ သနားမိတဲ့အထိပါပဲ…။

ဒီနုိင္ငံမွာ ကားေတြကို ၁၀နွစ္အထိပဲ ထားပါတယ္…။ ဆယ္နွစ္ျပည့္လို ့ ကားက ေကာင္းေနေသးတယ္ဆို ထပ္ထပ္ တုိးခြင့္ေပးပါတယ္…။ ကားက အေျခအေနမေကာင္းဘူးဆို တိုးခြင့္မေပးပဲ ဖ်က္ျပစ္ပါတယ္…။ မနက္က ရံုးသြားတဲ့လမ္းမွာ ကားနဲ ့ပတ္သက္လုိ ့ ေျပာဖို ့အေၾကာင္းဖန္လာတာေၾကာင့္ ကားေလးသက္တမ္းကို အမ်ိဳးသားနဲ ့ေျပာျဖစ္ပါတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ကားေလး ရနွစ္ရွိျပီတဲ့…။ ဒါဆို ေနာက္၃နွစ္ၾကာရင္ ကားေလး သက္တမ္းကုန္ေတာ့မွာေပါ့ေနာ္…။ ကားေလးဖ်က္ပစ္ခံရမွာေတြးမိေတာ့ ကြ်န္မနွလံုးသားတခုလံုး နာက်င္လာမိပါတယ္…။ သက္တမ္းကုန္ရင္ ျမန္မာျပည္ပုိ ့လို ့ မရဘူးလားလုိ ့ အမ်ိဳးသားကို ေမးေတာ့ သူက ကုန္က်စရိတ္နဲ ့ လက္ေတြ ့မက်ဘူးတဲ့…။ ကြ်န္မမ်က္ရည္ေတြ၀ဲလာတာ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားက သတိထားမိမယ္မထင္ပါဘူး…။ ပစၥည္းသခၤါရ… လူသခၤါရဆုိတဲ့ တရားသေဘာကို နွလံုးသြင္းဖို ့ ေမ့ေလ်ာ့တဲ့အထိ ကြ်န္မကားေလးကို သံေယာဇဥ္တြယ္မိတာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္လဲ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ အလြယ္တကူျဖတ္ေတာက္လို ့ ရတဲ့ အရာမွမဟုတ္တာပဲေလ…။ ခုခ်ိန္မွာ အဖိုးတန္ကားၾကီးတစီးနဲ ့ လဲခြင့္ရမယ္ဆုိေတာင္ ကြ်န္မလဲဖို ့ မစဥ္းစားမိပါဘူး…။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကားေလးနဲ ့ခြဲရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္….။

တန္ခူး

2:35pm 11-Jul-2014

Saturday, May 10, 2014

ေမာင္ထမ္းပါလုိ ့ မယ္ရြက္ကြယ္...



ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္...

ကြ်န္မတို ့ျမန္မာဆိုရိုးစကားေလးတခုကို ကြ်န္မသိပ္သေဘာက်မိပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ ေမာင္တထမ္း မယ္တရြက္ ဆုိတဲ့ဆုိရိုးစကားေလးပါ…။ ဘာေၾကာင့္ သေဘာက်မိသလဲဆိုေတာ့ အရမ္းကိုမွ်တလို ့ပါ…။ အိမ္ေထာင္တခုမွာ မိန္းမနဲ ့ေယာက်ၤား ညီတူမွ်တူ ကိုယ္နုိင္သေလာက္ တာ၀န္ယူသင့္တယ္ဆုိတဲ့ တရားမွ်တတဲ့ အယူအဆေလးတခုပါ၀င္ေနလို ့ပါ…။ ကုိယ္နွစ္သက္ျမတ္နုိးလို ့ပဲျဖစ္ျဖစ္… မိဘသေဘာတူ ၾကည္ျဖဴလုိ ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀တခုကို အတူတည္ေဆာက္ၾကျပီဆုိရင္ အဲဒီဘ၀အတြက္ နွစ္ေယာက္လံုးမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္…။ အဲဒီဘ၀ေလး တည္တဲ့ခုိင္ျမဲဖို ့ နွစ္ေယာက္လံုးက ကိုယ္နိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားရမွာပါ…။ ေယာက်ၤားက အိမ္ေထာင္ဦးစီးမို ့ သူနဲ ့ပဲဆုိင္တယ္လို ့ ရွိသမွ်တာ၀န္ကို ေယာက်ၤားကိုခ်ည္းပံုခ်လုိ ့ မသင့္သလို မိန္းမက အိမ္အလုပ္လုပ္ရမယ့္တာ၀န္မို ့ ရွိသမ်ွအိမ္အလုပ္ သူနဲ ့ပဲဆိုင္တယ္ဆို မိန္းမကိုခ်ည္း ပံုခ်လို ့ မသင့္ပါဘူး…။ အိမ္ေထာင္တခုရဲ့ တာ၀န္ပမာဏေပၚ မူတည္ျပီး ေမာင္ထမ္းသင့္တာေမာင္ထမ္းလုိ ့ မယ္ရြက္သင့္တာရြက္မွ နွစ္ေယာက္လံုး တာ၀န္ေတြ မပိပဲ မွ်မွ်တတရွိမွာ အမွန္ပါပဲ…။

ကြ်န္မဘာလို ့ အဲဒီအေၾကာင္းေလး စဥ္းစားမိေနလဲဆိုေတာ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က ျမင္ေတြ ့ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြေၾကာင့္ပါ…။ တခ်ိဳ ့မိသားစုေလးေတြ ျမင္ရေတြ ့ရတာ သိပ္ခ်စ္စရာၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းပါတယ္…။ ေယာက်ၤားနဲ ့မိန္းမ သူ ့အလုပ္ကိုယ့္အလုပ္ေတြ တြက္ကပ္မေနပဲ တေယာက္ေပၚ တေယာက္ေဖးမ ကူညီၾကတာ…။ ေယာက်ၤားက အိမ္သန္ ့ရွင္းရင္ မိန္းမက မီးဖိုေခ်ာင္၀င္… ေယာက်ၤားက ကေလးေတြ စာျပရင္ မိန္းမက အ၀တ္ေလ်ွာ္၊ မီးပူတုိက္…။ ရလာဒ္ကေတာ့ သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အိမ္ကေလးနဲ ့ အရသာရွိတဲ့ ထမင္း၀ုိုင္းေလးေပ့ါ…။ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ေယာက်ၤားက စီးပြားရွာ မိန္းမက အိမ္အလုပ္လုပ္ဆိုတာမ်ိဳး ရွိေနေသးေပမယ့္ အေတာ္နည္းသြားပါျပီ…။ မိန္းမေတြပါ စီးပြားရွာတဲ့ေခတ္မို ့ ဟိုးအရင္ကလို စီးပြားလဲရွာရ အိမ္မွဳကိစၥမွန္သမွ် လုပ္ရဆိုရင္ ၾကာလာရင္ အဲဒီအမိ်ဳးသမီး က်န္းမာေရးထိခိုက္လာမွာပါ…။ ထိုနည္းတူပဲ ေယာက်ၤားမို ့ အားၾကီးသူ အားလံုးလုပ္ရမယ္ဆိုရင္လဲ အဲဒီေယာက်ၤား က်န္းမာေရးထိခုိက္လာမွာပါ…။ အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ သားသမီးတာ၀န္ကို အတူမ်ွေ၀ယူျခင္းဟာ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းရဲ့ လ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္တခုမဟုတ္လား…။

တခ်ိဳ ့တဘက္ေစာင္းနင္းက်လြန္းတဲ့ မိသားစုေတြ ေတြ ့ရရင္ ကြ်န္မျဖင့္ အေတာ္ စိ္တ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္…။ အိမ္မွာ အိမ္ရွင္မလို ့နာမည္ခံျပီး စီးပြားလဲ ထြက္မရွာ မီးဖုိေခ်ာင္လဲ မနုိင္နင္း အိမ္သန္ ့ရွင္းလဲ ေ၀လာေ၀း… သားသမီးပညာေရးလဲမပါခ်င္ပဲ… ကိုယ္လြတ္ရုန္း ကိုယ္လွဖို ့ပဖို ့ သံုးဖို ့ျဖဳန္းဖို ့ ေပ်ာ္ဖို ့ပါးဖို ့ပဲ စဥ္းစားေနတတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မေတြဆို ကြ်န္မအေတာ္ကို အားမလို အားမရျဖစ္မိပါတယ္…။ စီးပြားသြားရွာတဲ့ေယာက်ၤားက ျပန္လာမွ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ ခ်က္ရျပဳတ္ရ… အိမ္သန္ ့ရွင္းရ… ကေလးလဲ ေျပးစာျပရနဲ ့ ညၾကီးမိုးခ်ဴပ္မွ အိပ္ရရွာတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလုိက္ပါမလဲ…။ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ အတၱၾကီးတဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ကို အေတာ္ကို သေဘာထားၾကီးလြန္းလုိ ့သာ သည္းခံေနရေပမယ့္ သူတို ့ေနရာက ၀င္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္…။ တကယ္လုိ ့သာ သူတို ့သည္းခံနိုင္မွဳဟာ အတုိင္းအတာ တခုထိသာ ဆိုရင္ အိမ္ေထာင္ေရးျပိဳကြဲမွဳေတြထိ ဦးေဆာင္သြားန္ိုင္တယ္ဆိုတာ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဥပမာေတြ အမ်ားၾကီးပါ…။

အလားတူပဲ ငါက စီးပြားရွာေနရတာ က်န္တဲ့ ကိစၥငါနဲ ့မဆိုင္ဆို စီးပြားရွာရံုသက္သက္ကိုသာ ကိုယ့္တာ၀န္ထား ကန္ ့သတ္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေတြရဲ့ အိမ္ရွင္မဘ၀ကလဲ သနားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္…။ အိမ္ရွင္မ သာ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ရင္ အိမ္ေထာင္တခုလံုးရဲ့ လည္ပတ္မွဳေတြ ရပ္တန္ ့သြားတာဟာ အိမ္ေထာင္တခုမွာ ေငြထက္လိုအပ္တာေတြလဲ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ေဖာ္ျပတာပါ…။ မနက္မိုးလင္းကေန ညေနမိုးခ်ဴပ္ မနားရတဲ့ အိမ္ရွင္မအလုပ္ေတြကို စာရင္းသာ ခ်ျပရရင္ တမ်က္နွာမကပါဘူး…။ အခ်ိန္တန္ ထမင္းပြဲေလးအဆင္သင့္… ၀တ္စရာအ၀တ္ေလးအဆင္သင့္.. ေနရာထုိင္ခင္းေလးသန္ ့သန္ ့ရွင္းရွင္း အဆင္သင့္… ျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြက အမ်ားသားဆိုတာ အိမ္ဦးနတ္ေတြလဲ သိထားသင့္တာမို ့ အိမ္သူသက္ထား မနားရတာမ်ားေတြ ့ရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလးနဲ ့ ကူလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္…။ ငါက ေယာက်ၤား ငါနဲ ့မဆုိင္ဆိုတဲ့ မဟာ၀ါဒေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အတၱၾကီးသူ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဲ့သူေတြရဲ့ ၀ါဒေတြပါ…။

ကြ်န္မနဲ ့ညီမအရင္းလို ရင္းနွီးတဲ့၊ သားငယ္ငယ္က ကြ်န္မအလုပ္သြားေနခ်ိန္ သားကို ကူညီျပဳစုေပးတဲ့ သားေမြးစားအေမတို ့ မိသားစုေလးက တကယ့္ အတုယူစရာ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားစုေလးပါ…။ ေလာဘ ေဒါသနဲတဲ့ ရုိးရွင္းတဲ့ မိသားစုေလးမွာ သားငယ္ဘ၀ေလးေနခြင့္ရတာကို ေတြးမိတိုင္း အဲဒီမိသားစုေလးကို ေက်းဇူးရွင္စာရင္းမွာထည့္ အျမဲေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…။ ေယာက်ၤားက စီးပြားရွာ မိန္းမက အိမ္ရွင္မ… ျငိမ္းခ်မ္းေအးေဆးတဲ့ သမီးေလးတေယာက္နဲ ့…။ မနက္မိုးလင္း ေယာက်ၤားရံုးမသြားခင္ မိန္းမက ေစာေစာထ နံနက္စာ အသင့္ျပင္ေပး… သမီးေလးေက်ာင္းသြားဖို ့ျပင္ေပး… ျပီးေတာ့ က်န္းမာေရးအတြက္ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္…။ လမ္းေလွ်ာက္က ျပန္လာရင္ တအိမ္လံုးအတြက္ အရသာရွိတဲ့ ဟင္းလ်ာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္… ျပီးေတာ့ ေလွ်ာ္ဖြတ္၊မီးပူတုိက္.. အိမ္သန္ ့ရွင္း… ခ်ဴပ္စရာလုပ္စရာေလးေတြလုပ္… သမီးေလးေက်ာင္းၾကိဳ…။ သမီးေလးကို ေန ့လည္စာေကြ်းေမြး… အိမ္စာေတြ အတူလုပ္… အိမ္ေရွ ့က ပန္းပင္ေလးေတြ ျပဳစု….ေရမိုးခ်ိဳး။ ညေန ေယာက်ၤားျပန္လာခိ်န္ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ညစာေလး အဆင္သင့္ျပင္… မိသားစုထမင္း၀ုိင္းေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္… ညက်ေတာ့ မိသားစုေျပာဆို ရယ္ေမာ တီဗီြၾကည့္ အပန္းေျဖၾက… ေယာက်ၤားက သမီးေလးကို စာျပခ်ိန္… မိန္းမက မီးဖုိေခ်ာင္သိမ္းဆည္း…။ စေန တနဂၤေႏြဆို ေယာက်ၤားက တအိမ္လံုး အိမ္သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ေပး… မိန္းမကို အနားေပးျပီး သူကိုယ္တုိင္ ခ်က္ျပဳတ္မီးဖိုေခ်ာင္၀င္… သမီးေလးကို စာျပ… တခါတေလ မိသားစုshopping အတူထြက္ အနားယူ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား တရားမွ်တတဲ့ တာ၀န္ခြဲေ၀ယူတတ္တဲ့ မိသားစုေလးလဲေနာ္…။ မိန္းမကလဲ အိမ္ရွင္မပီပီ အိမ္တြင္းမွဳလုပ္ သိမ္းထုတ္ေသခ်ာသလုိ ေယာက်ၤားကလဲ အိမ္ေထာင္ဦးစီးပီပီ သေဘာထားျပည့္၀ မိန္းမတာ၀န္ေတြကို မ်ွေ၀ယူတတ္လုိက္တာ… ကြ်န္မျဖင့္ သူတို ့မိသားစုေလးေတြ ့တုိင္း ျငိမ္းခ်မ္းလြန္းလုိ ့ သူတို ့အျငိမ္းက ကိုယ့္ဆီ အျမဲကူးစက္ပါတယ္…။

တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ တဦးနဲ ့တဦးေစတနာေလးေတြနဲ ့ အျပန္အလွန္နားလည္ဖို ့က အရမ္းအေရးၾကီးပါတယ္…။ ကြ်န္မေတြ ့ဖူးတဲ့ တခ်ိဳ ့အိမ္ရွင္မေတြဆို အခိ်န္တန္ ေယာက်ၤားကို လစာအပ္ခုိင္း… ျပီးေတာ့ ကိုယ္ကေတာ့ စားလိုက္တာ အစားအေသာက္ေကာင္း… ေယာက်ၤားကိုက် ဘဲဥဟင္းနဲ ့ေၾကြးျပီး လုပ္တာကနဲနဲ ေျပာတာကမ်ားမ်ား သၾကားလူးထားတဲ့ စကားေတြနဲ ့…။ ေယာက်ၤားေတြ ခမ်ာ မသိတာလား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလား ခ်စ္တာလား… ဘာလဲေတာ့ မသိ… ဒါေပမယ့္ နားထဲ၀င္သြားတဲ့ သၾကားခဲေလးေတြနဲ ့ ကိုယ့္လုပ္စာေတာင္ ကိုယ္ေကာင္းေကာင္း မစားရတဲ့ဘ၀…။ ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒီလို အိမ္ရွင္မေတြကို ေစတနာမြဲသူေတြလုိ ့ သတ္မွတ္မိတယ္…။ ကိုယ့္နဲ ဘ၀တခုကို အတူလက္တဲြတဲ့ သူေပၚမွာေတာင္ မရိုးမသား ဖုန္းကြယ္ဆက္ဆံတတ္ၾကတာ…။ တခ်ိဳ ့ေယာက်ၤားေတြက်ျပန္ေတာ့လဲ မိန္းမနိုင္တယ္လုိ ့ပတ္၀န္းက်င္က အားေနတုိင္းေျပာတတ္ၾကတဲ့ လက္သံုးစကားကို ခံရမွာေၾကာက္လို ့ လခအမွန္ေတာင္ မေျပာပဲ ပုန္းထားဖြက္ထား၀ွက္ထား… မိန္းမဆိုတာ အကုန္သိစရာ အကုန္ေျပာျပစရာမလုိဘူးလို ့ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ေလးစားမွဳမွရွိပဲ တဖက္ေစာင္းနင္း မသိမသာ အနုိုင္ယူတတ္ၾကတာလဲ ေစတနာမြဲသူေတြပါပဲ…။

ကိုယ့္မိသားစုေလးေပၚမွာ တရားမွ်တမွ …ကုိယ့္မိသားစုေလးေပၚမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ထားတတ္မွ ကိုယ့္မိသားစုေလးေပၚမွာ ေစတနာထားတတ္မွ… ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အေပၚမွာလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာေစတနာတရားထား အက်ိဳးျပဳနုိင္မွာပါ…။ တကယ္လုိ ့သာ ဇနီးေမာင္နွံတုိင္း ေမာင္ကထမ္းလုိ ့မယ္ကရြက္ျပီး တရားမွ်တစြာ တာ၀န္ယူတတ္ၾကရင္… မိသားစုတုိင္း ကိုယ့္မိသားစုေလးအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာ ေစတနာထားတတ္ၾကရင္ ကြ်န္မတို ့ ေနထုိင္တဲ့ ကမာၻၾကီးကလဲ ေမတၱာတရားေတြေအာက္မွာ ျငိမ္းေအးခ်မ္းသာ ပိုလို ့က်န္းမာလာမွာ အမွန္ပါပဲ…။

