Tuesday, August 9, 2011

အေမာင္ေက်ာင္းသား (၁)




သားေလး ေက်ာင္းၾကီးစတက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုအသစ္ေလးကို ျပင္ဆင္ေပး၊ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ေလး ျပင္ဆင္ေပးနဲ ့ ကာယကံရွင္သားေတာ့ မသိ… သားေမေမကြ်န္မကေတာ့ ရင္ခုန္လို ့ေနခဲ့တယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းဆိုတာ အရင္က မူၾကိဳလို မဟုတ္ေတာ့ သားေလး ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ စည္းကမ္းေတြနဲ ့ ေနသားက်မွ က်ပါ့မလားလို ့ စိတ္ပူရတာက တမ်ိဳး။ မူၾကိဳတုန္းက ကြ်န္မရံုးထဲမွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းဆိုေတာ့ သားပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်၊ ျပန္ယူတာေတြ အားလံုး ကြ်န္မပဲလုပ္တာမို ့ ေက်ာင္းၾကီးမွာ ကိုယ့္ပစၥည္းကုိယ္ ထိန္းသိမ္းနိုင္ေအာင္ သားကို တတြတ္တြတ္မွာရေသးတယ္။

သားနဲ ့ေက်ာင္း

သားရဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းသြားတဲ့ေနက ကြ်န္မလုိက္လို ့ရတာမို ့ သားနဲ ့အတူေက်ာင္းကို လုိက္ရင္း ကိုယ္ငယ္ငယ္က ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ေန ့ကို အမွတ္ရေနမိေသးတယ္။ ကြ်န္မေဖေဖရဲ့ ေမာရစ္အိတ္လို ့ေခၚတဲ့ အေတာ္ရုပ္ဆိုးတဲ့ လမ္းလယ္ေခါင္ခဏခဏ ေဂါက္လွည့္ရတဲ့ ကားစုတ္စုတ္ေလးေပၚမွာ အျဖဴအစိမ္းေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ ့ ရွဳးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ေျခအိတ္ျဖဴျဖဴ လြယ္အိတ္နီနီေလးနဲ ့ ရင္ခုန္ေနခဲ့တဲ့ အခိ်န္ေလးကို ကြ်န္မခုထိမွတ္မိေနတာ အံ့ၾသစရာပါ။ အမွတ္(၂) အစုိးရအထက္ေက်ာင္း လသာ ဆိုတဲ့ အုတ္နီနီေက်ာင္းၾကီးကို အေတြ ့မွာ အရာအားလံုးကို ေမ့ျပီး လုိက္ပို ့တဲ့ အေဖအေမေတာင္ ျပန္ေစာင္းမၾကည့္ပဲ လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ျပီး ခုန္ေပါက္သြားခဲ့တဲ့ ကေလးမေလးဟာ ကြ်န္မပဲေပါ့။ အဲဒီလုိ မူလတန္းေက်ာင္းသူ ပထမေန ့ကတည္းက ေက်ာင္းေပ်ာ္ကြ်န္မ အာအိုင္တီေရာက္တဲ့အထိ ေနမေကာင္းေတာင္ အိပ္ရာက လူးလဲထျပီး ေက်ာင္းသြားတတ္တာပါ။ သားေလးက ကြ်န္မနဲ ့တူရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေပ်ာ္ေကာင္းပါရဲ့။

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီး တေယာက္လို ခပ္တည္တည္နဲ ့ ပထမေန ့မွာပဲ ေနသားက်သြားတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မစိတ္ေအးရပါတယ္။ စိတ္ရွည္ေအးေဆးပံုရတဲ့ သားအတန္းပိုင္ဆရာမေလးကို ေတြ ့ေတာ့ သိပ္စိတ္မပူေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မေရာ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားပါ ဆရာေတြကို ရိုေသေလးစား ဆရာ့ေက်းဇူးကို ဦးထိတ္ထားျပီး ဆရာေတြလုိရင္ အျမဲအဆင္သင့္ျဖစ္ေနလုိ ့လားမသိပါဘူး။ သားေလးက အျမဲဆရာေကာင္းနဲ ့ေတြ ့တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ျပဳတဲ့ ကုသိုလ္က ဒီဘ၀တင္ သားကို အက်ိဳးေပးတာ အံ့ၾသစရာပါ။

