Thursday, April 10, 2014

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း သၾကၤန္တြင္း၀ယ္…





(ဓာတ္ပံုေလးက သားနဲ ့သူ ့ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ဒီနိုင္ငံက culture event မွာ ျမန္မာသၾကၤန္ကို သရုပ္ေဖာ္ကျပတုန္းက အမွတ္တရရိုက္ထားတာေလးပါ... အဲဒီအေၾကာင္းပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါ့မယ္)

အသက္ဘယ္ေလာက္ပဲၾကီးၾကီး သၾကၤန္နားေရာက္တိုင္း သၾကၤန္ပုိးေတြက ဘယ္ကေနဘယ္လို ေရာက္လာသလဲမသိ…။ အလုပ္လုပ္တာေတာင္ သၾကၤန္သီခ်င္းေလးနားေထာင္… အားရက္ေတြ မုန္ ့လုပ္စားဖို ့စဥ္းစားရင္ေတာင္ မုန္ ့လံုးေရေပၚေလးပဲ လုပ္ခ်င္… အိမ္မွာလဲ သၾကၤန္သီခ်င္းေတြ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္… သိပ္မထိန္းနိုင္ရင္ အခန္းတံခါးပိတ္ တေယာက္ထဲက… on line ေပၚက သၾကၤန္ေနာက္ခံ ရုပ္ရွင္ကားေလးေတြ ရွာေဖြၾကည့္… ဒီနိုင္ငံမယ္ ဘယ္ေနရာ သၾကၤန္ပြဲဆင္ရွိမလဲနားစြင့္ျပီး သြားဖို ့ျပင္ဆင္နဲ ့… အလုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနတတ္တာ အဲဒီပုိးေၾကာင့္ထင္ပါရဲ့….။ ကိုယ့္တို္င္းကိုယ့္ျပည္ ကိုယ့္နွစ္ကူးနဲ ့ေ၀းခဲ့ရတဲ့နွစ္ေတြမ်ား လက္ဆယ္ေခ်ာင္းျပည့္ခဲ့ပါျပီေကာ...။

ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္မွာ သၾကၤန္အတြက္ ဘာေတြမ်ား ျပင္ဆင္ေနလဲဆိုတာ သတင္းေတြ ဖတ္ ဓာတ္ပံုေတြၾကည့္ရတာလဲ အေမာပါ…။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သတင္းတခု ဖတ္မိတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ အရမ္း၀မ္းနည္းသြားမိတယ္…။ သၾကၤန္ဆိုတာ လူငယ္ေတြ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ပြဲလို ့ နားလည္ေပးနုိင္ေပမယ့္ အဲဒီသတင္းၾကီးကေတာ့ တဆိတ္ဆိုး၀ါး လြန္းလို ့ပါ…။ သၾကၤန္မ႑ပ္ေတြမွာ နားေနခန္းေတြ ထည့္ေဆာက္မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေပါ့...။ နားေနခန္းဆိုတဲ့ ေနာက္က ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ေတြးရင္း ရင္ပူမိတယ္...။ အထူးသျဖင့္ ေခတ္ရဲ့ သမီးပ်ိဳေလးေတြ အတြက္ပါ...။ ပြင့္လင္းရဲတင္းလြန္းလာတဲ့ မနွစ္ကသၾကၤန္ပံုရိပ္ေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ ရွိေနဆဲ၀မ္းနည္းမွဳေတြက အရွိန္မေသေသးခင္ သူ ့ထက္ဆိုးတာေတြ ထပ္ျမင္ရၾကားရတာ အေတာ္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါတယ္...။

သၾကၤန္ရဲ့ အနွစ္သာရ ေပ်ာက္ေအာင္ေလာက္ေတာင္ မလြန္သင့္ဘူးလားလုိ ့ေလ...။ ၾကားရတဲ့ သတင္းေတြက သၾကၤန္ခုတံုးလုပ္ျပီး ကုိယ္က်င့္တရားေတြ ပ်က္ျပားဖို ့ အခြင့္အလန္းေတြ ရွာေနၾကသလားလို ့... ။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္ကလဲ သၾကၤန္တြင္း ေရပက္ခံခဲ့ဖူးတယ္... သၾကၤန္တြင္းေရပက္ဖူးတယ္... သၾကၤန္အက ကခဲ့ဖူးတယ္... သံခ်ပ္ေတြ မိုးလင္းၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္... လူငယ္ပီပီ သၾကၤန္အနွစ္သာရမပ်က္ေအာင္ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္...။ ေခတ္နဲ ့ အညီ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ရြင္လုိ ့ရတဲ့ နည္းေတြ ေပ်ာ္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါလ်က္နဲ ့ ဘာလို ့မ်ား ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ သၾကၤန္ကို အေရာင္ေတြ ဆိုးခ်င္ၾကတာလဲ...။ ဟိုးအရင္က သၾကၤန္ေတြမွာ မလံုမျခံဳအ၀တ္ေတြ မပါဘူး... စိတ္ၾကြေဆးေတြမပါဘူး... ရိုင္းစိုင္းတဲ့ အေနာက္တိုင္းအကေတြ မပါဘူး... အဲဒါေတြ မပါပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ၾကတယ္...။

အဲဒီခံစားခ်က္ေတြရဲ့ တြန္းအားေပးမွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မအရမ္းနွစ္သက္မိတဲ့ ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ျပီး သီခ်င္းခံစားမွဳေလး ေရးဖုိ ့စိတ္ကူးမိပါတယ္...။ တကယ္လို ့ သၾကၤန္ဆိုတာ မုိက္ခဲဖို ့သက္သက္လို ့ ထင္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြမ်ား ဖတ္မိရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ သၾကၤန္အလွနဲ ့ အနွစ္သာရကို ပိုနားလည္ေပ်ာ္ရြင္နုိင္ၾကဖို ့ ရည္ရြယ္တာပါ...။

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းတဲ့…။ သီခ်င္းေလး နာမည္မွာကိုက အဓိပၸါယ္ေတြ ျပည့္၀ေနတာပါ...။ ကြ်န္မတို ့ နုိင္ငံရဲ့ နိင္ငံေက်ာ္ သၾကၤန္မိုးဇာတ္ကား အဖြင့္သီခ်င္းေလးမုိ ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ ့ ရင္းနွီးျပီးသား ျဖစ္မွာပါ…။

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း ေငြအဆင္းဆႏၵ… ျပည္ေထာင္.. တိုင္းျမန္ျပည္

ျငိ္မ္းခ်မ္းေအာင ္ဆုသြန္းအတာေရ....

တို ့တုိင္းျပည္ၾကီး အေမွာင္ကင္း ေငြေရာင္အဆင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ ့ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမေစဖို ့ ဆုေတာင္းဖို ့ အတာေရေလာင္းၾကတာပါ…။ စိုဖို ့ ရြွဲဖို ့ ရြဲဖို ့ ကဲဖို ့သက္သက္ မဟုတ္ပါေနာ္…။

ေအးေစေၾကာင္းေလာင္းတဲ့လံုေမ...

ထူးထူးကဲကဲလွၾကပါေစ...

အဆင္ေျပ ျမင္ရသူ ၾကည္နူးေလာက္ေပ...

သံသာခ်ိဴျမျမ ဆိုေတးေလးေတြ

မန္းျမိဳ ့သူရဲ့ ဂုဏ္နဲ ့ညီေပ...

ယဥ္ေက်းသူေတြ...

ေအးခ်မ္းပါေစ ရည္ရြယ္ျပီး သၾကၤန္ေရေလာင္းသူေလးေတြကို လံုေမလို ့ တင္စားထားတယ္…။ လံုလံုျခံဳျခံဳ ၀တ္စားဆင္ရင္ျပီး က်က္သေရရွိတဲ့ ပ်ိဳေမေလးေတြေပါ့…။ သၾကၤန္လည္ဖို ့ ေရပက္ဖုိ ့ အလွဆုံးဖက္ရွင္ျဖစ္ဖို ့ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါ ေခတ္မွီမွီနဲ ့ လွေအာင္ စဥ္းစားလုိ ့ရပါတယ္…။ အသားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွ လွတာမဟုတ္ပါဘူး… အသားေတြ အမ်ားၾကီးေပၚမွ လူအမ်ားၾကီး စိတ္၀င္စားမွာ မဟုတ္ပါဘူး… တကယ္လုိ ့ စိတ္၀င္စားခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ကို စိတ္၀င္စားမယ့္ သူက ဘယ္လုိ လူမ်ိဳးျဖစ္မလဲ… ေတြးၾကည့္ရင္ အေတာ္ရွက္စရာပါ…။ ျမင္ရသူစိတ္ကို နွိဳးဆြေစဖို ့ထက္ ၾကည္ႏူးေစျခင္းက ပိုမေကာင္းဘူးလား…။ သူမ်ားအတို၀တ္လို ့ ကိုယ္မ၀တ္ရင္ ေခတ္မမွီဘူး ထင္မွာစိုးတဲ့ သူေတြမ်ား ရွိရင္တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္…။ အတိုေတြၾကားတဲ့ ျမန္မာလို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး ၀တ္ၾကည့္လုိက္စမ္းပါလုိ ့…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ထူးထူးကဲကဲ လွေနမလဲဆိုတာ…။ မန္းျမိဳ ့သူရဲ့ ဂုဏ္နဲ ့ညီေပ… ယဥ္ေက်းသူေလးေတြတဲ့…။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတာ… ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္ေတြ ၀တ္နုိင္တာ... ကို ဂုဏ္လို ့မ်ား သတ္မွတ္ခဲ့သူေတြကို ေျပာျပခ်င္လုိက္တာ…။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ျခင္းဆိုတာ မိန္းခေလးေတြအတြက္ အဖုိးမျဖတ္နိုင္တဲ့ ဂုဏ္တခုပါလုိ ့…။

မနွစ္ကပဲေလာင္းခဲ့တာေတြ...

ေအးေအးျမျမ မေမ့တဲ့နိုင္ေပ...

သင္းပ်ံ ့ေန...

ေရြွပန္းပိေတာက္ေတြတြဲရြဲနဲ ့...

ဆင္ျမဲျမန္းကာလွတဲ့ေမ...

ေငြငန္းေမာင့္ကို ေလာင္းတဲ့ေရ...

ေဘးဘယာေ၀းကြာ ကင္းစင္ပမယ္

ဒီေရပြဲ သၾကၤန္ေရ...

အသိစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ ့ ကင္းကြာ မူးမုိက္ရီေ၀ျပီး ေပ်ာ္ၾကတဲ့အေပ်ာ္က တဒဂၤပါ…။ ဒီၾကားထဲမွာ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္တဲ့ အမွားေတြဆီ ေရာက္သြားဖို ့ အရမ္းလြယ္ပါတယ္…။ အသိစိတ္ေတြနဲ ့ ေ၀းေနခ်ိန္ေလ…။ မနွစ္ကေလာင္းခဲ့တဲ့ေအးျမျမေရေအးေလးကို ဒီနွစ္ထိ ေမ့မရနုိင္ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးက ဘယ္ေလာက္ ေလးနက္လုိက္ပါသလဲေနာ္…။ တနွစ္မွ တခါ သစၥာရွိစြာပြင့္တတ္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြကို ဆင္ျမန္းထားတဲ့ သၾကၤန္ေမေလးရဲ့ေမတၱာတရားေတြ ထည့္ေလာင္းတဲ့ ေဘးဘယာေတြ ေ၀းကြာသြားေအာင္ အစြမ္းထက္တဲ့ သၾကၤန္ေရစင္ေအးေအးေလးတဲ့…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွလုိက္သလဲေနာ္…။ ဒီေျမ ဒီေရမွာ အတူေနၾကတဲ့ သၾကၤန္ေမာင္နွမေတြရဲ့ ေမတၱာတရား… နွစ္သစ္အကူးမွာ ပူေလာင္ျခင္းေတြကင္းျပီး က်က္သေရအတိတ္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့အတိတ္ကို ေဆာင္တဲ့ ကြ်န္မတုိ ့ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လွပလြန္းတဲ့ ဒီနွစ္ကူးပဲြေလးကို ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း သီခ်င္းေလးက ေဖာ္ေဆာင္သြားတာ…။ ျငိမ့္ေညာင္းတဲ့ တီးလံုးေလးနဲ ့အတူ နားဆင္သူကို ညိွဳ ့ယူလြွမ္းမိုးနိုင္စြမ္းလုိက္တာ…။ အေရာင္ဆိုးခံထားရတဲ့ သၾကၤန္ကို ဒီသီခ်င္းေလးနဲ ့ အေရာင္ေတြ ခြ်တ္ သန္ ့စင္ၾကည့္စမ္းပါ…။ ကြ်န္မတို ့ရဲ့ ရိုးရာ သၾကၤန္ဆိုတာ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ညေရာင္ထဲက လူလံုးမသဲကြဲ ကဲခ်င္တုိင္းကဲ ရဲခ်င္တုိင္းရဲေနၾကတဲ့ ပြတ္သဘင္ နုိက္ကလပ္ေတြနဲ ့ နံ ့သာဆီ နဲ ့ ဟိုဟာလို အပံုကြာပါတယ္ ဆုိတာ လက္ေတြ ့ခံစားသိနုိင္မွာပါ…။

သၾကၤန္မွာ အမ်ိဳးေကာင္းသားသမီးပီသစြာ စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရြွင္ျခင္းနဲ ့ ေပ်ာ္ရြွင္နုိင္ၾကပါေစ…။

ေဘးဘယာေ၀းကြာျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမၾကပါေစ…။

တန္ခူး

4:38pm 10-Apr-2014

Monday, March 31, 2014

ထြက္ေပါက္မွန္



ပံုကို အင္တာနက္မွ ရယူပါသည္၊

အသက္ ၂၄နွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံသား အိမ္အကူေကာင္မေလးကို အသက္ ၈၅နွစ္ စကၤာပူနိုင္ငံသား အဖြားအိုကို သတ္တဲ့အမွဳနဲ ့ တရားစြဲခံထားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ဟာ ခုတေလာ ကြ်န္မရဲ့စိတ္ေတြကို အလုပ္မ်ားေစတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုျဖစ္ေနပါတယ္…။ လူတေယာက္ရဲ့ အသက္… အထူူးသျဖင့္ အမယ္အို တေယာက္ရဲ့ အသက္ကို သူမို ့ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ရက္တယ္… ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးထက္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို တြန္းပို ့ေပးဖို ့ ဘယ္လို အေၾကာင္းအရာေတြကမ်ား ေနာက္ေၾကာင္းခံေနသလဲဆိုတာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္…။ အေျခခံအားျဖင့္ ဘယ္သူတဦးတေယာက္ကမွ (အၾကမ္းဖက္သမားေတြကလြဲလို )့ ဘယ္လို အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားအသက္ကို သတ္ဖို ့ ၾကံစည္ေတြးေတာ စဥ္းစားျပီး… ေနာက္ဆံုးသတ္ျဖစ္တဲ့အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ရက္စက္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တြန္းအားအေပးဆံုးအရာဟာ ေဒါသလို ့ အၾကမ္းဖ်င္းတြက္လုိ ့ရေပမယ့္… အဲဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ့ ေဒါသကို ေရာက္ေစတဲ့ ေစ့ေစာ္ေပးမွဳ…. အဲဒီအေၾကာင္းကို ကြ်န္မဘာသာ ဆက္စပ္ေတြးေနမိတာ…။