တန္ခူး

10:30pm 10-May-2014

Saturday, April 26, 2014

ေသနုိင္ပါရိုးလား ျမန္မာျပည္သူေတြရယ္



ကြ်န္မက ေဆးပညာအေၾကာင္းဆို ဘာမွ သိပ္နားမလည္သလို သိပ္လဲ ေလ့လာလုိက္စားသူ မဟုတ္ပါ…။ ကိုယ့္မွာ တခုခုျဖစ္လာမွ ကိုယ့္မိသားစု၀င္တေယာက္ တခုခုျဖစ္လာမွ ဟိုဆရာ၀န္ေျပးေမး… ဒီဆရာ၀န္ေျပးေမး… အင္တာနက္ေပၚ သြားဖတ္နဲ ့တေယာက္ထဲ အပူလံုးေတြနဲ ့ အလုပ္ရွဳပ္တတ္သူပါ…။ ဗဟုသုတကလဲနဲ က်န္းမာေရးစာေတြ ေလ့လာမွဳကလဲနဲ ဆိုေတာ့ အထင္ေတြနဲ ့လုပ္ အထင္ေတြနဲ ့ပူေပါ့…။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္မွျပဴးျပဴးျပဲျပဲ ထကုတာထက္ မျဖစ္ခင္ ၾကိဳတင္ကာကြယ္တာက ပိုေကာင္းတာ ေလ့လာရင္း ေလ့လာရင္းနဲ ့ပိုသိလာပါတယ္…။ အထူးသျဖင့္ ေန ့စဥ္အေနအထိုင္ အစားအေသာက္ကို ျပဳျပင္ဖို ့က အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ ပိုပိုသိလာပါတယ္…။ အမွန္ေျပာရရင္ သားေလးေမြးျပီးမွ သားကို က်န္းမာေစခ်င္တဲ့ မိခင္တေယာက္ရဲ့ အတၱနဲ ့ အစားအေသာက္ အေနအထုိင္ စံနစ္ေတြ ပိုေျပာင္းမိပါတယ္…။

ေလ့လာလုိက္စားမွဳနဲ ေပမယ့္ အေပၚမွာေျပာသလို တကယ္ျဖစ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြ်န္မပဲ အေသးစိတ္ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာေလ့လာခ်င္တတ္ျပန္ေရာ…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မမွာ အခက္အခဲေတြ ေတြ ့ရပါတယ္…။ ျဖစ္မွသိခ်င္လာေတာ့ အခိ်န္နဲနဲအတြင္း ဟိုဟာဖတ္ ဒီဟာဖတ္နဲ ့ တခါတေလ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ information မရပဲ ဟိုတမ်ိဳး ဒီတမ်ိဳးနဲ ့ ရွုပ္ကုန္ပါေတာ့တယ္…။ အေရးအေၾကာင္းဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မညီမအရင္းက ဆရာ၀န္မို ့ သူ ့ပဲ အျမဲတိုင္ပင္ရပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာပီပီ ျပႆနာတခုကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ အေသးစိတ္သိခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္မေမးခြန္းေတြကို ကြ်န္မညီမက အစိုးရိမ္လြန္မွဳလို ့ အျမဲအမည္တပ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မလိုခ်င္တဲ့ အေျဖဆီ မေရာက္တတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္မကလဲ ဒါျဖစ္ ဒီေဆးေသာက္ဆိုတာနဲ ့တင္ ေက်နပ္တတ္တဲ့သူ မဟုတ္ေလေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လို ့ သားေနမေကာင္းမ်ားျဖစ္ရင္ သားရဲ့ ေနမေကာင္းျဖစ္စဥ္ကို အေသးစိတ္ေျပာခ်င္ ေမးခြန္းေတြက ေမးခ်င္နဲ ့… ေနာက္ဆံုး ဆရာ၀န္ရဲ့ မ်က္နွာထားတင္းတင္းနဲ ့ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းအားျဖင့္ ပါးစပ္ပိတ္ထားဖို ့ ေျပာတာကို ခံရပါတယ္…။ ကြ်န္မအေတြ ့အၾကံဴနဲ ့ ေျပာျခငး္ျဖစ္ပါတယ္…။ ဆရာ၀န္တုိင္းကို မဆိုလိုပါ…။ ျမန္မာျပည္မွာ လူနာေတြရဲ့ right က အေတာ္နဲပါးေနတာ သတိထားမိလာပါတယ္…။ ေျပာသလိုေသာက္ဆုိတာမ်ိဳး... ေဆးခန္းျပရင္ ေဆးေလးယူ ပါးစပ္ေလးပိတ္ျပီး ျပန္လာရွာရပါတယ္…။ ၾကာလာေတာ့ အဲဒီအေျခအေနတခုနဲ ့ ေနသားက်ျပီး ေမးခြန္းေမးရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေတာင္ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး….။ ဘယ္ေလာက္မ်ား သနားစရာေကာင္းလုိက္သလဲေနာ္…။

တေန ့တျခား ေရာဂါေတြမ်ားလာ… ကင္ဆာျဖစ္မွဳကလဲ ကမာၻမွာ အမ်ားဆံုးျဖစ္လာတဲ့အခါ တုိင္းသူျပည္သားေတြကို က်န္းမာေရး အသိေပးမယ့္ ဆရာ၀န္ေတြအမ်ားၾကီး ေပၚလာရင္ေကာင္းမွာပဲလို ့ ေတာင့္တမိပါတယ္…။ ကြ်န္မမိဘအရင္းေတြေတာင္မွ ကြ်န္မက ေန ့စဥ္ေနထိုင္စားေသာက္တာ က်န္းမာေရးနဲ ့ညီေအာင္ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို ့ အၾကံေပးေပမယ့္ သိပ္လက္မခံၾကပါဘူး…။ စီးပြားေရးအရ တြက္ေျခကိုက္ေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ေရာင္းခ်ေနတဲ့ အျပင္စာေတြကို မက္မက္စက္စက္ စားေနၾကတုန္းပါ…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မမွာ အားမလုိ အားမရနဲ ့ အျမဲလက္ေလ်ာ့ အရွံဳးေပးရျမဲပါ…။ လူေတြရဲ့ နားထဲကို ၀င္ေအာင္ လုိက္လာလက္ခံနီုင္ေအာင္ ေျပာျပနုိင္တဲ့ က်န္းမာေရးပညာေပးကြ်မ္းက်င္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြမ်ားရွိရင္ Media ေတြမ်ားရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို ့ ေတာင့္တမိပါတယ္…။ ဒါမစားနဲ ့ ဒါနဲ ့မတည့္ဘူးလို ့ အေျခအျမစ္မရွိေျပာတာထက္ အက်ိဳးနဲ ့အေၾကာင္းနဲ ့ ေသခ်ာေလ့လာလုိက္စားျပီး ေျပာတာကိုမွ လူေတြနားထဲ ပုိေရာက္နုိင္ပါတယ္…။

ဟိုတေန ့က ညီမအရင္းလို ခ်စ္တဲ့ ညီမေလးက ဆရာမၾကီးေဒါက္တာေဒၚခင္ႏြယ္၀င္းရဲ့ you tube file ေလးကို မွ်ေ၀လုိ ့နားေထာင္မိတဲ့အခါ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေတာ္ကို ျပည့္၀သြားပါတယ္…။ ျမန္မာျပည္က က်န္းမာေရးဗဟုသုတနဲတဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္ အရမ္းတန္ဖိုးရွိလြန္းပါတယ္…။ ဆရာမၾကီး ေဟာေျပာတာကို နားေထာင္ျပီးမွ ကြ်န္မရဲ့ ေန ့စဥ္စားေသာက္မွဳ တခိ်ဳ ့က အေတာ္မွားယြင္းေနတာ သိသြားရပါတယ္…။ Non-stick အိုးကို ဒယ္အိုးပူမွ ဆီထည့္ျခင္းဟာ ကိုယ့္ေရာဂါကို ဖန္တီးေနတာျဖစ္ေၾကာင္း သိရတဲ့ အခါ ကြ်န္မအေတာ္ေလး လန္ ့သြားပါတယ္…။ တခါတေလ Happy Call နဲ ့ သားကို ငါးေတြ ဘာေတြ ကင္လုိက္ေသးတာ…။ ေမြွလို ့ေနာက္လုိ ့ ေက်ာ္လို ့ေလွာ္လုိ ့ေကာင္းလို ့ ကြ်န္မ ေန ့တဓူ၀သံုးေနတဲ့ ဒန္ဒယ္အိုးေလးက ကြ်န္မကို အဆိပ္အေတာက္ေတြ ေပးေနတာ ကြ်န္မမသိခဲ့ဘူးေလ…။ Canola oil ေတာ့ သံုးပါရဲ့… အခ်ိဳမွဳန္ ့လဲေရွာင္ပါရဲ့… cooking ware ေတြလဲ ဂရုတစိုက္သံုးပါရဲ့… ဒါေပမယ့္ အိမ္ရွင္မ တေယာက္အေနနဲ ့ ကြ်န္မမီးဖိုးေခ်ာင္မွာ အဆိပ္အေတာက္ကင္းေအာင္ ကြ်န္မလုပ္ရမွာေတြ အမ်ားၾကီးလုိေနေသးတယ္ဆိုတာ သိလုိက္ရပါတယ္…။ တမိသားစုလုံးရဲ့ က်န္းမာေရးဟာ အိမ္္ရွင္မရဲ့ လက္ထဲမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ဆရာမၾကီးက မီးေမွာင္းထုိးျပသြားပါတယ္…။

ေရာဂါေတြ မျဖစ္ေအာင္ ဘာေတြေရွာင္ရမလဲ…သဘာ၀တရားနဲ ့ ဘယ္လို ကာကြယ္မလဲ… ေန ့စဥ္ေနထုိင္စားေသာက္ပံု ဘယ္လိုေျပာင္းမလဲ… က်န္းမာဖို ့ ခုခံအားက ဘယ္ေလာက္ အေရးၾကီးလဲ… ဘယ္လိုဓါတ္ေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးဖို ့လိုလဲ… အဲဒါေတြကို လူတန္းစားေပါင္းစံု နားလည္နုိင္ေအာင္ medical term ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ ့ မဟုတ္ပဲ ရိုးရိုးေလးရွင္းျပထားပါတယ္…။ ေရာဂါတခုျဖစ္လာရင္ အက်ိဳးကို သာ သတ္ျပီး အေၾကာင္းကို သတ္ဖို ့ ေမ ့ေနၾကလို ့ မခံသင့္ပဲ ေရာဂါဒဏ္ခံၾကရတာကိုလဲ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေထာက္ျပသြားတာ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာနဲ ့ တထပ္ထဲပါပဲ….။ ကြ်န္မတို ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လြယ္လြယ္ကူကူ ရနုိင္တဲ့ နႏြင္းနဲ ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြဟာ ပိုက္ဆံေတြ အဆမတန္ ေစ်းၾကီးေပးေနရတဲ့ ေဆးေတြထက္ အစြမ္းထက္ေနတာ အံ့ၾသစြာ သိလုိက္ရတယ္…။ အခိ်န္ရရင္ သြားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္…။ နားေထာင္က်င့္သံုးရတာ လြယ္ကူတာမို ့ ကြ်န္မဆို နားေထာင္ျပီးတာနဲ ့ စလုပ္ေနပါျပီ…။ ေန ့စဥ္ နႏြင္း လဘက္ရည္ဇြန္းနဲ ့ ၃ပံုတပံုေလာက္ သံလြင္ဆီေလးနဲ ့ ေဖ်ာ္ေသာက္တာရယ္… ကိုက္လန္၊ ျမင္းခြာ၊ ပန္းပြင့္၊ ေဂၚဖီ၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ မုန္လာဥနီ၊ တရုတ္နံနံ၊ သေဘာၤရြက္၊ ရဲရိုရြက္၊ ဟင္းနုနြယ္ရြက္ေတြ ေရာထားတဲ့ အရြယ္ရည္ကို ေန ့စဥ္ေသာက္သံုးျခင္းအားျဖင့္ ေရာဂါၾကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာင္ ကာကြယ္ခုခံနုိင္တာေတြရယ္ဟာ… ကြ်န္မတို ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ပိုက္ဆံမကုန္ပဲ က်န္းမာေစမယ့္ ေဆးေကာင္းေတြပါ…။ ရိုးရွင္းတဲ့ အဲဒီနည္းေတြကိို တနိုင္ငံလံုးမ်ား လိုက္နာက်င့္သံုးလုိက္ရင္ျဖင့္… ေလဘာတီမျမရင္ ရဲ့ တုံးေက်ာ္မသီခ်င္းထဲကလုိ ေသနိုင္ပါရိုးလား…ျမန္မာျပည္သူေတြရယ္… လို ့သာ လက္ခေမာင္းခတ္လုိ ့ရမွာ အမွန္ပါပဲ…။

နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး…။

http://www.youtube.com/watch?v=y4Dzys8a_GM

http://www.youtube.com/watch?v=1vB393YDQ4I

http://www.youtube.com/watch?v=RixRwaU9Kxk

ခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ နွစ္သစ္မွာ သက္ရွည္က်န္းမာ ကိုယ္စိတ္နွစ္ျဖာခ်မ္းသာၾကပါေစ…

တန္ခူး

26-Apr-2014 10:15pm

Thursday, April 10, 2014

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း သၾကၤန္တြင္း၀ယ္…





(ဓာတ္ပံုေလးက သားနဲ ့သူ ့ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ဒီနိုင္ငံက culture event မွာ ျမန္မာသၾကၤန္ကို သရုပ္ေဖာ္ကျပတုန္းက အမွတ္တရရိုက္ထားတာေလးပါ... အဲဒီအေၾကာင္းပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါ့မယ္)

အသက္ဘယ္ေလာက္ပဲၾကီးၾကီး သၾကၤန္နားေရာက္တိုင္း သၾကၤန္ပုိးေတြက ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္လာသလဲမသိ…။ အလုပ္လုပ္တာေတာင္ သၾကၤန္သီခ်င္းေလးနားေထာင္… အားရက္ေတြ မုန္ ့လုပ္စားဖို ့စဥ္းစားရင္ေတာင္ မုန္ ့လံုးေရေပၚေလးပဲ လုပ္ခ်င္… အိမ္မွာလဲ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္… သိပ္မထိန္းနိုင္ရင္ အခန္းတံခါးပိတ္ တေယာက္ထဲက… on line ေပၚက သၾကၤန္ေနာက္ခံ ရုပ္ရွင္ကားေလးေတြ ရွာေဖြၾကည့္… ဒီနိုင္ငံမယ္ ဘယ္ေနရာ သၾကၤန္ပြဲဆင္ရွိမလဲနားစြင့္ျပီး သြားဖို ့ျပင္ဆင္နဲ ့… အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတတ္တာ အဲဒီပုိးေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့….။ ကိုယ့္တို္င္းကိုယ့္ျပည္ ကိုယ့္နွစ္ကူးနဲ ့ေ၀းခဲ့ရတဲ့နွစ္ေတြမ်ား လက္ဆယ္ေခ်ာင္းျပည့္ခဲ့ပါျပီေကာ...။

ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္မွာ သၾကၤန္အတြက္ ဘာေတြမ်ား ျပင္ဆင္ေနလဲဆိုတာ သတင္းေတြ ဖတ္ ဓာတ္ပံုေတြၾကည့္ရတာလဲ အေမာပါ…။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သတင္းတခု ဖတ္မိတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ အရမ္း၀မ္းနည္းသြားမိတယ္…။ သၾကၤန္ဆိုတာ လူငယ္ေတြ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ပြဲလို ့ နားလည္ေပးနုိင္ေပမယ့္ အဲဒီသတင္းၾကီးကေတာ့ တဆိတ္ဆိုး၀ါး လြန္းလို ့ပါ…။ သၾကၤန္မ႑ပ္ေတြမွာ နားေနခန္းေတြ ထည့္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေပါ့...။ နားေနခန္းဆိုတဲ့ ေနာက္က ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေတြးရင္း ရင္ပူမိတယ္...။ အထူးသျဖင့္ ေခတ္ရဲ့ သမီးပ်ိဳေလးေတြ အတြက္ပါ...။ ပြင့္လင္းရဲတင္းလြန္းလာတဲ့ မနွစ္ကသၾကၤန္ပံုရိပ္ေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ ရွိေနဆဲ၀မ္းနည္းမွဳေတြက အရွိန္မေသေသးခင္ သူ ့ထက္ဆိုးတာေတြ ထပ္ျမင္ရၾကားရတာ အေတာ္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္...။

သၾကၤန္ရဲ့ အနွစ္သာရ ေပ်ာက္ေအာင္ေလာက္ေတာင္ မလြန္သင့္ဘူးလားလုိ ့ေလ...။ ၾကားရတဲ့ သတင္းေတြက သၾကၤန္ခုတံုးလုပ္ျပီး ကုိယ္က်င့္တရားေတြ ပ်က္ျပားဖို ့ အခြင့္အလန္းေတြ ရွာေနၾကသလားလို ့... ။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္ကလဲ သၾကၤန္တြင္း ေရပက္ခံခဲ့ဖူးတယ္... သၾကၤန္တြင္းေရပက္ဖူးတယ္... သၾကၤန္အက ကခဲ့ဖူးတယ္... သံခ်ပ္ေတြ မိုးလင္းၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္... လူငယ္ပီပီ သၾကၤန္အနွစ္သာရမပ်က္ေအာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္...။ ေခတ္နဲ ့ အညီ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ရြင္လုိ ့ရတဲ့ နည္းေတြ ေပ်ာ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါလ်က္နဲ ့ ဘာလို ့မ်ား ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ သၾကၤန္ကို အေရာင္ေတြ ဆိုးခ်င္ၾကတာလဲ...။ ဟိုးအရင္က သၾကၤန္ေတြမွာ မလံုမျခံဳအ၀တ္ေတြ မပါဘူး... စိတ္ၾကြေဆးေတြမပါဘူး... ရိုင္းစိုင္းတဲ့ အေနာက္တိုင္းအကေတြ မပါဘူး... အဲဒါေတြ မပါပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ၾကတယ္...။

အဲဒီခံစားခ်က္ေတြရဲ့ တြန္းအားေပးမွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မအရမ္းနွစ္သက္မိတဲ့ ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ျပီး သီခ်င္းခံစားမွဳေလး ေရးဖုိ ့စိတ္ကူးမိပါတယ္...။ တကယ္လို ့ သၾကၤန္ဆိုတာ မုိက္ခဲဖို ့သက္သက္လို ့ ထင္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြမ်ား ဖတ္မိရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သၾကၤန္အလွနဲ ့ အနွစ္သာရကို ပိုနားလည္ေပ်ာ္ရြင္နုိင္ၾကဖို ့ ရည္ရြယ္တာပါ...။

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းတဲ့…။ သီခ်င္းေလး နာမည္မွာကိုက အဓိပၸါယ္ေတြ ျပည့္၀ေနတာပါ...။ ကြ်န္မတို ့ နုိင္ငံရဲ့ နိင္ငံေက်ာ္ သၾကၤန္မိုးဇာတ္ကား အဖြင့္သီခ်င္းေလးမုိ ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ ့ ရင္းနွီးျပီးသား ျဖစ္မွာပါ…။

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း ေငြအဆင္းဆႏၵ… ျပည္ေထာင္.. တိုင္းျမန္ျပည္

ျငိ္မ္းခ်မ္းေအာင ္ဆုသြန္းအတာေရ....

