“အရင္တုန္းက ဒီလမ္းေလးက ခ်စ္သူလာရာလမ္းေလးေပါ့… ဟိုးကန္တင္းဘက္က ခ်စ္သူပံုရိပ္ေလးမ်ား ခပ္ေရးေရးေတြ ့ရျပီဆို ငါ့ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတာ… ခ်စ္သူအနားေရာက္လာေတာ့ မျပတ္သားတဲ့ခ်စ္သူ ့အၾကည့္တခ်က္နဲ ့တင္ ငါ့ေန ့ရက္ေတြအသက္၀င္သြားျပန္ေရာ… ရူးခဲ့တဲ့အခိ်န္ေတြေပါ့ေနာ္… ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အဲဒီခံစားမွဳေလးေတြ လြမ္းစရာေတာ့ေကာင္းသား… အရပ္ရွည္လြန္းလို ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ခပ္ကိုင္းကိုင္းေလးျဖစ္ေနတာကိုက ရင္ခုန္မိေနတာ”
ခံစားခ်က္သမားမြန္က ဟုိးတုန္းကလို သူ ့ခံစားခ်က္ေတြကို ကဗ်ာတပုဒ္ရြတ္သလုိ ရြတ္ျပေနေတာ့ ကိုယ္တို ့အားလံုး အသက္ေတြ ထက္၀က္ေလာက္ငယ္သလို ခံစားသြားရတယ္။ မြန္မို ့ အဲလိုေလးေတြေျပာေနျပီဆို စာေရး၀ါသနာပါတဲ့ကိုယ္က မြန္ ့မ်က္လံုးေလးေတြကိုေငးျပီး စိတ္ကူးနဲ ့၀တၳဳတပုဒ္ျဖစ္ေရာ။ ဒီလုိပါပဲ မြန္ရဲ့တိတ္တခုိးခ်စ္သူနဲ ့မြန္ ့ဇာတ္လမ္းက ဒီေနရာတင္ရပ္တန္ ့လို ့ ေရွ ့လည္းမတုိး ေနာက္လဲမဆုတ္နဲ ့ဇာတ္တငံ့ငံ့ျဖစ္ခဲ့တာ ေနာက္ဆံုးနွစ္အထိပါပဲ။ တခါတေလ စိတ္မရွည္လို ့မြန္ ့ခ်စ္သူဆိုတဲ့သူကို မ်က္နွာခ်င္းဆုိင္သာေမးလိုက္ခ်င္ရဲ့။
“မြန္အဲလိုေတြခုထိေျပာေနတုန္းဆိုေတာ့ နင့္ေယာက်ၤားက သ၀န္မတိုဘူးလား”
“နင္တုိ ့နဲ ့လဲေတြ ့ ေက်ာင္းၾကီးလဲျပန္ေရာက္မို ့ စျမံဳ့ျပန္ရံုသက္သက္ပါဟာ… ငါ့မယ္ တေန ့တေန ့ကေလးသံုးေယာက္နဲ ့လံုးလည္လုိက္ေနတာ… ခ်စ္သူဆိုတာ ဘယ္ေခ်ာင္ေရာက္ေနမွန္းမသိပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မ်ား သူနဲ ့ေတြ ့ရင္ ၀ိုင္းစုသီခ်င္းထဲကလုိ ေမးေတာ့ေမးခ်င္သား… ခ်စ္ခဲ့ဖူးသလားေျဖပါလို ့”
၄ဂဏာန္းladyေတြလို မဟုတ္ပဲ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြလို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္မိၾကတယ္…။
“မြန္.. တကယ္ေမးမွာလား… ဟိုမွာနင့္ခ်စ္သူမဟုတ္လား.. အဲေလာက္၀ေနတာေတာင္ လူကကိုင္းေနတုန္း"
တူးျပတာကို ကိုယ္တို ့အားလံုး၀ိုင္းၾကည့္မိျပီး ဘာစကားမွ မဆုိနို္င္။ မြန္ ့ခ်စ္သူက ငယ္ငယ္ကလုိ ပိန္ပိန္မဟုတ္။ လူ၀ၾကီးအၾကီးၾကီးျဖစ္ေနတယ္…။ သူ ့ဇနီးလို ့ထင္ရတဲ့ သူကလဲ သူနဲ ့ဆုိက္တူဂိုက္တူ။ ျပီးေတာ့ ကေလးေလး၃ေယာက္ကလဲ အၾကီးၾကီး။ ကားၾကီးအၾကီးၾကီးေပၚက ဆင္းလာၾကတာ ယိမ္းကတဲ့အတုိင္း။
"ဘုရားေရ… တကယ္ၾကီးပါလား”
မြန္ခမ်ာ အသံေတာင္ေသးေသးေလးက်န္ေတာ့တာ။
“ခ်စ္သူလာရာလမ္းကေန ခ်စ္သူတကယ္လာေနပါေရာလား မြန္ေရ… ခ်စ္ခဲ့ဖူးသလားေျဖပါ..ေမးဦးမလား”
“ေတာ္ျပီ… ဒီဇာတ္လမ္းဒီမွာဇာတ္သိမ္းၾကစို ့”
မြန္ ့ရဲ့လက္ကေလးတခါခါနဲ ့ျငင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ကိုယ္တို ့အားလံုး အားရပါးရရယ္မိေတာ့တယ္။ ဘ၀အေမာေတြေတာင္ လြင့္စင္သြားသလားထင္ရဲ့။
******************************************************************
“မွတ္မိလား ထက္… ငါတို ့ေနွာက္ဆံုးနွစ္က ဒီေနရာေလးမွာပဲထိုင္ျပီး အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာခဲ့ၾကတာ… အဲဒီတုန္းက ငါ့မွာေျပာစရာကို မရွိေအာင္ အခ်စ္နဲ ့က သူစိမ္းသက္သက္”
“သိပ္မွတ္မိတာေပါ့… အဲဒီတုန္းက တို ့အားလံုးက နင့္ကို အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ဖို ့၈၀%ေလာက္လို ့ တျပိဳင္နက္ထဲ ထင္ေၾကးေပးၾကတာ… ”
တူးက သူ ့ပါးခ်ိဳင့္ခြက္ေလးေတြေပၚေအာင္ ျပံဳးတယ္…။ တုိင္းလံုးၾကီးေတြနဲ ့ Main Buidling ခပ္ေစာင္းေစာင္းေလးရယ္ တရုတ္စကားပင္ကေလးရယ္… ျပီးေတာ့ ABCDအေဆာင္ေတြရယ္ ေက်ာင္းအ၀င္ကားလမး္ေလးရယ္နဲ ့ ဒီျမင္ကြင္းေလးကို အားလံုးက ၾကိဳက္လြန္းလို ့ ဒီေနရာေလးမွာ လူရွင္းခ်ိန္ဆုိ အတူဆံုအတူထုိင္ခဲ့ၾကတာ…။ အဲဒီတုန္းက စာေရးဖို ့ဇာတ္လမ္းရွာတတ္တဲ့ ကိုယ့္အသံက ညံတတ္သေလာက္ ေယာက်ၤားေလးေတြကို စကားေျပာရမွာကို ေၾကာက္တတ္တဲ့ တူး အသံက အတိတ္ဆံုး။ ခုေတာ့လဲ တူးကခ်စ္စရာ၀၀ကစ္လသားသားေလးနဲ ့ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ဂရုစုိက္တတ္တဲ့ ခင္ပြန္းနဲ ့။
“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နင့္အမ်ိဳးသားက နင့္ကို အရမ္းဂရုစိုက္တာေနာ္…ကေလးကိုလည္းခ်စ္လုိက္တာတုန္လို ့… နင္ကံေကာင္းပါတယ္တူးရယ္”
“ခုထိေပါ့ဟယ္… အနာဂတ္ဆုိတာ ၾကိဳျမင္နုိင္တာမွမဟုတ္တာ… ရယ္စရာေကာင္းတာက မိန္းမတေယာက္ အသက္၄၀ေက်ာ္မွ သင့္ေတာ္တဲ့လူပ်ိဳလူလြတ္တေယာက္နဲ ့ အိမ္ေထာင္ျပဳတာကို ကဲ့ရဲ့တတ္ၾကျပီး ေပၚတင္ကိုအိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္လာတဲ့ယဥ္ေက်းမွဳပ်က္ယြင္းမွဳက်ေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ယဥ္ပါးေနၾကတာ… ငါ့မွာ ဘာကိုယ္က်င့္တရားမွ မေဖာက္ျပန္ပဲ ကိုယ္နဲ ့သင့္ေတာင္တဲ့သူနဲ ့အိမ္ေထာင္ျပဳတာကို အေတာ္ကဲ့ရဲ့ခံလိုက္ရတာ… ရယ္စရာမေကာင္းဘူးလား”
အျမဲေအးေအးေနတတ္တဲ့ တူးဆီက အဲဒီလို ၾကားရေတာ့ အျပဳသေဘာနဲ ့ျမင္ရမယ့္ ကိစၥကို အပ်က္သေဘာနဲ ့ျမင္တတ္တဲ့ လူတခ်ိဳ ့ကို ကိုယ္အားမလုိအားမရမခ်င့္မရဲျဖစ္မိတယ္…။ ဟုတ္ပါရဲ့…။ ခုနေလးတင္ သူငယ္ခ်င္းေယာက်ၤားေလးတေယာက္ကို ၀ိုင္းေနာက္ေနတာၾကားလိုက္မိတယ္…။ ေဟ့ေကာင္… မင္းဘယ္နွစ္ေယာက္ရွိျပီလဲတဲ့…။ ဒီလုိ စကားမ်ိဳးကို စေနာက္လာတဲ့အထိ ယဥ္ပါးလာၾကတာေလ။
“တူးေရ… ငါကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တန္ဖုိးျဖတ္မွဳကို သိပ္ဂရုမစုိက္ဘူး… ကိုယ့္ဘာသာပဲတန္ဖိုးျဖတ္တယ္… ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကိုယ္ဆန္းစစ္တယ္.. စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္းျမင့္ေအာင္ၾကိဳးစားတယ္…”
ထက္ေျပာတာကို အျပည့္အ၀ေထာက္ခံမိတယ္..။ ထက္က နာမည္နဲ ့လိုက္ေအာင္ အေတြးထက္အလုပ္ထက္သူ…။ ထက္လြန္းလို ့တစံုတေယာက္က သူ ့ကို ခ်န္ထားခဲ့သည္တဲ့…။ အဲဒီတုန္းက ထက္ရယ္သံကို ခုထိအလြတ္ရတုန္း…။
******************************************************************
“ကုိ ့… ထီးၾကီးက ဖြင့္လို ့မရဘူး… က်ပ္ေနတယ္… ဒီေလာက္ေနပူၾကီးထဲမွာ မီးလမ္းမေလ်ွာက္ဖူး.. အသားေတြမဲကုန္လိမ့္မယ္… ကားဆီေရာက္ေအာင္ ထီးဖြင့္ေပး”
“ဖြင့္ေပးမွာေပါ့ကေလးရဲ့… ကဲ..ဒီမွာရျပီ”
ခုေခတ္စားေနတဲ့ မင္းသမီး၀တ္မွံဳေရြွရည္လုိ အသံကြဲအက္အက္ေလးခ်ြဲခြွ်ဲေလးေၾကာင့္ ကိုယ္တို ့အားလံုးတိုင္ပင္စရာမလုိ အသံလာရာဆီ စပ္စုမိၾကတယ္…။
“ပလုတ္တုတ္”