ခုတေလာ ကြ်န္မၾကည့္ျဖစ္ေနတဲ့ ဒီနိုင္ငံရုပ္သံက Code & Law ဇာတ္လမ္းတြဲေတြရဲ့ လြွမ္းမိုးမွဳေၾကာင့္လဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္…။ နဂိုကအျပစ္မရွိပဲ စိတ္ထားေကာင္းၾကတဲ့ သူတခ်ိဳ ့ အေျခအေနအေၾကာင္းအရာတခုခု သို ့့အေၾကာင္းအရာေတြ အဖန္တလဲလဲျဖစ္ေပၚမွဳေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး မျဖစ္သင့္ပဲ ရာဇ၀တ္မွဳတရားခံေတြ ျဖစ္သြားၾကတာကို အဓိက ထားရိုက္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲေတြပါ…။ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ေယာက်ၤားက မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ျပီး အငယ္အေနွာင္းကို မယားၾကီးေရွ ့တင္ ပါတီကို ေခၚလာတာကို မခံမရပ္နိုင္လို ့ ပါတီအျပီးမွာ ေယာက်ၤားနဲ ့စာရင္းရွင္းရင္း ေဒါသေနာက္လုိက္သြားတဲ့ အသက္၆၀ေက်ာ္ အဖြားအိုက ေယာက်ၤားသတ္တဲ့ တရားခံျဖစ္… နိဂံုးမွာ သူက လူသတ္တရားခံျဖစ္ေပမယ့္… နိဒါန္းမွာ သူမွားခဲ့သလား…။ အရက္အမူးတိုက္ျပီး မဖြယ္မရာပံုေတြကုိ ရယူလို ့ အင္တာနက္ေပၚမွာ တင္မယ္လို ့ ေငြညွစ္ခံရတဲ့ ေကာင္မေလးက အဖန္အခါခါ ေငြညွစ္ခံရတဲ့အခါ အဆံုးမွာ ေဒါသမထိန္းနိုင္ လက္လြန္သြားျပီး လူသတ္တရားခံျဖစ္သြားတဲ့ အျဖစ္…။ တအိမ္ထဲေန ပေထြးရဲ့ အရြယ္မေရာက္ခင္ ကတည္းက မတရားက်င့္တာ ခံလာရတဲ့ ေကာင္မေလးမွာ မေမ်ွာ္လင့္ပဲ ကိုယ္၀န္ရွိလာတဲ့အခါ မိခင္ရင္းျဖစ္သူ ကို္ယ္တုိင္က သူ ့ေျမးကို ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္နဲ ့ထုတ္ အမိွဳက္ပံုးထဲ လြင့္ပစ္ခဲ့တဲ့အမွဳ… အဆံုးမွာ သူ ့သမီးက သူ ့အေမေထာင္က်မွာစိုးလို ့ သူ ့ရင္ေသြးကို သူစြန္ ့ပစ္တဲ့အမွဳနဲ ့ တရားခံသက္သက္အျဖစ္ခံခဲ့တာ… အဲဒီေကာင္မေလးဘ၀ ကံဆိုးလိုက္ပံုမ်ား ဘာအမွားတခုမွ မက်ဴးလြန္ပါပဲ ရာဇ၀တ္မွဳတရားခံအျဖစ္ေရာက္သြားခဲ့တာ… ။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အျပင္က တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံရိုက္တာမို ့ ၾကည့္ျပီးတဲ့အခါတုိင္း ကြ်န္မမွာ အေတြးေတြနဲ ့ က်န္ခဲ့တာ…။

အဲဒီဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို ကြ်န္မစိတ္၀င္စားမိတဲ့ ေနာက္တခ်က္က ငယ္ငယ္ကတည္းက code & law နဲ ့လက္ပြန္းတတီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္…။ ကြ်န္မအေဖက ေရွ ့ေနတေယာက္ျဖစ္တာမုို ့ အေဖရဲ့ အမွဳေတြနဲ ့အတူ အေဖရဲ့ အမွဳသည္ေတြရဲ့ ဘ၀အမိ်ဳးမိ္်ဳး အဖံုဖံုက ကြ်န္မအဖို ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္…။ ကြ်န္မအေဖရဲ့ ပထမဆံုးအမွဳဟာ ဆင္းရဲသားဆိုက္ကားသမားေလး သူမသတ္ပဲ လူသတ္တရားခံအျဖစ္ တရားစြဲခံရတဲ့အမွဳပါ…။ အဲဒီအမွဳမွာ အေဖက လူသတ္မွဳကေန အျပစ္မရွိတဲ့ တရားခံကို လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္နိုင္ခဲ့တာ ခုထိ ကြ်န္မသတိရေနပါေသးတယ္…။ ကိုယ့္အိမ္မွာ အိမ္ငွားတင္ျပီး အိမ္ငွားက သူအိမ္ရွင္ပါလို ့လိမ္လည္ျပီး ကိုယ့္အိမ္ပိုင္နဲ ့ အမွဳေတြမ်ားရတဲ့ အရမ္းရိုးသားတဲ့ ေဖေဖ့အမွဳသည္ကိုစံသိန္းကလဲ ကြ်န္မတို ့အျမဲသတိရေနမိတဲ့ အမွဳသည္ထဲမွာ ပါပါတယ္…။ တရားလိုက တရားခံျဖစ္ တရားရံုးေရာက္ရင္ ေၾကာက္ျပီး ကိုယ္မွန္ပါလ်က္ တလြဲေတြေလွ်ာက္ေျပာတတ္လို ့ ရံုးခိ်န္းတခုျပီးတိုင္း အေဖနဲ ့ကိုစံသိန္းတို ့အသံကို ၾကားရပါတယ္…။ ခင္မ်ား.. ကုိယ္ပုိင္တဲ့အိမ္သူမ်ား ထိုးေပးခ်င္လုိ ့လားလို ့ အေဖက မခ်င့္မရဲဆို ကိုစံသိန္းက ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ ့.. ကြ်န္မတို ့မွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ရပါတယ္…။ အဆံုးမွာ သူ ့အိ္မ္ေလးသူျပန္ရသြားေတာ့ မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္း စမ္းစမ္းနဲ ့ အေဖ့ကို လာကန္ေတာ့တာ ခုထိျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးတယ္…။

တရားခံမျဖစ္သင့္ပဲ တရားခံျဖစ္သြားရတဲ့ အျဖစ္ဆိုးေတြရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ နွစ္မ်ိဳးနွစ္စားရွိတာကို ေတြ ့ရပါတယ္…။ တမ်ိဳးက ရိုးအလြန္းလို ့ သူမ်ားခ်ထားတဲ့အကြက္ထဲမွာ ကိုယ္က ၀င္မိရဲ့သားျဖစ္တာနဲ ့… ေနာက္တမ်ိဳးက အခါခါခံလာရတဲ့အခါ ခံနုိင္ရည္အတိုင္းအတာကို ေက်ာ္လြန္ျပိး ေဒါသကို မထိန္းနိုင္တဲ့သူက ေနာက္ဆံုး အၾကီးမားဆံုးအမွား သံသရာထိပါ ပါမယ့္အမွားကို က်ဴးလြန္တဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားတာပါ…။ ပထမအမ်ိဳးအစားကေတာ့ နဂိုေနရိုးအတဲ့ လူေတြမွာ ခံရေလ့ရွိပါတယ္…။ ကြ်န္မ အဓိကထားေျပာခ်င္တာက ေဒါသမထိန္းနိုင္တဲ့အမ်ိဳးအစားပါ…။ လူတခ်ိဳ ့ဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္ခံနိုင္ရည္အင္အား ဘယ္အဆင့္ထိရွိတယ္ဆိုတာ မသိၾကပါဘူး…။ နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ျဖစ္ေတာ့မွ သိၾကတာမ်ားပါတယ္…။ တဦးနဲ ့တဦးဆက္ဆံေရးမွာ တကယ္လုိ ့မ်ား အဆင္မေျပမွဳေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာရင္ သတိထားဆက္ဆံသင့္ပါတယ္…။ ေပါက္ကြဲၾကမယ့္တေန ့ကို ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ၾကည့္တာထက္ ဆက္ဆံေရးဟာျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ညိွနွိဳင္းလို ့ရလားဆုိတာ စဥ္းစားစမ္းသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္…။ တကယ္လုိ ့ကိုယ္က ဥေပကၡာတရားကို လက္ကိုင္ထားနုိင္တယ္ ခႏၵီပါရမီနဲ ့ျပည့္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပ့ါေလ…။ ဆက္ဆံေရးဆိုရာမွာ မိဘနဲ ့သားသမီး… သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြဆက္ဆံေရး… ညီအကိုေမာင္နွမဆက္ဆံေရး… လင္မယားဆက္ဆံေရး… အလုပ္ရွင္နဲ ့အလုပ္သမားဆက္ဆံေရး.. ဆရာတပည့္ဆက္ဆံေရး… အားလံုးအက်ံဳး၀င္ပါတယ္…။ ညိွုနွိဳင္းယူလုိ ့မရနိုင္ေတာ့ဘူးလို ့ ယူဆရင္ေတာ့ ဒီအတုိင္း ခံနုိင္ရည္အားလြန္လာမယ့္ ေန ့ကုိ ေစာင့္ေနတာထက္ ဆက္ဆံေရးရပ္တန္ ့ပစ္လုိက္တာ အေကာင္းဆံုးလုိ ့ ကြ်န္မထင္မိပါတယ္…။

ပထမအပုိဒ္ ကြ်န္မအဓိကထားေျပာခ်င္တဲ့ အပိုဒ္ကို ျပန္ေကာက္ရရင္ ျမန္မာအိမ္အကူမေလးမွာ ေငြေၾကးမျပည့္စံုလို ့ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ရတာပါ… ဒီအျပင့္ သူဆက္ဆံရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးသလဲ ကြ်န္မတို ့ ခန္ ့မွန္းရခက္ပါတယ္…။ MRT ေပၚမွာ မေတာ္တဆ ထိမိရင္ေတာင္ ေဆာရီးလုိ ့ေျပာတာကို ဂရုမစိုက္ပဲ မီးပြင့္ေအာင္ ၾကည့္တတ္တဲ့သူေတြေပါတဲ့ ဒီလုိနုိင္ငံ… ၾကင္နာတတ္ဖို ့ကူညီတတ္ဖုိ ့ အဖြဲ ့အစည္းေတြနဲ ့ တြန္းအားေပးယူရတာေတာင္ အနုိင္နုိင္ျဖစ္တဲ့ ဒီလုိနိုင္ငံမ်ိဳးဆိုေတာ့ ပိုလို ့ေတာင္ ခန္ ့မွန္းရခက္ပါတယ္…။ သူ ့ခမ်ာ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြကုိ မလြွဲသာမေရွာင္သာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရမွာပါ…။ အဲဒီလုိ မလြွဲမေရွာင္သာ ရင္ဆိုင္ရင္း ျမိဳသိပ္ရင္းနဲ ့ ေနာက္ဆံုးကိုယ့္ခံနိုင္ရည္အဆင့္ကို အေတာ္ေလးကို ေက်ာ္လြန္သြားျပီး အျဖစ္ဆုိးေတြနဲ ့ နိဂံုးခ်ဴပ္ရတဲ့ အျဖစ္ဟာ အေတာ္ကို ရင္နာစရာေကာင္းလွပါတယ္…။ တကယ္လုိ ့မ်ား အိမ္ရွင္က တရားလက္လြတ္ျဖစ္လုိ ့ ဒီအျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ အဆံုးသတ္ရတာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအဆံုးသတ္နည္းလမ္းထက္ ေကာင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ ေျပာျပပါရေစ…။ တရားလက္လြတ့္ နွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ရွင္နဲ ့လုပ္ရရွာတဲ့ အိမ္အကူညီမငယ္မ်ား ဒီလိုအမွားမ်ိဳး ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ေစတနာနဲ ့ ဒီပုိ ့စ္ကို ေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ ကုိယ့္အျဖစ္ေတြကို ျမိဳသိပ္မထားပါနဲ ့…။ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေယာက္ကို အျမဲရင္ဖြင့္ တုိင္ပင္ပါ…။ အိမ္ရွင္နဲ ့ဆက္ဆံေရးဟာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ဆိုး၀ါးလာျပီဆို ရဲစခန္း သို ့ counselling firm တခုခုနဲ ့ဆက္သြယ္ပါ..။ အျဖစ္အပ်က္အေသးစိတ္ကို ေျပာျပျပီး သူတို ့ဆီက အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံပါ…။ ကိုယ့္ agency ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပပါ…။ အဆုိး၀ါးဆုံး အေျခအေနထိ မေရာက္မွီ အလုပ္ကို ရပ္တန္ ့ဖို ့ နည္းလမ္းရွာပါ…။ နုိင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာလဲ ျမန္မာ community အဖြဲ ့အစည္းေတြ ရွိတာမို ့ အဲဒီလုိ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳၾကရရင္ အားလံုး၀ိုင္းတာ၀န္ယူ ကူညီေပးၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။ ေလာကၾကီးမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲလုိ ့မေအာင့္ေမ့ပါနဲ ့…။ ငါ့ဒုကၡ ငါလည္စင္းခံမယ္ဆိုေပမယ့္လဲ ဘယ္ေလာက္ထိ ခံနုိင္ရည္ရွိမလဲေနာ္…။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုိ အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးနဲ ့ မၾကံဳေအာင္ ထြက္ေပါက္အမွန္ျဖစ္ရေအာင္ အဲဒီအေျခအေနထိ မေစာင့္ပဲ နီးစပ္ရာ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို တုိင္ပင္အကူအညီေတာင္းခံဖို ့ ဒီပုိ ့စ္ေလးနဲ ့တုိက္တြန္းပါရေစ….။