ဒီနုိင္ငံကေက်ာင္းေတြမွာ ပထမတန္းေက်ာင္းသားေတြကို ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးေတြက ၃ရက္တိတိ လမ္းညြွန္ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါတယ္။ သားကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို ့တာ၀န္က်တဲ ့ကေလးေလးက အလြန္စိတ္ရွည္တဲ့ လူလိမၼာေလးပါ။ အကိုၾကီးတေယာက္လုိ သားကို မုန္ ့ေစ်းတန္းလုိက္ပို ့ ဆိုင္ေတြလိုက္ျပေပးေနတာကို မိဘေတြ လွမ္းေငးရတဲ့ေနရာကေန ကြ်န္မဓာတ္ပံုေတြရုိက္ရင္း အလုပ္ေတြရွူပ္လုိ ့ေပါ့။ ထမင္းၾကိဳက္တဲ့သားက ထမင္းတပြဲ၊ မုိင္လိုတခြက္ နဲ ့ သူရဲ့ပထမဆံုး ၀ယ္စားရတဲ့ ထမင္းတနပ္ကို ျမိန္ေရလ်က္ေရနဲ ့။ ပထမဆံုးေန ့ဟာ ကြ်န္မထင္ထားတာထက္ ေခ်ာေမြ ့ေနေတာ့ စိတ္သိပ္ၾကီးမပူမိေတာ့ပါဘူး။

သားနဲ ့ပိုက္ဆံ



မူလတန္းမွာ ကေလးေတြကို ပိုက္ဆံသံုးခြင့္ေပးကို ေပးရပါတယ္။ သားကို ကြ်န္မ တေန ့မုန္ ့ဖိုး ၁က်ပ္ခဲြေပးလိုက္ပါတယ္။ သားဘာေတြမ်ားစားေနလဲ စိတ္ပူမိေပမယ့္ ေမးလိုက္ရင္ ထမင္းဆိုင္က ထမင္းတပြဲ ၁က်ပ္နဲ ့ မိုင္လိုတခြက္ ျပား၄၀… ေန ့တုိင္း ေဖၚျမဴလာတခုလို ဒါပဲစားတာမို ့ ကြ်န္မေရာအမ်ိဳးသားပါ ျပံဳးမိပါတယ္။ ပိုတဲ့ ဆယ္ျပားကို စုဘူးထဲထည့္ေပါ့။

တလေလာက္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းကအျပန္ ျမန္မာနိုင္ငံအလံ(အလံေဟာင္း) MYANMAR လို ့ေရးထားတဲ့ ခဲဖ်က္ေလးကို ျပပါတယ္။ သူ ့မုန္ ့ဖိုးပိုတဲ့ ၁၀ျပားနဲ ့ပထမဆံုး ၀ယ္တဲ့ ေက်ာင္းသံုးကိရိယာေလးက ျမန္မာနိုင္ငံနဲ ့ဆိုင္တာေလးျဖစ္ေနတာ ကြ်န္မျဖင့္ အံ့ၾသ၀မ္းသာလို ့။ အဲဒီကစလုိ ့ တခ်ိဳ ့ေန ့ေတြမွာ ပုိက္ဆံ၁၀ျပားက စုဘူးထဲေရာက္၊ တခ်ိဳ ့ေန ့ေတြမွာ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ စာေရးကိရိယာေလးေတြ ၀ယ္နဲ ့ဟုတ္လုိ ့ေပါ့။