တို ့တုိင္းျပည္ၾကီး အေမွာင္ကင္း ေငြေရာင္အဆင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ ့ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမေစဖို ့ ဆုေတာင္းဖို ့ အတာေရေလာင္းၾကတာပါ…။ စိုဖို ့ ရြွဲဖို ့ ရြဲဖို ့ ကဲဖို ့သက္သက္ မဟုတ္ပါေနာ္…။

ေအးေစေၾကာင္းေလာင္းတဲ့လံုေမ...

ထူးထူးကဲကဲလွၾကပါေစ...

အဆင္ေျပ ျမင္ရသူ ၾကည္နူးေလာက္ေပ...

သံသာခ်ိဴျမျမ ဆိုေတးေလးေတြ

မန္းျမိဳ ့သူရဲ့ ဂုဏ္နဲ ့ညီေပ...

ယဥ္ေက်းသူေတြ...

ေအးခ်မ္းပါေစ ရည္ရြယ္ျပီး သၾကၤန္ေရေလာင္းသူေလးေတြကို လံုေမလို ့ တင္စားထားတယ္…။ လံုလံုျခံဳျခံဳ ၀တ္စားဆင္ရင္ျပီး က်က္သေရရွိတဲ့ ပ်ိဳေမေလးေတြေပါ့…။ သၾကၤန္လည္ဖို ့ ေရပက္ဖုိ ့ အလွဆုံးဖက္ရွင္ျဖစ္ဖို ့ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါ ေခတ္မွီမွီနဲ ့ လွေအာင္ စဥ္းစားလုိ ့ရပါတယ္…။ အသားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွ လွတာမဟုတ္ပါဘူး… အသားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွ လူအမ်ားၾကီး စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ပါဘူး… တကယ္လုိ ့ စိတ္၀င္စားခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ကို စိတ္၀င္စားမယ့္ သူက ဘယ္လုိ လူမ်ိဳးျဖစ္မလဲ… ေတြးၾကည့္ရင္ အေတာ္ရွက္စရာပါ…။ ျမင္ရသူစိတ္ကို နွိဳးဆြေစဖို ့ထက္ ၾကည္ႏူးေစျခင္းက ပိုမေကာင္းဘူးလား…။ သူမ်ားအတို၀တ္လို ့ ကိုယ္မ၀တ္ရင္ ေခတ္မမွီဘူး ထင္မွာစိုးတဲ့ သူေတြမ်ား ရွိရင္တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္…။ အတိုေတြၾကားတဲ့ ျမန္မာလို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး ၀တ္ၾကည့္လုိက္စမ္းပါလုိ ့…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ထူးထူးကဲကဲ လွေနမလဲဆိုတာ…။ မန္းျမိဳ ့သူရဲ့ ဂုဏ္နဲ ့ညီေပ… ယဥ္ေက်းသူေလးေတြတဲ့…။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတာ… ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္ေတြ ၀တ္နုိင္တာ... ကို ဂုဏ္လို ့မ်ား သတ္မွတ္ခဲ့သူေတြကို ေျပာျပခ်င္လုိက္တာ…။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ျခင္းဆိုတာ မိန္းခေလးေတြအတြက္ အဖုိးမျဖတ္နိုင္တဲ့ ဂုဏ္တခုပါလုိ ့…။

မနွစ္ကပဲေလာင္းခဲ့တာေတြ...

ေအးေအးျမျမ မေမ့တဲ့နိုင္ေပ...

သင္းပ်ံ ့ေန...

ေရြွပန္းပိေတာက္ေတြတြဲရြဲနဲ ့...

ဆင္ျမဲျမန္းကာလွတဲ့ေမ...

ေငြငန္းေမာင့္ကို ေလာင္းတဲ့ေရ...

ေဘးဘယာေ၀းကြာ ကင္းစင္ပမယ္

ဒီေရပြဲ သၾကၤန္ေရ...

အသိစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ ့ ကင္းကြာ မူးမုိက္ရီေ၀ျပီး ေပ်ာ္ၾကတဲ့အေပ်ာ္က တဒဂၤပါ…။ ဒီၾကားထဲမွာ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္တဲ့ အမွားေတြဆီ ေရာက္သြားဖို ့ အရမ္းလြယ္ပါတယ္…။ အသိစိတ္ေတြနဲ ့ ေ၀းေနခ်ိန္ေလ…။ မနွစ္ကေလာင္းခဲ့တဲ့ေအးျမျမေရေအးေလးကို ဒီနွစ္ထိ ေမ့မရနုိင္ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးက ဘယ္ေလာက္ ေလးနက္လုိက္ပါသလဲေနာ္…။ တနွစ္မွ တခါ သစၥာရွိစြာပြင့္တတ္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြကို ဆင္ျမန္းထားတဲ့ သၾကၤန္ေမေလးရဲ့ေမတၱာတရားေတြ ထည့္ေလာင္းတဲ့ ေဘးဘယာေတြ ေ၀းကြာသြားေအာင္ အစြမ္းထက္တဲ့ သၾကၤန္ေရစင္ေအးေအးေလးတဲ့…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွလုိက္သလဲေနာ္…။ ဒီေျမ ဒီေရမွာ အတူေနၾကတဲ့ သၾကၤန္ေမာင္နွမေတြရဲ့ ေမတၱာတရား… နွစ္သစ္အကူးမွာ ပူေလာင္ျခင္းေတြကင္းျပီး က်က္သေရအတိတ္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့အတိတ္ကို ေဆာင္တဲ့ ကြ်န္မတုိ ့ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လွပလြန္းတဲ့ ဒီနွစ္ကူးပဲြေလးကို ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း သီခ်င္းေလးက ေဖာ္ေဆာင္သြားတာ…။ ျငိမ့္ေညာင္းတဲ့ တီးလံုးေလးနဲ ့အတူ နားဆင္သူကို ညိွဳ ့ယူလြွမ္းမိုးနိုင္စြမ္းလုိက္တာ…။ အေရာင္ဆိုးခံထားရတဲ့ သၾကၤန္ကို ဒီသီခ်င္းေလးနဲ ့ အေရာင္ေတြ ခြ်တ္ သန္ ့စင္ၾကည့္စမ္းပါ…။ ကြ်န္မတို ့ရဲ့ ရိုးရာ သၾကၤန္ဆိုတာ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ညေရာင္ထဲက လူလံုးမသဲကြဲ ကဲခ်င္တုိင္းကဲ ရဲခ်င္တုိင္းရဲေနၾကတဲ့ ပြတ္သဘင္ နုိက္ကလပ္ေတြနဲ ့ နံ ့သာဆီ နဲ ့ ဟိုဟာလို အပံုကြာပါတယ္ ဆုိတာ လက္ေတြ ့ခံစားသိနုိင္မွာပါ…။

သၾကၤန္မွာ အမ်ိဳးေကာင္းသားသမီးပီသစြာ စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရြွင္ျခင္းနဲ ့ ေပ်ာ္ရြွင္နုိင္ၾကပါေစ…။

ေဘးဘယာေ၀းကြာျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမၾကပါေစ…။

တန္ခူး

4:38pm 10-Apr-2014

Monday, March 31, 2014

ထြက္ေပါက္မွန္



ပံုကို အင္တာနက္မွ ရယူပါသည္၊

အသက္ ၂၄နွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား အိမ္အကူေကာင္မေလးကို အသက္ ၈၅နွစ္ စကၤာပူနိုင္ငံသား အဖြားအိုကို သတ္တဲ့အမွဳနဲ ့ တရားစြဲခံထားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ခုတေလာ ကြ်န္မရဲ့စိတ္ေတြကို အလုပ္မ်ားေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုျဖစ္ေနပါတယ္…။ လူတေယာက္ရဲ့ အသက္… အထူူးသျဖင့္ အမယ္အို တေယာက္ရဲ့ အသက္ကို သူမို ့ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ရက္တယ္… ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးထက္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို တြန္းပို ့ေပးဖို ့ ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာေတြကမ်ား ေနာက္ေၾကာင္းခံေနသလဲဆိုတာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္…။ အေျခခံအားျဖင့္ ဘယ္သူတဦးတေယာက္ကမွ (အၾကမ္းဖက္သမားေတြကလြဲလို )့ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားအသက္ကို သတ္ဖို ့ ၾကံစည္ေတြးေတာ စဥ္းစားျပီး… ေနာက္ဆံုးသတ္ျဖစ္တဲ့အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ရက္စက္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တြန္းအားအေပးဆံုးအရာဟာ ေဒါသလို ့ အၾကမ္းဖ်င္းတြက္လုိ ့ရေပမယ့္… အဲဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ့ ေဒါသကို ေရာက္ေစတဲ့ ေစ့ေစာ္ေပးမွဳ…. အဲဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္မဘာသာ ဆက္စပ္ေတြးေနမိတာ…။

ခုတေလာ ကြ်န္မၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီနိုင္ငံရုပ္သံက Code & Law ဇာတ္လမ္းတြဲေတြရဲ့ လြွမ္းမိုးမွဳေၾကာင့္လဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္…။ နဂိုကအျပစ္မရွိပဲ စိတ္ထားေကာင္းၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ ့ အေျခအေနအေၾကာင္းအရာတခုခု သို ့့အေၾကာင္းအရာေတြ အဖန္တလဲလဲျဖစ္ေပၚမွဳေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး မျဖစ္သင့္ပဲ ရာဇ၀တ္မွဳတရားခံေတြ ျဖစ္သြားၾကတာကို အဓိက ထားရိုက္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြပါ…။ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ေယာက်ၤားက မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ျပီး အငယ္အေနွာင္းကို မယားၾကီးေရွ ့တင္ ပါတီကို ေခၚလာတာကို မခံမရပ္နိုင္လို ့ ပါတီအျပီးမွာ ေယာက်ၤားနဲ ့စာရင္းရွင္းရင္း ေဒါသေနာက္လုိက္သြားတဲ့ အသက္၆၀ေက်ာ္ အဖြားအိုက ေယာက်ၤားသတ္တဲ့ တရားခံျဖစ္… နိဂံုးမွာ သူက လူသတ္တရားခံျဖစ္ေပမယ့္… နိဒါန္းမွာ သူမွားခဲ့သလား…။ အရက္အမူးတိုက္ျပီး မဖြယ္မရာပံုေတြကုိ ရယူလို ့ အင္တာနက္ေပၚမွာ တင္မယ္လို ့ ေငြညွစ္ခံရတဲ့ ေကာင္မေလးက အဖန္အခါခါ ေငြညွစ္ခံရတဲ့အခါ အဆံုးမွာ ေဒါသမထိန္းနိုင္ လက္လြန္သြားျပီး လူသတ္တရားခံျဖစ္သြားတဲ့ အျဖစ္…။ တအိမ္ထဲေန ပေထြးရဲ့ အရြယ္မေရာက္ခင္ ကတည္းက မတရားက်င့္တာ ခံလာရတဲ့ ေကာင္မေလးမွာ မေမ်ွာ္လင့္ပဲ ကိုယ္၀န္ရွိလာတဲ့အခါ မိခင္ရင္းျဖစ္သူ ကို္ယ္တုိင္က သူ ့ေျမးကို ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္နဲ ့ထုတ္ အမိွဳက္ပံုးထဲ လြင့္ပစ္ခဲ့တဲ့အမွဳ… အဆံုးမွာ သူ ့သမီးက သူ ့အေမေထာင္က်မွာစိုးလို ့ သူ ့ရင္ေသြးကို သူစြန္ ့ပစ္တဲ့အမွဳနဲ ့ တရားခံသက္သက္အျဖစ္ခံခဲ့တာ… အဲဒီေကာင္မေလးဘ၀ ကံဆိုးလိုက္ပံုမ်ား ဘာအမွားတခုမွ မက်ဴးလြန္ပါပဲ ရာဇ၀တ္မွဳတရားခံအျဖစ္ေရာက္သြားခဲ့တာ… ။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အျပင္က တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံရိုက္တာမို ့ ၾကည့္ျပီးတဲ့အခါတုိင္း ကြ်န္မမွာ အေတြးေတြနဲ ့ က်န္ခဲ့တာ…။

အဲဒီဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို ကြ်န္မစိတ္၀င္စားမိတဲ့ ေနာက္တခ်က္က ငယ္ငယ္ကတည္းက code & law နဲ ့လက္ပြန္းတတီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္…။ ကြ်န္မအေဖက ေရွ ့ေနတေယာက္ျဖစ္တာမုို ့ အေဖရဲ့ အမွဳေတြနဲ ့အတူ အေဖရဲ့ အမွဳသည္ေတြရဲ့ ဘ၀အမိ်ဳးမိ္်ဳး အဖံုဖံုက ကြ်န္မအဖို ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္…။ ကြ်န္မအေဖရဲ့ ပထမဆံုးအမွဳဟာ ဆင္းရဲသားဆိုက္ကားသမားေလး သူမသတ္ပဲ လူသတ္တရားခံအျဖစ္ တရားစြဲခံရတဲ့အမွဳပါ…။ အဲဒီအမွဳမွာ အေဖက လူသတ္မွဳကေန အျပစ္မရွိတဲ့ တရားခံကို လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္နိုင္ခဲ့တာ ခုထိ ကြ်န္မသတိရေနပါေသးတယ္…။ ကိုယ့္အိမ္မွာ အိမ္ငွားတင္ျပီး အိမ္ငွားက သူအိမ္ရွင္ပါလို ့လိမ္လည္ျပီး ကိုယ့္အိမ္ပိုင္နဲ ့ အမွဳေတြမ်ားရတဲ့ အရမ္းရိုးသားတဲ့ ေဖေဖ့အမွဳသည္ကိုစံသိန္းကလဲ ကြ်န္မတို ့အျမဲသတိရေနမိတဲ့ အမွဳသည္ထဲမွာ ပါပါတယ္…။ တရားလိုက တရားခံျဖစ္ တရားရံုးေရာက္ရင္ ေၾကာက္ျပီး ကိုယ္မွန္ပါလ်က္ တလြဲေတြေလွ်ာက္ေျပာတတ္လို ့ ရံုးခိ်န္းတခုျပီးတိုင္း အေဖနဲ ့ကိုစံသိန္းတို ့အသံကို ၾကားရပါတယ္…။ ခင္မ်ား.. ကုိယ္ပုိင္တဲ့အိမ္သူမ်ား ထိုးေပးခ်င္လုိ ့လားလို ့ အေဖက မခ်င့္မရဲဆို ကိုစံသိန္းက ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ ့.. ကြ်န္မတို ့မွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ရပါတယ္…။ အဆံုးမွာ သူ ့အိ္မ္ေလးသူျပန္ရသြားေတာ့ မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ ့ အေဖ့ကို လာကန္ေတာ့တာ ခုထိျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးတယ္…။

တရားခံမျဖစ္သင့္ပဲ တရားခံျဖစ္သြားရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ နွစ္မ်ိဳးနွစ္စားရွိတာကို ေတြ ့ရပါတယ္…။ တမ်ိဳးက ရိုးအလြန္းလို ့ သူမ်ားခ်ထားတဲ့အကြက္ထဲမွာ ကိုယ္က ၀င္မိရဲ့သားျဖစ္တာနဲ ့… ေနာက္တမ်ိဳးက အခါခါခံလာရတဲ့အခါ ခံနုိင္ရည္အတိုင္းအတာကို ေက်ာ္လြန္ျပိး ေဒါသကို မထိန္းနိုင္တဲ့သူက ေနာက္ဆံုး အၾကီးမားဆံုးအမွား သံသရာထိပါ ပါမယ့္အမွားကို က်ဴးလြန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားတာပါ…။ ပထမအမ်ိဳးအစားကေတာ့ နဂိုေနရိုးအတဲ့ လူေတြမွာ ခံရေလ့ရွိပါတယ္…။ ကြ်န္မ အဓိကထားေျပာခ်င္တာက ေဒါသမထိန္းနိုင္တဲ့အမ်ိဳးအစားပါ…။ လူတခ်ိဳ ့ဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္ခံနိုင္ရည္အင္အား ဘယ္အဆင့္ထိရွိတယ္ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး…။ နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ျဖစ္ေတာ့မွ သိၾကတာမ်ားပါတယ္…။ တဦးနဲ ့တဦးဆက္ဆံေရးမွာ တကယ္လုိ ့မ်ား အဆင္မေျပမွဳေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာရင္ သတိထားဆက္ဆံသင့္ပါတယ္…။ ေပါက္ကြဲၾကမယ့္တေန ့ကို ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တာထက္ ဆက္ဆံေရးဟာျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ညိွနွိဳင္းလို ့ရလားဆုိတာ စဥ္းစားစမ္းသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္…။ တကယ္လုိ ့ကိုယ္က ဥေပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားနုိင္တယ္ ခႏၵီပါရမီနဲ ့ျပည့္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပ့ါေလ…။ ဆက္ဆံေရးဆိုရာမွာ မိဘနဲ ့သားသမီး… သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြဆက္ဆံေရး… ညီအကိုေမာင္နွမဆက္ဆံေရး… လင္မယားဆက္ဆံေရး… အလုပ္ရွင္နဲ ့အလုပ္သမားဆက္ဆံေရး.. ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရး… အားလံုးအက်ံဳး၀င္ပါတယ္…။ ညိွုနွိဳင္းယူလုိ ့မရနိုင္ေတာ့ဘူးလို ့ ယူဆရင္ေတာ့ ဒီအတုိင္း ခံနုိင္ရည္အားလြန္လာမယ့္ ေန ့ကုိ ေစာင့္ေနတာထက္ ဆက္ဆံေရးရပ္တန္ ့ပစ္လုိက္တာ အေကာင္းဆံုးလုိ ့ ကြ်န္မထင္မိပါတယ္…။