ထက္ရဲ့အံ့ၾသသံေလး တိုးတုိးေလးထြက္လာတယ္…။ ေကာင္မေလးပုခံုးေလးကိုဖက္ ထီးေလးမိုးေပးေနတဲ့ လူတေယာက္…။ မသိရင္ေတာ့ လူမင္းနဲ ့၀တ္မွဳန္ေရြွရည္အခ်စ္ကားေလးရိုက္ေနတယ့္ပံု။ အဲဒီေျခလွမ္း.. အဲဒီဟန္.. အဲဒီအသံၾကားလုိက္ျမင္လုိက္တာနဲ ့ ကုိယ္တို ့အားလံုးအလြတ္ရေလာက္ေအာင္ ရင္းနွီးခဲ့တဲ့ ကိုယ္တို ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းအရင္း ေခါက္ေခါက္ၾကီးပါ။ ျပီးေတာ့ ထက္ကို ထက္လို ့ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ ့ ခ်န္ထားခဲ့တာလို ့ေျပာတတ္သူ။
“ထက္… ကိုယ့္ထီးကို ကိုယ့္ဘာသာဖြင့္ေနသမွ် နင္တသက္ ေယာက်ၤားမရဘူးမွတ္”
“ဟား….ဟား…ဟား…. ေယာက်ၤားမရရင္ေနပါ… ထီးေလးဖြင့္ဖို ့အတြက္သက္သက္နဲ ့လဲ ဘယ္ေယာက်ၤားမွ လက္မထပ္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာမပါဟ”
တကယ္ေတာ့… ထက္က ခပ္ထက္ထက္ဆိုတာ သူတင္မဟုတ္ လူတိုင္းသိတာပဲ။ ခပ္ထက္ထက္ မိန္းမတေယာက္ကို မလြွဲသာမေရွာင္သာ ခ်စ္မိျပီး အိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္လို ့ မသင့္ေတာ္ဘူးဆို တေယာက္ထဲအဆိုသြင္း တေယာက္ထဲျငင္းခ်က္ထုတ္ပစ္ခဲ့သူ။ အဲဒီတုန္းက ထက္က ခပ္က်ယ္က်ယ္ေအာ္ရယ္ျပီး နင္ကေရြးခ်ယ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ငါကလက္ခံမလားဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားဦးလို ့ ခပ္ရဲရဲကို ေျပာျဖစ္ခဲ့တာ။ သူတိုင္းတဲ့ေပတံနဲ ့တုိင္းျပီး ေယာက်ၤားတေယာက္ရဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးခ်ယ္မွဳဟာ ကိုယ္ေျပာသမွ်ယံု ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္တာပဲနာခံ အေသးအဖြဲကအစ ကိုယ့္သာအားကိုးမွ ဇနီးေကာင္းလို ့ သတ္မွတ္ရင္ေတာ့ ေနရာတကာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ကိုယ့္ဘာသာျဖန္ ့က်က္ေတြး ကိုယ့္ဘာသာေလ့လာတတ္ဖို ့ ေလ့က်င့္ေပးလာတဲ့ ကိုယ္တို ့လိုအင္ဂ်င္နီယာမေတြက ဇနီးေကာင္းမျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကိုယ္တို ့အားလံုး မတုိင္ပင္ပဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္မိၾကတယ္။
******************************************************************
“တကယ္လုိ ့မ်ား… အဲဒီညေနက သူ ့မ်က္ရည္ေတြဆီမွာ ငါမေပ်ာ္၀င္ခဲ့ရင္… ျပီးေတာ့ ဥေပကၡာျပဳနိုင္တဲ့ အင္အားေတြရွိေနခဲ့ရင္ ဒီအခိ်န္မွာ ဒီလိုခါးသီးမွဳေတြ မရွိပဲ နင္တို ့လို ့ ေပ့ါေပါ့ပါးပါး ရယ္ေမာနိုင္မလားပဲေနာ္”
ဟိုးအေ၀းက မွဳန္ျပျပေက်ာင္းအ၀င္ကားလမ္းေလးကို ေငးျပီး ျငိမ္းက တိုးတိုးေလးညည္းေတာ့ ကိုယ္တုိ ့ရင္ထဲမွာ ျငိမ္းမျငိမ္းနိုင္သလို ထပ္တူပါပဲ…။ အဲဒီတုန္းက ျငိမ္းအျငင္းကို ေၾကကဲြေပါက္ကြဲေနခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးတေယာက္။ ရွပ္အျဖဴေလးအျမဲ၀တ္တတ္တဲ့ သူ ့ရဲ့ရိုးသားတဲ့ပံုရိပ္ေလးရယ္ ေခါင္းေလးငံု ့ျပီး ျငိမ္းအရိပ္လို ျငိမ္းေနာက္သာ တေကာက္ေကာက္လုိက္တတ္တာရယ္… ျငိမ္းမ်ား ညဴစူလုိက္ရင္ ေနစရာမရွိသလို မ်က္နွာေလးငယ္သြားတတ္တာရယ္… အဲဒါေတြ အကုန္လုံုးဟာ အခ်စ္လုိ ့ ကိုယ္တို ့အတူတူေထာက္ခံခဲ့ၾကတာ…။ ျငိမ္းအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ ့ ျငိမ္းျငိဳျငင္မွာအျမဲစိုးေနတတ္တာမို ့… ျငိမ္းကိုဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ဂရုစိုက္မယ့္သူပါပဲလို ့ ကိုယ္တို ့အားလံုးျငိမ္းကို တိုက္တြန္းခဲ့ၾကတာ…။ တကယ္ေတာ့ ျငိမ္းနွလံုးသားထဲမွာ သူအေသအခ်ာကို စိုးမိုးေနျပီဆိုတာ ကိုယ္တို ့အားလံုးကလဲ ျငိမ္းနဲ ့ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြမို ့ ရိပ္မိသိရွိတာကလဲ အဓိကေပါ့ေလ…။
“ဟုတ္ပါတယ္ျငိမ္းရယ္… နာမည္ေလးနဲ ့လုိက္ေအာင္ ဘ၀ကိုလဲ အျမဲျငိမ္းျငိမ္းေလး ေနခ်င္တဲ့ျငိမ္း… ခ်စ္လ်က္နဲ ့ေတာင္ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ မယံုရဲလို ့ ျငင္းလြွတ္ခဲ့တုန္းက တိုက္တြန္းမိခဲ့တာမို ့ တို ့အျပစ္ေတြလဲ ပါတာေပါ့ဟာ”
ျငိမ္းက နာနာက်င္က်င္ျပံဳးတယ္…။
“တကယ္ေတာ့ ငါကိုယ္တုိင္က စိတ္ပါလက္ပါကို ခ်စ္မိခဲ့လို ့ပါ… အတိတ္ဘ၀က ကုသိုလ္ကံေတြနဲ ့သာ ဆုိင္တာပါေလ”
ကိုယ္တို ့ရဲ့ အတိတ္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ အလည္သြားေနတဲ့ အခ်ိန္ေလးကို ကန္တင္းဘက္က ျပန္လာတဲ့ သူတို ့အသံေတြက ဖ်က္စီးပလိုက္တယ္…။ အရင္ကလုိ ရွပ္အျဖဴေလးနဲ ့လူတေယာက္…။ ဒါေပမယ့္ အရင္ကလုိ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတာ့ မဟုတ္။ လက္ညိွးညြွန္ရာ ေရျဖစ္ျပီး အတိတ္ေမ့ေရာဂါျဖစ္ေနသူ…။ သူ ့မ်က္နွာကေတာ့ ျငိမ္းနဲ ့ဆန္ ့က်င္စြာ ရြွင္လန္းတက္ၾကြလို ့…။ နင့္ကိုမုန္းလုိက္တာ ျပီးေတာ့ ေအာ္ဂလီဆန္လုိက္တာ။
“ျငိမ္း… ျပန္ရေအာင္… ကိုယ္သိပ္အၾကာၾကီးေနဖို ့အခ်ိန္မရွိဘူး…”
ေဘးက ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြေတာင္ အားမနာနိုင္။ ျငိမ္းမျပန္ခ်င္ေသး။ ခုနတင္ျငိမ္းကိုယ္တို ့ကိုေျပာခဲ့ေသးတယ္။ အိမ္မွာေနရတာ ငရဲပဲတဲ့။ တကယ္လို ့သာ ျငိမ္းခ်စ္တဲ့ သားေလး၂ေယာက္သာ မရွိခဲ့ရင္ ျငိမ္းအဲဒီငရဲမွာ နဲနဲေလးမွ မေနခ်င္ပါတဲ့။ တုန္ ့ျပန္လြယ္တဲ့ ကိုယ္ကပဲ ျငိမ္းအစား ေျပာဖုိ ့ျပင္လုိက္တယ္။
“နင့္ဟာနင္ျပန္နွင့္… ဒီလိုေတြ ့ဖို ့ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး… ငါတို ့ျငိမ္းကို လိုက္ပို ့လို ့ရတယ္”
“ေအး… ျပီးတာပဲ…”
ျငိမ္းကိုေတာင္ နွဳတ္မဆက္ပဲ ကားေပၚေပါ့ေပါ့ပါးပါးတက္ ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ ျငိမ္းခင္ပြန္းကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ကို ခံျပင္းမိတယ္။ ျငိမ္းနဲ ့အတူ ဟိုးသုညဘ၀ကစခဲ့ၾကတဲ့ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္မွဳကို သူ ့ေအာင္ျမင္မွဳသက္သက္လို ခံစားျပီး ကိုယ္ေသမတတ္ခ်စ္လို ့ယူထားပါတဲ့ဆိုတဲ့ ဇနီးကို ပစ္လုိ ့ အသစ္ရွာေပ်ာ္ပါး ေလာကစည္းစိမ္ခံစားေနတဲ့သူ…။ ေယာက်ၤားတေယာက္ရဲ့မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ မိန္းမတေယာက္ဘ၀နဲ ့နွလံုးသားကို အဆံုးစီရင္ဖို ့နိဒါန္းပ်ိဳးခဲ့သူ…။ သစၥာတရားကို ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မွဳေအာက္မွာ ခ်နင္းခဲ့သူ…။ ထက္က နာက်ည္းစြာအသံက်ယ္ၾကီးနဲ ့ေျပာလိုက္တယ္..။
“ျငိမ္းေရ… ငါလူသတ္ခ်င္တယ္”