(စာၾကြင္း… ကြ်န္မဒီပို ့စ္ကို ဖတ္မိသူထဲမွာ any communication နဲ ့ပတ္သက္ျပီး အၾကတ္ရုိက္ ထြက္ေပါက္မရွိဘူးလို ့ ခံစားရေနသူမ်ားရွိရင္ cmyayt@gmail.com ကို ဆက္သြယ္ပါလို ့.. အတတ္နိုင္ဆံုး ကူညီေပးဖို ့ပါ)

တန္ခူး

31-Mar-2014 10:05pm

Tuesday, March 11, 2014

နင္ရယ္ ငါရယ္ ေရာက္တတ္ရာရာ…



ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္။

အဲဒီတုန္းက ငါက မြန္းေအာင္သီခ်င္း နားေထာင္ရင္းလဲ မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့တာ… နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကည့္ရင္း အရူးမလို ့ ခ်စ္စနိုးေခၚခဲ့တာ နင္မွတ္္မိလား… ေအး… ဟုတ္ပါရဲ့… ဂ်ဴးရဲ့ အမွတ္တရဖတ္ျပီး တပတ္ေလာက္ ထမင္းမစားနုိင္ျဖစ္ခဲ့ေသးတာေနာ္… စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္ေအာက္မွာ ရွားရဲ့ အခ်စ္၀တၱဳေလးေတြကို ဆရာမျမင္ေအာင္ ခိုးဖတ္ခဲ့တဲ့အထိလဲ ငါက ဆုိးခဲ့ေသးရဲ့ေလ… ငါ အေဖမသိေအာင္ ခုိးခိုးေရးတဲ့ အခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြကို နင့္ဆီမွာ သိမ္းထားခဲ့တာ… ခုရွိေသးရင္ျပန္ေပးဟာ… ေက်ာင္းေရွ ့က တရုတ္စကားပြင့္တပြင့္ကို နားၾကားထိုးရင္း ျမက္ခင္းျပင္က ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ေလနုေအးၾကားထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ဆုိး၀ါးတဲ့အသံနဲ ့ ငါအျမဲဆိုခဲ့တဲ့ ‘မ်က္ရည္၀ဲရံု’ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးကို နင္အျမဲသည္းခံနားေထာင္ေပးခဲ့တယ္ေနာ္… ျပီးေတာ့ နင္က ငါ့ကို ရင္ဖြင့္တယ္… ငါကနင့္ကို ရင္ဖြင့္တယ္… ရင္ခုန္သံေတြက တခါတေလ ခ်ိဳျမလုိ ့… တခါတေလ ခါးသက္လုိ ့… အမွန္ပဲ.. တခါတေလက်ေတာ့ ခ်ိဳသလား ခါးသလား ငါတို ့ စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖစ္ေသးတာ…

ၾကည့္စမ္း.. နင္က မွတ္မိလြန္းလိုက္တာ… ဟုတ္တယ္.. အဲဒီတုန္းက အျဖဴေပၚမွာ အနီေရာင္ အလံုးေလးေတြပါတဲ့ ျမန္မာအက်ီၤရင္ဖုန္းေလးကို ငါ ခဏခဏ ၀တ္ခဲ့တာ ၾကိဳက္လြန္းလို ့ေလ… အက်ီေလး အေရာင္ေရာ့ေဟာင္းႏြမ္းသြားတဲ့အထိ ငါ၀တ္ေနတုန္းမို ့ နင္ေတာင္ ေျပာခဲ့ေသးတာေနာ္… ျပီးေတာ့ သက္မဲ့ပစၥည္းေတြေတာင္ သံေယာဇဥ္ျဖတ္ဖို ့ခက္တဲ့ ငါ့ရဲ့ စြဲလန္းမွဳျပႆနာကို နင္ပဲ အနားမွာေန ေမ့ေပ်ာက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာ ေက်းဇူးပါဟာ… အခုလား… အင္း.. စြဲလန္းတတ္ေနတုန္းပါပဲ… ငါ့ေျခလွမ္းေတြ မညင္သာသေလာက္ င့ါရင္ခုန္သံေတြက ညင္သာေပ်ာ့ေပ်ာင္းလြန္းေနတတ္တာ နင္ကလဲြလုိ ့ သိတဲ့သူက ရွားရွားပါးပါး ပါဟာ… ငါ့စကားသံေတြက ျပတ္သားသေလာက္ ငါ့နွလံုးသားေတြ မျပတ္သားလုိက္ပံုမ်ား… ငါနဲ ့ငါ အျမဲရန္ျဖစ္ရင္း ငါကပဲ ရွံဳးနိမ့္ခဲ့ရတာေလ… ေဟး… ငါ့ကို အဲဒီလို သနားတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ ့ မၾကည့္နဲ ့ဟာ… ငါမေနတတ္ဘူး… ငါ အသားမက်ဘူး… လူအမ်ားအျမင္မွာ ငါကရဲရင့္ျပတ္သားလြန္းတဲ့မိန္းမဆိုေတာ့…. အားေပးမွဳ… ဂရုစိုက္မွဳဆိုတာ ရခဲတယ္ေလ… လုိေရာလုိခ်င္လုိ ့လား… ဟုတ္လား… ဂရုစိုက္ခံခ်င္ၾကတာ လူ ့သဘာ၀ပဲ မဟုတ္လား… နင့္မို ့ေျပာတာပါ ငါ့ကို အျမဲဂရုစို္က္တတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရယ္…

အေဖရဲ့စည္းကမ္းေတြၾကားထဲမွာ လြတ္လပ္မွဳကို ဆာေလာင္တဲ့ငါက ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္ေပၚမ်ား ရပ္နုိင္ခဲ့တဲ့ေန ့က်ရင္လုိ ့… ၾကိဳတင္စီမံကိန္းေတြခ်ခဲ့တာေလ… တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ… လြတ္လပ္မွဳကို ရျပန္ေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်ည္ေႏွာင္မိျပန္တယ္… တခါတခါက်ျပန္ေတာ့လဲ ငယ္ငယ္ကလုိ လသာတဲ့ညတညမွာ အိမ္ေရွ ့ျခံေထာင့္က စပယ္ရံုက စပယ္ဖူးေလးေတြကို စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ေရခ်င္ေနမိတယ္… လဘက္သုတ္တပြဲနဲ ့ စာအုပ္ထူထူတအုပ္ကို ေမ့ေလ်ာ့လို ့ ဟိုးအေ၀းက လြင့္ေမ်ာလာတဲ့ ဂီတာသံေလးကို နားေထာင္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့ညေတြ ျပန္လိုခ်င္တယ္… ျပီးေတာ့ ေဆာင္းမနက္ေတြမွာ ေအးျမလတ္ဆတ္တဲ့ေလကို ရွဴရင္း စြယ္ေတာ္ပင္ေတြၾကားထဲ ေပ်ာက္က်သြားခဲ့တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို ျပန္ရွာခ်င္တယ္… မျပဳံးနဲ ့ဟာ… ရူးရတာေပ်ာ္စရာပါ…

ဟုတ္တယ္… ငါေနခ်င္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးက ျမန္မာရနံ ့ေတြသင္းေနခဲ့ဖူးတဲ့ မႏၱေလး… ငါငယ္ငယ္က ခဏခဏနင့္ကိုေျပာဖူးခဲ့တယ္ေနာ္… စိတ္ကူးနဲ ့ဘ၀ ကေမာက္ကမျဖစ္လုိက္ပံုမ်ား… ငါေနေနရတဲ့ျမိဳ ့က အတၱရနံ ့ေတြ သင္းေနတဲ့ သူစိမ္းေတြေနတဲ့ျမိဳ ့… ဒီလုိပါပဲဟာ… ငါခ်စ္တဲ့မႏၱေလးျမိဳ ့ေလးလဲ ျမန္မာရနံ ့ေတြသင္းရာက ကင္းသထက္ကင္းလာေတာ့လဲ… ၾကိဳတင္မွန္းဆ တြက္ခ်က္လို ့မရတဲ့ အရာေတြကလဲ အမ်ားသားဆိုေတာ့… သူျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာေတြထဲ ေနသားက်ဖို ့ပဲ လုိတာ မဟုတ္လား… ေသခ်ာတာကေတာ့ အခ်ိန္တန္ရင္ င့ါအိမ္ကို ငါျပန္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္မွာပါ…

ငါငယ္ငယ္က ဒုကၡေရာက္သူေတြၾကား ေျပးရင္းလြွားရင္း သတင္းအမွန္ေတြ ရယူတတ္တဲ့ သတင္းေထာက္ တေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ… လူဆိုတာ ၾကီးေလအေနွာင္အဖြဲ ့မ်ားေလ ပိုေၾကာက္ေလ ထင္ပါရဲ့ဟာ… ခုက်ေတာ့ သိပ္ေၾကာက္တတ္လာတဲ့ငါ ဘာလို ့မ်ား ငယ္ငယ္က အဲဒီအလုပ္လုပ္ခ်င္ပါလိမ့္လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတြးမိေသးတာ… အေမကေတာ့ ငါ့ကို အျမဲေျပာတယ္… ညည္းငယ္ငယ္က ေၾကာက္တတ္တဲ့အရာေတြ အသားကုန္ေၾကာက္ျပီး မေၾကာက္တတ္ျပန္ေတာ့လဲ လြန္လြန္းတယ္တဲ့… ေအးေလ… ဟုတ္ပါရဲ့… တခါတေလ ငါအစြန္းေရာက္ခ်က္က ျပဳတ္က်ေတာ့ မတတ္ပဲ… ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တည္ျငိမ္သြားေတာ့ ေက်ာင္းစဲြၾကီးတဲ့ငါ ေက်ာင္းၾကီးမွာပဲ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ဆရာမလုပ္ခ်င္ျပန္ေရာ… ငါ သတင္းေထာက္လဲ မျဖစ္ခဲ့… ဆရာမလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါေလ…. ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက အသက္အရြယ္နဲ ့လုိက္ျပီး ေျပာင္းလဲတတ္သလား… ခု ငါအာသီသျပင္းေနတာက တို ့တုိင္းျပည္က လိုအပ္ေနသူေတြဆီ အေရာက္သြားျပီး volunteer လုပ္ဖုိ ့… ဒီတခါေရာ ငါ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျပည့္မလား… ဟုတ္လား… မေမးပါနဲ ့ဟာ… ဆႏၵနဲ ့ဘ၀ကေရာ… ေရွ ့သြားေနာက္လုိက္ ညီတတ္သလား… မွဳန္၀ါး၀ါးပါပဲ…

တပင္… နွစ္ပင္… ငါးပင္… ဆယ္ပင္… ေတာ္ျပီ… မေရနဲ ့ေတာ့… ငါ့မွာ ဆံပင္ျဖဴေတြက မ်ားသထက္မ်ားလာတာ… ျပီးေတာ့ မလိုတဲ့အသားေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာတာ… ေပ်ာ္သလား… ဟုတ္လား.. နင္မို ့ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေမးတတ္တယ္… ဟုတ္ပါတယ္.. ငယ္ငယ္က မေလာက္ေလး မေလာက္စား ကေလးဆန္လြန္းတဲ့ငါ့ရုပ္ကို ငါက သိပ္ရင့္ခ်င္တာ… လူၾကီးပံုေလးျဖစ္ခ်င္တာ… နင္မွတ္မိေနတယ္ေနာ္… ဇရာဆိုတာ မဖိတ္ေခၚလဲ ေရာက္လာမွာပဲမို ့ သိပ္ၾကီးေတာ့ မတုန္လွဳပ္ေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးၾကီးေတာ့ မၾကိဳဆိုခ်င္တာ အမွန္ပဲ… ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ငါက ဆံပင္ျဖဴေတြကို တမင္ေမ့ထားျပီး ခုထိ အခ်စ္၀တၳဳ...အခ်စ္ရုပ္ရွင္… အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြကို ရင္ခုန္ေနတုန္းေလ…

သူငယ္ခ်င္းေရ… ငယ္ဘ၀နဲ ့လက္ရွိဘ၀ ဟုိခုန္ ဒီကူးရင္း အဲဒီလို ေရာက္တတ္ရာရာေတြ မေျပာျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာျပီေနာ္… တို ့ငယ္ငယ္က စာတပုဒ္အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရင္းက အတန္းထဲက ေကာင္မေလးအေၾကာင္းေရာက္… အဲဒီကေန ေလာကၾကီးကို အရြဲ ့တုိက္တတ္တဲ့ ဆရာတေယာက္ အေၾကာင္းေရာက္.. အဲဒီကေန ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလြန္းတဲ့ ငါတို ့ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသားအေၾကာင္းေရာက္… ျပီးေတာ့ မိေကာက္ရဲ့ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္းေရာက္… နဲ ့ စာတပုဒ္မျပီးခဲ့တဲ့ ညေတြလိုေပ့ါေနာ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာဖို ့ ငါ့မွာ နင္ရွိေနတာကိုက ဘ၀ရဲ့ ေက်နပ္စရာတခုပဲမိုလား…

တန္ခူး

4:44pm 11-Mar-2014

Wednesday, February 19, 2014

နည္းပညာ နွင့္ ဆိတ္ကြယ္ရာ



ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္။

ဒီေန ့မနက္ ေရဒီယိုနားေထာင္ေတာ့ ဒဏ္ေငြေတြ အမ်ားၾကီး သတ္မွတ္ထားတဲ့အထဲကကို ထင္သလို အမွိဳက္ပစ္တာကို ဘယ္လိုမ်ား ကာကြယ္နုိင္မလဲဆိုတာ ေဆြးေႏြးၾကတာ နားေထာင္ရပါတယ္…။ အဲဒီထဲမွာ တေယာက္က တကယ္လို ့သင္နဲ ့ခင္ေနတဲ့ သင့္အိမ္နီးခ်င္းက အမွိဳက္ပစ္ေနတာေတြ ့ရင္ သင္သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေမးလာပါတယ္…။ သက္ဆိုင္ရာကို တုိင္တာ ဘယ္သူတိုင္လဲဆိုတာ သိသြားရင္ အိမ္နီးခ်င္း အခ်င္းခ်င္း မိတ္ပ်က္ေစတာမို ့ သူအမွိဳက္ပစ္တာကို ကင္မရာေလးနဲ ့ မသိေအာင္ မွတ္တမ္းတင္ျပီးမွ အမည္မေဖာ္လိုသူအေနနဲ ့ တုိင္မယ္ဆိုတာေလးကို တေယာက္က ေျပာသြားပါတယ္…။ ခုေခတ္နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာတာနဲ ့ အမွ် ခလုတ္ကေလး တခ်က္နွိပ္လုိက္တာနဲ ့ ကိုယ့္ရဲ့မေကာင္းမွဳေတြက ကမာၻၾကီးဆီကို ေရာက္သြားနိုင္တယ္ဆိုတာ လူေတြ သတိထားဖို ့လိုပါတယ္…။ အမွိဳက္ပစ္တယ္ဆိုတာ မေကာင္းမွဳက်ဴးလြန္တဲ့အထဲမွာ အနိမ့္ဆံုး အဆင့္လို ့ေျပာလို ့ရေပမယ့္ ဒီလိုမေကာင္းမွဳေလးေတာင္ လူေတြက နည္းပညာသံုးျပီး ကာကြယ္ဖို ့ ၾကိဳးစားေနတဲ့ေခတ္မို ့ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာတာနဲ ့အမ်ွ ဆိတ္ကြယ္ရာဆိုတာ မရွိသေလာက္ ပါးလ်လာတာကို ေတြးမိသြားပါတယ္…။