ပထမအပုိဒ္ ကြ်န္မအဓိကထားေျပာခ်င္တဲ့ အပိုဒ္ကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ျမန္မာအိမ္အကူမေလးမွာ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလို ့ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ရတာပါ… ဒီအျပင့္ သူဆက္ဆံရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးသလဲ ကြ်န္မတို ့ ခန္ ့မွန္းရခက္ပါတယ္…။ MRT ေပၚမွာ မေတာ္တဆ ထိမိရင္ေတာင္ ေဆာရီးလုိ ့ေျပာတာကို ဂရုမစိုက္ပဲ မီးပြင့္ေအာင္ ၾကည့္တတ္တဲ့သူေတြေပါတဲ့ ဒီလုိနုိင္ငံ… ၾကင္နာတတ္ဖို ့ကူညီတတ္ဖုိ ့ အဖြဲ ့အစည္းေတြနဲ ့ တြန္းအားေပးယူရတာေတာင္ အနုိင္နုိင္ျဖစ္တဲ့ ဒီလုိနိုင္ငံမ်ိဳးဆိုေတာ့ ပိုလို ့ေတာင္ ခန္ ့မွန္းရခက္ပါတယ္…။ သူ ့ခမ်ာ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြကုိ မလြွဲသာမေရွာင္သာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရမွာပါ…။ အဲဒီလုိ မလြွဲမေရွာင္သာ ရင္ဆိုင္ရင္း ျမိဳသိပ္ရင္းနဲ ့ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္ခံနိုင္ရည္အဆင့္ကို အေတာ္ေလးကို ေက်ာ္လြန္သြားျပီး အျဖစ္ဆုိးေတြနဲ ့ နိဂံုးခ်ဴပ္ရတဲ့ အျဖစ္ဟာ အေတာ္ကို ရင္နာစရာေကာင္းလွပါတယ္…။ တကယ္လုိ ့မ်ား အိမ္ရွင္က တရားလက္လြတ္ျဖစ္လုိ ့ ဒီအျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ အဆံုးသတ္ရတာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအဆံုးသတ္နည္းလမ္းထက္ ေကာင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ ေျပာျပပါရေစ…။ တရားလက္လြတ့္ နွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္နဲ ့လုပ္ရရွာတဲ့ အိမ္အကူညီမငယ္မ်ား ဒီလိုအမွားမ်ိဳး ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ေစတနာနဲ ့ ဒီပုိ ့စ္ကို ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ကုိယ့္အျဖစ္ေတြကို ျမိဳသိပ္မထားပါနဲ ့…။ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေယာက္ကို အျမဲရင္ဖြင့္ တုိင္ပင္ပါ…။ အိမ္ရွင္နဲ ့ဆက္ဆံေရးဟာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ဆိုး၀ါးလာျပီဆို ရဲစခန္း သို ့ counselling firm တခုခုနဲ ့ဆက္သြယ္ပါ..။ အျဖစ္အပ်က္အေသးစိတ္ကို ေျပာျပျပီး သူတို ့ဆီက အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံပါ…။ ကိုယ့္ agency ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပပါ…။ အဆုိး၀ါးဆုံး အေျခအေနထိ မေရာက္မွီ အလုပ္ကို ရပ္တန္ ့ဖို ့ နည္းလမ္းရွာပါ…။ နုိင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာလဲ ျမန္မာ community အဖြဲ ့အစည္းေတြ ရွိတာမို ့ အဲဒီလုိ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳၾကရရင္ အားလံုး၀ိုင္းတာ၀န္ယူ ကူညီေပးၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။ ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲလုိ ့မေအာင့္ေမ့ပါနဲ ့…။ ငါ့ဒုကၡ ငါလည္စင္းခံမယ္ဆိုေပမယ့္လဲ ဘယ္ေလာက္ထိ ခံနုိင္ရည္ရွိမလဲေနာ္…။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ ့ မၾကံဳေအာင္ ထြက္ေပါက္အမွန္ျဖစ္ရေအာင္ အဲဒီအေျခအေနထိ မေစာင့္ပဲ နီးစပ္ရာ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို တုိင္ပင္အကူအညီေတာင္းခံဖို ့ ဒီပုိ ့စ္ေလးနဲ ့တုိက္တြန္းပါရေစ….။

(စာၾကြင္း… ကြ်န္မဒီပို ့စ္ကို ဖတ္မိသူထဲမွာ any communication နဲ ့ပတ္သက္ျပီး အၾကတ္ရုိက္ ထြက္ေပါက္မရွိဘူးလို ့ ခံစားရေနသူမ်ားရွိရင္ cmyayt@gmail.com ကို ဆက္သြယ္ပါလို ့.. အတတ္နိုင္ဆံုး ကူညီေပးဖို ့ပါ)

တန္ခူး

31-Mar-2014 10:05pm

Tuesday, March 11, 2014

နင္ရယ္ ငါရယ္ ေရာက္တတ္ရာရာ…



ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္။

အဲဒီတုန္းက ငါက မြန္းေအာင္သီခ်င္း နားေထာင္ရင္းလဲ မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့တာ… နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့္ရင္း အရူးမလို ့ ခ်စ္စနိုးေခၚခဲ့တာ နင္မွတ္္မိလား… ေအး… ဟုတ္ပါရဲ့… ဂ်ဴးရဲ့ အမွတ္တရဖတ္ျပီး တပတ္ေလာက္ ထမင္းမစားနုိင္ျဖစ္ခဲ့ေသးတာေနာ္… စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္ေအာက္မွာ ရွားရဲ့ အခ်စ္၀တၱဳေလးေတြကို ဆရာမျမင္ေအာင္ ခိုးဖတ္ခဲ့တဲ့အထိလဲ ငါက ဆုိးခဲ့ေသးရဲ့ေလ… ငါ အေဖမသိေအာင္ ခုိးခိုးေရးတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြကို နင့္ဆီမွာ သိမ္းထားခဲ့တာ… ခုရွိေသးရင္ျပန္ေပးဟာ… ေက်ာင္းေရွ ့က တရုတ္စကားပြင့္တပြင့္ကို နားၾကားထိုးရင္း ျမက္ခင္းျပင္က ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ေလနုေအးၾကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ဆုိး၀ါးတဲ့အသံနဲ ့ ငါအျမဲဆိုခဲ့တဲ့ ‘မ်က္ရည္၀ဲရံု’ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို နင္အျမဲသည္းခံနားေထာင္ေပးခဲ့တယ္ေနာ္… ျပီးေတာ့ နင္က ငါ့ကို ရင္ဖြင့္တယ္… ငါကနင့္ကို ရင္ဖြင့္တယ္… ရင္ခုန္သံေတြက တခါတေလ ခ်ိဳျမလုိ ့… တခါတေလ ခါးသက္လုိ ့… အမွန္ပဲ.. တခါတေလက်ေတာ့ ခ်ိဳသလား ခါးသလား ငါတို ့ စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖစ္ေသးတာ…

ၾကည့္စမ္း.. နင္က မွတ္မိလြန္းလိုက္တာ… ဟုတ္တယ္.. အဲဒီတုန္းက အျဖဴေပၚမွာ အနီေရာင္ အလံုးေလးေတြပါတဲ့ ျမန္မာအက်ီၤရင္ဖုန္းေလးကို ငါ ခဏခဏ ၀တ္ခဲ့တာ ၾကိဳက္လြန္းလို ့ေလ… အက်ီေလး အေရာင္ေရာ့ေဟာင္းႏြမ္းသြားတဲ့အထိ ငါ၀တ္ေနတုန္းမို ့ နင္ေတာင္ ေျပာခဲ့ေသးတာေနာ္… ျပီးေတာ့ သက္မဲ့ပစၥည္းေတြေတာင္ သံေယာဇဥ္ျဖတ္ဖို ့ခက္တဲ့ ငါ့ရဲ့ စြဲလန္းမွဳျပႆနာကို နင္ပဲ အနားမွာေန ေမ့ေပ်ာက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာ ေက်းဇူးပါဟာ… အခုလား… အင္း.. စြဲလန္းတတ္ေနတုန္းပါပဲ… ငါ့ေျခလွမ္းေတြ မညင္သာသေလာက္ င့ါရင္ခုန္သံေတြက ညင္သာေပ်ာ့ေပ်ာင္းလြန္းေနတတ္တာ နင္ကလဲြလုိ ့ သိတဲ့သူက ရွားရွားပါးပါး ပါဟာ… ငါ့စကားသံေတြက ျပတ္သားသေလာက္ ငါ့နွလံုးသားေတြ မျပတ္သားလုိက္ပံုမ်ား… ငါနဲ ့ငါ အျမဲရန္ျဖစ္ရင္း ငါကပဲ ရွံဳးနိမ့္ခဲ့ရတာေလ… ေဟး… ငါ့ကို အဲဒီလို သနားတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ ့ မၾကည့္နဲ ့ဟာ… ငါမေနတတ္ဘူး… ငါ အသားမက်ဘူး… လူအမ်ားအျမင္မွာ ငါကရဲရင့္ျပတ္သားလြန္းတဲ့မိန္းမဆိုေတာ့…. အားေပးမွဳ… ဂရုစိုက္မွဳဆိုတာ ရခဲတယ္ေလ… လုိေရာလုိခ်င္လုိ ့လား… ဟုတ္လား… ဂရုစိုက္ခံခ်င္ၾကတာ လူ ့သဘာ၀ပဲ မဟုတ္လား… နင့္မို ့ေျပာတာပါ ငါ့ကို အျမဲဂရုစို္က္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္…

အေဖရဲ့စည္းကမ္းေတြၾကားထဲမွာ လြတ္လပ္မွဳကို ဆာေလာင္တဲ့ငါက ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ေပၚမ်ား ရပ္နုိင္ခဲ့တဲ့ေန ့က်ရင္လုိ ့… ၾကိဳတင္စီမံကိန္းေတြခ်ခဲ့တာေလ… တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ… လြတ္လပ္မွဳကို ရျပန္ေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်ည္ေႏွာင္မိျပန္တယ္… တခါတခါက်ျပန္ေတာ့လဲ ငယ္ငယ္ကလုိ လသာတဲ့ညတညမွာ အိမ္ေရွ ့ျခံေထာင့္က စပယ္ရံုက စပယ္ဖူးေလးေတြကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေရခ်င္ေနမိတယ္… လဘက္သုတ္တပြဲနဲ ့ စာအုပ္ထူထူတအုပ္ကို ေမ့ေလ်ာ့လို ့ ဟိုးအေ၀းက လြင့္ေမ်ာလာတဲ့ ဂီတာသံေလးကို နားေထာင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ညေတြ ျပန္လိုခ်င္တယ္… ျပီးေတာ့ ေဆာင္းမနက္ေတြမွာ ေအးျမလတ္ဆတ္တဲ့ေလကို ရွဴရင္း စြယ္ေတာ္ပင္ေတြၾကားထဲ ေပ်ာက္က်သြားခဲ့တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို ျပန္ရွာခ်င္တယ္… မျပဳံးနဲ ့ဟာ… ရူးရတာေပ်ာ္စရာပါ…

ဟုတ္တယ္… ငါေနခ်င္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးက ျမန္မာရနံ ့ေတြသင္းေနခဲ့ဖူးတဲ့ မႏၱေလး… ငါငယ္ငယ္က ခဏခဏနင့္ကိုေျပာဖူးခဲ့တယ္ေနာ္… စိတ္ကူးနဲ ့ဘ၀ ကေမာက္ကမျဖစ္လုိက္ပံုမ်ား… ငါေနေနရတဲ့ျမိဳ ့က အတၱရနံ ့ေတြ သင္းေနတဲ့ သူစိမ္းေတြေနတဲ့ျမိဳ ့… ဒီလုိပါပဲဟာ… ငါခ်စ္တဲ့မႏၱေလးျမိဳ ့ေလးလဲ ျမန္မာရနံ ့ေတြသင္းရာက ကင္းသထက္ကင္းလာေတာ့လဲ… ၾကိဳတင္မွန္းဆ တြက္ခ်က္လို ့မရတဲ့ အရာေတြကလဲ အမ်ားသားဆိုေတာ့… သူျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာေတြထဲ ေနသားက်ဖို ့ပဲ လုိတာ မဟုတ္လား… ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ င့ါအိမ္ကို ငါျပန္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္မွာပါ…

ငါငယ္ငယ္က ဒုကၡေရာက္သူေတြၾကား ေျပးရင္းလြွားရင္း သတင္းအမွန္ေတြ ရယူတတ္တဲ့ သတင္းေထာက္ တေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ… လူဆိုတာ ၾကီးေလအေနွာင္အဖြဲ ့မ်ားေလ ပိုေၾကာက္ေလ ထင္ပါရဲ့ဟာ… ခုက်ေတာ့ သိပ္ေၾကာက္တတ္လာတဲ့ငါ ဘာလို ့မ်ား ငယ္ငယ္က အဲဒီအလုပ္လုပ္ခ်င္ပါလိမ့္လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတြးမိေသးတာ… အေမကေတာ့ ငါ့ကို အျမဲေျပာတယ္… ညည္းငယ္ငယ္က ေၾကာက္တတ္တဲ့အရာေတြ အသားကုန္ေၾကာက္ျပီး မေၾကာက္တတ္ျပန္ေတာ့လဲ လြန္လြန္းတယ္တဲ့… ေအးေလ… ဟုတ္ပါရဲ့… တခါတေလ ငါအစြန္းေရာက္ခ်က္က ျပဳတ္က်ေတာ့ မတတ္ပဲ… ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တည္ျငိမ္သြားေတာ့ ေက်ာင္းစဲြၾကီးတဲ့ငါ ေက်ာင္းၾကီးမွာပဲ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ဆရာမလုပ္ခ်င္ျပန္ေရာ… ငါ သတင္းေထာက္လဲ မျဖစ္ခဲ့… ဆရာမလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါေလ…. ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက အသက္အရြယ္နဲ ့လုိက္ျပီး ေျပာင္းလဲတတ္သလား… ခု ငါအာသီသျပင္းေနတာက တို ့တုိင္းျပည္က လိုအပ္ေနသူေတြဆီ အေရာက္သြားျပီး volunteer လုပ္ဖုိ ့… ဒီတခါေရာ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျပည့္မလား… ဟုတ္လား… မေမးပါနဲ ့ဟာ… ဆႏၵနဲ ့ဘ၀ကေရာ… ေရွ ့သြားေနာက္လုိက္ ညီတတ္သလား… မွဳန္၀ါး၀ါးပါပဲ…

တပင္… နွစ္ပင္… ငါးပင္… ဆယ္ပင္… ေတာ္ျပီ… မေရနဲ ့ေတာ့… ငါ့မွာ ဆံပင္ျဖဴေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာတာ… ျပီးေတာ့ မလိုတဲ့အသားေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာတာ… ေပ်ာ္သလား… ဟုတ္လား.. နင္မို ့ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေမးတတ္တယ္… ဟုတ္ပါတယ္.. ငယ္ငယ္က မေလာက္ေလး မေလာက္စား ကေလးဆန္လြန္းတဲ့ငါ့ရုပ္ကို ငါက သိပ္ရင့္ခ်င္တာ… လူၾကီးပံုေလးျဖစ္ခ်င္တာ… နင္မွတ္မိေနတယ္ေနာ္… ဇရာဆိုတာ မဖိတ္ေခၚလဲ ေရာက္လာမွာပဲမို ့ သိပ္ၾကီးေတာ့ မတုန္လွဳပ္ေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီးေတာ့ မၾကိဳဆိုခ်င္တာ အမွန္ပဲ… ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ငါက ဆံပင္ျဖဴေတြကို တမင္ေမ့ထားျပီး ခုထိ အခ်စ္၀တၳဳ...အခ်စ္ရုပ္ရွင္… အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြကို ရင္ခုန္ေနတုန္းေလ…

သူငယ္ခ်င္းေရ… ငယ္ဘ၀နဲ ့လက္ရွိဘ၀ ဟုိခုန္ ဒီကူးရင္း အဲဒီလို ေရာက္တတ္ရာရာေတြ မေျပာျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာျပီေနာ္… တို ့ငယ္ငယ္က စာတပုဒ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရင္းက အတန္းထဲက ေကာင္မေလးအေၾကာင္းေရာက္… အဲဒီကေန ေလာကၾကီးကို အရြဲ ့တုိက္တတ္တဲ့ ဆရာတေယာက္ အေၾကာင္းေရာက္.. အဲဒီကေန ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလြန္းတဲ့ ငါတို ့ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသားအေၾကာင္းေရာက္… ျပီးေတာ့ မိေကာက္ရဲ့ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္းေရာက္… နဲ ့ စာတပုဒ္မျပီးခဲ့တဲ့ ညေတြလိုေပ့ါေနာ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာဖို ့ ငါ့မွာ နင္ရွိေနတာကိုက ဘ၀ရဲ့ ေက်နပ္စရာတခုပဲမိုလား…