******************************************************************
“ဘယ္လိုလဲခိုင္… ဘ၀ဆုိတာ နင္ငယ္ငယ္ကေရးခဲ့တဲ့ အခ်စ္၀တၳဳေတြလို ခ်ိဳျမိန္သလား… ဇာတ္ေကာင္ေတြကေရာ အၾကြင္းမဲ့ခ်စ္တတ္ၾကသလား… ျပီးေတာ့ အခ်စ္က ဘ၀မွာ ဘယ္ေလာက္အေရးပါသလဲ”
ထက္ရဲ့ ေမးခြန္းေတြက လက္ေတြ ့က်ျပီး လွတယ္။ ကိုယ့္မွာ အဲဒီလို ခပ္ထက္ထက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတာကို ကိုယ္က အျမဲေက်နပ္ေနတတ္သူ။
“ထက္… ဟိုးငယ္ငယ္က နွလံုးသားေတြက လတ္ဆတ္တယ္… ျဖဴစင္တယ္… ျပီးေတာ့ ေနရာလပ္ေတြမ်ားတယ္… အေရာင္မရွိဘူး… ဒါေၾကာင့္အခ်စ္ေတြက ျပည့္ေနေအာင္ ထည့္လို ့ရတယ္…လိုသလိုစိတ္ကူးယဥ္လုိ ့ရတယ္… လုိသလိုေဆးေရာင္ျခယ္လုိ ့ရတယ္… ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မုန္းတာထက္ေကာင္းေတာ့ ငယ္တုန္းက ခ်စ္ရတာကို ေပ်ာ္ခဲ့တာ… အဲဒါဟာ ဘ၀ကို မျမင္ဖူးေသးတဲ့ လူငယ္တေယာက္ရဲ့ လြတ္လပ္တဲ့နွလံုးသားေပ့ါဟာ… အဲဒီလိုေတြးခဲ့ အဲဒီလုိေရးခဲ့တာကို ငါေနာင္တမရပါဘူး”
ထက္က သူ ့ထံုးစံအတုိင္း မ်က္လံုးေလးေတြ အေရာင္ေတာက္ေနေအာင္ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ျပီး နွဳတ္ခမ္းေလးတြန္ ့ရံုျပံဳးတယ္။
“ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀မဟုတ္ဘူးလို ့ အၾကမ္းဖ်င္းေျပာလို ့ရေပမယ့္ အရင္တုန္းက ငါတို ့အေရးပါတယ္ထင္ခဲ့တာ တခ်ိဳ က ဘ၀မွာ သိပ္အေရးမပါေတာ့တာ နင္ေရာငါတို ့ေရာ ေတြ ့ေနရတာပဲမဟုတ္လား… ဒီထဲမွာ အခ်စ္က တခုေပါ့… ေျပာတတ္သလိုေျပာရရင္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာထက္ တဦးအေပၚတဦး ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေမတၱာတရားထားဖို ့က အဓိကပဲလို ့ ငါထင္မိတာပဲ… ဘယ္ဆက္ဆံေရးမွာျဖစ္ျဖစ္ပါ… မိဘနဲ ့သားသမီး… ေမာင္နွမသားခ်င္း… ခင္ပြန္းနဲ ့ဇနီး… သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား… ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ ့ေမတၱာတရားသာရွိၾကရင္ ဘ၀က ငါငယ္ငယ္ကေရးတဲ့ အခ်စ္၀တၳဳေတြထက္ေတာင္ ခ်ိဳျမိန္ပါတယ္ဟာ ”
ကိုယ့္စကားကို နားေထာင္ရင္း အားလံုးခဏတိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာ အတိတ္နဲ ့ ပစၥဳပန္ကို ေပါင္းကူးစဥ္းစားရင္း လက္ရွိဘ၀ဆီ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
“အမွန္ပါပဲခုိင္ရယ္… ငါတို ့လက္ရွိရေနတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္တတ္ေအာင္ ေနေပ်ာ္ေအာင္ ေနတတ္ရင္… ျပီးေတာ့ အေကာင္းျမင္ေအာင္ၾကည့္တတ္ရင္ ဘ၀ဆိုတာ ေက်နပ္စရာပါပဲ… ငါလဲ အဲဒီလိုေနတတ္ဖို ့ၾကိဳးစားပါမယ္…”
ျငိမ္းစကားက ရင္ကို ထိရွနာက်င္ေစေပမယ့္ ျငိမ္းလက္ကေလးကို ကိုယ္တို ့အားလံုးဆုပ္ကိုင္ အားေပးမိၾကတယ္။ လက္ကေလးထဲက တဆင့္ ကိုယ္တို ့ရဲ့ေမတၱာေတြ ျငိမ္းဆီကူးလုိ ့ျငိမ္းခ်မး္ပါေစျငိမ္းေရ။ ဘ၀မွာ ပုခံုးတဘက္အျမဲအဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေနပါေသးလားဆိုတဲ့ အသိကိုက ေရွ ့ဆက္ဖို ့အားအင္ေတြျဖစ္ေစတယ္။
“ကဲလာ… အပူေတြ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြ ခ်နင္းရင္း ငယ္အေတြးငယ္အင္အားေတြ ျဖည့္ဖို ့ ေႏြးေအးကို ခ်ီတက္ၾကစို ့”
သူငယ္ခ်င္းေတြလက္အတူတြဲရင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရယ္ေမာရင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာဆိုရင္း ဘ၀အေမာေတြ တခဏေပ်ာက္သြားတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ အေမာေတြသက္သက္မွ မဟုတ္သလို… အခါးေတြသက္သက္လဲ မဟုတ္တာေနာ္…။
(ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ ့ဆံုခဲ့တဲ့ မနွစ္ကဆရာကန္ေတာ့ပြဲ အမွတ္တရ… ဇာတ္ေကာင္မ်ားမွာ စိိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္မ်ားသက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္… တုိက္ဆုိင္မွဳရွိရင္ခြင့္လြွတ္ပါ)
တန္ခူး
2:30pm 24-Jun-2013
(ပံုကိုသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚကရပါတယ္)
ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ထြက္သြားတဲ့ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း အျပီးမွာ တငိုထဲငိုေနတယ္ဆိုတဲ့ ကြ်န္မအေဒၚသတင္းၾကားရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူ ့အရမး္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ သမီးေလး ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးထဲပါလို ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ပါ့မလားဆို စိတ္ေတြပူျပီး မစားနိုင္မအိပ္နိုင္ တငိုငိုနဲ ့။ ကာယကံရွင္ကြ်န္မညီမ၀မ္းကြဲေလးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲမို ့ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ဆရာ၀န္လိုင္းမွမ၀င္ရင္ လူရာမ၀င္ေတာ့မလို… ဘ၀ပဲဆံုးေတာ့မလိုဆိုတဲ့ အယူအဆေတြက ဒီေန ့ထက္ထိရွိေနေသးတာကိုလဲ အားမလိုအားမရျဖစ္မိတယ္…။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အနွစ္သံုးဆယ္နီးပါးတုန္းက ဆယ္တန္းမွာ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူး ထြက္ျပီး ေန ့တဓူ၀ အဆူပူခံေနရတဲ့ လူၾကားထဲတိုးဖို ့ေတာင္ ေၾကာက္ရြံ ့ေနမိတဲ့ ဆံပင္တိုတိုနဲ ့ကေလးစိတ္မေပ်ာက္ေသးတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ဆရာ၀န္လုပ္ဖို ့လံုး၀၀ါသနာမပါလွေပမယ့္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေဖရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပံုစံခြက္ထဲမွာ မေယာင္မလည္နဲ ့ကိုယ့္၀ါသနာဆိုတာကို ေတြးၾကည့္ဖို ့ေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးက ကိုယ္ပါပဲ။
ခုေနျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္၀ါသနာမပါေနခဲ့တာရယ္ တကယ့္ကို စိတ္အားထက္သန္စြာမျဖစ္ခ်င္ခ့ဲ့တာရယ္ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မမွီခဲ့တာပါ။ သူ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့လြဲခဲ့လို ့ သကျ္ပင္းတခ်ခ်နဲ ့ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္နုိင္တဲ့ အေဖ့ကို ၾကည့္ျပီး အေဖဆႏၵကို မျဖည့္နိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္မိတယ္။ “သြားျပီ… ဘ၀ေတြျခားသြားျပီ” လို ့အေဖ ခဏခဏညည္းတိုင္း တကယ္ပဲ င့ါဘ၀အေတာ္ကို ဆိုး၀ါးသြားျပီလားလုိ ့ ေတြးမိတဲ့အထိ ကိုယ္ကုိယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြ နည္းပါးကုန္တာ။ ရပ္ကြက္ထဲက ေက်ာင္းက အသိေဆြမ်ိဳးအမ်ားစုကလဲ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ၾကိဳးစားမွဳကို အသိအမွတ္ျပဳဖို ့ေမ့ေလ်ာ့စြာ ဆရာ၀န္နဲ ့လြဲလို ့ အားလံုးက ၀ိုင္းျပီး စုတ္တသတ္သတ္နဲ ့ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ အျပင္ထြက္ဖို ့ေတာင္ မ၀ံ့မရဲ။ အဲဒီလုိျဖစ္ရေအာင္ ကိုယ္အမွားလုပ္ခဲ့သလား… ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခိုက္ေအာင္ အေႏွာက္အယွက္ေပးခဲ့သလား… ကိုယ့္မိဘအရွက္ရေအာင္ ကိုယ့္က်င့္တရားပ်က္ျပားခဲ့လို ့လား… အဲဒီလို အမွားေတြ တခုမွ မလုပ္ခဲ့ပါပဲ ကုိုယ္ျပန္ရတာေတြက မတန္တဆနိုင္လြန္းလွတာ ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲမွာ နာနာက်င္က်င္။
မစႏၵာရဲ့ဂ်ီေဟာသူဖတ္ျပီး စိတ္ထဲက ၾကိတ္သေဘာက်ေနတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးကို တက္ခြင့္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့ေပမယ့္ အေဖကေတာ့ ကုိယ့္ကို လုိက္ပို ့တုိင္း တုိင္လံုးၾကီးေတြနဲ ့ေက်ာင္းၾကီးကို အေ၀းကလွမ္းျမင္တုိင္း ကိုယ့္ရဲ့လြဲေခ်ာ္မွဳကို အျမဲသတိရဆူပူေလ့ရွိတာ ကိုယ္မွတ္မိသေလာက္ ပထမနွစ္တနွစ္လံုးပါပဲ။ အေဖမၾကိဳက္တဲ့ေနာက္တခ်က္က ေယာက်ၤားေလးေပါလို ့ပါ။ ပထမနွစ္တနွစ္လံုး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူအသစ္သစ္စက္စက္ ကိုယ့္မွာ ေပ်ာ္ရြွင္ဖို ့ေတာင္ ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ ့ေပ်ာ္ခဲ့ရတာပါ။ တစံုတခုမ်ားမွားယြင္းသြားရင္ အေဖက ခြင့္လြွတ္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းနဲ ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အေဖစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ရင္း လူငယ္ဘ၀ရဲ့လြတ္လပ္မွဳေတြ ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ ကုိယ္ ပထမနွစ္က စာထဲမွာ စိတ္နွစ္လုိ ့မရေအာင္ စိတ္ေတြေလခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ပထမနွစ္ေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ့္အမွတ္ေတြနဲခဲ့ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြ နဲနဲလာခဲ့လုိ ့ပါပဲ။
အမွားအယြင္းနဲေအာင္ ေနခဲ့ရင္းက ပထမနွစ္မွာ အမွတ္နဲေတာ့ အေဖပိုစိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မနဲ ့အေဖၾကားက အဲဒီျပႆနာကို ေျဖရွင္းေပးခဲ့သူက ေမေမပါ။ “ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေရာက္ရာေနရာမွာ ထူးခြ်န္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာက အမွန္ကန္ဆံုးပဲ” တဲ့။ ေမေမ့စကားတခြန္းဟာ ကြ်န္မရဲ့ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ခြန္အားေတြနဲ ့ယံုၾကည္မွဳေတြကို ျပန္ေမြးျမဴအားျဖည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယနွစ္ေအာင္စာရင္းေနာက္ပိုင္းမွာ အေဖက ကြ်န္မအေပၚဆက္ဆံေရးနူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းလာပါတယ္။ ေမေမ့ဆုံးမစကားအတိုင္းၾကိဳးစားခဲ့တာ ဒီေန ့ထိမို ့ ကြ်န္မဘ၀ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြလဲ ပိုလို ့ပိုလုိ ့ရခဲ့တာ လက္ေတြ ့ပါ။
အေဖက ကြ်န္မကို လူ ့အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္တင္နိုင္မယ့္ ဆရာ၀န္အလုပ္နဲ ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေစခ်င္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သမာအာဇီ၀ ေကာင္းမြန္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္လုပ္ရင္း လူ ့အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းအားျဖင့္လဲ ကယ္တင္နုိင္ပါတယ္။ ေဆးကုသစရိတ္မတတ္နိုင္တဲ့သူေတြကို ေဆးကုသစရိတ္ေထာက္ပံ့ျခင္း ပညာမသင္နိုင္သူကို ပညာသင္စရိတ္ေထာက္ပံ့ျခင္းဆိုတဲ့ အလွဴအတန္းေတြလုပ္ျဖစ္ရင္း အေဖ့ဆႏၵကို ျဖည့္ေနခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ ေမြးထားျပီး တေယာက္မွ ဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ေမြးထုတ္မေပးနုိင္ရင္ တာ၀န္မေက်သလို မိဘမပီသလုိ အေတြးေတြ မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားျပီး သမားေတာ္ၾကီးေတြျဖစ္သြားတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြရွိသလို… လုပ္ငန္းအၾကီးၾကီးေတြလုပ္ကိုင္ျပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း အင္ဂ်င္နီယာေတြလဲရွိပါတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက ဆရာ၀န္ အင္ဂ်င္နီယာနဲ ့လြဲခ့ဲရတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့လဲ စာရင္းအင္းပညာရွင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ၾကီးေတြ ျဖစ္ျပီး တခ်ိဳ ့ ရာထူးေတြ အရမ္းၾကီးလုိ ့ ၀င္ေငြေတြ အရမ္းေကာင္းေနတာေတြ အေျမာက္အျမားပါ။ သားသမီးေတြကို အေတာ္ဆံုး အျမင့္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ရေစခ်င္တာ မိဘေစတနာဆိုတာ ကြ်န္မလဲ မိဘတေယာက္မို ့ ခံစားနားလည္ေပးနိုင္ေပမယ့္ ကုိယ္ကျဖစ္ေစခ်င္တာသက္သက္နဲ ့ ကေလးရဲ့၀ါသနာနဲ ့ခံစားမွဳကို ေမ့ေလ်ာ့ထည့္ထြက္ မစဥ္းစားတာက တခုခုမွားယြင္းေနတာပါပဲ။ မိဘက အတင္းဆရာ၀န္လိုင္း လုိက္ခိုင္းလို ့၀ါသနာမပါပဲ ဆရာ၀န္လုိင္းလုိက္ျပီး ေဆးမကုတဲ့ တျခားအလုပ္လုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြလဲ အမ်ားသားမိုလား။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္နဲ ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္နဲ ့ တထပ္ထဲက်တဲ့ သူေတြက အျမင့္ဆံုးရျပီး စိတ္ပူပန္မွဳေတြနဲ ့အေဖာ္ျပဳေနရသူေတြထက္ အမ်ားၾကီး ကံေကာင္းသူေတြပါ။ ကြ်န္မသားေလးကိုေတာ့ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့ မပူေလာင္ေစပဲ သူလဲ၀ါသနာပါ လမ္းေၾကာင္းေလးလဲ မွန္မယ့္ သူ ေပ်ာ္ရြွင္စိတ္ခ်မ္းသာတာမ်ိဳးနဲ ့ပဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေစခ်င္ပါတယ္။ မိဘတိုင္းမိဘတိုင္းက သားသမီးေတြရဲ့လိုအပ္ခ်က္ကိုသာ ဆံုးမသြန္သင္ဖို ့ သတိရေနျပီး သားသမီးေတြရဲ့ ေအာင္ျမင္မွဳကို နည္းေသးတယ္ဆို အားမလုိအားမရ ျဖစ္ျပီး ခ်ီးက်ဴးအားေပးစကားဆုိဖို ့ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။