တေန ့မေတာ့ ကြ်န္မရံုးမွာ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတုန္း သားတရုတ္ဆရာမက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သားဆယ္ျပားေစ့ျမိဳခ်မိလိုက္လုိ ့တဲ့။ ကြ်န္မအပူက ငယ္ထိပ္အထိေရာက္သြားပါတယ္။ ဘယ္သူနဲ ့မွလဲ စကားမေျပာနိုင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိနဲ ့ သားအေဖဆီဖုန္းဆက္ျပီး သားကို သြားေခၚခုိင္းမိပါတယ္။ ကြ်န္မရံုးက သားေက်ာင္းနဲ ့ေ၀းတာမို ့ ေဆးရံုပဲ တန္းသြားမယ္ေျပာျပီး ဘုရားစာေတြ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ဆုိရင္း ကြ်န္မတကုိယ္လံုး မိခင္တေယာက္ရဲ့အပူေတြ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္လို ့။ သားကိုေတြ ့လုိက္ရေတာ့ သားက မ်က္နွာေလးဇီးရြက္ေလာက္ေလးသာ ရွိပါတယ္။ လူကေတာ့ ဘာမွမခံစားရတဲ့ပံုပါ။ အေရးေပၚဆီသြားရင္း သားကို ဓာတ္မွန္ရိုက္ရမယ္ ဆယ္ျပားေစ့က အစာအိမ္ထဲေရာက္ရင္ အီးအီးထဲပါသြားမွာမို ့ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မရွိဘူးလို ့ ဆရာ၀န္မ ေျပာတာကို သားက နားေထာင္ျပီး ဇီးရြက္ေလာက္ရွိတဲ့မ်က္နွာက နဲနဲေလးၾကီးျပီး နဲနဲေလး ျပန္လန္းလာပါတယ္။ ဆယ္ျပားေစ့ကို အမွတ္တမဲ့ ပါးစပ္ထဲ ဟိုပို ့ဒီပို ့ ေဆာ့ရင္း ၀င္သြားေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး ျမိဳခ်လုိက္တာပါတဲ့။ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွေတာ့ အဲလိုျဖစ္မယ္ မထင္ေတာ့ သတိမေပးမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျပစ္တင္မိပါေတာ့တယ္။

ပထမဓာတ္မွန္ရိုက္ေတာ့ ဆယ္ျပားေစ့မေတြ ့ဘူးဆိုလုိ ့ ကြ်န္မတို ့အေတာ္ျပာေသးပါတယ္။ ေနာက္မွ ဓာတ္မွန္ရိုက္တဲ့သူက အျဖဴေရာင္၀ိုင္း၀ုိင္းကို ဓာတ္မွန္ရဲ့ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ထင္ျပီး ျဖတ္ထုတ္လုိက္လို ့ပါတဲ့။ အစာအိမ္ထဲမွာ ဆယ္ျပားေစ့၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြ ့ရမွ ဟင္းခ်နုိင္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္မက ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကေန အီးအီးထဲပါသြားမယ္ဆိုတာရွင္းျပေတာ့ သားက ေသခ်ာနားေထာင္ေနျပီးမွ စိတ္ေအးသြားတဲ့ပံုနဲ ့ ဟီးဟီးဟားဟား လုပ္နုိင္ပါေတာ့တယ္။ ၃ရက္ဆိုအီးအီးထဲပါမယ္ဆိုတာနဲ ့ ကြ်န္မလဲ ရံုးက ခြင့္ယူျပီး ဆယ္ျပားေစ့မထြက္မခ်င္း အီးအီး research လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ၄ရက္အထိ အီးအီးထဲ မပါေတာ့ တေနရာမ်ား ကပ္ေနသလား စိတ္ပူျပီး ေဆးရံုေျပး၊ ဓာတ္မွန္တခါရုိက္ရျပန္ပါတယ္။ အူမၾကီးထဲဆယ္ျပားေစ့ေလးေတြ ့မွ နဲနဲစိတ္သက္သာရျပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေဆးရံုက ၀မ္းခ်ဴျပီး အျမန္ထြက္ေအာင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြကလဲ တေန ့တေန ့ ဆယ္ျပားေစ့ထြက္ပလား ဖုန္းဆက္ေမး၊ အသိေတြကလဲ ဖုန္းဆက္ေမးနဲ ့ ရပ္ေက်ာ္ရြာေက်ာ္ ဆယ္ျပားေစ့ျပႆနာပါ။ သားမလဲ တေန ့တေန ့ သူ ့ကို ၀ယ္ေပးထားတဲ ့ Head to Toeဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲက အစာအိမ္ဖြဲ ့စည္းပံုကို ၾကည့္ျပီး သူ ့အေဒၚကို ဒီေန ့ဆို သူ ့ဆယ္ျပားေစ့က ဒီေလာက္ေရာက္ျပီဆို မွန္းဆရတာ အေမာပါ။ ေနာက္ဆံုး ငါးရက္ေျမာက္ေန ့မွ ဆယ္ျပားေစ့က ေအာင္ျမင္စြာထြက္ပါေတာ့တယ္။