တန္ခူး

4:44pm 11-Mar-2014

Wednesday, February 19, 2014

နည္းပညာ နွင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ



ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္။

ဒီေန ့မနက္ ေရဒီယိုနားေထာင္ေတာ့ ဒဏ္ေငြေတြ အမ်ားၾကီး သတ္မွတ္ထားတဲ့အထဲကကို ထင္သလို အမွိဳက္ပစ္တာကို ဘယ္လိုမ်ား ကာကြယ္နုိင္မလဲဆိုတာ ေဆြးေႏြးၾကတာ နားေထာင္ရပါတယ္…။ အဲဒီထဲမွာ တေယာက္က တကယ္လို ့သင္နဲ ့ခင္ေနတဲ့ သင့္အိမ္နီးခ်င္းက အမွိဳက္ပစ္ေနတာေတြ ့ရင္ သင္သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေမးလာပါတယ္…။ သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္တာ ဘယ္သူတိုင္လဲဆိုတာ သိသြားရင္ အိမ္နီးခ်င္း အခ်င္းခ်င္း မိတ္ပ်က္ေစတာမို ့ သူအမွိဳက္ပစ္တာကို ကင္မရာေလးနဲ ့ မသိေအာင္ မွတ္တမ္းတင္ျပီးမွ အမည္မေဖာ္လိုသူအေနနဲ ့ တုိင္မယ္ဆိုတာေလးကို တေယာက္က ေျပာသြားပါတယ္…။ ခုေခတ္နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာတာနဲ ့ အမွ် ခလုတ္ကေလး တခ်က္နွိပ္လုိက္တာနဲ ့ ကိုယ့္ရဲ့မေကာင္းမွဳေတြက ကမာၻၾကီးဆီကို ေရာက္သြားနိုင္တယ္ဆိုတာ လူေတြ သတိထားဖို ့လိုပါတယ္…။ အမွိဳက္ပစ္တယ္ဆိုတာ မေကာင္းမွဳက်ဴးလြန္တဲ့အထဲမွာ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္လို ့ေျပာလို ့ရေပမယ့္ ဒီလိုမေကာင္းမွဳေလးေတာင္ လူေတြက နည္းပညာသံုးျပီး ကာကြယ္ဖို ့ ၾကိဳးစားေနတဲ့ေခတ္မို ့ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာတာနဲ ့အမ်ွ ဆိတ္ကြယ္ရာဆိုတာ မရွိသေလာက္ ပါးလ်လာတာကို ေတြးမိသြားပါတယ္…။

ဟုိတေန ့က သားေက်ာင္းကို ကိစၥတခုရွိလို ့သြားေတာ့ ေက်ာင္းရံုးခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတုန္း ေက်ာင္းအမွဳထမ္း တေယာက္က ကေလးေတြကို ဆက္ဆံေနတာ အရမ္းရိုင္းျပတာကို ေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္…။ မူလတန္းေက်ာင္းက ၀န္ထမ္းတေယာက္အေနနဲ ့ ငယ္ရြယ္နုနယ္တဲ့ မူလတန္းကေလးေတြကို အဲလို ၾကမ္းတမ္းရိုင္းျပစြာ ဆက္ဆံတာ လက္ခံနုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး…။ လက္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းကို ခလုတ္နွိပ္ျပီး record လုပ္မယ္အလုပ္မွာ သားဆရာမေရာက္လာတာေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး…။ မိဘေတြ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ကေလးေတြကို ရိုင္းျပစြာ ဆက္ဆံတဲ့ ၀န္ထမ္းကို ေနာက္မ်ားၾကံဳရင္ ကြ်န္မနည္းပညာနဲ ့ ပညာေပးဖို ့ ၀န္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဆိုခဲေစ ျမဲေစတဲ့…။ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတခြန္း ေလထဲမွာ မေပ်ာက္သြားတဲ့ ေခတ္ပါ…။ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့သူကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္လြတ္စပယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဲ့စြာ ေျပာဆိုပစ္လုိက္တာမ်ိဳးက ဟိုးအရင္ နည္းပညာေတြ မတိုးတက္တုန္းက ရေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး…။ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတခြန္းက ကိုယ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတာ အေတာ္ေလး သတိထားရမယ့္ေခတ္ပါ…။ လူတုိင္းလူတိုင္းမွာ နွလံုးသားရွိတာမို ့ သူတို ့နာက်င္တာနဲ ့အမ်ွ နာက်င္မွဳကို လူတိုင္းသိေအာင္ နည္းပညာလက္နက္နဲ ့ ထုတ္ျပလုိ ့ရေနပါျပီ…။ နည္းပညာေၾကာင့္ တဖက္ေစာင္းနင္းဆိုတာမ်ိဳးေတြ ရွားပါးလာမွာ အမွန္ပါပဲ…။

အိမ္မွာ အိမ္အကူနဲ ့ထားခဲ့ရတဲ့ ကေလးေလးကို အိမ္အကူက မိဘေတြ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ နွိပ္စက္တာကို ဖြက္ထားတဲ့ ကင္မရာေလးနဲ ့ ရိုက္ထားတဲ့ ဗီြဒီယိုဖုိင္ကို ကြ်န္မၾကည့္ရေတာ့ မ်က္ရည္က်မိပါတယ္…။ မူၾကိဳကေလးကို ပက္ပက္စက္စက္ နွိပ္စက္တဲ့ဆရာမရဲ့လုပ္ရပ္ ဗီြဒီယိုဖိုင္ကလဲ မိခင္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မနွလံုးသားေတြကို ဆုတ္ေျခေနသလုိ နာက်င္လြန္းလွပါတယ္…။ လူအိုရံုက မသန္မစြမ္းေတာ့တဲ့ အမယ္အုိၾကီးကို သူနာျပဳမက ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း လုပ္ကိုင္ျပီး ကုတင္ေပၚ ၀ုန္းကနဲ ပစ္ခ်တဲ့အခါ အမယ္အိုရဲ့ညည္းသံကို ၾကားရေတာ့ ကြ်န္မမိဘခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာျပီး ရင္ထဲမွာ စူးရွနာက်င္မိပါတယ္…။ အလုပ္သြားေနတယ္လုိ ့ အိမ္ကထြက္သြားတာကို ယံုၾကည္ေနတဲ့ ရိုးသားလြန္းတဲ့ မိန္းမက သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ကင္မရာထဲမွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ သူ ့ေယာက်ၤားနဲ ့ေနာက္သူ ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ တိတ္တိတ္ပုန္းေဖာက္ျပန္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ေတြ ့လုိက္ရတဲ့ အခါ ယံုၾကည္မွဳေတြ အေငြ ့ပ်ံယူက်ံဳးမရျဖစ္တာေတြ ့ျပီး ကြ်န္မ နွဳတ္ခမ္းေတြ ျပတ္လုပ္မတတ္ ဖိကိုက္နာက်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ ကေလးေလးကို ကားနဲ ့မေတာ္တဆ တုိက္မိရာက မေသမရွင္ဆို သက္ေသျဖစ္ ေလ်ာ္ေနရမွာ ေၾကာက္လုိ ့ မေသမခ်င္း အေသတုိက္သတ္တဲ ့ ျမင္ကြင္းကို အေတြ ့…. လူမဆန္တဲ့ အဲဒီလုပ္ရပ္ကို လုပ္ခဲ့သူေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ခဲ့ၾကသလဲေတာ့ မသိ… ကြ်န္မေတာ့ မၾကည့္ရဲလို ့ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ပစ္ရတဲ့ အထိပါပဲ…။ အဲဒါေတြ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာ… အဲဒီမေကာင္းမွဳေတြကို သူတို ့က ဆိတ္ကြယ္ရာ ထင္ျပီး အေသအခ်ာၾကီးကို က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကတာ…။ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေၾကာင့္ သူတို ့ဆိတ္ကြယ္ရာကေန တကမာၻလံုး ျမင္နိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ကို ေရာက္လာတာ…။ကိုယ္ျပဳေသာကံ ကိုယ့္ထံျပန္လာတာ ေနာင္ဘ၀ေတာင္ မေစာင့္ဘူး… ဒီဘ၀တင္ပါ…။

ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ပါးရွားလာတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ လူေတြက ကိုယ့္အတၱအတြက္ သူမ်ားကို ခ်နင္းဖုိ ့ ၀န္မေလးၾကေတာ့ဘူး…။ မတရားတာကို မတရားမွန္းသိလ်က္နဲ ့ ျမိန္ေရလ်က္ေရ က်ဳးလြန္လာၾကတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က အရက္ကို ပုန္းလ်ိဳး ကြက္လ်ိဴး ေသာက္ၾကလုိ ့ အရက္ပုန္းဆုိင္လုိ ့ေတာင္ နာမည္တြင္တာ ၾကားဘူးတယ္…။ ခုေခတ္မွာ အရက္ပုန္းဆုိင္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲလုိ ့ ေမးရေအာင္ ရပ္ကြက္တုိင္း လမ္းတုိင္းမွာ အရက္ဆုိင္ေတြ လက္ညိွးထိုးမလြဲ…။ စပြန္ဆာဆိုတာ ေခတ္စားလာတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ၾကီးမွာ ေငြအတြက္ သာယာမွဳအတြက္ ကိုယ့္တန္ဖုိးကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေျခေထာက္နဲ ့နင္းေျခပစ္လုိက္ၾကတဲ့ မိန္းခေလးေတြကလဲ မ်ားမ်ားလာတယ္…။ အရက္ဆုိင္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ထင္ၾကတယ္… နုိက္ကလပ္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ ထင္ၾကတယ္… အင္တာနက္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ ထင္ၾကတယ္…။ အဲဒီ ေဖာက္ျပန္မွဳေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး က်င္းပရာ ဆိတ္ကြယ္ရာေတြဟာ နည္းပညာရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သူတို ့ကိုယ္က်င့္သိကၡာေတြကို လွလွၾကီးသတ္ျပနိုင္တဲ့ သတ္ကြင္းေတြပါ…။

တကယ္ေတာ့ မေကာင္းမွဳဆိုတာ ဆိပ္ကြယ္ရာမွာေတာင္ မက်ဴးလြန္သင့္ဘူး ဆိုတာ အရြယ္ေရာက္တဲ့ သူတိုင္း နားလည္ျပီးသား အေျခခံက်င့္၀တ္ပါ…။ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္ျပားမွဳနဲ ့ယဥ္ပါးလာၾကတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ အဲဒီအေျခခံလူ ့က်င့္၀တ္ကို တမင္ေမ့ထားတဲ့ သူေတြအတြက္ နည္းပညာဆိုတဲ့ ပညာေပးလက္နက္တခု ေပၚလာတာ ကြ်န္မျဖင့္ ၀မ္းသာလုိ ့ မဆံုးပါဘူး…။

လူတုိင္းလူတုိင္း ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေမတၱာတရား လက္ကိုင္ထားနုိင္ၾကပါေစ…။

တန္ခူး

19-Feb-2013 12:56pm

Sunday, January 26, 2014

သတုိ ့သမီးအရံ



မေန ့က မၾကည့္တာၾကာတဲ့ 27 Dresses ရုပ္ရွင္ကားေလး ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္…။ ရုပ္ရွင္ဆို အဲဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကားနုနုေလးေတြသာ ေရြးၾကည့္တတ္တဲ့ကိုယ္က ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ကားေလးေတြဆို အလြတ္ေတာင္ ရေနတတ္တာ…။ မဂၤလာပြဲေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ခ်စ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလး… သတို ့သမီးအရံ ၂၇ခါေတာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့…။ ကိုယ္တို ့ဆီမွာေတာ့ အရံ၃ခါလုပ္ရင္ လူပ်ိဳၾကီး အပ်ိဳၾကီးျဖစ္တတ္တယ္လို ့ ေျပာၾကတာ ၾကားဖူးတယ္…။ လူ ့ဘ၀ရဲ့ အၾကည္နူးဆံုးအခ်ိန္လုိ ့ ေျပာလို ့ရတဲ့ မဂၤလာပြဲေလးေတြကို ကိုယ္လဲ ခ်စ္တယ္…။ အလွဆံုးျပင္ထားတဲ့နတ္သမီးေလးလို သတို ့သမီးေလးေတြကလဲ ၾကည့္လို ့မ၀…။ နတ္သမီးေလးေဘးကေန နတ္သမီးမ်က္ေတာင္တခတ္ေတာင္ အလြတ္မေပးပဲ ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးၾကည့္ေနတတ္တဲ့ သတို ့သားမ်က္၀န္းေတြလဲ အႏူးညံ့ဆံုးအခ်ိန္…။ သတို ့သမီးအရံေလးေတြကလဲ လန္းဆန္းလတ္ဆတ္ျပီး ခ်စ္စရာ…။ ေရာင္စံုပန္းေလးေတြနဲ ့အခင္းအက်င္း… လာသမွ်ဧည့္သည္ေတြကလဲ အေရာင္အေသြးစံု ထည္ထည္၀ါ၀ါ…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကည္နူးစရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးလဲ…။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္ရင္ ကိုယ္က သြားဖို ့အျမဲတက္ၾကြေနတတ္တာ…။

အဲဒီလို မဂၤလာေဆာင္ေလးေတြခ်စ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ရရ တခါပဲ သတို ့သမီးအရံလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ မဂၤလာေဆာင္မွာ ပန္းၾကဲ၊ ဗန္းကိုင္၊ သတို ့သမီးအရံ အဲဒီလိုလုပ္ဖို ့ လာကမ္းလွမ္းတိုင္း ကိုယ္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာ ေၾကာက္တဲ့အေဖက ကိုယ္အားက်သြားမွာေၾကာက္လို ့ အျမဲတမ္း ျငင္းလြွတ္တတ္ပါတယ္…။ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလဲျဖစ္ အဲဒီအခ်ိန္ကိုယ္ကိုတုိင္လဲ ဘြဲ ့ရျပီး အေဖသိပ္စိတ္မပူေတာ့တဲ့အခ်ိန္… ျပီးေတာ့ မိဘခ်င္းပါ ရင္းနွီးေတာ့ ေပါက္ မဂၤလာေဆာင္မွာ ကိုယ့္ကို အရံလုပ္ဖို ့ အေဖခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္…။ အေဖ့ခြင့္ျပဳခ်က္ရေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ…။ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေပ်ာ္ရြင္ဆံုးပြဲမွာ ကိုယ္လဲ ပါ၀င္ခြင့္ရတာမိုလား….။ ေနာက္တခုက ကိုယ္နဲ ့အတူ အရံလုပ္မွာကလဲ ကိုယ့္ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္သလဲေနာ္…။ ကိုယ္နဲ ့အရံအတူလုပ္တာက နာမည္ၾကီးblogger စုခ်စ္သူပါ…။ သတို ့သားအရံေတြကေတာ့ တေယာက္က သတို ့သားရဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ေနာင္ နာမည္ၾကီး blogger ပန္ဒိုရာရဲ့ ခင္ပြန္း ပန္ဒိုရီျဖစ္လာမယ့္သူျဖစ္ျပီး ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ သတို ့သမီးရဲ့ေမာင္ေလးပါ…။

အဲဒီေန ့က မိတ္ကပ္ျပင္ဖို ့အတြက္ အေစာၾကီး မဂၤလာပြဲရွိရာသြားရပါတယ္…။ မိတ္ကပ္စိုးစိုးက သတို ့သမီးေလးကို ယမင္းရုပ္ေလးနဲ ့တူေအာင္ ျပင္ေပးေနတုန္း ကိုယ္တို ့အရံ၂ေယာက္ကိုလဲ သူ ့တပည့္ေတြက ျပင္ေပးၾကပါတယ္…။ သတို ့သမီးေပါက္က စိုးစိုးမိတ္ကပ္နဲ ့အရမ္းလိုက္ဖက္ျပီး သူ ့နဂိုအလွေလးက ပိုျပီးထင္းသြားတာ ဘြဲ ့ယူတုန္းကတည္းကပါ…။ ဘြဲ ့ယူတုန္းက မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့လူေတြနဲ ့လဲ အေတြ ့အၾကံဳက သိပ္မရွိ… အဲဒီေခတ္က ေဟမာ့မ်က္နွာလွလွေလးေၾကာင့္ စိုးစိုးနာမည္ၾကီးေနတဲ့အခ်ိန္လဲျဖစ္… ျပီးေတာ့ ေပါက္ကိုလိမ္းေပးတာလဲလွဆုိေတာ့ ကိုယ္လဲေပါက္နဲ ့အတူ စိုးစုိးနဲ ့ျပင္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ထြက္လာတဲ့ရုပ္ကိုၾကည့္ျပီး ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ စိုးစိုးနဲ ့မျပင္ေတာ့ဘူးလို ့ ဆံုးျဖတ္မိခဲ့ပါတယ္…။ ကိုယ့္မ်က္နွာနဲ ့ဘယ္လိုမွ မလုိက္ဖက္လုိ ့ပါ…။ ခုအရံမွာ စိုးစိုးနဲ ့ျပန္ေတြ ့ရမယ္ဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ စိုးရိမ္မိပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ စိုးစိုးက အရံေတြကို အဓိကမလိမ္းပဲ သူ ့တပည့္ေတြလိမ္းတာမို ့ကိုယ့္ရုပ္က စိုးရိမ္သေလာက္မဟုတ္ပဲ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရွိသြားလို ့ေတာ္ေသးရဲ့လို ့ဟင္းခ်နုိင္ပါတယ္…။ သတို ့သမီး၀တ္တဲ့ သခြါးမသီးနဲ ့ပုဇြန္ဆီေရာင္ေလးၾကားက အေရာင္နဲ ့လိုက္ဖက္ေအာင္ ကိုယ္တို ့အရံ ၂ေယာက္အတြက္ ေရြွအိုေရာင္၀မ္းဆက္ေလးေတြ ဆင္ေပးပါတယ္…။ ၂ေယာက္လံုးကို ဆံထံုးျမင့္ျမင့္ေလးေတြ ထံုးေပးျပီး သစ္ခြပန္းေလးေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္လုိက္ေတာ့ ဆင္တူျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ္တုိ ့အရံ၂ေယာက္ သၾကၤန္ယိမ္းေတာင္ ကခ်င္သြားပါတယ္…။ စိုးစိုးရဲ့ အနုပညာလက္ ခပ္သြက္သြက္နဲ ့ ျပင္ဆင္အျပီးမွာ ကိုယ္တုိ ့ရဲ့ သတို ့သမီးေလးက နတ္မိမယ္ေလးလား ထင္ေရာင္မွားေအာင္ အလွဆံုးျဖစ္လုိ ့ေနေတာ့တယ္…။ နဂိုက အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္နဲ ့ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္လွလွေလးကလဲ သတို ့သမီး ၀တ္စံုေလးနဲ ့ အရမ္းကို လိုက္ဖက္ျပီး ျပီးျပည့္စံုေအာင္ လွေနတာမို ့ ေခါင္းေပါင္းစတေထာင္ေထာင္နဲ ့သတို ့သားက ၾကည့္မ၀ျဖစ္လို ့ေနပါတယ္…။