ခုေလးတင္မွ ေအာင္စာရင္းထြက္သြားတဲ့ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ မိဘမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရြွင္ၾကပါေစ။ ဘာဂုဏ္ထူးမွ မပါတဲ့ ကေလးက က်တဲ့ကေလးထက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳသာတာမို ့ သူ ့ေအာင္ျမင္မွဳကို ခ်ီးက်ဴးနိုင္ပါေစ။ တကယ္လက္ေတြ ့ဘ၀ဟာ ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးနဲျခင္းမ်ားျခင္းနဲ ့ ရာခိုင္နွဳန္းအနည္းငယ္သာ သက္ေရာက္မွဳရွိျပီး ေရာက္ရာဘ၀မွာ ထူူးခြ်န္ေအာင္ ၾကိဳးစားျခင္းကသာ လက္ေတြ ့ဘ၀ေအာင္ျမင္မွဳကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစနုိင္တယ္ဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့မေနၾကဖို ့တိုက္တြန္းပါရေစ။
တန္ခူး
13-May-2013 10:27pm
ငယ္ငယ္က အေဖက အျပင္စာဖတ္တာနဲ ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာကို လံုး၀ခြင့္မျပဳပါဘူူး…။ တခါတေလမွ မိသားစုၾကည့္သင့္တဲ့ ပညာေပးကားကို အေဖကိုယ္တုိင္ေရြးျပီး လုိက္ျပတတ္ပါတယ္…။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားအမ်ားစုက အခ်စ္ကားေတြမ်ားေတာ့ အေဖစကာတင္ ေရြးျခယ္တဲ့ကားက နဲနဲရယ္…။ ကိုယ္ကလဲ ရုပ္ရွင္က၀ါသနာပါလြန္းေတာ့ တကၠသိုလ္လဲေရာက္ေရာ အေဖမသိေအာင္ ခိုးၾကည့္ေတာ့တာပါပဲ…။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ သားတေယာက္အေမျဖစ္လာေတာ့ အေဖဘာစိုးရိမ္လဲဆိုတာ ပိုသိလာပါတယ္…။ သားကို တီဗီြျပရင္ သားနဲ ့သင့္ေတာ္တာမ်ိဳးပဲျပပါတယ္…။ သားငယ္ငယ္က ျမန္မာအခ်စ္ကားတုိ ့ ကိုရီးယားအခ်စ္ကားတို ့ဆို သားေရွ ့မၾကည့္ပါဘူး…။ သားနဲ ့အတူၾကည့္လို ့ရမယ့္ကားပဲ သားနဲ ့အတူၾကည့္ပါတယ္…။
သားကုိ ရုပ္ရွင္စျပတဲ့ အရြယ္က သား၄နွစ္အရြယ္လုိ ့ထင္ပါတယ္… သားစိတ္၀င္စားမယ့္ animationကားေလးကို ေရြးရပါတယ္… အဲဒီအရြယ္တုန္းက သားက တခုခုဆို သိပ္အၾကာၾကီး စိတ္မ၀င္စားတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မို ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတုန္းတန္းလန္းနဲ ့ သားမ်ား ထျပန္ခ်င္မလားလို ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ ့ ၾကည့္ရတဲ့ကားပါ…။ အံ့ၾသဖို ့ေကာင္းစြာ သားက ရုပ္ရွင္ရဲ့ ဆဲြေဆာင္မွဳေနာက္ကို လုိက္သြားလုိ ့ ဇာတ္လမ္းျပီးသြားတာေတာင္ ျမန္သလိုပါပဲ…။ ရုပ္ရွင္ျပေနခ်ိန္တခိ်န္လံုး သားဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ ရွင္းျပရပါေသးတယ္…။ သားတို ့ေခတ္မွာေပၚလာတဲ့ animationကားေလးေတြက အရမ္းေကာင္းပါတယ္…။ အရုပ္အသံအရည္အေသြးေကာင္းရံုတင္မက ဇာတ္လမ္းတုိင္းက ပညာေပးေလး တခုမဟုုတ္တခုပါပါတယ္…။ ကာတြန္းကား animation ကား မၾကိဳက္တဲ့ကိုယ္ေတာင္ သားနဲ ့ရုပ္ရွင္အတူၾကည့္ရတာကို အရသာေတြ ့လာပါတယ္…။ သားကို တုိက္ရုိက္ၾကီး ဆံုးမတာထက္ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြကို ဥပမာျပဆံုးမတာ ပိုလဲထိေရာက္တာမို ့ပါ…။
သားနဲ ့အတူလုိက္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးေတြထဲ အၾကိဳက္ေတြ ့မိတာေလးေတြက အမ်ားသား..။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကလဲ တခုနဲ ့တခုမတူ…။ စိတ္၀င္စားဖို ့အေတာ္ေကာင္းပါတယ္…။ “How to train your dragon” ဆိုတဲ့ကားေလးကိုျပျပီး ဘယ္ေလာက္ရို္င္းပါတဲ့ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြေတာင္ ေမတၱာတရားနဲ ့ဆက္ဆံရင္ ယဥ္ေက်းသြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာေလးကို သားကို ေပးလို ့ရပါတယ္…။ “The lorax” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးကေတာ့ သဘာ၀တရားကိုခ်စ္တတ္လာေအာင္ သစ္ပင္ေလးေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ပါးပါးေလးသင္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ဇာတ္ကားေလးမို ့ သားကို သစ္ပင္ေလးေတြခ်စ္တတ္လာေအာင္ သင္လုိ ့ပိုေကာင္းသြားပါတယ္…။ ဟိုတေလာက ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ “The croods” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးဆို ဦးေနွာက္ကို အသံုးခ်တတ္ရင္ ဘ၀မွာ ခက္ခဲေနတာေတြက အလြယ္တကူျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ အျပင္မွာဆံုးမရင္ အေတာ္လက္ေပါက္ကတ္တာကို ဒီရုပ္ရွင္ေလးနဲ ့ဆံုးမလုိက္ေတာ့ ေခါင္းထဲလြယ္လြယ္ကူကူကို ၀င္သြားတာ...။ ခုတေလာအရြယ္ေလးနဲနဲၾကီးလာတာနဲ ့ ေျပာရဆိုရခက္ ဂ်စ္ကန္ကန္နုိင္လာတဲ့သားကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို ့လုိရင္ ေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိရတယ္ ေျပာင္းဖို ့၀န္မေလးရဘူးလို ့ အဲဒီရုပ္ရွင္ေလးျပျပီး ဆံုးမရတာေပါ့….။ အဲဒီလုိ အက်ိဳးရွိတဲ့ ရုပ္ရွင္ဖန္တီးသူေတြကို တကယ္ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…။ Mediaက ကေလးေတြရင္ထဲတန္းထိတာမ်ိဳးမိုလား…။
ဒါေပမယ့္လဲ ဒီMediaေၾကာင့္ပဲ အတတ္ဆိုးေတြရတတ္မွာမို ့ အေတာ္ေတာ့သတိထားရပါတယ္…။ သားနဲနဲၾကီးလာေတာ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေလးေတြနဲ ့ ရင္းနွီးေအာင္ တခ်ိဳ ့ကားေတြကုိ သားနဲ ့အတူၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္…။ သားနဲ ့အတူၾကည့္ေတာ့ တအံ့တၾသသိလုိက္ရတာက ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးတုိင္းကို သားက သိေနေတာ့တာကိုပါပဲ…။ ေျပတီဦးလဲသိ ေနတိုးလဲသိ သက္မြန္ျမင့္ကအစ မုိးေဟကိုအဆံုး အကုန္သိေနေတာ့ ဒီအေမလဲ မ်က္လံုးျပဴးေရာ…။ ေနာက္မွ ဇာတ္ရည္လည္လာေတာ့ သူ ့အမနဲ ့ေျပာဟယ္ဆိုဟယ္ မဂၢဇင္းေတြက ပံုေတြၾကည့္ရင္း သိလာတာပါ…။ သိရံုသိတာေလာက္မဟုတ္ပဲ သူ ့ဟာသူေျပတီဦးအရမ္းၾကိဳက္သြားတာ အေတာ္ထူးဆန္းပါတယ္…။ ငယ္ငယ္က မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ မင္းသမီးျဖစ္ျဖစ္ အရမ္းၾကိဳက္ရင္ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ကပါပါ သူ ့ပဲအနုိင္ရေစခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္မိၾကတယ္ မဟုတ္လား..။ အသက္ ၉နွစ္မျပည့္ေသးတဲ့သားေလးမွာ အဲဒီလို စြဲလန္းမွဳမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ဟုိတေလာကမွ သတိထားမိလုိက္ပါတယ္…။