အေရာင္ေတာင္ေျပာင္းေနတဲ့ ဆယ္ျပားေစ့ကို သားကို ျပရင္း ထပ္ခါထပ္ခါ သတိေပးရပါတယ္။ ကြ်န္မမွာေတာ့ မအိပ္နုိင္ မစားနိုင္နဲ ့ ဆယ္ျပားေစ့ဖိုဘီးရားေရာဂါစြဲကပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သားကို အေၾကြစိမုန္ ့ဖိုး ခုထိမေပးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားကေတာ့ ကြ်န္မလုပ္ရပ္ကို မွားတယ္လို ့ဆုိပါတယ္။ တသက္လံုး ပိုက္ဆံမေပးသံုးေနေတာ့မလားတဲ့။ မိခင္တေယာက္ရဲ့ စိုးရိမ္လြန္မွဳပဲဆိုပါေတာ့ေလ။ ကြ်န္မသားကို အဲဒီကစလုိ ့ ထမင္းဗူးထည့္ေပးျပီး လုိလုိမယ္မယ္ဆုိ ၂က်ပ္ က်ပ္တန္ေလးပဲ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္ေပးမိပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ သားရဲ့ ပိုက္ဆံနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ ေက်ာင္းအေတြ ့အၾကံဳပါ။

စာမေရးျဖစ္ေတာ့ ေရးဖို ့စုထားတဲ့ သားအေၾကာင္းေတြက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ပုိ ့စ္ၾကီး အရမ္းရွည္ရင္ ဖတ္ရတာ ျငီးေငြ ့မစိုးလုိ ့ စိတ္ကူးရရင္ ရသလုိ အပုိင္းေလးေတြ ခဲြေရးပါ့မယ္။ ကြ်န္မရဲ့ ေလနုေအးဘေလာ့ေလးရဲ့ flavor တခုက သားပါဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ေရးတာျပတ္သြားေတာ့ ပြဲေတာင္းၾကတာက သားအေၾကာင္းျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ေလနုေအးနဲ ့သားကို တဲြျမင္ေနၾကတာ သိရေတာ့ ကြ်န္မၾကည္နူးမိပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကြ်န္မဘေလာ့ကို လာလည္ေနက်သူေတြဆို တန္ခူးထက္ သားကို ပိုစိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။ သားကို တခါမွမျမင္ဖူးတဲ့သူေတြေတာင္ အျပင္မွာ ေတြ ့ရင္ သားနဲ ့အေတာ္ရင္းနွီးေနၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မိခင္ဘေလာ့ဂါတေယာက္က သားကို ေပးတဲ့လက္ေဆာင္တခုလို ့ပဲ ဆိုရမလိုပါပဲ။ သားၾကီးလာရင္ဖတ္ဖို ့ ေမေမေရးတ့ဲ သားရဲ့မွတ္တိုင္ေလးေတြေပါ့။

တန္ခူး
5:10pm 9-Aug-2011

13 comments:

Rita said...

ေကာင္းလုိက္တာ အစ္မ။

Anonymous said...

အမလုပ္ရင္ အေမ့ကိုလြမ္းလြမ္းသြားတယ္
အေမ့ဖို ့ ဘုရားေက်ာင္းသြားဖို ့ ပုဝါေလးဝယ္လာတယ္
သာဓု ...:)

Kay said...

ရီလိုက္ရတာ.. မရယ္..
က်မ တို႕ ငယ္ငယ္ကလည္း ျဖစ္တတ္တာပဲ..
က်မ အမ ဆို နွာေခါင္းထဲ ပရုတ္လံုး၀င္တယ္။ ၀ရံတာ သသ္စားကြက္ေတြ ထဲ ေခါင္းညပ္ လို႕.. သစ္သားေခ်ာင္းေတြ အကုန္ ျဖဳတ္ျပီး ထုတ္ရတယ္..
ဟို ဟာသ ထဲ ကလိုသာ ဆိုရင္.. ဒုတိယ ကေလး တေယာက္ေလာက္ ယူလိုက္.. ဆယ္ျပားံ လား တက်ပ္ေစ့လား ဆိုျပီး ျဖစ္သြားမယ္.. ဟဟ

ေမာင္မ်ိဳး said...