အထက္မွာေျပာခဲ့သလို အရံဆိုတခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေရြွအိုေရာင္ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ၀တ္စံုၾကားမွာ ယားက်ိက်ိခံစားရသလို… ဒီေလာက္လူအမ်ားၾကီးၾကည့္ေနက်တဲ့ပြဲမွာ အမွားအယြင္း တခုခုျဖစ္မွာလဲ စိုးရိမ္စိတ္နဲ ့ ကိုယ့္မ်က္နွာက တကယ့္မအီမသာျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။ လက္၀တ္ရတနာ သိပ္၀ါသနာမပါတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ အေမ့ဆီက ငွား၀တ္လာတဲ့ လက္၀တ္ရတနာေတြကလဲ က်မ်ားေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကတဘက္…။ မျဖစ္ေသးပါဘူး…။ အဲဒီစိတ္ေတြေမ့… သတို ့သမီးေလးေနာက္က ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးလိုက္လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိေပးရပါတယ္…။ ပြဲထြက္ခါနီး ကိုယ္တို ့သူငယ္ခ်င္း သတို ့သမီးအသစ္စက္စက္ေလးက အခမ္းအနားမွဴးကို “အန္ကယ္… လက္ကိုင္ရမွာလား” လုိ ့ ထ ေမးလုိက္ေတာ့ အားလံုး စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး ရယ္ေမာနိုင္ၾကပါတယ္…။ သတို ့သားအရံပန္ဒိုရီက သတို ့သားကို “ညံ့ပါ့ကြာ” လုိ ့ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ့ ကိုယ္ေတြ ့ေတြ ပြဲတက္၀တ္စံုေလးေလးေတြၾကားမွာ တဟားဟားရယ္ျဖစ္ၾကပါတယ္…။

အခါေတာ္ေပးတဲ့အခါ ေရွ ့ကခပ္ရြရြေလးလွမ္းေနတဲ့ ခ်စ္စရာသတို ့သမီးေလး သူငယ္ခ်င္းေပါက္ကို နွေမ်ာျပီး မ်က္ရည္က ၀ဲခ်င္တင္တင္ျဖစ္ေနတုန္း… ကိုယ္တို ့အရံ၂ေယာက္ကို ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီးေတြ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြအေတြ ့ ခြီးကနဲမရယ္မိေအာင္ သတိထားရပါတယ္…။ သူတို ့ရုပ္ၾကီးေတြေၾကာင့္ ငါ့ဆံထံုးမ်ားေစာင္းေနသလား… ဒါမွမဟုတ္ အျမဲမ်က္ခံုးမရိတ္တတ္တဲ့ကိုယ့္ကို ခုနက နဲနဲေလးအဖ်ားေလးၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ရိတ္လုိက္မယ္ေနာ္ဆိုတဲ့ မာမီ့လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မ်က္ခံုးေမြွးမ်ားေစာင္းေနသလား… ကိုယ့္ေၾကာကိုယ္မလံုျဖစ္ရပါတယ္… ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္လဲ ကိုယ့္လို ခံစားရမယ္ဆိုတာ မေျပာလဲသိေနတယ္ေလ…။ စင္ေပၚေရာက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္ နံေဘးထုိင္ရင္း နဲနဲစိတ္သက္သာရာရပါတယ္…။ အျမဲတတြတ္တြက္ေျပာေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြမို ့ စင္ေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေတာင့္ေတာင့္ေလး ထုိင္ျပီး ေျပာခ်င္တဲ့စကားမွန္သမွ် ေအာင့္ထားရပါတယ္…။

မဂၤလာစကားေျပာ… မဂၤလာပန္းကံုးစြတ္… ကိတ္မုန္ ့ေလးေတြ အျပန္အလွန္ေကြ်းနဲ ့… သတို ့သားနဲ ့သတို ့သမီးတို ့ရဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳေလးေတြကို စင္ေပၚက ျမင္ရေတြ ့ရတာမို ့… ဒါအရံလုပ္ရျခင္းရဲ့ တပန္းသာမွဳလို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေက်နပ္ေနတုန္း ျပႆနာက စပါေတာ့တယ္…။ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ေနမိတုန္း အေမ့ဆီက ငွားလာတဲ့ လက္စြပ္ဆီ အၾကည့္အေရာက္မွာ မ်က္လံုးေတြျပာသြားပါတယ္…။ ဘုရားေရ… အေမ့လက္စြပ္က စိန္တလံုး ဘယ္နားျပဳတ္ခဲ့့ပါလိမ့္…။ ခုနက ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွာလား… ဒါမွမဟုတ္ အလွျပင္ကတည္းကလား… ။ လူက သိပ္မျငိမ္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္လံုခ်ည္ကို အသာပြတ္ျပီး ရွာမိတယ္…။ စင္ေပၚမွာ မသိမသာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့…။ တကယ္ေတာ့ လက္စြပ္က စိန္ေသးေသးေလးေတြစီျပီး ဘဲဥပံုအ၀ိုင္းလုပ္ထားတာပါ…။ အဲဒီစိန္ေသးေသးေလးတလံုး က်ေပ်ာက္တာ ဘယ္လိုရွာလုိ ့လြယ္ပါ့မလဲ…။ စိတ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့… ကိုယ့္စိတ္ကို အားေပးေနရင္း… မျဖစ္ဘူး… ရွာကိုရွာရမယ္.. နိုမို ့အေမဆူမွာေပါ့… တဘက္က စိတ္က တမ်ိဳးေပၚလာျပန္…။ ငါ့နဲ ့ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလက္၀တ္လက္စားေတြ မုန္းတာေပါ့… လွတာကနဲနဲ ရွဳပ္တာကမ်ားမ်ား… လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကိုမရွိဘူး…။ အေတြးေတြနဲ ့ေယာက္ယပ္ခပ္ေနတုန္း စင္ေပၚက ဆင္းရပါတယ္…။ သတို ့သမီးသတို ့သားတို ့ဧည့္သည္ေတြ တ၀ိုင္းခ်င္းနွဳတ္ဆက္ေနတုန္း ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြက စိန္မြစိေနာက္ေတာက္ကို က်ီးကန္းေတာက္ေမွာက္ရွာေနမိတယ္…။

အဲဒီေနာက္လွဳပ္ရွားမွဳေတြက ဘာေတြျဖစ္လုိ ့ျဖစ္သြားမွန္းကို မသိေတာ့ေအာင္ လက္စြပ္က ကိုယ့္ကို ဒုကၡအေတာ္ေပးပါတယ္…။ သတို ့သားသတို ့သမီးနဲ ့ဓာတ္ပံုေတြရုိုက္… သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဓာတ္ပံုရိုက္.. ကိုယ့္တို ့အရံ၂ေယာက္ကို ေလွာင္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ သိပ္ရန္ျပန္မေထာင္နုိင္…။ ေနာက္ဆံုးဧည့္သည္ကုန္မွ ရွာရပါေတာ့တယ္…။ အဲဒီစိန္မြစိေလးကို ျပန္ေတြ ့နုိင္ဖုိ ့ဆိုတာ အေတာ္ခက္ခဲမွာ သိရက္နဲ ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္နဲ ့သတို ့သားအရံ၂ေယာက္ပါ ၀ိုင္းရွာေပးၾကပါတယ္…။ ေပါက္အန္တီတခ်ိဳ ့လဲ ၀ုိင္းရွာၾကတယ္…။ ေတြ ့မယ္လို ့မထင္ေတာ့ … စိတ္ေလ်ာ့လုိက္ရပါတယ္…။ ကိုယ္အျဖစ္ကို ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေပါက္ကေတာ့ သိရွာမွာမဟုတ္…။ ေပါက္တို ့အိမ္လုိက္… ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ ့အတူ ေရြွၾကိဳးတားနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေပါက္အေပ်ာ္ေတြပါကူးစက္ျပီး လက္စြပ္ကိစၥလုံးလံုးၾကီး ေမ့သြားပါေတာ့တယ္…။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ စိန္တလံုးေဟာင္းေလာင္းနဲ ့ အေမ့လက္စြပ္ျပန္ေပးရင္း ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ေျပာျပေတာ့ အေမက အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္…။ သမီးရယ္.. အဲဒီစိန္ေသးေသးေလးက ဘယ္ေလာက္မွ တန္ဖုိးမရွိပါဘူး… ငါ့သမီးမယ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပင္ပန္းသြားတာပဲ ဆုိမွ ဟင္းခ်နုိင္ပါေတာ့တယ္… ေအာ္… ငါ့နဲ ့ လက္၀တ္ရတနာေတြနဲ ့ ေ၀းပံုမ်ား တံုးပံုမ်ားလို ့ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ေတြးမိပါတယ္…။ အရံေလးရွားရွားပါးပါး တခါလုပ္ပါတယ္… စိန္တလံုးနဲ ့ျပည့္ျပည့္၀၀ မေပ်ာ္နုိင္တာ ေတြးမိတုိင္း ျပံုးမိပါတယ္…။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ တခါပဲ သတို ့သမီးအရံလုပ္ျဖစ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ…။ သူမ်ားမဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ အရံေခ်ာေခ်ာေလးေတြေတြ ့တုိင္း ေရြွေရာင္၀တ္စံုနဲ ့ မအူမလယ္ ကုိယ့္ပံုရိပ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္…။ အေနာက္တုိင္းစတုိင္ မဂၤလာေဆာင္ကိုေျပးလိုက္… အိႏိၵယစတုိင္ မဂၤလာေဆာင္ကိုေျပးလိုက္နဲ ့ မဂၤလာေဆာင္ ၂ခုၾကား ဗ်ာမ်ားေနေပမယ့္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လွလွပပေလး အရံလုပ္ေပးသြားတဲ့ 27 dresses ထဲက မင္းသမီးေလးလို အရံေတြ အခါခါလုပ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲလုိ ့ ေတြးမိရင္းျပံုးမိပါေတာ့တယ္…။ စာဖတ္သူတို ့ေရာ လူပ်ိဳရံ အပ်ိဳရံ ဘယ္နွစ္ခါလုပ္ဖူးၾကသလဲဟင္…။

တန္ခူး

9:40pm 27-Jan-2014

Sunday, January 19, 2014

သားနဲ ့ သားကို အနုိင္က်င့္ၾကသူမ်ား



ကြ်န္မအိမ္ေထာင္မက်ခင္ကတည္းက ၾကည့္မိတဲ့ တခ်ိဳ ့ရုပ္ရွင္ကားေတြမွာ ( အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ကားေတြ) ကေလးတေယာက္ကို တျခားကေလးတေယာက္ သို ့မဟုတ္ အုပ္စုလုိက္က ၀ိုင္းအနိုင္က်င့္တာခံရတာေတြ ့ရင္ ကြ်န္မရင္ထဲ အေတာ္ေလးနာနာက်င္က်င္ ခံစားမိပါတယ္… ။ အျပစ္ေတြ ကင္းစင္သင့္သေလာက္ ကင္းစင္သင့္ေနေသးတဲ့ ဒီကေလးအရြယ္ေလးမွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူမ်ားကို အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေလးေတြ ရွိတတ္တာလဲဆိုတာ ကြ်န္မစဥ္းစားေနတတ္ခဲ့တဲ့အျပင္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မကာကြယ္တတ္တဲ့ သူမ်ား လုပ္သမ်ွၾကိတ္ခံတတ္တဲ့ ေၾကာက္ရြံ ့အားငယ္တဲ့ ကေလးေတြကိုလဲ စိတ္ထဲအားမလို အားမရနဲ ့ အရမ္းသနားမိပါတယ္…။ အဲဒီအခိ်န္တုန္းက ဒါဟာရုပ္ရွင္ပါလို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖေတြးေတြးျပီး နာက်င္မွဳကို ေျဖေဖ်ာက္လုိ ့ရေပမယ့္ ကြ်န္မမွာ အဲဒီလို သူမ်ားအနိုင္က်င့္တာကို မကာကြယ္တတ္ သူမ်ားလုပ္သမွ်ၾကိတ္ခံတတ္တဲ့ သားကေလးတေယာက္ရွိလာတဲ့အခါ ကြ်န္မရဲ့ နာက်င္မွဳက အေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္လြန္းပါတယ္…။

ကြ်န္မငယ္ငယ္က သူမ်ား အနုိင္က်င့္တာ ခံခဲ့ရဘူးပါတယ္…။ မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ကြ်န္မ မူလတန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ လသာ(၂)မွာ ေနစဥ္က ကြ်န္မအတန္းေဖာ္ ၂ေယာက္က သူတို ့ကိုယ္ သူတို ့ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ပါ၀ါအၾကီးဆံုးသူရဲ့ ေျမးလို ့ လိမ္ညာေျပာျပီး ျခိမ္းေျခာက္တာမို ့ကြ်န္မရဲ့မုန္ ့ေတြကို သူတို ့ကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ရယ္… ကြ်န္မတို ့လမ္းထဲက ကစားေဖာ္က ကစားေဖာ္မျဖစ္ခင္ ကြ်န္မကို တမင္သက္သက္ ေပးမကစားခဲ့တာရယ္… အတူကစားေတာ့လဲ ရိုးရိုးသားသားမဟုတ္ပဲ ညစ္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ အနုိင္ရရံုသက္သက္ ကစားခဲ့တာရယ္… အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ ၂ခုပဲ သတိရတာမို ့ ငယ္ငယ္က ကြ်န္မ သိပ္အနုိင္က်င့္ မခံခဲ့ရဘူးလို ့ ေျပာလို ့ရပါတယ္…။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ နဂိုသဘာ၀က မတရားဘူးထင္ရင္ နဲနဲေလးမွ သည္းမခံတတ္တာမို ့ ကြ်န္မမိဘေတြေတာင္ မသိလုိက္ပဲ ကြ်န္မဘာသာ မတရားတဲ့ အနိုင္က်င့္တဲ့ ကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းလိုက္တာလဲ ပါပါတယ္…။ အဲဒီလို သူမ်ားအေပၚ မတရားတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့ အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ သူေတြရဲ့ အနုိုင္က်င့္မွဳကို လက္မခံတတ္တ့ဲ ဇတ္ဇတ္ၾကဲကြ်န္မရဲ့သားေလးက အနုိုင္က်င့္တတ္သူတို ့ရဲ့ မ်က္စိက်စရာျဖစ္လာတဲ့အခါ ကြ်န္မအေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္…။

ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အနုိုင္က်င့္တာ ခံရရင္ေတာင္ ကြ်န္မကေရွ ့ေနလိုက္ ေျဖရွင္းတတ္ေပမယ့္ သားကိုယ္တုိင္ ၾကံဳလာရတဲ့အခါ ကြ်န္မအတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာရပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ သားေလးရဲ့ ရိုးသားလြန္းတဲ့ အေတြးအေခၚနဲ ့ ဘာသာတရားရဲ့ အဆံုးအမကို အေလးအနက္ထားတတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြကို ပ်က္စီးမသြားေစခ်င္တဲ့စိတ္က အရင္းခံတာမို ့ပါ…။ ေမတၱာတရားကို အေျခခံျပီး သည္းခံခြင့္လြွတ္တာဟာ အျငိမ္းခ်မ္းဆံုးလို ့ သားကိုျငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ ကြ်န္မဆံုးမခဲ့ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သားရဲ့ သည္းခံခြင့္လြွတ္တတ္ျခင္းဟာ အနုိင္က်င့္သူတို ့အတြက္ အေကာင္းဆံုး ၀င္ေပါက္ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ကြ်န္မရင္ထဲ အေတာ္ခံျပင္းမိပါတယ္…။