On lineေပၚမွာ ညီမ၀မ္းကြဲေလးက အကယ္ဒမီရသြားတဲ့ အာဒမ္ံရယ္ ဧ၀ရယ္ ဒႆရယ္ၾကည့္ေတာ့ သားလဲ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ျဖစ္လာေရာ…။ ဒီဇာတ္ေလးကေတာ့ အခ်စ္ပါးပါးေလးဆိုျပီး သားကိုျပလုိက္မိတာပါ…။ ဒီဇာတ္ကားမွာ ေျပတီဦးက အတၱၾကီးတဲ့ဇာတ္ေကာင္ပါ…။ သူလုိခ်င္တာတခုကို သူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းမစာပဲ အတင္းရယူတတ္တဲ့ အျမဲအနိုင္လိုခ်င္တဲ့ ဗီလိန္ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ေပါ့…။ ကိုယ္လဲဇာတ္ထဲေမ်ာသြားတာ သက္မြန္ျမင့္က ေျပတီဦးကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို ့ေျပာလုိ ့ေျပတီဦးရွံဳးတဲ့အခန္းေတြေရာက္ေတာ့ သားမ်က္ရည္ေတြ၀ို္င္းျပီး စိုင္းစိုင္းနဲ ့သက္မြန္ျမင့္ကို ေဒါသေတြထြက္ေနတာ သတိထားမိသြားပါတယ္…။ အားလံုးက ေျပတီဦးမုန္းေနခ်ိန္မွာ သားကေျပတီဦးအရံွဳးကို သနားေနတာ…။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္ဆို ဇာတ္လမ္းတဲ့စိတ္ေရာက္တဲ့ အေမ သားကို ေလ့လာရပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးရဲ့ ဒီကားထဲက စရိုက္က မေကာင္းဘူးေလသားရဲ့… သူ ့အတၱေၾကာင့္ သူျပန္ခံစားရတာေလ… စသျဖင့္ သားကို ဒီကားရဲ့ေျပတီဦးစရိုက္မလြွမ္းမုိးေအာင္ ရွင္းျပရပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးကို အရမ္းၾကိဳက္လို ့ သူ ့ကို နုိင္ေစခ်င္တာဆိုတဲ့ သားအေျပာက အရွိဳက္ကို ထိသြားပါတယ္…။ သားနဲ ့ရုပ္ရွင္တူတူၾကည့္တုိင္း အပြဲပြဲတုိင္း ဆံုးမလာတဲ့ကိုယ္က ေျပတီဦးနဲ ့မွ အလဲထိုးခံလုိက္ရတာပါ…။ ဘယ္ရမလဲ…။ ဒီကလဲ စာေတြေရးေနသူဆုိေတာ့ ဇာတ္လမ္းထဲကထက္ ပိုဇာတ္နာေအာင္ အတၱၾကီးသူတုိ ့ရဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းပံုေတြကို တရစပ္ေျပာျပလုိက္ေတာ့ ေျပတီဦးမွားတယ္လုိ ့ ေနာက္ဆံုးသေဘာေပါက္သြားပါတယ္…။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္ ညီမေလးျဖစ္ျဖစ္ ေျပတီဦးအေၾကာင္း သိပ္မေျပာျဖစ္ေအာင္ သူ ့ရုပ္ရွင္ေတြသိပ္မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ျဖစ္ေတာင္ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ကိုၾကည့္ျပီးမွ ဆက္ၾကည့္ပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးေတာ့ အားနာပါရဲ့ေလ…။
မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ မင္းသမီးျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အက်ြံစြဲလန္းမိတဲ့အခါ သူတို ့သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္ေတြ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ လြွမ္းမိုးတတ္တာ သဘာ၀ပါပဲ…။ အဲေလာက္မလြွမ္းမိုးဘူးဆိုရင္ေတာင္ မင္းသမီးလိုလွခ်င္လုိ ့ မင္းသမီးေလးလို လုိက္၀တ္တာေလာက္ေတာ့ အနဲဆံုးရွိမေပါ့…။ ကိုယ္တို ့ေခတ္က ထမီ၀တ္တဲ့ေခတ္ လံုလံုျခံဳျခံဳ၀တ္တဲ့ေခတ္မို ့ မင္းသမီးလုိ လုိက္၀တ္တာ အဲေလာက္ၾကီး အႏၱရယ္မရွိေပမယ့္… ဒီဘက္ေခတ္ေတာ့ သမီးမိန္းခေလးေမြးတဲ့ မိဘေတြ အေတာ္သတိထားရမွာပါ…။ ညီမ၀မ္းကြဲေလးနဲ ့ ရုပ္ရွင္အတူၾကည့္တဲ့အခါ ခုေခတ္ျမန္မာမင္းသမီးေတြ ေပါင္ရင္းနားေရာက္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ခပ္ရဲရဲ၀တ္လာတာ သတိထားမိပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ုမို ့ ျမန္မာျပည္မွာလဲ ေဘာင္းဘီတုိေခတ္ေရာက္ေနသလား ထင္ရပါတယ္…။ ထမီ၀တ္ရင္ပဲ ေတာသူလို ့အေျပာခံရမလားလို ့ စိုးရိမ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ပါ…။ ပုိင္ရွင္ရွိတဲ့ေယာက်ၤားကို ျပစ္မွားတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြ ၀င္လာေတာ့ သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေရးကို ဖ်က္ဆီးတာဟာ ဘာသာတရားနဲ ့ဆန္ ့က်င္တဲ့ နိမ့္က်တဲ့လုပ္ရပ္လုိ ့ကို မစဥ္းစားနိုင္ေအာင္ Mediaရဲ့လြွမ္းမုိးမွဳကို ခံၾကရတာပါ…။ အသဲကြဲရင္ အရက္ေသာက္တတ္တယ္ဆိုတာ ဟိုးတုန္းက ေယာက်ၤားေလးေတြလုပ္ၾကတဲ့အလုပ္…။ အခုေတာ့ အသဲမကြဲလဲ အရက္ဆုိင္ေပၚတင္ထုိင္ေနတဲ့ ေခတ္ရဲ့သမီးပ်ိဳေလးေတြ ငါးပါးသီလဆိုတာ သတိမွရပါေလစလို ့ တကယ့္ကို ရင္ေလး စိုးရိမ္ပူပန္မိပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းေၾကာင့္ တားမရတဲ့Mediaေၾကာင့္လုိ ့ယိုးမယ္ဖဲြ ့လုိ ့ရေပမယ့္ အုပ္ထိန္းသူမိဘေတြရဲ့ မ်က္ေျခမျပတ္ ျပုျပင္ဆံုးမမွဳကလဲ အေတာ္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ သားနဲ ့ေျပတီဦးက သက္ေသျပလုိက္သလုိပါပဲ…။ အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးေလးေတြ အမ်ားၾကီးေပၚထြန္းပါေစ…။
တန္ခူး
5 May 2013 11:30pm
…
“ ၾကက္သြန္နီပါးပါးလွီးရင္ အသားခုတ္တဲ့ ဒီဓားမၾကီးနဲ ့မလွီးသင့္ဘူး… ဒီဓားေလးဆိုအေတာ္ပဲ… ဓားေရြးခ်ယ္မွဳကလဲ ဟင္းခ်က္ရာမွာ အေတာ္အေရးၾကီးတယ္… ၾကက္သြန္နီကို ခုလို နွစ္ျခမ္းျခမ္း ျပီးေတာ့ ဟုိဘက္လက္ကေလးနဲ ့အသာကိုင္ျပီး ဒီဘက္ကေန အထူအပါးကို ကိုယ္လုိသေလာက္ညီညီလွီးရတယ္… အထူအပါးမညီရင္ အက်က္လဲမညီဘူး… ဘေဘာေပါက္တယ္ေနာ္”
ေဘးလူၾကားရင္ ကြ်န္မအသံက ဟင္းခ်က္တဲ့ တီဗီြအစီအစဥ္တခုခု အတြက္ပဲ ေလ့က်င့္ေနသလိုလို… ဒါမွမဟုတ္ ကိုရီးယားကားေတြ အၾကည့္မ်ားျပီး ဟင္းခ်က္တာေတာင္ ဇာတ္ကားထဲက စတုိင္အတုိင္း လုပ္ေနသလုိလို ထင္ပါလိမ့္မယ္…။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြ တခုမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္မနဲ ့ အတူေန ကြ်န္မ၀မ္းကြဲညီမေလးကို ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းသင္ေနတာပါ။ ကြ်န္မနဲ ့ေနတာ နွစ္နွစ္ေလာက္ရွိျပီး စ ေနကတည္းက ယေန ့ထက္ထိ သင္ေနရတုန္းပါ။ တခိ်ဳ ့ဟင္းေတြေတာ့ လက္လြွတ္လို ့ရေပမယ့္ တခါတခါ ေၾကာင္ေၾကာင္ျပီး တလြဲေတြ လုပ္တတ္လြန္းလို ့ အဲဒီလို အေသးစိတ္ကို ေန ့တုိင္းနီးပါး ရွင္းျပရပါတယ္။
ကြ်န္မဦးေလးနဲ ့အေဒၚက သမီးေလးတေယာက္ထဲပါတယ္ဆို ဖူးဖူးမွဳတ္ထားေတာ့ မီးဖုိေခ်ာင္ဆိုတာ အေဖနဲ ့အေမေနရာလုိ ့ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မညီမ ခုမွ ဘြဲ ့လြန္သင္တန္းပဲ တက္ေနသလုိလို အေတာ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ သင္ယူရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေတြးေလးနဲ ့မ်ား လုပ္တတ္မလားလို ့ လြွတ္ထားေပးၾကည့္ အေသအခ်ာကို လြဲေတာ့တာပါပဲ။ လဲြလြန္းလို ့ အေမေပးတဲ့ နာမည္လွလွေလးကေန “ထံုဇင္” လို ့ေျပာင္းရမလုိပါ။ သူလြဲတဲ့ အလြဲေလးေတြ နဲနဲေျပာရရင္ေတာ့….