ဟုိတေန ့က သားေက်ာင္းကို ကိစၥတခုရွိလို ့သြားေတာ့ ေက်ာင္းရံုးခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတုန္း ေက်ာင္းအမွဳထမ္း တေယာက္က ကေလးေတြကို ဆက္ဆံေနတာ အရမ္းရိုင္းျပတာကို ေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္…။ မူလတန္းေက်ာင္းက ၀န္ထမ္းတေယာက္အေနနဲ ့ ငယ္ရြယ္နုနယ္တဲ့ မူလတန္းကေလးေတြကို အဲလို ၾကမ္းတမ္းရိုင္းျပစြာ ဆက္ဆံတာ လက္ခံနုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး…။ လက္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္းကို ခလုတ္နွိပ္ျပီး record လုပ္မယ္အလုပ္မွာ သားဆရာမေရာက္လာတာေၾကာင့္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး…။ မိဘေတြ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ ကေလးေတြကို ရိုင္းျပစြာ ဆက္ဆံတဲ့ ၀န္ထမ္းကို ေနာက္မ်ားၾကံဳရင္ ကြ်န္မနည္းပညာနဲ ့ ပညာေပးဖို ့ ၀န္ေလးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဆိုခဲေစ ျမဲေစတဲ့…။ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတခြန္း ေလထဲမွာ မေပ်ာက္သြားတဲ့ ေခတ္ပါ…။ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္သားကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့သူကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္လြတ္စပယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဲ့စြာ ေျပာဆိုပစ္လုိက္တာမ်ိဳးက ဟိုးအရင္ နည္းပညာေတြ မတိုးတက္တုန္းက ရေပမယ့္ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ မရေတာ့ပါဘူး…။ ကိုယ္ေျပာလုိက္တဲ့ စကားတခြန္းက ကိုယ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတာ အေတာ္ေလး သတိထားရမယ့္ေခတ္ပါ…။ လူတုိင္းလူတိုင္းမွာ နွလံုးသားရွိတာမို ့ သူတို ့နာက်င္တာနဲ ့အမ်ွ နာက်င္မွဳကို လူတိုင္းသိေအာင္ နည္းပညာလက္နက္နဲ ့ ထုတ္ျပလုိ ့ရေနပါျပီ…။ နည္းပညာေၾကာင့္ တဖက္ေစာင္းနင္းဆိုတာမ်ိဳးေတြ ရွားပါးလာမွာ အမွန္ပါပဲ…။

အိမ္မွာ အိမ္အကူနဲ ့ထားခဲ့ရတဲ့ ကေလးေလးကို အိမ္အကူက မိဘေတြ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ နွိပ္စက္တာကို ဖြက္ထားတဲ့ ကင္မရာေလးနဲ ့ ရိုက္ထားတဲ့ ဗီြဒီယိုဖုိင္ကို ကြ်န္မၾကည့္ရေတာ့ မ်က္ရည္က်မိပါတယ္…။ မူၾကိဳကေလးကို ပက္ပက္စက္စက္ နွိပ္စက္တဲ့ဆရာမရဲ့လုပ္ရပ္ ဗီြဒီယိုဖိုင္ကလဲ မိခင္ျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မနွလံုးသားေတြကို ဆုတ္ေျခေနသလုိ နာက်င္လြန္းလွပါတယ္…။ လူအိုရံုက မသန္မစြမ္းေတာ့တဲ့ အမယ္အုိၾကီးကို သူနာျပဳမက ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း လုပ္ကိုင္ျပီး ကုတင္ေပၚ ၀ုန္းကနဲ ပစ္ခ်တဲ့အခါ အမယ္အိုရဲ့ညည္းသံကို ၾကားရေတာ့ ကြ်န္မမိဘခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာျပီး ရင္ထဲမွာ စူးရွနာက်င္မိပါတယ္…။ အလုပ္သြားေနတယ္လုိ ့ အိမ္ကထြက္သြားတာကို ယံုၾကည္ေနတဲ့ ရိုးသားလြန္းတဲ့ မိန္းမက သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ကင္မရာထဲမွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ သူ ့ေယာက်ၤားနဲ ့ေနာက္သူ ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ တိတ္တိတ္ပုန္းေဖာက္ျပန္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ေတြ ့လုိက္ရတဲ့ အခါ ယံုၾကည္မွဳေတြ အေငြ ့ပ်ံယူက်ံဳးမရျဖစ္တာေတြ ့ျပီး ကြ်န္မ နွဳတ္ခမ္းေတြ ျပတ္လုပ္မတတ္ ဖိကိုက္နာက်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ ကေလးေလးကို ကားနဲ ့မေတာ္တဆ တုိက္မိရာက မေသမရွင္ဆို သက္ေသျဖစ္ ေလ်ာ္ေနရမွာ ေၾကာက္လုိ ့ မေသမခ်င္း အေသတုိက္သတ္တဲ ့ ျမင္ကြင္းကို အေတြ ့…. လူမဆန္တဲ့ အဲဒီလုပ္ရပ္ကို လုပ္ခဲ့သူေတြ ဘယ္လုိ လုပ္ခဲ့ၾကသလဲေတာ့ မသိ… ကြ်န္မေတာ့ မၾကည့္ရဲလို ့ မ်က္လံုးေတြ ပိတ္ပစ္ရတဲ့ အထိပါပဲ…။ အဲဒါေတြ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာ… အဲဒီမေကာင္းမွဳေတြကို သူတို ့က ဆိတ္ကြယ္ရာ ထင္ျပီး အေသအခ်ာၾကီးကို က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကတာ…။ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေၾကာင့္ သူတို ့ဆိတ္ကြယ္ရာကေန တကမာၻလံုး ျမင္နိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ကို ေရာက္လာတာ…။ကိုယ္ျပဳေသာကံ ကိုယ့္ထံျပန္လာတာ ေနာင္ဘ၀ေတာင္ မေစာင့္ဘူး… ဒီဘ၀တင္ပါ…။

ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ပါးရွားလာတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ လူေတြက ကိုယ့္အတၱအတြက္ သူမ်ားကို ခ်နင္းဖုိ ့ ၀န္မေလးၾကေတာ့ဘူး…။ မတရားတာကို မတရားမွန္းသိလ်က္နဲ ့ ျမိန္ေရလ်က္ေရ က်ဳးလြန္လာၾကတယ္…။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က အရက္ကို ပုန္းလ်ိဳး ကြက္လ်ိဴး ေသာက္ၾကလုိ ့ အရက္ပုန္းဆုိင္လုိ ့ေတာင္ နာမည္တြင္တာ ၾကားဘူးတယ္…။ ခုေခတ္မွာ အရက္ပုန္းဆုိင္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲလုိ ့ ေမးရေအာင္ ရပ္ကြက္တုိင္း လမ္းတုိင္းမွာ အရက္ဆုိင္ေတြ လက္ညိွးထိုးမလြဲ…။ စပြန္ဆာဆိုတာ ေခတ္စားလာတဲ့ ဒီဘက္ေခတ္ၾကီးမွာ ေငြအတြက္ သာယာမွဳအတြက္ ကိုယ့္တန္ဖုိးကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေျခေထာက္နဲ ့နင္းေျခပစ္လုိက္ၾကတဲ့ မိန္းခေလးေတြကလဲ မ်ားမ်ားလာတယ္…။ အရက္ဆုိင္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ထင္ၾကတယ္… နုိက္ကလပ္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ ထင္ၾကတယ္… အင္တာနက္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာလို ့ ထင္ၾကတယ္…။ အဲဒီ ေဖာက္ျပန္မွဳေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး က်င္းပရာ ဆိတ္ကြယ္ရာေတြဟာ နည္းပညာရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သူတို ့ကိုယ္က်င့္သိကၡာေတြကို လွလွၾကီးသတ္ျပနိုင္တဲ့ သတ္ကြင္းေတြပါ…။

တကယ္ေတာ့ မေကာင္းမွဳဆိုတာ ဆိပ္ကြယ္ရာမွာေတာင္ မက်ဴးလြန္သင့္ဘူး ဆိုတာ အရြယ္ေရာက္တဲ့ သူတိုင္း နားလည္ျပီးသား အေျခခံက်င့္၀တ္ပါ…။ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္ျပားမွဳနဲ ့ယဥ္ပါးလာၾကတဲ့ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ အဲဒီအေျခခံလူ ့က်င့္၀တ္ကို တမင္ေမ့ထားတဲ့ သူေတြအတြက္ နည္းပညာဆိုတဲ့ ပညာေပးလက္နက္တခု ေပၚလာတာ ကြ်န္မျဖင့္ ၀မ္းသာလုိ ့ မဆံုးပါဘူး…။

လူတုိင္းလူတုိင္း ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေမတၱာတရား လက္ကိုင္ထားနုိင္ၾကပါေစ…။

တန္ခူး

19-Feb-2013 12:56pm

Sunday, January 26, 2014

သတုိ ့သမီးအရံ



မေန ့က မၾကည့္တာၾကာတဲ့ 27 Dresses ရုပ္ရွင္ကားေလး ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္…။ ရုပ္ရွင္ဆို အဲဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကားနုနုေလးေတြသာ ေရြးၾကည့္တတ္တဲ့ကိုယ္က ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ကားေလးေတြဆို အလြတ္ေတာင္ ရေနတတ္တာ…။ မဂၤလာပြဲေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ခ်စ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလး… သတို ့သမီးအရံ ၂၇ခါေတာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေပါ့…။ ကိုယ္တို ့ဆီမွာေတာ့ အရံ၃ခါလုပ္ရင္ လူပ်ိဳၾကီး အပ်ိဳၾကီးျဖစ္တတ္တယ္လို ့ ေျပာၾကတာ ၾကားဖူးတယ္…။ လူ ့ဘ၀ရဲ့ အၾကည္နူးဆံုးအခ်ိန္လုိ ့ ေျပာလို ့ရတဲ့ မဂၤလာပြဲေလးေတြကို ကိုယ္လဲ ခ်စ္တယ္…။ အလွဆံုးျပင္ထားတဲ့နတ္သမီးေလးလို သတို ့သမီးေလးေတြကလဲ ၾကည့္လို ့မ၀…။ နတ္သမီးေလးေဘးကေန နတ္သမီးမ်က္ေတာင္တခတ္ေတာင္ အလြတ္မေပးပဲ ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးၾကည့္ေနတတ္တဲ့ သတို ့သားမ်က္၀န္းေတြလဲ အႏူးညံ့ဆံုးအခ်ိန္…။ သတို ့သမီးအရံေလးေတြကလဲ လန္းဆန္းလတ္ဆတ္ျပီး ခ်စ္စရာ…။ ေရာင္စံုပန္းေလးေတြနဲ ့အခင္းအက်င္း… လာသမွ်ဧည့္သည္ေတြကလဲ အေရာင္အေသြးစံု ထည္ထည္၀ါ၀ါ…။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကည္နူးစရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလေလးလဲ…။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္ရင္ ကိုယ္က သြားဖို ့အျမဲတက္ၾကြေနတတ္တာ…။

အဲဒီလို မဂၤလာေဆာင္ေလးေတြခ်စ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ရရ တခါပဲ သတို ့သမီးအရံလုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ မဂၤလာေဆာင္မွာ ပန္းၾကဲ၊ ဗန္းကိုင္၊ သတို ့သမီးအရံ အဲဒီလိုလုပ္ဖို ့ လာကမ္းလွမ္းတိုင္း ကိုယ္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာ ေၾကာက္တဲ့အေဖက ကိုယ္အားက်သြားမွာေၾကာက္လို ့ အျမဲတမ္း ျငင္းလြွတ္တတ္ပါတယ္…။ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလဲျဖစ္ အဲဒီအခ်ိန္ကိုယ္ကိုတုိင္လဲ ဘြဲ ့ရျပီး အေဖသိပ္စိတ္မပူေတာ့တဲ့အခ်ိန္… ျပီးေတာ့ မိဘခ်င္းပါ ရင္းနွီးေတာ့ ေပါက္ မဂၤလာေဆာင္မွာ ကိုယ့္ကို အရံလုပ္ဖို ့ အေဖခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္…။ အေဖ့ခြင့္ျပဳခ်က္ရေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ…။ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းရဲ့ အေပ်ာ္ရြင္ဆံုးပြဲမွာ ကိုယ္လဲ ပါ၀င္ခြင့္ရတာမိုလား….။ ေနာက္တခုက ကိုယ္နဲ ့အတူ အရံလုပ္မွာကလဲ ကိုယ့္ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္သလဲေနာ္…။ ကိုယ္နဲ ့အရံအတူလုပ္တာက နာမည္ၾကီးblogger စုခ်စ္သူပါ…။ သတို ့သားအရံေတြကေတာ့ တေယာက္က သတို ့သားရဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ေနာင္ နာမည္ၾကီး blogger ပန္ဒိုရာရဲ့ ခင္ပြန္း ပန္ဒိုရီျဖစ္လာမယ့္သူျဖစ္ျပီး ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ သတို ့သမီးရဲ့ေမာင္ေလးပါ…။