သားခမ်ာ ဟိုးေက်ာင္းေနစ အရြယ္ ကတည္းက သူမ်ားအနုိင္က်င့္တာ ခံခဲ့ရတာ ခုထက္ထိပါပဲ…။ ကြ်န္မရင္ထဲ ေတြးမိတိုင္း နာက်င္ေနမိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ…။ သားေလး ဒုတိယတန္းမွာ ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းကားနဲ ့ လြွတ္ခဲ့ပါတယ္…။ ပထမတန္းတုန္းက ေက်ာင္းကားေပၚမွာ အေဖာ္ေတြနဲ ့ေပ်ာ္ျပီး အဆင္ေျပေနခဲ့တာမို ့ ဒုတိယတန္းမွာ ဘယ္လို ျပႆနာမ်ိဳးကိုမွ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါဘူး...။ ဒုတိယတန္းမွာ သားေက်ာင္းကားေျပာင္းသြားတာမို ့သားေက်ာင္းကားေပၚက အေဖာ္ေတြလဲ ေျပာင္းသြားပါတယ္…။ အဲဒီေက်ာင္းကားေပၚမွာ မေလးကေလး၅ေယာက္ရယ္ တရုတ္ကေလး ၁ေယာက္ရယ္ သားရယ္ပါပါတယ္…။ မေလးကေလး ၅ေယာက္က သားကို ဘာစကားမွမေျပာရလုိ ့ ၀ိုင္းအနုိင္က်င့္ပါတယ္…။ သားက ကေလးပီပီစကားေျပာခ်င္ရင္ သူတို ့က ( I don’t want to hear your voice. Shut up your mouth) ဆို အကုန္၀ိုင္းျပီး လက္ညွိးထိုးအနုိင္က်င့္ၾကပါတယ္…။ သားက သူတို ့စကားနားမေထာင္လို ့ စကားဆက္ေျပာရင္ ဒီေန ့ည နင့္အေမနဲ ့အေဖ ေခါင္းျပတ္တဲ့ အိပ္မက္မက္ပါေစ… ဒီေန ့ည နင္လက္ေတြေျခေထာက္ေတြျပတ္ျပီး မီးေတာင္ထိပ္ေရာက္တဲ့ အိပ္မက္မက္ပါေစ… လို ့က်ိန္ဆိုၾကပါတယ္…။ ညဘက္ေတြ အိပ္ခါနီးမွာ အိပ္ဖို ့ကို သားကေၾကာက္ျပီး အလန္ ့တၾကားငိုတဲ့အခါ ကြ်န္မေရာ သားအေဖပါ စိတ္ပူျပီး သားကို ေမးမွ သားက ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပတတ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မက သားကို သူတို ့နဲ ့ေရွာင္ဖို ့ ေမတၱာတရားနဲ ့ တုန္ ့ျပန္ဖို ့သာ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ေန ့တဓူ၀ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ အနုိင့္က်င့္တာ ခံရတာၾကာေတာ့ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးခမ်ာ ေမတၱာနဲ ့တုန္ ့ျပန္ဖို ့ အေတာ္ခက္ခဲလာျပီး သူ ့ဘာသာ သူ ့နည္းနဲ ့ ေျဖရွင္းခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ သူ ့ကို ေနတုိင္း ျပင္းထန္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ ့ ခပ္ရိုင္းရိုင္းဆက္ဆံတတ္တဲ့ အုပ္စုဖဲြ ့အနိုင္က်င့္တဲ့ မေလးကေလး၅ေယာက္ထဲက တေယာက္ကို လက္သီးနဲ ့ထိုးပစ္ခဲ့တာပါပဲ…။ တကယ္ေတာ့ သားက လက္သီးမထိုးတတ္ပါဘူး…။ ဒါေၾကာင့္ သားထုိးတဲ့လက္သီးဟာ လက္ကေလးနဲ ့တြန္းသေလာက္ေတာင္ မျပင္းထန္ဘူးဆိုတာ သိေနေပမယ့္ ေက်ာင္းကားေပၚက ဆင္းတာနဲ ့ သားလက္သီးနဲ ့ ထုိးပစ္ခဲ့တယ္လုိ ့ ကြ်န္မကို တန္းေျပာတာေၾကာင့္ ကြ်န္မက သားကိုဆူရင္း အထိုးခံရတဲ့ကေလးကို ေတာင္းပန္စကားဆိုခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီကေလးကလဲ လက္သီးနဲ ့အထုိးခံရသူမဟုတ္သလို လန္းဆန္းတက္ၾကြေနပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျပီး ၂ရက္ၾကာတဲ့အခါ ေက်ာင္းက စည္းကမ္းၾကီးၾကပ္သူ ဆရာမက ကြ်န္မကို ဖုန္းေခၚခဲ့ပါတယ္…။ သားထိုးလုိက္တာမို ့ အထုိးခံရတဲ့ကေလးက လက္သီးဒဏ္နဲ ့ အတြင္းဒဏ္ရာ ရသြားလို ့ ကေလးမိဘေတြက ေလ်ာ္ေၾကးလုိခ်င္လို ့ပါဆိုပဲ…။ Mental torture ေတာက္ေလ်ွာက္ သူတို ့လုပ္လာတဲ့ ျပႆနာရဲ့ ဇစ္ျမစ္ကို မသိပဲ ပိုက္ဆံညွစ္တဲ့ လုပ္ၾကံမွဳတခုကို ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ၾကံဳလုိက္တဲ့ အခါ ကြ်န္မအသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္မိပါတယ္…။ ဒုတိယတန္း ခပ္ပိန္ပိန္ေက်ာင္းသားေလးလက္သီးတခ်က္က အဲဒီေလာက္ ျပင္းထန္တယ္ဆိုတာ သဘာ၀က်ပါသလားလို ့ စည္းကမ္းၾကီးၾကပ္သူဆရာမကို ကြ်န္မက ျပန္ေမးတဲ့အခါ ကြ်န္မဘာဆိုလိုတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ဒါမ်ိဳးအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ ့ အေတာ္ယဥ္ပါးေနပံုရတဲ့ ဆရာမက ေလ်ာ္ေၾကးေပးလိုက္ဖို ့ပဲ တုိက္တြန္းပါတယ္…။ သားေဖေဖက မတရားတဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ရဲတုိင္ဖို ့ထိ စဥ္းစားေပမယ့္ သားကေလးငယ္ငယ္ေလးကို ရဲကစစ္တာေဆးတာေတြ ျဖစ္လာမွာကို ကြ်န္မမလုိလားတာေၾကာင့္ သူတို ့လိုခ်င္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးေငြကို ကြ်န္မေပးခဲ့ပါတယ္…။ ေလ်ာ္ေၾကးေငြထဲမွာ ကားရပ္နားခ ၂ေဒၚလာပါ ထည့္ေပါင္းထားတာေတြ ့လို ကြ်န္မက ပုခံုးတြန္ ့ျပံဳးတဲ့အခါ ဆရာမက ေတာင္းပန္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ ့ ၾကည့္ေန ခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္က ရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ အနုိုင္က်င့္ခံရျပီဆိုတာနဲ ့ ဆရာမကို အသိေပးသင့္တယ္ဆိုတာပါ…။ တကယ္လို ့ ဆရာမကို အသိေပးခဲ့ရင္ သူတို ့ဘက္က ရပ္ေကာင္းရပ္ရင္ ဒီအေျခအေနေတြထိ မေရာက္နိုင္ဘူးေပါ့…။ ကြ်န္မကလဲ ကေလးေတြ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ အဲေလာက္ထိ ၾကံစည္မယ္မထင္ပဲ ေလ်ာ ့တြက္ခဲ့မိတာကိုး။ တဘက္က အဲဒီေလာက္ ဆိုး၀ါးမယ္လို ့မထင္ ေလ်ာ့ တြက္ခဲ့မိေလေတာ့ သားကို ေက်ာင္းကားမေျပာင္းေပးပဲ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို ေရွာင္တတ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ကြ်န္မရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ အဆံုးမွာ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္…။

သားက မိုးျခိမ္းတာကို အလြန္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္…။ မုိးၾကိဳးပစ္မွာကိုလဲ စိုးရိမ္တတ္သူပါ…။ ေက်ာင္းမွာ မုိးေတြျခိမ္းရင္ သူရတဲ့ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတတ္သူပါ…။ သားဘုရားစာတုိးတိုးေလး ရြတ္ေနတာကို ေတြ ့တဲ့ သားသူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက မင္းဘာလုပ္တာလဲလုိ ့ေမးတဲ့အခါ သားက ဘုရားစာရြတ္ေနတာလုိ ့ ေျဖခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ေကာင္ေလးက မင္းဘာသာကဘာလဲ… မင္းတို ့ဘုရားက လိမ္ေနတာပဲလို ့… သားကို ခပ္ရိုင္းရိုင္းေျပာတဲ့အခါ ဘာသာတရားကို စိတ္၀င္စား ရိုေသတဲ့သား ဘယ္လိုမွ လက္မခံနုိင္ခဲ့ပါဘူး…။ သားက အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကြ်န္မကိုေျပာျပတဲ့အခါ ကြ်န္မက သားကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမလဲဆိုတာ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ မင္းနဲ ့ငါ ဘာသာတရားအေၾကာင္း မေဆြးေႏြးဘူး… မင္းလဲ မင္းယုံၾကည္ရာကိုးကြယ္… ငါလဲ ငါယံုၾကည္ရာကိုးကြယ္တာပဲလို ့ ျပန္ေျပာရတယ္လုိ ့ သားကို အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ သားက ကြ်န္မအၾကံေပးတဲ့အတုိင္း ေျပာတဲ့အခါ အဲဒီကေလးက လက္မခံပဲ ဆက္ဆက္ေျပာပါတယ္…။ သားက မခံခ်င္ေလ ဆက္ေျပာေလပါ…။ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို ေန ့တုိင္းၾကားလာေတာ့ ခဲမွန္ဘူးတဲ့ စာသူငယ္ကြ်န္မ သတိထားရပါျပီ…။ မင္းငါ့ဘာသာကို ဆက္မေကာင္းေျပာေနရင္ ငါဆရာမနဲ ့တုိင္မယ္လို ့ ေျပာ… တကယ္လို ့ဆက္လုပ္ေနရင္ ဆရာမနဲ ့သြားသာတုိင္ေတာ့ သားေရလုိ ့သားကို ေနာက္ထပ္ အၾကံသစ္ေပးေတာ့ သားက ကြ်န္မအၾကံအတုိင္း လုပ္ပါတယ္…။ ဆရာမကို တုိင္ေလ့တုိင္ထမရွိတဲ့ သားစကားကို ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္ေျပာေနတဲ့အခါ သားက ေနရာကထျပီး ဆရာမကို သြားတုိင္မလို ့လုပ္ေတာ့မွ ေဟ့ေကာင္… ဆရာမကို မတိုင္ပါနဲ ့ကြာ… ငါကမင္းဘာသာတရားကို ဘယ္ေလာက္ေလးစားလဲ စမ္းသပ္ၾကည့့္တာပါတဲ့… ကဲ… အဲဒါဟာ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးတေယာက္တဲ့လား…။ ေက်ာင္းကျပန္လာေတာ့ အျမဲတမ္း အရိုးခံေတြးတဲ့သားက ၀မ္းသာအားရနဲ ့ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာျပပါတယ္…။ ျပံဳးျပံဳးရြွင္ရြွင္နဲ ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ယံုသြားတဲ့သားေလးကို ကြ်န္မ ဘယ္လို စကားလံုးေတြနဲ ့ ရွင္းျပရမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး…။ အဲဒီေကာင္ေလးကပဲ သားကို သူခိုးပုလိပ္တမ္းကစားတဲ့အခါ သူ ့အမိန္ ့နဲ ့ ကစားေထာင္ထဲမွာ ခ်ထားခဲ့ပါတယ္…။ တညေန သားက ကြ်န္မကို ငါးျပားေပးဖို ့ေတာင္းေတာ့ ဘာလုပ္ဖို ့လဲေမးတဲ့အခါ သားေထာင္က်ေနတာ ၃ရက္ေလာက္ရွိျပီ… ငါးျပားေပးမွ လြွတ္မယ္ဆိုလို ့လို ့ သားကရွင္းျပပါတယ္…။ သားက အဲဒီေကာင္ေလး မတရားထုတ္ထားတဲ့ ကစားဥေပေဒကို နာခံေနလိုက္တာ… ငါးျပားေတာင္ေပးဦးမတဲ့…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မသားကို အဲဒီေကာင္ေလးနဲ ့ မကစားဖို ့ အဲဒီကေလးဟာ သားအတြက္ ဘယ္လိုမွ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမျဖစ္နုိင္ဘူးရွင္းျပရပါတယ္…။ သားတတိယတန္းအေရာက္မွာ အဲဒီေကာင္ေလးက သားနဲ ့တန္းခြဲမတူေတာ့တာမို ့ စိတ္ေအးရျပီထင္တာ ကံမေကာင္းစြာ ေက်ာင္းကားတူျပန္ေတာ့တယ္…။ သားကို သူ ့ကို သတိထားဖို ့သတိေပးရင္းက တေန ့မွာ သားခမ်ာ ဘာမွ မလုပ္ ဘာမွမေျပာပဲ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ့ အဆင့္ဆင့္ ရင္ဘတ္ကို လက္သီးနဲ ့ထိုးတာကို ခံခဲ့ရပါတယ္…။ တၾကိမ္မဟုတ္ပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ထုိးျပီး ငါအရမ္းနာျပီး အသက္ရွဳလို ့မ၀ေတာ့လို ့ပါကြာဆို သားေတာင္းပန္မွ ဟိုေကာင္ေလးက ရပ္ခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို သားကြ်န္မကို မေျပာျပခဲ့ပါဘူး။ သူ ့အမက သူ ့ကို ေရခ်ိဳးေပးေတာ့ ရင္ဘတ္ကနာတယ္လုိ ့ေျပာမွ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးမွေျပာျပခဲ့ပါတယ္…။ ကိုယ့္ကို သူမ်ားက လက္သီးနဲ ့အဆင့္ဆင့္ထုိးတာေတာင္ ဘာမွ ျပန္မခုခံခဲ့တဲ့သားကို ကြ်န္မအေတာ္ေလးကို အားမလို အားမရလဲျဖစ္ စိတ္မေကာင္းလဲျဖစ္မိပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ ပထမအျဖစ္အပ်က္ကတည္းက ျပႆနာကို လက္နဲ ့မေျဖရွင္းရဘူးလို ့ ဆံုးမခဲ့တဲ့ကြ်န္မစကားကို သားက နားေထာင္ခဲ့တာပါ…။ အဲဒီေကာင္ေလးစိတ္ထဲ သားကို ဒီလုိ အနုိင္က်င့္လို ့ရတယ္ဆို ဆက္အနုိင္က်င့္မွာ စိုးရိမ္တာနဲ ့ ကြ်န္မနဲ ့သူ ့အေဖ ဆရာမကို တုိင္ခဲ့ပါတယ္…။ ဆရာမက သူ ့မိဘေတြကို တုိင္ခဲ့ျပီး ျပႆာနာက ရပ္သြားခဲ့ပါတယ္…။

သားရဲ့ ယံုလြယ္တတ္တဲ့ သူမ်ားလွည့္ကြက္ေတြကို နားမလည္ေလာက္ေအာင္ မပါးနပ္တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ဆရာဆရာမေတြပါ သိလာေတာ့ သားကို ကူညီၾကပါတယ္…။ တတိယတန္းတုန္းက သားတို ့ မေလးရြာကို ေလ့လာေရးခရီးထြက္တုန္း သားနွစ္သက္တဲ့ ကစားစရာေလး ၂ခု ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္…။ အျပန္လမ္းမွာ သားက သူ ့ကစားစရာေလးေတြနဲ ့ ေပ်ာ္ေနတုန္း တျခားကေလးတေယာက္က သားကစားစရာတခုကို ေရေမြွးပုလင္းနဲ ့ လဲဖို ့ေျပာျပီး မလဲရင္ သားကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္က ရပ္မယ္လုိ ့ျခိမ္းေျခာက္ပါတယ္…။ သားခမ်ာ သူျမတ္နုိ္းတဲ့ ကစားစရာေလးကို သူငယ္ခ်င္းဆံုးမွာေၾကာက္လို ့ လဲေပးခဲ့ျပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ငိုပါတယ္…။ သားပစၥည္းကို သားလဲျခင္းမလဲျခင္းဟာ သားရဲ့အခြင့္အေရးျဖစ္ေၾကာင္း သားကိုွရွင္းျပရပါတယ္…။ အဲဒီကေလးကပဲ ခု ေလးတန္းနွစ္မွာ စာရြက္ေပၚ ကာလာစံုနဲ ့ ထုတ္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြကို ၁ေဒၚလာနဲ ့ေရာင္းပါတယ္…။ သားက ၂ေဒၚလာေပးတဲ့အခါ ျပန္မအမ္းနို္င္ဘူးဆိုျပီး မေကာင္းတဲ့ ေနာက္တပံုကို ေပးပါတယ္…။ သားကေတာ့ သူျပဳသမွ်နုျပီး ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ၁ေဒၚလာမတန္တဲ့ ပံုတပံုနဲ ့ သားညာခ်ခံလုိက္ရတာကို ကြ်န္မ အေတာ္ ကသိကေအာက္ျဖစ္မိပါတယ္…။ ေစ်းဆိုတာ ဆစ္လုိ ့ရေၾကာင္းနဲ ့ ပစၥည္းတခုမွ သူ ့တန္ရာတန္ေၾကးရွိေၾကာင္း သားကို ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္…။ သားေက်နပ္လို ့ သား၀ယ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကြ်န္မသည္းခံလို ့ရေပမယ့္ ေနာက္အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ တဆိတ္လြန္လြန္းတာမို ့ကြ်န္မရဲ့ သည္းခံနုိုင္မွဳ အင္အားေတြ ကုန္ခမ္းကုန္ပါတယ္…။ အဲဒီကေလးပါပဲ… သားဆီက ခဲဖ်က္ငွားျပီး သားက ျပန္ေတာင္းတဲ့အခါ သူူ ့ခဲဖ်က္လုိ ့လိမ္ညာျပီး အနုိင္ယူသြားပါတယ္…။ ဒီတခါေတာ့ သားအညာခံရတယ္ အနုိင္က်င့္ခံရတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာသိလုိက္တာမို ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ ့အမကို ငိုျပီးေျပာပါတယ္….။ ဒါေပမယ့္ သားဆရာမကို ထံုးစံအတုိင္း မတိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သားက သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ဆရာမဆူျပီး သူ ့ကို မုန္းသြားမွာ စိုးရိမ္သူမို ့ပါ…။ အရင္ကလို အလားတူအျဖစ္ေတြ မျဖစ္ဖို ့ ကြ်န္မဆရာမကို အေၾကာင္းၾကားရပါတယ္…။ သားကိုလဲ အဲဒီကေလးနဲ ့ အတူမထိုင္ဖို ့ သင္ၾကားေပးတဲ့အခါ သားက လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံပါတယ္…။