လြဲလြဲေလး(၁)
ထံုဇင္ >> “မမ… မေန ့က ၀ယ္လာတဲ့ ေပါက္စီၾကီးက ေရခဲေသတၱာထဲ ဘာလုပ္မလုို ့ထည့္ထားတာလဲ”
ကြ်န္မ >> “မေန ့က ဘာေပါက္စီမွ မ၀ယ္ခဲ့ပါလားဟယ္”
ထံုဇင္ >> “ဒီမယ္ေလ ဒါၾကီးေျပာတာ”
သူ ့လက္ထဲက ေပါက္စီဆိုတာ ၾကည့္မိေတာ့ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္မိပါတယ္…။ ပင္နင္းဆိုးလားမွာ ႏြားနို ့ခဲေတြ ့လို ့ ခ်က္စားရေအာင္ ၀ယ္လာခဲ့တာ အညာသူထံုဇင္လက္ထဲေရာက္မွ ႏြားနို ့ခဲက ေပါက္စီဘ၀ေျပာင္းေတာ့တာပါပဲ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၂)
ထံုဇင္ >> “မမ၀ယ္လာတဲ့ ဒန္ ့ဒလြန္သီးၾကီးက ရင့္လုိက္တာ ဘယ္လိုမွ သင္လုိ ့မရဘူး”
ကြ်န္မ >> “ဟုတ္လုိ ့လား… ေသေသခ်ာခ်ာ မရင့္တာေလးေတြ ေရြး၀ယ္လာတာပါ”
ထံုဇင္ >> “ဒီမယ္ေလ… ခ်ိဳးလို ့မွမရတာ… ၾကည့္ပါဦး”
ဒန္ ့သလြန္သီးကို အခြံမျခစ္ ဓားမသံုးပဲ ကန္စြန္းရြက္သင္သလုိ ခ်ိဳးျပီး ကြ်န္မကို ရင့္တာၾကီး ၀ယ္လာရလားလုိ ့ အျပစ္တင္ေနတဲ့ ညီမကို ၾကည့္ျပီး မျပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကဲြ ရယ္မိပါေတာ့တယ္။
**********************
လြဲလြဲေလး (၃)
ကြ်န္မ >> “အိုး… ဘယ္လုိျဖစ္လုိ ့ ဒီဗူးၾကီးက ေရခဲေသတၱာထဲေရာက္ေနတာလဲ”
ထံုဇင္ >> “မေန ့က မမအမ်ိဴးသား၀ယ္လာတဲ့ အေအးဗူးေလ… ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ”
လက္ေဆးဆပ္ျပာကို လိေမၼာ္ေရာင္ ၀ယ္လာသည့္ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား… ဆပ္ျပာရည္နဲ ့အေအး မကြဲျပားသည့္ ညီမကုိပဲ အျပစ္တင္ရမလား… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေဖာက္ရေသးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါေသးတယ္။
**********************
လြဲလြဲေလး (၄)
ကြ်န္မ >> “ဒီေန ့ၾကက္ျမစ္ၾကက္သဲဟင္းခ်က္မယ္… မခ်က္ခင္ အုိင္ဒီယာေလးရေအာင္ ေမးပါရေစဦး.. အသဲနဲ ့အျမစ္ ဘယ္ဟာက ပိုမာသလဲ”
ကြ်န္မက ၾကက္ျမစ္ၾကက္သဲခ်က္ရင္ အျမစ္ေလးကို အရင္ေပ်ာ့ေအာင္ ျပဳတ္ျပီးမွ အသဲနဲ ့အတူေရာခ်က္တာပါ။ ဒါမွအက်က္ေလးညီေအာင္လုိ ့ပါ။ အသဲေနာက္မွထည့္ရင္ သိပ္မေမြွးဘူးထင္လုိ ့။ အဲဒါရွင္းျပဖို ့ညီမကို အေပၚကလုိ ေမးခြန္းထုတ္တာပါ။
ထံုဇင္ >> “အသဲမာတယ္”
ကြ်န္မ >> “ဘယ္လုိ… ၀တၳဳထဲသီခ်င္းထဲက စာသားလား… အသဲနဲ ့အျမစ္နဲ ့မကြဲတာလားဟယ္”
တကယ္ေတာ့ အသဲကို အျမစ္လုိ ့မွတ္… အျမစ္ကို အသဲလုိ ့မွတ္… လြဲခ်င္တိုင္းလြဲေနတာမို ့ အဲဒီလို အေျဖလဲြေလးကို ကြ်န္မၾကားတာပါ။
**********************
ဒါက မီးဖိုေခ်ာင္နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အလြဲဥပမာပါ…။ ယေန ့ထက္ထိ အသီးအရြက္နာမည္ေတြ အေပါက္မတည့္ေသးသလို ငါးေျခာက္ေတြလဲ ေရာေႏွာေနတုန္းပါ။ ငါးရံ့ေျခာက္ေလး ထုတ္ခဲ့ပါဆို ငါးပုတ္ေျခာက္ထုတ္လာတတ္ျပီး အာျဗဲေျခာက္ဆို ငါးနီတူးယူလာတုန္းပါ။ ဒီပို ့စ္မွာ တင္ထားတဲ့ ပံုေလးကေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ အသီးအရြက္နဲ ့ အသားစာရင္းကို သူျပဳစုထားတာပါ။ မွင္နီေလးေတြ ၀ိုင္းထားတာကေတာ့ လြဲေနတာေတြေပါ့။ တို ့စားတဲ့ ခရမ္းကေစာ့သီးက ခရမ္းေဆာ့သီးဆိုတဲ့ နာမည္အသစ္ေပးခံရသို ခ၀ဲသီးကို သပြတ္သီးဘ၀ေျပာင္းလုိက္တာလဲ သူပါပဲ။ စားေတာ္ပဲျပဳတ္ကို ပဲျပဳတ္ျဖဴလို ့ေခၚတာ သူတေယာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ရဲ့ေနာ္။ မီးဖိုေခ်ာင္တင္မက တျခားေနရာေတြမွာလဲ ထိုနည္းတူလြဲတတ္ပါေသးတယ္။
လြဲလြဲေလး (၅)
သားေနမေကာင္းတာ ေဆးတုိက္ဖို ့ေဆးေတြကို သူ ့ကိုေျပာျပထားျပီးသားပါ။ ေဆးတမိ်ဳးက တေန ့၂ၾကိမ္၊ က်န္တဲ့ေဆးေတြက တေန ့၃ၾကိမ္။ ခုေန ့လည္ေဆးကို တေန ့၂ၾကိမ္ေဆးပါတုိက္မယ္လုပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မေမးရပါျပီ။
ကြ်န္မ >> “အဲဒီေဆးက တေန ့၂ၾကိမ္ေလ… ဘာလို ့ေန ့လည္ၾကီးတိုက္ေနတာလဲ”
ထံုဇင္ >> “ဟုတ္တယ္ေလ မမရဲ့… တေန ့၂ၾကိမ္ဆိုေတာ့ မနက္တၾကိမ္ ေန ့လည္တၾကိမ္တုိက္… ညက်တိုက္စရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့”
သူ ့အေျဖေၾကာင့္ ဘာစကားမွျပန္မေျပာနုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ အေတြးေတြလဲြခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပါပဲ။ မနက္ကို တျပိဳင္တည္း ၂ၾကိမ္ မတိုက္တာပဲ ေတာ္ရဲ့လို ့ ေျပာရမလိုပါပဲ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၆)
ထံုဇင္ >> “မမ ဟိုဘက္အိမ္က အကူမိန္းမၾကီး သူတို ့အိမ္ထဲ ေယာက်ၤားၾကီးတေယာက္ ၀င္လာလို ့ ျပူတင္းေပါက္ေန ဒီဘက္ခုန္တာ ကံေကာင္းလို ့ျပဳတ္မက်တယ္… ေျခေထာက္ေတြ ဒဏ္ရာေတြ ရကုန္တာ”
အဲဒီလို သဲထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းၾကားလိုက္ရေတာ့ ကြ်န္မအေတာ္ပူသြားရပါတယ္။ ဘယ္နွယ့္ အိမ္ထဲသူစိမ္းေယာက်ၤား၀င္ရသတဲ့လား။ ကြ်န္မပူသြားရတာ သူ ့အတြက္ပါ။ သူကရိုးရိုးနံုနံုနဲ ့ဟိုဘက္အိမ္လူ၀င္သလုိ ကိုယ့္အိမ္မ်ား၀င္ရင္ေတာ့ ဒုကၡေပါ့။