အဲဒီေန ့က မိတ္ကပ္ျပင္ဖို ့အတြက္ အေစာၾကီး မဂၤလာပြဲရွိရာသြားရပါတယ္…။ မိတ္ကပ္စိုးစိုးက သတို ့သမီးေလးကို ယမင္းရုပ္ေလးနဲ ့တူေအာင္ ျပင္ေပးေနတုန္း ကိုယ္တို ့အရံ၂ေယာက္ကိုလဲ သူ ့တပည့္ေတြက ျပင္ေပးၾကပါတယ္…။ သတို ့သမီးေပါက္က စိုးစိုးမိတ္ကပ္နဲ ့အရမ္းလိုက္ဖက္ျပီး သူ ့နဂိုအလွေလးက ပိုျပီးထင္းသြားတာ ဘြဲ ့ယူတုန္းကတည္းကပါ…။ ဘြဲ ့ယူတုန္းက မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ့လူေတြနဲ ့လဲ အေတြ ့အၾကံဳက သိပ္မရွိ… အဲဒီေခတ္က ေဟမာ့မ်က္နွာလွလွေလးေၾကာင့္ စိုးစိုးနာမည္ၾကီးေနတဲ့အခ်ိန္လဲျဖစ္… ျပီးေတာ့ ေပါက္ကိုလိမ္းေပးတာလဲလွဆုိေတာ့ ကိုယ္လဲေပါက္နဲ ့အတူ စိုးစုိးနဲ ့ျပင္ခဲ့ဖူးပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ထြက္လာတဲ့ရုပ္ကိုၾကည့္ျပီး ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ စိုးစိုးနဲ ့မျပင္ေတာ့ဘူးလို ့ ဆံုးျဖတ္မိခဲ့ပါတယ္…။ ကိုယ့္မ်က္နွာနဲ ့ဘယ္လိုမွ မလုိက္ဖက္လုိ ့ပါ…။ ခုအရံမွာ စိုးစိုးနဲ ့ျပန္ေတြ ့ရမယ္ဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ စိုးရိမ္မိပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ စိုးစိုးက အရံေတြကို အဓိကမလိမ္းပဲ သူ ့တပည့္ေတြလိမ္းတာမို ့ကိုယ့္ရုပ္က စိုးရိမ္သေလာက္မဟုတ္ပဲ ၾကည့္ေပ်ာ္ရွဳေပ်ာ္ရွိသြားလို ့ေတာ္ေသးရဲ့လို ့ဟင္းခ်နုိင္ပါတယ္…။ သတို ့သမီး၀တ္တဲ့ သခြါးမသီးနဲ ့ပုဇြန္ဆီေရာင္ေလးၾကားက အေရာင္နဲ ့လိုက္ဖက္ေအာင္ ကိုယ္တို ့အရံ ၂ေယာက္အတြက္ ေရြွအိုေရာင္၀မ္းဆက္ေလးေတြ ဆင္ေပးပါတယ္…။ ၂ေယာက္လံုးကို ဆံထံုးျမင့္ျမင့္ေလးေတြ ထံုးေပးျပီး သစ္ခြပန္းေလးေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္လုိက္ေတာ့ ဆင္တူျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ္တုိ ့အရံ၂ေယာက္ သၾကၤန္ယိမ္းေတာင္ ကခ်င္သြားပါတယ္…။ စိုးစိုးရဲ့ အနုပညာလက္ ခပ္သြက္သြက္နဲ ့ ျပင္ဆင္အျပီးမွာ ကိုယ္တုိ ့ရဲ့ သတို ့သမီးေလးက နတ္မိမယ္ေလးလား ထင္ေရာင္မွားေအာင္ အလွဆံုးျဖစ္လုိ ့ေနေတာ့တယ္…။ နဂိုက အရပ္ခပ္ျမင့္ျမင့္နဲ ့ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္လွလွေလးကလဲ သတို ့သမီး ၀တ္စံုေလးနဲ ့ အရမ္းကို လိုက္ဖက္ျပီး ျပီးျပည့္စံုေအာင္ လွေနတာမို ့ ေခါင္းေပါင္းစတေထာင္ေထာင္နဲ ့သတို ့သားက ၾကည့္မ၀ျဖစ္လို ့ေနပါတယ္…။

အထက္မွာေျပာခဲ့သလို အရံဆိုတခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေရြွအိုေရာင္ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ၀တ္စံုၾကားမွာ ယားက်ိက်ိခံစားရသလို… ဒီေလာက္လူအမ်ားၾကီးၾကည့္ေနက်တဲ့ပြဲမွာ အမွားအယြင္း တခုခုျဖစ္မွာလဲ စိုးရိမ္စိတ္နဲ ့ ကိုယ့္မ်က္နွာက တကယ့္မအီမသာျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္…။ လက္၀တ္ရတနာ သိပ္၀ါသနာမပါတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ အေမ့ဆီက ငွား၀တ္လာတဲ့ လက္၀တ္ရတနာေတြကလဲ က်မ်ားေပ်ာက္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ကတဘက္…။ မျဖစ္ေသးပါဘူး…။ အဲဒီစိတ္ေတြေမ့… သတို ့သမီးေလးေနာက္က ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးလိုက္လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိေပးရပါတယ္…။ ပြဲထြက္ခါနီး ကိုယ္တို ့သူငယ္ခ်င္း သတို ့သမီးအသစ္စက္စက္ေလးက အခမ္းအနားမွဴးကို “အန္ကယ္… လက္ကိုင္ရမွာလား” လုိ ့ ထ ေမးလုိက္ေတာ့ အားလံုး စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး ရယ္ေမာနိုင္ၾကပါတယ္…။ သတို ့သားအရံပန္ဒိုရီက သတို ့သားကို “ညံ့ပါ့ကြာ” လုိ ့ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ့ ကိုယ္ေတြ ့ေတြ ပြဲတက္၀တ္စံုေလးေလးေတြၾကားမွာ တဟားဟားရယ္ျဖစ္ၾကပါတယ္…။

အခါေတာ္ေပးတဲ့အခါ ေရွ ့ကခပ္ရြရြေလးလွမ္းေနတဲ့ ခ်စ္စရာသတို ့သမီးေလး သူငယ္ခ်င္းေပါက္ကို နွေမ်ာျပီး မ်က္ရည္က ၀ဲခ်င္တင္တင္ျဖစ္ေနတုန္း… ကိုယ္တို ့အရံ၂ေယာက္ကို ျပံဳးျဖီးျဖီးၾကီးေတြ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြအေတြ ့ ခြီးကနဲမရယ္မိေအာင္ သတိထားရပါတယ္…။ သူတို ့ရုပ္ၾကီးေတြေၾကာင့္ ငါ့ဆံထံုးမ်ားေစာင္းေနသလား… ဒါမွမဟုတ္ အျမဲမ်က္ခံုးမရိတ္တတ္တဲ့ကိုယ့္ကို ခုနက နဲနဲေလးအဖ်ားေလးၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ရိတ္လုိက္မယ္ေနာ္ဆိုတဲ့ မာမီ့လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မ်က္ခံုးေမြွးမ်ားေစာင္းေနသလား… ကိုယ့္ေၾကာကိုယ္မလံုျဖစ္ရပါတယ္… ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္လဲ ကိုယ့္လို ခံစားရမယ္ဆိုတာ မေျပာလဲသိေနတယ္ေလ…။ စင္ေပၚေရာက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္ နံေဘးထုိင္ရင္း နဲနဲစိတ္သက္သာရာရပါတယ္…။ အျမဲတတြတ္တြက္ေျပာေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြမို ့ စင္ေပၚမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေတာင့္ေတာင့္ေလး ထုိင္ျပီး ေျပာခ်င္တဲ့စကားမွန္သမွ် ေအာင့္ထားရပါတယ္…။

မဂၤလာစကားေျပာ… မဂၤလာပန္းကံုးစြတ္… ကိတ္မုန္ ့ေလးေတြ အျပန္အလွန္ေကြ်းနဲ ့… သတို ့သားနဲ ့သတို ့သမီးတို ့ရဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳေလးေတြကို စင္ေပၚက ျမင္ရေတြ ့ရတာမို ့… ဒါအရံလုပ္ရျခင္းရဲ့ တပန္းသာမွဳလို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေက်နပ္ေနတုန္း ျပႆနာက စပါေတာ့တယ္…။ ကိုယ့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ေနမိတုန္း အေမ့ဆီက ငွားလာတဲ့ လက္စြပ္ဆီ အၾကည့္အေရာက္မွာ မ်က္လံုးေတြျပာသြားပါတယ္…။ ဘုရားေရ… အေမ့လက္စြပ္က စိန္တလံုး ဘယ္နားျပဳတ္ခဲ့့ပါလိမ့္…။ ခုနက ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွာလား… ဒါမွမဟုတ္ အလွျပင္ကတည္းကလား… ။ လူက သိပ္မျငိမ္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္လံုခ်ည္ကို အသာပြတ္ျပီး ရွာမိတယ္…။ စင္ေပၚမွာ မသိမသာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့…။ တကယ္ေတာ့ လက္စြပ္က စိန္ေသးေသးေလးေတြစီျပီး ဘဲဥပံုအ၀ိုင္းလုပ္ထားတာပါ…။ အဲဒီစိန္ေသးေသးေလးတလံုး က်ေပ်ာက္တာ ဘယ္လိုရွာလုိ ့လြယ္ပါ့မလဲ…။ စိတ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့… ကိုယ့္စိတ္ကို အားေပးေနရင္း… မျဖစ္ဘူး… ရွာကိုရွာရမယ္.. နိုမို ့အေမဆူမွာေပါ့… တဘက္က စိတ္က တမ်ိဳးေပၚလာျပန္…။ ငါ့နဲ ့ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလက္၀တ္လက္စားေတြ မုန္းတာေပါ့… လွတာကနဲနဲ ရွဳပ္တာကမ်ားမ်ား… လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကိုမရွိဘူး…။ အေတြးေတြနဲ ့ေယာက္ယပ္ခပ္ေနတုန္း စင္ေပၚက ဆင္းရပါတယ္…။ သတို ့သမီးသတို ့သားတို ့ဧည့္သည္ေတြ တ၀ိုင္းခ်င္းနွဳတ္ဆက္ေနတုန္း ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြက စိန္မြစိေနာက္ေတာက္ကို က်ီးကန္းေတာက္ေမွာက္ရွာေနမိတယ္…။

အဲဒီေနာက္လွဳပ္ရွားမွဳေတြက ဘာေတြျဖစ္လုိ ့ျဖစ္သြားမွန္းကို မသိေတာ့ေအာင္ လက္စြပ္က ကိုယ့္ကို ဒုကၡအေတာ္ေပးပါတယ္…။ သတို ့သားသတို ့သမီးနဲ ့ဓာတ္ပံုေတြရုိုက္… သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ဓာတ္ပံုရိုက္.. ကိုယ့္တို ့အရံ၂ေယာက္ကို ေလွာင္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ သိပ္ရန္ျပန္မေထာင္နုိင္…။ ေနာက္ဆံုးဧည့္သည္ကုန္မွ ရွာရပါေတာ့တယ္…။ အဲဒီစိန္မြစိေလးကို ျပန္ေတြ ့နုိင္ဖုိ ့ဆိုတာ အေတာ္ခက္ခဲမွာ သိရက္နဲ ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းစုခ်စ္နဲ ့သတို ့သားအရံ၂ေယာက္ပါ ၀ိုင္းရွာေပးၾကပါတယ္…။ ေပါက္အန္တီတခ်ိဳ ့လဲ ၀ုိင္းရွာၾကတယ္…။ ေတြ ့မယ္လို ့မထင္ေတာ့ … စိတ္ေလ်ာ့လုိက္ရပါတယ္…။ ကိုယ္အျဖစ္ကို ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေပါက္ကေတာ့ သိရွာမွာမဟုတ္…။ ေပါက္တို ့အိမ္လုိက္… ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ ့အတူ ေရြွၾကိဳးတားနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေပါက္အေပ်ာ္ေတြပါကူးစက္ျပီး လက္စြပ္ကိစၥလုံးလံုးၾကီး ေမ့သြားပါေတာ့တယ္…။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ စိန္တလံုးေဟာင္းေလာင္းနဲ ့ အေမ့လက္စြပ္ျပန္ေပးရင္း ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္ေျပာျပေတာ့ အေမက အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္…။ သမီးရယ္.. အဲဒီစိန္ေသးေသးေလးက ဘယ္ေလာက္မွ တန္ဖုိးမရွိပါဘူး… ငါ့သမီးမယ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပင္ပန္းသြားတာပဲ ဆုိမွ ဟင္းခ်နုိင္ပါေတာ့တယ္… ေအာ္… ငါ့နဲ ့ လက္၀တ္ရတနာေတြနဲ ့ ေ၀းပံုမ်ား တံုးပံုမ်ားလို ့ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ေတြးမိပါတယ္…။ အရံေလးရွားရွားပါးပါး တခါလုပ္ပါတယ္… စိန္တလံုးနဲ ့ျပည့္ျပည့္၀၀ မေပ်ာ္နုိင္တာ ေတြးမိတုိင္း ျပံုးမိပါတယ္…။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ တခါပဲ သတို ့သမီးအရံလုပ္ျဖစ္တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရပါပဲ…။ သူမ်ားမဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ အရံေခ်ာေခ်ာေလးေတြေတြ ့တုိင္း ေရြွေရာင္၀တ္စံုနဲ ့ မအူမလယ္ ကုိယ့္ပံုရိပ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္…။ အေနာက္တုိင္းစတုိင္ မဂၤလာေဆာင္ကိုေျပးလိုက္… အိႏိၵယစတုိင္ မဂၤလာေဆာင္ကိုေျပးလိုက္နဲ ့ မဂၤလာေဆာင္ ၂ခုၾကား ဗ်ာမ်ားေနေပမယ့္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လွလွပပေလး အရံလုပ္ေပးသြားတဲ့ 27 dresses ထဲက မင္းသမီးေလးလို အရံေတြ အခါခါလုပ္ရရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲလုိ ့ ေတြးမိရင္းျပံုးမိပါေတာ့တယ္…။ စာဖတ္သူတို ့ေရာ လူပ်ိဳရံ အပ်ိဳရံ ဘယ္နွစ္ခါလုပ္ဖူးၾကသလဲဟင္…။

တန္ခူး

9:40pm 27-Jan-2014

Sunday, January 19, 2014

သားနဲ ့ သားကို အနုိင္က်င့္ၾကသူမ်ား



ကြ်န္မအိမ္ေထာင္မက်ခင္ကတည္းက ၾကည့္မိတဲ့ တခ်ိဳ ့ရုပ္ရွင္ကားေတြမွာ ( အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ကားေတြ) ကေလးတေယာက္ကို တျခားကေလးတေယာက္ သို ့မဟုတ္ အုပ္စုလုိက္က ၀ိုင္းအနိုင္က်င့္တာခံရတာေတြ ့ရင္ ကြ်န္မရင္ထဲ အေတာ္ေလးနာနာက်င္က်င္ ခံစားမိပါတယ္… ။ အျပစ္ေတြ ကင္းစင္သင့္သေလာက္ ကင္းစင္သင့္ေနေသးတဲ့ ဒီကေလးအရြယ္ေလးမွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူမ်ားကို အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ေလးေတြ ရွိတတ္တာလဲဆိုတာ ကြ်န္မစဥ္းစားေနတတ္ခဲ့တဲ့အျပင္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မကာကြယ္တတ္တဲ့ သူမ်ား လုပ္သမ်ွၾကိတ္ခံတတ္တဲ့ ေၾကာက္ရြံ ့အားငယ္တဲ့ ကေလးေတြကိုလဲ စိတ္ထဲအားမလို အားမရနဲ ့ အရမ္းသနားမိပါတယ္…။ အဲဒီအခိ်န္တုန္းက ဒါဟာရုပ္ရွင္ပါလို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖေတြးေတြးျပီး နာက်င္မွဳကို ေျဖေဖ်ာက္လုိ ့ရေပမယ့္ ကြ်န္မမွာ အဲဒီလို သူမ်ားအနိုင္က်င့္တာကို မကာကြယ္တတ္ သူမ်ားလုပ္သမွ်ၾကိတ္ခံတတ္တဲ့ သားကေလးတေယာက္ရွိလာတဲ့အခါ ကြ်န္မရဲ့ နာက်င္မွဳက အေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္လြန္းပါတယ္…။

ကြ်န္မငယ္ငယ္က သူမ်ား အနုိင္က်င့္တာ ခံခဲ့ရဘူးပါတယ္…။ မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ကြ်န္မ မူလတန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ လသာ(၂)မွာ ေနစဥ္က ကြ်န္မအတန္းေဖာ္ ၂ေယာက္က သူတို ့ကိုယ္ သူတို ့ ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ပါ၀ါအၾကီးဆံုးသူရဲ့ ေျမးလို ့ လိမ္ညာေျပာျပီး ျခိမ္းေျခာက္တာမို ့ကြ်န္မရဲ့မုန္ ့ေတြကို သူတို ့ကို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ရယ္… ကြ်န္မတို ့လမ္းထဲက ကစားေဖာ္က ကစားေဖာ္မျဖစ္ခင္ ကြ်န္မကို တမင္သက္သက္ ေပးမကစားခဲ့တာရယ္… အတူကစားေတာ့လဲ ရိုးရိုးသားသားမဟုတ္ပဲ ညစ္နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ အနုိင္ရရံုသက္သက္ ကစားခဲ့တာရယ္… အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ ၂ခုပဲ သတိရတာမို ့ ငယ္ငယ္က ကြ်န္မ သိပ္အနုိင္က်င့္ မခံခဲ့ရဘူးလို ့ ေျပာလို ့ရပါတယ္…။ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မရဲ့ နဂိုသဘာ၀က မတရားဘူးထင္ရင္ နဲနဲေလးမွ သည္းမခံတတ္တာမို ့ ကြ်န္မမိဘေတြေတာင္ မသိလုိက္ပဲ ကြ်န္မဘာသာ မတရားတဲ့ အနိုင္က်င့္တဲ့ ကိစၥေတြကို ေျဖရွင္းလိုက္တာလဲ ပါပါတယ္…။ အဲဒီလို သူမ်ားအေပၚ မတရားတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့ အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ သူေတြရဲ့ အနုိုင္က်င့္မွဳကို လက္မခံတတ္တ့ဲ ဇတ္ဇတ္ၾကဲကြ်န္မရဲ့သားေလးက အနုိုင္က်င့္တတ္သူတို ့ရဲ့ မ်က္စိက်စရာျဖစ္လာတဲ့အခါ ကြ်န္မအေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္…။

ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အနုိုင္က်င့္တာ ခံရရင္ေတာင္ ကြ်န္မကေရွ ့ေနလိုက္ ေျဖရွင္းတတ္ေပမယ့္ သားကိုယ္တုိင္ ၾကံဳလာရတဲ့အခါ ကြ်န္မအတြက္ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာရပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ သားေလးရဲ့ ရိုးသားလြန္းတဲ့ အေတြးအေခၚနဲ ့ ဘာသာတရားရဲ့ အဆံုးအမကို အေလးအနက္ထားတတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြကို ပ်က္စီးမသြားေစခ်င္တဲ့စိတ္က အရင္းခံတာမို ့ပါ…။ ေမတၱာတရားကို အေျခခံျပီး သည္းခံခြင့္လြွတ္တာဟာ အျငိမ္းခ်မ္းဆံုးလို ့ သားကိုျငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တဲ့ ကြ်န္မဆံုးမခဲ့ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ သားရဲ့ သည္းခံခြင့္လြွတ္တတ္ျခင္းဟာ အနုိင္က်င့္သူတို ့အတြက္ အေကာင္းဆံုး ၀င္ေပါက္ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ကြ်န္မရင္ထဲ အေတာ္ခံျပင္းမိပါတယ္…။

သားခမ်ာ ဟိုးေက်ာင္းေနစ အရြယ္ ကတည္းက သူမ်ားအနုိင္က်င့္တာ ခံခဲ့ရတာ ခုထက္ထိပါပဲ…။ ကြ်န္မရင္ထဲ ေတြးမိတိုင္း နာက်င္ေနမိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ…။ သားေလး ဒုတိယတန္းမွာ ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းကားနဲ ့ လြွတ္ခဲ့ပါတယ္…။ ပထမတန္းတုန္းက ေက်ာင္းကားေပၚမွာ အေဖာ္ေတြနဲ ့ေပ်ာ္ျပီး အဆင္ေျပေနခဲ့တာမို ့ ဒုတိယတန္းမွာ ဘယ္လို ျပႆနာမ်ိဳးကိုမွ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ပါဘူး...။ ဒုတိယတန္းမွာ သားေက်ာင္းကားေျပာင္းသြားတာမို ့သားေက်ာင္းကားေပၚက အေဖာ္ေတြလဲ ေျပာင္းသြားပါတယ္…။ အဲဒီေက်ာင္းကားေပၚမွာ မေလးကေလး၅ေယာက္ရယ္ တရုတ္ကေလး ၁ေယာက္ရယ္ သားရယ္ပါပါတယ္…။ မေလးကေလး ၅ေယာက္က သားကို ဘာစကားမွမေျပာရလုိ ့ ၀ိုင္းအနုိင္က်င့္ပါတယ္…။ သားက ကေလးပီပီစကားေျပာခ်င္ရင္ သူတို ့က ( I don’t want to hear your voice. Shut up your mouth) ဆို အကုန္၀ိုင္းျပီး လက္ညွိးထိုးအနုိင္က်င့္ၾကပါတယ္…။ သားက သူတို ့စကားနားမေထာင္လို ့ စကားဆက္ေျပာရင္ ဒီေန ့ည နင့္အေမနဲ ့အေဖ ေခါင္းျပတ္တဲ့ အိပ္မက္မက္ပါေစ… ဒီေန ့ည နင္လက္ေတြေျခေထာက္ေတြျပတ္ျပီး မီးေတာင္ထိပ္ေရာက္တဲ့ အိပ္မက္မက္ပါေစ… လို ့က်ိန္ဆိုၾကပါတယ္…။ ညဘက္ေတြ အိပ္ခါနီးမွာ အိပ္ဖို ့ကို သားကေၾကာက္ျပီး အလန္ ့တၾကားငိုတဲ့အခါ ကြ်န္မေရာ သားအေဖပါ စိတ္ပူျပီး သားကို ေမးမွ သားက ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပတတ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မက သားကို သူတို ့နဲ ့ေရွာင္ဖို ့ ေမတၱာတရားနဲ ့ တုန္ ့ျပန္ဖို ့သာ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ ဒါေပမယ့္ ေန ့တဓူ၀ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ အနုိင့္က်င့္တာ ခံရတာၾကာေတာ့ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးခမ်ာ ေမတၱာနဲ ့တုန္ ့ျပန္ဖို ့ အေတာ္ခက္ခဲလာျပီး သူ ့ဘာသာ သူ ့နည္းနဲ ့ ေျဖရွင္းခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒါကေတာ့ သူ ့ကို ေနတုိင္း ျပင္းထန္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ ့ ခပ္ရိုင္းရိုင္းဆက္ဆံတတ္တဲ့ အုပ္စုဖဲြ ့အနိုင္က်င့္တဲ့ မေလးကေလး၅ေယာက္ထဲက တေယာက္ကို လက္သီးနဲ ့ထိုးပစ္ခဲ့တာပါပဲ…။ တကယ္ေတာ့ သားက လက္သီးမထိုးတတ္ပါဘူး…။ ဒါေၾကာင့္ သားထုိးတဲ့လက္သီးဟာ လက္ကေလးနဲ ့တြန္းသေလာက္ေတာင္ မျပင္းထန္ဘူးဆိုတာ သိေနေပမယ့္ ေက်ာင္းကားေပၚက ဆင္းတာနဲ ့ သားလက္သီးနဲ ့ ထုိးပစ္ခဲ့တယ္လုိ ့ ကြ်န္မကို တန္းေျပာတာေၾကာင့္ ကြ်န္မက သားကိုဆူရင္း အထိုးခံရတဲ့ကေလးကို ေတာင္းပန္စကားဆိုခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီကေလးကလဲ လက္သီးနဲ ့အထုိးခံရသူမဟုတ္သလို လန္းဆန္းတက္ၾကြေနပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ျပီး ၂ရက္ၾကာတဲ့အခါ ေက်ာင္းက စည္းကမ္းၾကီးၾကပ္သူ ဆရာမက ကြ်န္မကို ဖုန္းေခၚခဲ့ပါတယ္…။ သားထိုးလုိက္တာမို ့ အထုိးခံရတဲ့ကေလးက လက္သီးဒဏ္နဲ ့ အတြင္းဒဏ္ရာ ရသြားလို ့ ကေလးမိဘေတြက ေလ်ာ္ေၾကးလုိခ်င္လို ့ပါဆိုပဲ…။ Mental torture ေတာက္ေလ်ွာက္ သူတို ့လုပ္လာတဲ့ ျပႆနာရဲ့ ဇစ္ျမစ္ကို မသိပဲ ပိုက္ဆံညွစ္တဲ့ လုပ္ၾကံမွဳတခုကို ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ၾကံဳလုိက္တဲ့ အခါ ကြ်န္မအသားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့အထိ ေဒါသထြက္မိပါတယ္…။ ဒုတိယတန္း ခပ္ပိန္ပိန္ေက်ာင္းသားေလးလက္သီးတခ်က္က အဲဒီေလာက္ ျပင္းထန္တယ္ဆိုတာ သဘာ၀က်ပါသလားလို ့ စည္းကမ္းၾကီးၾကပ္သူဆရာမကို ကြ်န္မက ျပန္ေမးတဲ့အခါ ကြ်န္မဘာဆိုလိုတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ဒါမ်ိဳးအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ ့ အေတာ္ယဥ္ပါးေနပံုရတဲ့ ဆရာမက ေလ်ာ္ေၾကးေပးလိုက္ဖို ့ပဲ တုိက္တြန္းပါတယ္…။ သားေဖေဖက မတရားတဲ့ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ရဲတုိင္ဖို ့ထိ စဥ္းစားေပမယ့္ သားကေလးငယ္ငယ္ေလးကို ရဲကစစ္တာေဆးတာေတြ ျဖစ္လာမွာကို ကြ်န္မမလုိလားတာေၾကာင့္ သူတို ့လိုခ်င္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးေငြကို ကြ်န္မေပးခဲ့ပါတယ္…။ ေလ်ာ္ေၾကးေငြထဲမွာ ကားရပ္နားခ ၂ေဒၚလာပါ ထည့္ေပါင္းထားတာေတြ ့လို ကြ်န္မက ပုခံုးတြန္ ့ျပံဳးတဲ့အခါ ဆရာမက ေတာင္းပန္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ ့ ၾကည့္ေန ခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္က ရလိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာကေတာ့ အနုိုင္က်င့္ခံရျပီဆိုတာနဲ ့ ဆရာမကို အသိေပးသင့္တယ္ဆိုတာပါ…။ တကယ္လို ့ ဆရာမကို အသိေပးခဲ့ရင္ သူတို ့ဘက္က ရပ္ေကာင္းရပ္ရင္ ဒီအေျခအေနေတြထိ မေရာက္နိုင္ဘူးေပါ့…။ ကြ်န္မကလဲ ကေလးေတြ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ အဲေလာက္ထိ ၾကံစည္မယ္မထင္ပဲ ေလ်ာ ့တြက္ခဲ့မိတာကိုး။ တဘက္က အဲဒီေလာက္ ဆိုး၀ါးမယ္လို ့မထင္ ေလ်ာ့ တြက္ခဲ့မိေလေတာ့ သားကို ေက်ာင္းကားမေျပာင္းေပးပဲ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို ေရွာင္တတ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ကြ်န္မရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ အဆံုးမွာ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္…။