သားေလးကို အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သားခမ်ာ သူ ့သူငယ္ခ်င္းအရင္းလို ့ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ခ်စ္တဲ့သူမို ့ အနုိင္က်င့္တာေတြကို နားလည္လာတဲ့အခါ သားအေတာ္ကို ခံစားခဲ့ရတာ သားရဲ့စိတ္နုနုေလးမွာ စိတ္က်ေရာဂါလုိ ျဖစ္သြားတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီကေလးက သားကို ဘယ္ေလာက္မ်ား သစၥာမရွိ အနုိင္က်င့္လုိက္သလဲဆိုရင္ စိန္ေျပးတမ္းကစားတဲ့အခါ သားကို အျမဲလုိက္သူျဖစ္ေအာင္ တျခားသူေတြလုိက္ကလွည့္မွာပါ သူက တျခားလူဘက္က လိုက္ေပးပါတယ္…။ ရိုးအလြန္းတဲ့သားကေတာ့ သူအျမဲလုိက္ေနရတဲ့ အျဖစ္နဲ ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သစၥာမရွိမွဳကို သတိမထားမိပဲေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို သားအေဖသတိထားမိေတာ့ သားအေဖအေတာ္ ေဒါသထြက္ျပီး သားကို ဆက္မကစားခုိင္းေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကေလးကပဲ ကေလး၃ေယာက္ရွိရင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့ အုပ္စုခြဲတတ္ျပီး တျခားကေလးတေယာက္ကို သူ ့ဘက္ပါေအာင္ ေသြးထိုးတတ္ပါတယ္…။ သားတေယာက္ထဲ ျဖစ္ေအာင္ သက္သက္ခ်န္ထားခဲ့တာေတြ မ်ားတဲ့အခါ သားမ်က္ရည္က်ျပီး သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ရက္စက္မွဳကို ခံစားခဲ့ပါတယ္…။ သားျမတ္ျမတ္နိုးနိုးလုပ္ထားတဲ့ အရုပ္ေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးလားဖ်က္ဆီးရဲ့… သားမလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို မင္းမလုပ္ရင္ မင္းနဲ ့ငါသူငယ္ခ်င္းမလုပ္ေတာ့ဘူးဆို ျခိမ္းေျခာက္ျပီး လုပ္ခုိင္းလား လုပ္ခုိင္းရဲ့… ကစားၾကတဲ့အခါ တျခားလူေတြက် အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ေပးျပီး သားကို အခြင့္အေရးေတြ ေလွ်ာ့ခ်လား ေလွ်ာ့ခ်ရ့ဲ… သားကခ်စ္သေလာက္ သားကိုခ်ည္းရည္ရြယ္တိုက္ခိုက္တာေတြ မ်ားလာေတာ့ သားခမ်ာ အေတာ္ခံစားျပီး သူနဲ ့ေတြ တိုင္းငိုေနရပါတယ္…။ ကြ်န္မက သားကို ကိုယ့္အေပၚေကာင္းတဲ့သူ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အေပၚဆိုးတဲ့သူျဖစ္ျဖစ္ အဲေလာက္ထိ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ မခံစားတတ္ဖို ့ ေလ့က်င့္ေပးရင္း အကြက္ခ်အနုိင္က်င့္မွဳေတြကို ေရွာင္တတ္ေအာင္လဲ သင္ျပေပးပါတယ္…။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးဆိုတာ ကြ်န္မအေတြ ့အၾကံဳနဲ ့ သားကို ရွင္းျပေပးပါတယ္…။

ဘယ္အရြယ္ထိမ်ား သားမွာ ဒီလုိ အနုိင္က်င့္တတ္သူေတြနဲ ့ ဆံုေနဦးမွာလဲ…။ ဘယ္အရြယ္မွာမ်ား သားကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကာကြယ္တတ္လာမလဲ…။ ဘယ္အရြယ္ထိမ်ား သားအယံုလြယ္ ရိုးအေနဦးမလဲ…။ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ သူေတာ္ေကာင္းေတြခ်ည္းမဟုတ္ပဲ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသူေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသားကို သတိေပးရျပီ…။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းဆုိး ဘယ္လို ခဲြျခားရမလဲဆိုတာ သားကို ခဲြဲျခားျပရျပီ။ မေကာင္းသူေတြနဲ ့ၾကံဳရင္ သူတို ့ဆီက အနိုင္က်င့္မွဳကို ကိုယ္ခံစားရသလို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လဲ သူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာျပီး အနုိင္မက်င့္တတ္ဖို ့ ကြ်န္မသင္ျပရျပီ။ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းစည္းကမ္း၊ ေက်ာင္းဥေပေဒ… ေနရာတိုင္းမွာ ဥပေဒေတြနဲ ့ အနုိင္က်င့္မွဳေတြကို ၾကိတ္မခံေစေအာင္ မတရားမွဳကို ေခါင္းငံုမခံေအာင္ သားကို လမ္းျပရျပီ…။ သားထင္ခဲ့တဲ့ ကမာၻေလးက ကြ်န္မငယ္ငယ္က ေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ထဲကလို ေမတၱာတရားေတြခ်ည္း လြွမ္းျခံဳထားတဲ့သူေတြ သက္သက္ေနၾကတာမဟုတ္ဘူးလို ့ စိ္တ္မေကာင္းစြာနဲ ့ပဲ ကြ်န္မစခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း ကြ်န္မတာ၀န္ယူရျပီ။ ၾကီးနိုင္ငယ္ညွင္းဆိုတာ ေလာကၾကီးမွာ မရွိေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္သားရဲ့လုိ ့ တက္တက္ၾကြၾကြ ေျပာျပခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ လက္ေတြ ့က်မက် ကြ်န္မကပဲ သားကို ၀န္ခံရျပီ...။ အနုိင္က်င့္တတ္မွဳေတြဟာ အသက္အရြယ္နဲ ့အမွ် ပံုစံေျပာင္းသြားတတ္ၾကျပီး ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသမွာ မဆိုရွိေနတတ္တယ္ဆိုတာ သားကို ၾကိဳေျပာရျပီ…။ ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစဖို ့ မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ လြွမ္းမိုးမွဳကို မခံရေစဖို ့ သားကို သြန္သင္ရျပီ…။ တခ်ိန္က်ရင္ေတာ့… သားေဘးက အနုိင္က်င့္သူေတြကို သားရဲ့ ခါးသက္တဲ့ အေတြ ့အၾကံဳနဲ ့စစ္ထုတ္ျပီး သားကို သစၥာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္ေတြနဲ ့ လံုျခံဳျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘ၀ေလးကို သားရကို ရရမွာပါလုိ ့ သားကို အားေပးရင္း သားရဲ့ ဓာတ္ခံအေကာင္းစိတ္ေလးေတြ မပ်က္စီးေအာင္ ကြ်န္မ ေန ့တုိင္းၾကိဳးစားအားထုတ္ေနမိေတာ့တယ္…။

သားေလး အနုိင္က်င့္ခံရမွဳမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစ…။

တန္ခူး

19-Jan-2014 10:30pm

Tuesday, January 14, 2014

တို ့ညီမေတြ ဘာေၾကာင့္၀



ကြ်န္မေဖေဖနဲ ့ ေမေမက အထက္အညာေဒသက ျမိဳ ့ကေလးတျမိဳ ့မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့သူ…။ အေဖနဲ ့အေမဇာတိျမိဳ ့ကေလးက ကြ်န္မနဲ ့ငယ္ငယ္ကတည္းက လက္ပြန္းတတီး…။ ဘယ္ေလာက္ထိလဲဆို ကြ်န္မကိုကြ်န္မ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးသူလို ့ကို သတ္မွတ္ခံယူထားတဲ့ အထိ…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ အေမၾကီးခဲ့တယ္…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ ကြ်န္မအေဒၚေတြၾကီးခဲ့တယ္…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ ကြ်န္မညီမေတြၾကီးခဲ့တယ္…။ ဒီတေခါက္ အဲဒီျမိဳ ့ေလး ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ အေမတို ့ေခတ္… အေဒၚတို ့ေခတ္နဲ ့မတူတာ တခုသြားသတိထားမိတယ္…။ ကြ်န္မညီမေတြေခတ္မွာ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြက အရင္ေခတ္ကနဲ ့မတူ ပို၀ေနၾကတာကိုပါ…။ တေန ့တေန ့ တိုးတိုးလာတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ အေလးခ်ိန္ကို တေနကုန္ထိုင္ရတဲ့ လုပ္ငန္းေၾကာင့္လို ့ ရိုးမယ္ဖြဲ ့ေနတတ္တဲ့ကြ်န္မ… ကြ်န္မစံခ်ိန္ခ်ိဳးတဲ့ ညီမေတြ အေတြ ့မွာ ဘာကိုမ်ား ရိုးမယ္ဖြဲ ့ရပါ့လို ့ အေတာ္ကို ေခါင္းပူေအာင္ စဥ္းစားေနမိတယ္…။



အေမတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြရဲ့ဖက္ရွင္က အထက္အညာေဒသရဲ့ အပူဒဏ္ကို ခံနိုင္ေအာင္ ျမန္မာအက်ီၤရင္ဖုန္းလက္ျပတ္ကေလးေတြနဲ ့ ပြင့္ရိုက္ခ်ည္ထမီအဆင္စိတ္စိတ္ေလးေတြကို ၀တ္ၾကတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေျခမ်က္စိအထိရွည္တဲ့ ဆံပင္တေပြ ့တပုိက္ၾကီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ က်စ္ဆံျမီးတေခ်ာင္းထဲ က်စ္ထားျပီး တခါတေလ အညာၾကက္ရုံးေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တယ္တဲ့…။ ျမန္မာအက်ီၤေလးေတြကို ခ်စ္တဲ့ကြ်န္မက အဲဒီေခတ္က ဖက္ရွင္ေလးကို ေက်ာင္းသူဘ၀ကေတာင္ ျပန္၀တ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္…။ အဲဒီေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြရဲ့ ဖက္ရွင္တခုက စက္ဘီးေလးေတြပါပဲ…။ သိပ္မက်ယ္လွတဲ့ ျမိဳ ့ကေလးမွာ စက္ဘီးကိုသာ အဓိကထား အသံုးျပဳသြားလာၾကတယ္…။ တအိမ္မွာ စက္ဘီးတစီးေတာ့ ရွိၾကတယ္…။ ေခတ္စားတဲ့ စက္ဘီးအမ်ိဳးအစားက ရေလးစက္ဘီးေတြပါ…။ ေမေမအပ်ိဳတုန္းက စီးတဲ့စက္ဘီးေလးက ကြ်န္မတို ့အသက္ၾကီးတဲ့အထိ စီးလို ့ရေနပါေသးတယ္…။ မနက္ဆိုလဲ အဲဒီစက္ဘီးေလးနဲ ့ေက်ာင္းသြားၾကတဲ့ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ ညေနဆို သနပ္ခါးေဖြးေနေအာင္ လိမ္းျပီး တေယာက္လက္ေတာင္ တေယာက္တဲြ စက္ဘီးစီးၾကတယ္ဆိုပဲ…။ ပိုးပန္းခ်င္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးသားေတြကလဲ ေနာက္ကတေကာက္ေကာက္ စက္ဘီးနဲ ့လိုက္… တခ်ိဳ ့က စက္ဘီးနင္းရင္း ခ်စ္ေရးဆိုသြားတတ္ၾကသလုိ… တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေရာင္စံုစာလွလွေလးကို စက္ဘီးေရွ ့ကျခင္းကေလးထဲ ထည့္ေပးသြားၾကတာတဲ့…။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ျမိဳ ့ကေလးသူဆိုရင္ စက္ဘီးေရွ ့ကျခင္းေလးက စာတိုက္ပံုးေလးျဖစ္လို ့ေပါ့…။ အဲဒီေခတ္က ခင္သန္းနု၊ တင္တင္ညိဳတို ့ေခတ္ဆိုေတာ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြကလဲ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ လွလွပပနဲ ့ ယဥ္တကုိယ္မယ္ေလးေတြတဲ့ေလ….။



ကြ်န္မအေဒၚတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြကေတာ့ တခါတေလ ရွပ္အက်ီံအကြက္က်ဲ ပြပြၾကီးေတြ ၀တ္တတ္သလို တခါတေလ အထက္ေအာက္ ေျပာင္၀မ္းဆက္ေလးေတြ ၀တ္တတ္ၾကတယ္…။ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ဖါးလ်ားခ်ျပီး စိတ္ကူးေပါက္ရင္ စံပယ္ကုန္းေလးေတြကို သရဖူေလးလိုပန္ထားၾကတာ ခ်စ္စရာပါ…။ အေမတို ့ေခတ္ကလုိ စက္ဘီးကို ကႏြဲ ့ကလ်မနင္းေတာ့ပဲ ခပ္သြက္သြက္နင္းတတ္တဲ့ သူတို ့စတိုင္ကလဲ စြဲမက္စရာ…။ အဲဒီေခတ္က ေခတ္စားတာကေတာ့ အေရာင္စံုတဲ့ ပန္းျမိဳ ့ေတာ္စက္ဘီးေလးေတြပါ…။ နဂိုက အေရာင္စံုတဲ့ စက္ဘီးေလးေတြကို ဘီးမွာ ထိုင္ခံုမွာ ျခင္းေလးမွာ အလွဆင္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြတတ္တာ ေခတ္စားေတာ့ စက္ဘီးေလးေတြ လုိက္ေငးရတာနဲ ့တင္ အပ်င္းအေတာ္ေျပပါတယ္…။ အေရာင္စံုစက္ဘီးေလးေတြနဲ ့ အေရာင္စံုျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ သိပ္ကို ပနံရလြန္းလွတယ္…။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စက္ဘီးေလးစီး စကားေလးတေျပာေျပာနဲ ့ တခါတေလ လက္ေတာင္ လြွတ္စီးတဲ့အထိ ကြ်မ္းက်င္ၾကသူပါ…။ စက္ဘီးဘဲလ္နဲ ့ အခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးတတ္ၾကတဲ့ ကာလသားေတြေၾကာင့္ ဘဲလ္သံၾကားရင္ အိမ္ေရွ ့ထြက္ျပီး မွဳန္ေတေတနဲ ့ၾကည့္တတ္တဲ့ ကြ်န္မဦးေလးေတြေၾကာက္လို ့ ထြက္ေျပးတတ္တဲ့ စက္ဘီးေတြကလဲ အမ်ားသား…။ အေဒၚတို ့ေခတ္က ခင္သီတာထြန္း၊ ျမေၾကးမွံဳတို ့ေခတ္မုိ ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြက ပိုျပီးသြယ္လ်လာၾကတယ္…။



ဒီတေခါက္ ျမိဳ ့ကေလးေရာက္ေတာ့ ျမင္ကြင္းေတြက ပိုမွဳန္၀ါးလာတယ္…။ စက္ဘီးဘဲလ္သံ ကလင္ကလင္နဲ ့ ၾကည္နူးစရာေကာင္းတဲ့ လမ္းမထက္မွာ ဆိုင္ကယ္သံ တေ၀ါေ၀ါေတြက ေနရာယူလာတယ္…။ ဆိုင္ကယ္ကထြက္တဲ့ မီးခိုးေတြနဲ ့ ျမင္ကြင္းေတြက မွဳန္၀ါးလာသလို အနံ ့ေတြကလဲ မလတ္ဆတ္ေတာ့ဘူး…။ အရင္က တမာနံ ့သင္းသင္းေလးေတြထဲမွာ မီးခို္းနံ ့ေတြေရာေထြးလာေတာ့ အသက္ရွဳရေတာင္ သိပ္မ၀သလို…။ ျမိဳ ့ကေလးနဲ ့အတူတြဲေတြ ့ရတတ္တဲ့ စက္ဘီးေလးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္…။ တစီး… နွစ္စီး…။ ေရတြက္လို ့ရတဲ့အထိ နည္းပါးလာတယ္…။ အသိသာဆံုးက ကြ်န္မညီမ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြ…။ ခ်ည္ထည္ေပၚပန္းေတြေဖာက္ထားတဲ့ ခပ္ပြပြအက်ီေတြနဲ ့ ပါတိတ္လံုခ်ည္တြဲဖက္ျပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ခြစီးတဲ့ ဖက္ရွင္ကေတာ့ ကြ်န္မမ်က္စိထဲ သိပ္မလုိက္ဖက္လွဘူး…။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြနဲ ့၀ ေနၾကေတာ့ နဂိုရွိတဲ့ အသက္ထက္ေတာင္ ပိုၾကီးသြားသလို… ။ သူတို ့တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္…။ အရင္က ေတြ ့ဖူးခဲ့တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြ အေမတို ့ အေဒၚတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြလို မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္မွာ အဆီေတြ ဘာေၾကာင့္တိုးလာသလဲ…။ ျမိဳ ့ကေလးသူတိုင္းကို ေတာ့ မဆိုလိုပါ…။ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲလိုေတြ ့ေတြ ့ရေတာ့ စဥ္းစားစရာ…။ ဘယ္သူမ်ား တရားခံလဲေပါ့…။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အိမ္တုိင္းအိမ္တုိင္းေရွ ့မွာ ရပ္ထားတဲ့ ခပ္မဲမဲအဲဒီအရာၾကီးေတြက တရားခံဆိုတာ ကြ်န္မသြားေတြ ့ပါတယ္…။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ လိုရာခရီးကို အားသိပ္စိုက္စရာမလုိ ေရာက္ေအာင္ပို ့နိုင္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြပါပဲ…။ အေမတုိ ့ အေဒၚတို ့ေခတ္က အထူးေလ့က်င့္ခန္းလုပ္စရာမလုိ ေန ့တိုင္း သြားစရာလာစရာကို စက္ဘီးေလးအားစိုက္နင္းေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က အဆီေတြ ဘယ္ခံနုိင္လိမ့္မလဲ…။ က်န္းမာေရးလဲေကာင္း… လူလဲလွ... လိုရာခရီးလဲေရာက္ တခ်က္ခုတ္သံုးခ်က္ေလာက္ ျပတ္တာ…။ ကြ်န္မအဖိုးဆို အသက္ရွစ္ဆယ္အထိ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးထဲမွာ စက္ဘီးတစီးနဲ ့သြားလာ လွဳပ္ရွားခဲ့တာ..။ ဆိုင္ကယ္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခါ ေလ့က်င့္ခန္းမလုပ္ျဖစ္သူေတြအတြက္ အဆီထပ္ထပ္တက္စရာ အေၾကာင္းဖန္လာတာပါပဲ…။ ပတ္၀န္းက်င္ေလကလဲ ပိုလို ့ညစ္ညမ္း… ျပီးေတာ့ အႏၲရာယ္ကလဲ အမ်ားသား…။ တကယ္လို ့မ်ား ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ အရင္ကလို စက္ဘီးေလးေတြ ျပန္စီးၾကရင္ ၀ျခင္း ဒုကၡမွ ကင္းေ၀နိုင္တဲ့အျပင္ တေန ့တျခားပူေႏြးလာတဲ့ ကမာၻၾကီးကိုလဲ တဖက္တလမ္းက ကယ္တင္ရာေရာက္မလားလို ့ ေတြးမိေနမိေတာ့တယ္...။

တန္ခူး

14-Jan-2014 4:53pm