ကြ်န္မ >> “ဟုတ္လုိ ့လားဟယ္… သူေျပာတာေရာ ေသခ်ာနားလည္လုိ ့လား”
ထံုဇင္ >> “ေအာ္…ဟုတ္ပါတယ္ဆို… အိမ္ေရွ ့အိမ္က အန္တီၾကီးကိုေျပာေနတာ”
ကြ်န္မလဲ စိတ္ပူျပီး အိမ္ေရွ ့အိမ္က အန္တီကို ေမးမိေတာ့ ဇာတ္လမ္းအမွန္က တမ်ိဳးပါ။ အိမ္ေဘးအိမ္က ဖီလစ္ပုိင္မိန္းမက ကေလးကို တံခါးပိတ္ထားခဲ့ျပီး ေအာက္မွ သူ ့ဖဦးထုတ္အေဖာ္ေတြနဲ ့ ေပ်ာ္ပဲြစားေနတုန္း aircon maintenance လုပ္ဖုိ ့ သူ ့အိမ္ရွင္ခိ်န္းထားတဲ့သူက ေရာက္လာတာပါ။ အိမ္တံခါးက ပိတ္ထားေတာ့ အိမ္ရွင္လွမ္းဖုန္းဆက္ အိမ္ရွင္က ဖီလစ္ပိုင္မကိုဆက္ သူက အေျပးျပန္လာ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ၾကီး အိမ္ထဲထည့္ျပီး ေသာ့ခတ္မိေနလုိ ့ ျပဴတင္းေပါက္က ေက်ာ္ဖြင့္ရတာပါ။ ကဲ… ဖီလစ္ပိုင္မက အိမ္ေရွ ့က ကုလားလူမ်ိဳးအန္တီကို အဂၤလိပ္လုိေျပာတာကို ကြ်န္မတို ့ျမန္မာမေလးထံုဇင္က ျမန္မာမွဳျပဳလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္နီးစပ္သလဲေနာ္…
**********************
လြဲလြဲေလး (ရ)
ထံုဇင္ >> “မမေျပာေတာ့ Lake Side နဲ ့ Bukit Batok ” ၾကားထဲ ရထား ၃မွတ္တိုင္ဆို… ခုတကယ္သြားေတာ့ တမွတ္တိုင္တိုးလာတယ္”
ကြ်န္မ >> “ဟဲ့… ရထားဘူတာက ဘယ္နွယ့္ေနရင္းထိုင္ရင္း တမွတ္တိုင္တိုးပါ့မလဲ… ၃မွတ္တုိ္င္ပါ”
သားေက်ာင္းက ေရကူးသင္တန္းရွိတဲ့ေနရာကို သြားခိုင္းရာမွ ကြ်န္မရဲ့လမ္းညြန္မွဳကို ေဒၚထံုဇင္တို ့ complaint တက္ေနပါျပီ။ ဘယ္လိုေရေရ ၃မွတ္တုိင္ပဲမို ့ သူ ့ဘယ္လိုမ်ားေရဘာလိမ့္လို ့ စိတ္၀င္တစားေမးၾကည့္ေတာ့…
ထံုဇင္ >> ”မမတြက္ၾကည့္ေလ… lake side က Chinese garden ၁မွတ္တိုင္… Chinese gardenကေန Jurong East ၁ မွတ္တိုင္… Jurong East အစိမ္းလုိင္းက အနီလိုင္း ၁ မွတ္တိုင္…”
ဘာေၾကာင့္ တဘူတာပိုလဲ သိလုိက္ရပါျပီ။ ဒီေလာက္ေျမပံုဆြဲရွင္းျပလိုက္ရက္နဲ ့ Jurong East အစိမ္းနဲ ့အနီေလး ကူးလိုက္တာကို တမွတ္တိုင္စာတြက္ပလုိက္တာေလ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၈)
ကြ်န္မ >> “ၾကာလုိက္တာဟယ္… ဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲလုိ ့”
သားက်ဴရွင္သြားပို ့ျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ ့ျပန္မေရာက္ေတာ့ စိတ္ပူလုိက္ရတာ…။ ဖုန္းဆက္တာလဲမၾကား။ ကြ်န္မေမးတာကို ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနတာၾကည့္ရင္း တခုခုလြဲျပီဆုိတာ စိတ္ထဲက သိလိုက္ပါတယ္။
ထံုဇင္ >> “Boonlay Interchange မွာ ဘတ္စ္ကားစီးတာ လမ္းေၾကာင္းမွား စီမိလို ့”
ကြ်န္မ >> “လမ္းေၾကာင္းမွားလဲ လမ္းေၾကာင္းျပန္ေျပာင္းလုိ ့ရတာပဲ”
ထံုဇင္ >> “မဟုတ္ဘူးေလ… လမ္းေၾကာင္းမွားတာ ကားေပၚေရာက္ျပီး တျခားလမ္းထဲေကြ ့သြားမွ သတိထားမိတယ္… နံပါတ္မၾကည့္ပဲ လိုက္စီးသြားတာ… ဟဲဟဲ…”
ကြ်န္မ >> “အိုး.. ျဖစ္ရမယ္… အဲဒါအိမ္ကို ဘယ္လုိျပန္လာလဲ”
ထံုဇင္ >> “လမ္းေလ်ွာက္လာတာေလ”
လမ္းေလွ်ာက္တာမလြဲတာကိုပဲ ေတာ္ေသးရဲ့လို ့ဆိုရမလိုပါပဲ။
**********************
ကြ်န္မနဲ ့မေနခင္က ျမန္မာျပည္က စတိုးဆိုင္တခုမွ ေငြကိုင္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ စတုိးဆိုင္က အိမ္နဲ ့ဘတ္စကား ၂မွတ္တိုင္ေလာက္ပဲ ေ၀းတာမို ့ သူ ့အကိုက စက္ဘီးနဲ ့အျမဲလုိက္ပုိ ့ပါတယ္။ တရက္သားမွာ သူ ့အကို မအားတာနဲ ့ဘတ္စ္ကားနဲ ့သြားမယ္ဆို ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားတစီးလာတာနဲ ့ တက္စီးသြားတာ သူ ့စတုိးဆုိင္ေက်ာ္မွ သတိထားမိပါတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့ အဖုိးၾကီးက သမီး၀န္ထမ္းအသစ္လားလုိ ့ေမးမွ သူစီးသြားတာ လုိင္းကားမဟုတ္ပဲ ရံုးဖယ္ရီၾကီးျဖစ္ေနပါသတဲ့။
တကယ္ေတာ့ လြဲတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြသာ ထိုင္ေရးရရင္ လံုးခ်င္းတအုပ္ထြက္နုိင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္လြဲသလဲဆို မလဲြတဲ့ေန ့မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေလးထဲကအတုိင္း လြဲလဲြေလးပဲေကာင္းပါတယ္ဆုိတာ သူ ့အတြက္မ်ား စပ္ထားသလား ထင္ရပါတယ္။ ဆရာမင္းလူသာ သူနဲ ့ေနရရင္ လွထံုလို ဇာတ္ေကာင္တေယာက္ေတြ ့ပဟဆို ကုန္ၾကမ္းေတြ မနဲမေနာရမွာ အမွန္ပဲ။ စိတ္ထားေလးကျဖဴစင္ျပီး သေဘာေလးေကာင္းတာမို ့ မိန္းခေလးလဲျဖစ္ေနေတာ့ အလြဲၾကီးေတြ မလြဲရေအာင္ အလြဲေသးေလးေတြက တဆင့္ သင္ခန္းစာယူတတ္ေအာင္ သင္ေပးရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ အိမ္မွာေတာ့ တေန ့တေန ့အလဲြေတြ ထပ္မလြဲရေအာင္ ကြ်န္မက သင္လုိက္ ထံုဇင္က လြဲျပီးရင္းလဲြလုိက္နဲ ့ ဆူညံျမိဳင္ဆုိင္လုိ ့ေနပါေတာ့တယ္။
တန္ခူး
6:50pm 5-Apr-2013
.JPG)