သားက မိုးျခိမ္းတာကို အလြန္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္…။ မုိးၾကိဳးပစ္မွာကိုလဲ စိုးရိမ္တတ္သူပါ…။ ေက်ာင္းမွာ မုိးေတြျခိမ္းရင္ သူရတဲ့ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနတတ္သူပါ…။ သားဘုရားစာတုိးတိုးေလး ရြတ္ေနတာကို ေတြ ့တဲ့ သားသူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးက မင္းဘာလုပ္တာလဲလုိ ့ေမးတဲ့အခါ သားက ဘုရားစာရြတ္ေနတာလုိ ့ ေျဖခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ ေကာင္ေလးက မင္းဘာသာကဘာလဲ… မင္းတို ့ဘုရားက လိမ္ေနတာပဲလို ့… သားကို ခပ္ရိုင္းရိုင္းေျပာတဲ့အခါ ဘာသာတရားကို စိတ္၀င္စား ရိုေသတဲ့သား ဘယ္လိုမွ လက္မခံနုိင္ခဲ့ပါဘူး…။ သားက အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကြ်န္မကိုေျပာျပတဲ့အခါ ကြ်န္မက သားကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမလဲဆိုတာ အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ မင္းနဲ ့ငါ ဘာသာတရားအေၾကာင္း မေဆြးေႏြးဘူး… မင္းလဲ မင္းယုံၾကည္ရာကိုးကြယ္… ငါလဲ ငါယံုၾကည္ရာကိုးကြယ္တာပဲလို ့ ျပန္ေျပာရတယ္လုိ ့ သားကို အၾကံေပးခဲ့ပါတယ္…။ သားက ကြ်န္မအၾကံေပးတဲ့အတုိင္း ေျပာတဲ့အခါ အဲဒီကေလးက လက္မခံပဲ ဆက္ဆက္ေျပာပါတယ္…။ သားက မခံခ်င္ေလ ဆက္ေျပာေလပါ…။ အဲဒီဇာတ္လမ္းကို ေန ့တုိင္းၾကားလာေတာ့ ခဲမွန္ဘူးတဲ့ စာသူငယ္ကြ်န္မ သတိထားရပါျပီ…။ မင္းငါ့ဘာသာကို ဆက္မေကာင္းေျပာေနရင္ ငါဆရာမနဲ ့တုိင္မယ္လို ့ ေျပာ… တကယ္လို ့ဆက္လုပ္ေနရင္ ဆရာမနဲ ့သြားသာတုိင္ေတာ့ သားေရလုိ ့သားကို ေနာက္ထပ္ အၾကံသစ္ေပးေတာ့ သားက ကြ်န္မအၾကံအတုိင္း လုပ္ပါတယ္…။ ဆရာမကို တုိင္ေလ့တုိင္ထမရွိတဲ့ သားစကားကို ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္ေျပာေနတဲ့အခါ သားက ေနရာကထျပီး ဆရာမကို သြားတုိင္မလို ့လုပ္ေတာ့မွ ေဟ့ေကာင္… ဆရာမကို မတိုင္ပါနဲ ့ကြာ… ငါကမင္းဘာသာတရားကို ဘယ္ေလာက္ေလးစားလဲ စမ္းသပ္ၾကည့့္တာပါတဲ့… ကဲ… အဲဒါဟာ ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးတေယာက္တဲ့လား…။ ေက်ာင္းကျပန္လာေတာ့ အျမဲတမ္း အရိုးခံေတြးတဲ့သားက ၀မ္းသာအားရနဲ ့ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာျပပါတယ္…။ ျပံဳးျပံဳးရြွင္ရြွင္နဲ ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ယံုသြားတဲ့သားေလးကို ကြ်န္မ ဘယ္လို စကားလံုးေတြနဲ ့ ရွင္းျပရမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး…။ အဲဒီေကာင္ေလးကပဲ သားကို သူခိုးပုလိပ္တမ္းကစားတဲ့အခါ သူ ့အမိန္ ့နဲ ့ ကစားေထာင္ထဲမွာ ခ်ထားခဲ့ပါတယ္…။ တညေန သားက ကြ်န္မကို ငါးျပားေပးဖို ့ေတာင္းေတာ့ ဘာလုပ္ဖို ့လဲေမးတဲ့အခါ သားေထာင္က်ေနတာ ၃ရက္ေလာက္ရွိျပီ… ငါးျပားေပးမွ လြွတ္မယ္ဆိုလို ့လို ့ သားကရွင္းျပပါတယ္…။ သားက အဲဒီေကာင္ေလး မတရားထုတ္ထားတဲ့ ကစားဥေပေဒကို နာခံေနလိုက္တာ… ငါးျပားေတာင္ေပးဦးမတဲ့…။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မသားကို အဲဒီေကာင္ေလးနဲ ့ မကစားဖို ့ အဲဒီကေလးဟာ သားအတြက္ ဘယ္လိုမွ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမျဖစ္နုိင္ဘူးရွင္းျပရပါတယ္…။ သားတတိယတန္းအေရာက္မွာ အဲဒီေကာင္ေလးက သားနဲ ့တန္းခြဲမတူေတာ့တာမို ့ စိတ္ေအးရျပီထင္တာ ကံမေကာင္းစြာ ေက်ာင္းကားတူျပန္ေတာ့တယ္…။ သားကို သူ ့ကို သတိထားဖို ့သတိေပးရင္းက တေန ့မွာ သားခမ်ာ ဘာမွ မလုပ္ ဘာမွမေျပာပဲ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ့ အဆင့္ဆင့္ ရင္ဘတ္ကို လက္သီးနဲ ့ထိုးတာကို ခံခဲ့ရပါတယ္…။ တၾကိမ္မဟုတ္ပဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ထုိးျပီး ငါအရမ္းနာျပီး အသက္ရွဳလို ့မ၀ေတာ့လို ့ပါကြာဆို သားေတာင္းပန္မွ ဟိုေကာင္ေလးက ရပ္ခဲ့ပါတယ္…။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို သားကြ်န္မကို မေျပာျပခဲ့ပါဘူး။ သူ ့အမက သူ ့ကို ေရခ်ိဳးေပးေတာ့ ရင္ဘတ္ကနာတယ္လုိ ့ေျပာမွ ဘာျဖစ္တာလဲ ေမးမွေျပာျပခဲ့ပါတယ္…။ ကိုယ့္ကို သူမ်ားက လက္သီးနဲ ့အဆင့္ဆင့္ထုိးတာေတာင္ ဘာမွ ျပန္မခုခံခဲ့တဲ့သားကို ကြ်န္မအေတာ္ေလးကို အားမလို အားမရလဲျဖစ္ စိတ္မေကာင္းလဲျဖစ္မိပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ ပထမအျဖစ္အပ်က္ကတည္းက ျပႆနာကို လက္နဲ ့မေျဖရွင္းရဘူးလို ့ ဆံုးမခဲ့တဲ့ကြ်န္မစကားကို သားက နားေထာင္ခဲ့တာပါ…။ အဲဒီေကာင္ေလးစိတ္ထဲ သားကို ဒီလုိ အနုိင္က်င့္လို ့ရတယ္ဆို ဆက္အနုိင္က်င့္မွာ စိုးရိမ္တာနဲ ့ ကြ်န္မနဲ ့သူ ့အေဖ ဆရာမကို တုိင္ခဲ့ပါတယ္…။ ဆရာမက သူ ့မိဘေတြကို တုိင္ခဲ့ျပီး ျပႆာနာက ရပ္သြားခဲ့ပါတယ္…။

သားရဲ့ ယံုလြယ္တတ္တဲ့ သူမ်ားလွည့္ကြက္ေတြကို နားမလည္ေလာက္ေအာင္ မပါးနပ္တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ဆရာဆရာမေတြပါ သိလာေတာ့ သားကို ကူညီၾကပါတယ္…။ တတိယတန္းတုန္းက သားတို ့ မေလးရြာကို ေလ့လာေရးခရီးထြက္တုန္း သားနွစ္သက္တဲ့ ကစားစရာေလး ၂ခု ၀ယ္ခဲ့ပါတယ္…။ အျပန္လမ္းမွာ သားက သူ ့ကစားစရာေလးေတြနဲ ့ ေပ်ာ္ေနတုန္း တျခားကေလးတေယာက္က သားကစားစရာတခုကို ေရေမြွးပုလင္းနဲ ့ လဲဖို ့ေျပာျပီး မလဲရင္ သားကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္က ရပ္မယ္လုိ ့ျခိမ္းေျခာက္ပါတယ္…။ သားခမ်ာ သူျမတ္နုိ္းတဲ့ ကစားစရာေလးကို သူငယ္ခ်င္းဆံုးမွာေၾကာက္လို ့ လဲေပးခဲ့ျပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ငိုပါတယ္…။ သားပစၥည္းကို သားလဲျခင္းမလဲျခင္းဟာ သားရဲ့အခြင့္အေရးျဖစ္ေၾကာင္း သားကိုွရွင္းျပရပါတယ္…။ အဲဒီကေလးကပဲ ခု ေလးတန္းနွစ္မွာ စာရြက္ေပၚ ကာလာစံုနဲ ့ ထုတ္ထားတဲ့ ပံုေလးေတြကို ၁ေဒၚလာနဲ ့ေရာင္းပါတယ္…။ သားက ၂ေဒၚလာေပးတဲ့အခါ ျပန္မအမ္းနို္င္ဘူးဆိုျပီး မေကာင္းတဲ့ ေနာက္တပံုကို ေပးပါတယ္…။ သားကေတာ့ သူျပဳသမွ်နုျပီး ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ၁ေဒၚလာမတန္တဲ့ ပံုတပံုနဲ ့ သားညာခ်ခံလုိက္ရတာကို ကြ်န္မ အေတာ္ ကသိကေအာက္ျဖစ္မိပါတယ္…။ ေစ်းဆိုတာ ဆစ္လုိ ့ရေၾကာင္းနဲ ့ ပစၥည္းတခုမွ သူ ့တန္ရာတန္ေၾကးရွိေၾကာင္း သားကို ရွင္းျပခဲ့ပါတယ္…။ သားေက်နပ္လို ့ သား၀ယ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကြ်န္မသည္းခံလို ့ရေပမယ့္ ေနာက္အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ တဆိတ္လြန္လြန္းတာမို ့ကြ်န္မရဲ့ သည္းခံနုိုင္မွဳ အင္အားေတြ ကုန္ခမ္းကုန္ပါတယ္…။ အဲဒီကေလးပါပဲ… သားဆီက ခဲဖ်က္ငွားျပီး သားက ျပန္ေတာင္းတဲ့အခါ သူူ ့ခဲဖ်က္လုိ ့လိမ္ညာျပီး အနုိင္ယူသြားပါတယ္…။ ဒီတခါေတာ့ သားအညာခံရတယ္ အနုိင္က်င့္ခံရတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာသိလုိက္တာမို ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ ့အမကို ငိုျပီးေျပာပါတယ္….။ ဒါေပမယ့္ သားဆရာမကို ထံုးစံအတုိင္း မတိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သားက သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ဆရာမဆူျပီး သူ ့ကို မုန္းသြားမွာ စိုးရိမ္သူမို ့ပါ…။ အရင္ကလို အလားတူအျဖစ္ေတြ မျဖစ္ဖို ့ ကြ်န္မဆရာမကို အေၾကာင္းၾကားရပါတယ္…။ သားကိုလဲ အဲဒီကေလးနဲ ့ အတူမထိုင္ဖို ့ သင္ၾကားေပးတဲ့အခါ သားက လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံပါတယ္…။

သားေလးကို အနုိင္က်င့္တတ္တဲ့ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သားခမ်ာ သူ ့သူငယ္ခ်င္းအရင္းလို ့ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ခ်စ္တဲ့သူမို ့ အနုိင္က်င့္တာေတြကို နားလည္လာတဲ့အခါ သားအေတာ္ကို ခံစားခဲ့ရတာ သားရဲ့စိတ္နုနုေလးမွာ စိတ္က်ေရာဂါလုိ ျဖစ္သြားတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီကေလးက သားကို ဘယ္ေလာက္မ်ား သစၥာမရွိ အနုိင္က်င့္လုိက္သလဲဆိုရင္ စိန္ေျပးတမ္းကစားတဲ့အခါ သားကို အျမဲလုိက္သူျဖစ္ေအာင္ တျခားသူေတြလုိက္ကလွည့္မွာပါ သူက တျခားလူဘက္က လိုက္ေပးပါတယ္…။ ရိုးအလြန္းတဲ့သားကေတာ့ သူအျမဲလုိက္ေနရတဲ့ အျဖစ္နဲ ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သစၥာမရွိမွဳကို သတိမထားမိပဲေပ်ာ္ေနခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို သားအေဖသတိထားမိေတာ့ သားအေဖအေတာ္ ေဒါသထြက္ျပီး သားကို ဆက္မကစားခုိင္းေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကေလးကပဲ ကေလး၃ေယာက္ရွိရင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့ အုပ္စုခြဲတတ္ျပီး တျခားကေလးတေယာက္ကို သူ ့ဘက္ပါေအာင္ ေသြးထိုးတတ္ပါတယ္…။ သားတေယာက္ထဲ ျဖစ္ေအာင္ သက္သက္ခ်န္ထားခဲ့တာေတြ မ်ားတဲ့အခါ သားမ်က္ရည္က်ျပီး သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ရက္စက္မွဳကို ခံစားခဲ့ပါတယ္…။ သားျမတ္ျမတ္နိုးနိုးလုပ္ထားတဲ့ အရုပ္ေလးေတြကို ဖ်က္ဆီးလားဖ်က္ဆီးရဲ့… သားမလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို မင္းမလုပ္ရင္ မင္းနဲ ့ငါသူငယ္ခ်င္းမလုပ္ေတာ့ဘူးဆို ျခိမ္းေျခာက္ျပီး လုပ္ခုိင္းလား လုပ္ခုိင္းရဲ့… ကစားၾကတဲ့အခါ တျခားလူေတြက် အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ေပးျပီး သားကို အခြင့္အေရးေတြ ေလွ်ာ့ခ်လား ေလွ်ာ့ခ်ရ့ဲ… သားကခ်စ္သေလာက္ သားကိုခ်ည္းရည္ရြယ္တိုက္ခိုက္တာေတြ မ်ားလာေတာ့ သားခမ်ာ အေတာ္ခံစားျပီး သူနဲ ့ေတြ တိုင္းငိုေနရပါတယ္…။ ကြ်န္မက သားကို ကိုယ့္အေပၚေကာင္းတဲ့သူ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အေပၚဆိုးတဲ့သူျဖစ္ျဖစ္ အဲေလာက္ထိ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ မခံစားတတ္ဖို ့ ေလ့က်င့္ေပးရင္း အကြက္ခ်အနုိင္က်င့္မွဳေတြကို ေရွာင္တတ္ေအာင္လဲ သင္ျပေပးပါတယ္…။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးဆိုတာ ကြ်န္မအေတြ ့အၾကံဳနဲ ့ သားကို ရွင္းျပေပးပါတယ္…။

ဘယ္အရြယ္ထိမ်ား သားမွာ ဒီလုိ အနုိင္က်င့္တတ္သူေတြနဲ ့ ဆံုေနဦးမွာလဲ…။ ဘယ္အရြယ္မွာမ်ား သားကိုယ့္ကိုကိုယ္ ကာကြယ္တတ္လာမလဲ…။ ဘယ္အရြယ္ထိမ်ား သားအယံုလြယ္ ရိုးအေနဦးမလဲ…။ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ သူေတာ္ေကာင္းေတြခ်ည္းမဟုတ္ပဲ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲသူေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသားကို သတိေပးရျပီ…။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းဆုိး ဘယ္လို ခဲြျခားရမလဲဆိုတာ သားကို ခဲြဲျခားျပရျပီ။ မေကာင္းသူေတြနဲ ့ၾကံဳရင္ သူတို ့ဆီက အနိုင္က်င့္မွဳကို ကိုယ္ခံစားရသလို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္လဲ သူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာျပီး အနုိင္မက်င့္တတ္ဖို ့ ကြ်န္မသင္ျပရျပီ။ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းစည္းကမ္း၊ ေက်ာင္းဥေပေဒ… ေနရာတိုင္းမွာ ဥပေဒေတြနဲ ့ အနုိင္က်င့္မွဳေတြကို ၾကိတ္မခံေစေအာင္ မတရားမွဳကို ေခါင္းငံုမခံေအာင္ သားကို လမ္းျပရျပီ…။ သားထင္ခဲ့တဲ့ ကမာၻေလးက ကြ်န္မငယ္ငယ္က ေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ထဲကလို ေမတၱာတရားေတြခ်ည္း လြွမ္းျခံဳထားတဲ့သူေတြ သက္သက္ေနၾကတာမဟုတ္ဘူးလို ့ စိ္တ္မေကာင္းစြာနဲ ့ပဲ ကြ်န္မစခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း ကြ်န္မတာ၀န္ယူရျပီ။ ၾကီးနိုင္ငယ္ညွင္းဆိုတာ ေလာကၾကီးမွာ မရွိေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္သားရဲ့လုိ ့ တက္တက္ၾကြၾကြ ေျပာျပခဲ့တဲ့ ကြ်န္မရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ လက္ေတြ ့က်မက် ကြ်န္မကပဲ သားကို ၀န္ခံရျပီ...။ အနုိင္က်င့္တတ္မွဳေတြဟာ အသက္အရြယ္နဲ ့အမွ် ပံုစံေျပာင္းသြားတတ္ၾကျပီး ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသမွာ မဆိုရွိေနတတ္တယ္ဆိုတာ သားကို ၾကိဳေျပာရျပီ…။ ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္ေစဖို ့ မေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ လြွမ္းမိုးမွဳကို မခံရေစဖို ့ သားကို သြန္သင္ရျပီ…။ တခ်ိန္က်ရင္ေတာ့… သားေဘးက အနုိင္က်င့္သူေတြကို သားရဲ့ ခါးသက္တဲ့ အေတြ ့အၾကံဳနဲ ့စစ္ထုတ္ျပီး သားကို သစၥာရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္ေတြနဲ ့ လံုျခံဳျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘ၀ေလးကို သားရကို ရရမွာပါလုိ ့ သားကို အားေပးရင္း သားရဲ့ ဓာတ္ခံအေကာင္းစိတ္ေလးေတြ မပ်က္စီးေအာင္ ကြ်န္မ ေန ့တုိင္းၾကိဳးစားအားထုတ္ေနမိေတာ့တယ္…။

သားေလး အနုိင္က်င့္ခံရမွဳမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစ…။

တန္ခူး

19-Jan-2014 10:30pm

Tuesday, January 14, 2014

တို ့ညီမေတြ ဘာေၾကာင့္၀



ကြ်န္မေဖေဖနဲ ့ ေမေမက အထက္အညာေဒသက ျမိဳ ့ကေလးတျမိဳ ့မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းခဲ့သူ…။ အေဖနဲ ့အေမဇာတိျမိဳ ့ကေလးက ကြ်န္မနဲ ့ငယ္ငယ္ကတည္းက လက္ပြန္းတတီး…။ ဘယ္ေလာက္ထိလဲဆို ကြ်န္မကိုကြ်န္မ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးသူလို ့ကို သတ္မွတ္ခံယူထားတဲ့ အထိ…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ အေမၾကီးခဲ့တယ္…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ ကြ်န္မအေဒၚေတြၾကီးခဲ့တယ္…။ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးမွာ ကြ်န္မညီမေတြၾကီးခဲ့တယ္…။ ဒီတေခါက္ အဲဒီျမိဳ ့ေလး ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ အေမတို ့ေခတ္… အေဒၚတို ့ေခတ္နဲ ့မတူတာ တခုသြားသတိထားမိတယ္…။ ကြ်န္မညီမေတြေခတ္မွာ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြက အရင္ေခတ္ကနဲ ့မတူ ပို၀ေနၾကတာကိုပါ…။ တေန ့တေန ့ တိုးတိုးလာတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ အေလးခ်ိန္ကို တေနကုန္ထိုင္ရတဲ့ လုပ္ငန္းေၾကာင့္လို ့ ရိုးမယ္ဖြဲ ့ေနတတ္တဲ့ကြ်န္မ… ကြ်န္မစံခ်ိန္ခ်ိဳးတဲ့ ညီမေတြ အေတြ ့မွာ ဘာကိုမ်ား ရိုးမယ္ဖြဲ ့ရပါ့လို ့ အေတာ္ကို ေခါင္းပူေအာင္ စဥ္းစားေနမိတယ္…။



အေမတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြရဲ့ဖက္ရွင္က အထက္အညာေဒသရဲ့ အပူဒဏ္ကို ခံနိုင္ေအာင္ ျမန္မာအက်ီၤရင္ဖုန္းလက္ျပတ္ကေလးေတြနဲ ့ ပြင့္ရိုက္ခ်ည္ထမီအဆင္စိတ္စိတ္ေလးေတြကို ၀တ္ၾကတယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေျခမ်က္စိအထိရွည္တဲ့ ဆံပင္တေပြ ့တပုိက္ၾကီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ က်စ္ဆံျမီးတေခ်ာင္းထဲ က်စ္ထားျပီး တခါတေလ အညာၾကက္ရုံးေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တယ္တဲ့…။ ျမန္မာအက်ီၤေလးေတြကို ခ်စ္တဲ့ကြ်န္မက အဲဒီေခတ္က ဖက္ရွင္ေလးကို ေက်ာင္းသူဘ၀ကေတာင္ ျပန္၀တ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္…။ အဲဒီေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြရဲ့ ဖက္ရွင္တခုက စက္ဘီးေလးေတြပါပဲ…။ သိပ္မက်ယ္လွတဲ့ ျမိဳ ့ကေလးမွာ စက္ဘီးကိုသာ အဓိကထား အသံုးျပဳသြားလာၾကတယ္…။ တအိမ္မွာ စက္ဘီးတစီးေတာ့ ရွိၾကတယ္…။ ေခတ္စားတဲ့ စက္ဘီးအမ်ိဳးအစားက ရေလးစက္ဘီးေတြပါ…။ ေမေမအပ်ိဳတုန္းက စီးတဲ့စက္ဘီးေလးက ကြ်န္မတို ့အသက္ၾကီးတဲ့အထိ စီးလို ့ရေနပါေသးတယ္…။ မနက္ဆိုလဲ အဲဒီစက္ဘီးေလးနဲ ့ေက်ာင္းသြားၾကတဲ့ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ ညေနဆို သနပ္ခါးေဖြးေနေအာင္ လိမ္းျပီး တေယာက္လက္ေတာင္ တေယာက္တဲြ စက္ဘီးစီးၾကတယ္ဆိုပဲ…။ ပိုးပန္းခ်င္တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးသားေတြကလဲ ေနာက္ကတေကာက္ေကာက္ စက္ဘီးနဲ ့လိုက္… တခ်ိဳ ့က စက္ဘီးနင္းရင္း ခ်စ္ေရးဆိုသြားတတ္ၾကသလုိ… တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေရာင္စံုစာလွလွေလးကို စက္ဘီးေရွ ့ကျခင္းကေလးထဲ ထည့္ေပးသြားၾကတာတဲ့…။ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ျမိဳ ့ကေလးသူဆိုရင္ စက္ဘီးေရွ ့ကျခင္းေလးက စာတိုက္ပံုးေလးျဖစ္လို ့ေပါ့…။ အဲဒီေခတ္က ခင္သန္းနု၊ တင္တင္ညိဳတို ့ေခတ္ဆိုေတာ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြကလဲ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ လွလွပပနဲ ့ ယဥ္တကုိယ္မယ္ေလးေတြတဲ့ေလ….။



ကြ်န္မအေဒၚတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြကေတာ့ တခါတေလ ရွပ္အက်ီံအကြက္က်ဲ ပြပြၾကီးေတြ ၀တ္တတ္သလို တခါတေလ အထက္ေအာက္ ေျပာင္၀မ္းဆက္ေလးေတြ ၀တ္တတ္ၾကတယ္…။ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ဖါးလ်ားခ်ျပီး စိတ္ကူးေပါက္ရင္ စံပယ္ကုန္းေလးေတြကို သရဖူေလးလိုပန္ထားၾကတာ ခ်စ္စရာပါ…။ အေမတို ့ေခတ္ကလုိ စက္ဘီးကို ကႏြဲ ့ကလ်မနင္းေတာ့ပဲ ခပ္သြက္သြက္နင္းတတ္တဲ့ သူတို ့စတိုင္ကလဲ စြဲမက္စရာ…။ အဲဒီေခတ္က ေခတ္စားတာကေတာ့ အေရာင္စံုတဲ့ ပန္းျမိဳ ့ေတာ္စက္ဘီးေလးေတြပါ…။ နဂိုက အေရာင္စံုတဲ့ စက္ဘီးေလးေတြကို ဘီးမွာ ထိုင္ခံုမွာ ျခင္းေလးမွာ အလွဆင္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြတတ္တာ ေခတ္စားေတာ့ စက္ဘီးေလးေတြ လုိက္ေငးရတာနဲ ့တင္ အပ်င္းအေတာ္ေျပပါတယ္…။ အေရာင္စံုစက္ဘီးေလးေတြနဲ ့ အေရာင္စံုျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ သိပ္ကို ပနံရလြန္းလွတယ္…။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စက္ဘီးေလးစီး စကားေလးတေျပာေျပာနဲ ့ တခါတေလ လက္ေတာင္ လြွတ္စီးတဲ့အထိ ကြ်မ္းက်င္ၾကသူပါ…။ စက္ဘီးဘဲလ္နဲ ့ အခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးတတ္ၾကတဲ့ ကာလသားေတြေၾကာင့္ ဘဲလ္သံၾကားရင္ အိမ္ေရွ ့ထြက္ျပီး မွဳန္ေတေတနဲ ့ၾကည့္တတ္တဲ့ ကြ်န္မဦးေလးေတြေၾကာက္လို ့ ထြက္ေျပးတတ္တဲ့ စက္ဘီးေတြကလဲ အမ်ားသား…။ အေဒၚတို ့ေခတ္က ခင္သီတာထြန္း၊ ျမေၾကးမွံဳတို ့ေခတ္မုိ ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြက ပိုျပီးသြယ္လ်လာၾကတယ္…။



ဒီတေခါက္ ျမိဳ ့ကေလးေရာက္ေတာ့ ျမင္ကြင္းေတြက ပိုမွဳန္၀ါးလာတယ္…။ စက္ဘီးဘဲလ္သံ ကလင္ကလင္နဲ ့ ၾကည္နူးစရာေကာင္းတဲ့ လမ္းမထက္မွာ ဆိုင္ကယ္သံ တေ၀ါေ၀ါေတြက ေနရာယူလာတယ္…။ ဆိုင္ကယ္ကထြက္တဲ့ မီးခိုးေတြနဲ ့ ျမင္ကြင္းေတြက မွဳန္၀ါးလာသလို အနံ ့ေတြကလဲ မလတ္ဆတ္ေတာ့ဘူး…။ အရင္က တမာနံ ့သင္းသင္းေလးေတြထဲမွာ မီးခို္းနံ ့ေတြေရာေထြးလာေတာ့ အသက္ရွဳရေတာင္ သိပ္မ၀သလို…။ ျမိဳ ့ကေလးနဲ ့အတူတြဲေတြ ့ရတတ္တဲ့ စက္ဘီးေလးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ပါလိမ့္…။ တစီး… နွစ္စီး…။ ေရတြက္လို ့ရတဲ့အထိ နည္းပါးလာတယ္…။ အသိသာဆံုးက ကြ်န္မညီမ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြ…။ ခ်ည္ထည္ေပၚပန္းေတြေဖာက္ထားတဲ့ ခပ္ပြပြအက်ီေတြနဲ ့ ပါတိတ္လံုခ်ည္တြဲဖက္ျပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ခြစီးတဲ့ ဖက္ရွင္ကေတာ့ ကြ်န္မမ်က္စိထဲ သိပ္မလုိက္ဖက္လွဘူး…။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြနဲ ့၀ ေနၾကေတာ့ နဂိုရွိတဲ့ အသက္ထက္ေတာင္ ပိုၾကီးသြားသလို… ။ သူတို ့တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္…။ အရင္က ေတြ ့ဖူးခဲ့တဲ့ ျမိဳ ့ကေလးသူေတြ အေမတို ့ အေဒၚတို ့ေခတ္က ျမိဳ ့ကေလးသူေတြလို မဟုတ္ေတာ့တဲ့ ခႏၶာကိုယ္မွာ အဆီေတြ ဘာေၾကာင့္တိုးလာသလဲ…။ ျမိဳ ့ကေလးသူတိုင္းကို ေတာ့ မဆိုလိုပါ…။ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဲလိုေတြ ့ေတြ ့ရေတာ့ စဥ္းစားစရာ…။ ဘယ္သူမ်ား တရားခံလဲေပါ့…။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အိမ္တုိင္းအိမ္တုိင္းေရွ ့မွာ ရပ္ထားတဲ့ ခပ္မဲမဲအဲဒီအရာၾကီးေတြက တရားခံဆိုတာ ကြ်န္မသြားေတြ ့ပါတယ္…။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ လိုရာခရီးကို အားသိပ္စိုက္စရာမလုိ ေရာက္ေအာင္ပို ့နိုင္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြပါပဲ…။ အေမတုိ ့ အေဒၚတို ့ေခတ္က အထူးေလ့က်င့္ခန္းလုပ္စရာမလုိ ေန ့တိုင္း သြားစရာလာစရာကို စက္ဘီးေလးအားစိုက္နင္းေတာ့ ခႏၶာကိုယ္က အဆီေတြ ဘယ္ခံနုိင္လိမ့္မလဲ…။ က်န္းမာေရးလဲေကာင္း… လူလဲလွ... လိုရာခရီးလဲေရာက္ တခ်က္ခုတ္သံုးခ်က္ေလာက္ ျပတ္တာ…။ ကြ်န္မအဖိုးဆို အသက္ရွစ္ဆယ္အထိ အဲဒီျမိဳ ့ကေလးထဲမွာ စက္ဘီးတစီးနဲ ့သြားလာ လွဳပ္ရွားခဲ့တာ..။ ဆိုင္ကယ္ေတြ ေခတ္စားလာတဲ့အခါ ေလ့က်င့္ခန္းမလုပ္ျဖစ္သူေတြအတြက္ အဆီထပ္ထပ္တက္စရာ အေၾကာင္းဖန္လာတာပါပဲ…။ ပတ္၀န္းက်င္ေလကလဲ ပိုလို ့ညစ္ညမ္း… ျပီးေတာ့ အႏၲရာယ္ကလဲ အမ်ားသား…။ တကယ္လို ့မ်ား ျမိဳ ့ကေလးသူေလးေတြ အရင္ကလို စက္ဘီးေလးေတြ ျပန္စီးၾကရင္ ၀ျခင္း ဒုကၡမွ ကင္းေ၀နိုင္တဲ့အျပင္ တေန ့တျခားပူေႏြးလာတဲ့ ကမာၻၾကီးကိုလဲ တဖက္တလမ္းက ကယ္တင္ရာေရာက္မလားလို ့ ေတြးမိေနမိေတာ့တယ္...။

တန္ခူး

14-Jan-2014 4:53pm