သားသားနဲ႔ ဆယ္ျပားေစ့ ဇတ္လမ္းကေတာ့ စံုေထာက္ ဇတ္လမ္းဖတ္ရသလိုပါပဲလား း))

ဟုတ္တယ္ အေၾကြေစ့ မေပးပါနဲ႕ေတာ့ စိတ္ထဲ တထင့္ထင့္နဲ႔ ေနရတာ တစ္မ်ိဳးၾကီး ။

T T Sweet said...

ဆယ္ၿပားေစ႔ဇာတ္လမ္းကေတာ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ရွိေနတာပါပဲလား း)

သမီးကို ပထမ မုန္႔ဘိုး တစ္က်ပ္ပဲေပးတာ။ ေနာက္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြအခ်ိဳ႔ ၅က်ပ္ေလာက္ရတယ္ဆိုတာနဲ႔ တိုးေပးလိုက္တာ ၂က်ပ္။ သားကေဆာ႕တာကလဲြလို႔ လိမ္မာပါတယ္ တန္ခူးရဲ႔။

sonata-cantata said...

သားႀကီး ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းသြားတဲ့ေန႔က ခံစားခ်က္ေလး ျပန္ေႏႊးမိသြားတယ္...။ သားအေၾကာင္း ေနာက္ပို႔စ္ေတြလည္း ေစာင့္ဖတ္မယ္ေနာ္

သက္ေဝ said...

ကိုယ္ပါ ေရာၿပီး စိတ္ပူခဲ့ရတဲ့ သားသားရဲ႕ ဆယ္ျပားေစ့ဇာတ္လမ္း... း))
အခုေတာ့ ရယ္စရာလို ျဖစ္သြားရတယ္....

ေက်ာင္းမုန္႔ဖိုးကို အေၾကြေစ့မေပးလိုက္ေပမယ့္ မုန္႔ဝယ္စားၿပီး ျပန္အမ္းတဲ့အခါမွာ အေၾကြေတြျပန္ရလာႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား... ဒီေတာ့ သူ႔ကို အေၾကြေပးလိုက္ျခင္း မေပးလိုက္ျခင္းထက္ အေၾကြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံုးခ်တတ္ဖို႔သာ ေျပာျပရမွာပဲေပါ့... း))

အိမ့္ခ်မ္းေျမ့ said...

ဖတ္ရင္း ၿပဳံးေနမိတယ္..မ
ဖတ္ရသူတြက္ ခ်စ္စရာ ေပမယ္႔
ခံေနရတဲ႔ သားသား သနားပါတယ္..

ဇြန္မိုးစက္ said...

မေရ... စာေၾကြးေတြလုိက္ရွင္းရင္းနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ အစ္မက လသာ ၂ ေက်ာင္းသူေဟာင္းပဲကုိး။ း))

ဇြန္လည္း ပထမဆုံး ေက်ာင္းစတက္ခဲ့တဲ့ရက္ကုိ အမွတ္ရေနတုန္းပဲ။ ေက်ာင္းေတာ္မဟာ ၂လသာ ဆုိၿပီး ေရးဖူးေသးတယ္။

အစ္မေရးသြားသလုိပဲ သားေလးကုိ မျမင္ဖူးေပမယ့္ အစ္မေရးျပတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏီွးေနတာ။ း)

ဇြန္မိုးစက္ said...

မေရ...အဲဒီ့ပုိ႔စ္မွာေလ မကုိ လသာ၂ေက်ာင္းသူေဟာင္းမွန္း မသိလုိ႔ မနာမည္ေတာင္ မထည့္ခဲ့မိဘူး။

ေက်ာင္းအမွတ္တရမုိ႔ အစ္မအားရင္ ဖတ္ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ ညီမ လင့္ခ္ထားခဲ့မယ္ေနာ္။

http://zunmoesett.blogspot.com/2010/01/blog-post_09.html

ခင္မင္စြာ
ညီမဇြန္

Thazin said...

ma i also school lathar 2

ဇြန္မိုးစက္ said...

မေရ..တစ္ေန႔က ေက်ာင္းပုိ႔စ္ေလး လာဖတ္ေပးလုိ႔ ေက်းဇူးေနာ္။ း)

Maribel Artaste said...

Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_martaste&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog