
(ပံုကိုသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚကရပါတယ္)
ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ထြက္သြားတဲ့ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္း အျပီးမွာ တငိုထဲငိုေနတယ္ဆိုတဲ့ ကြ်န္မအေဒၚသတင္းၾကားရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူ ့အရမး္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ သမီးေလး ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူးထဲပါလို ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ပါ့မလားဆို စိတ္ေတြပူျပီး မစားနိုင္မအိပ္နိုင္ တငိုငိုနဲ ့။ ကာယကံရွင္ကြ်န္မညီမ၀မ္းကြဲေလးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲမို ့ေတာ္ပါေသးရဲ့။ ဆရာ၀န္လိုင္းမွမ၀င္ရင္ လူရာမ၀င္ေတာ့မလို… ဘ၀ပဲဆံုးေတာ့မလိုဆိုတဲ့ အယူအဆေတြက ဒီေန ့ထက္ထိရွိေနေသးတာကိုလဲ အားမလိုအားမရျဖစ္မိတယ္…။
ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အနွစ္သံုးဆယ္နီးပါးတုန္းက ဆယ္တန္းမွာ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူး ထြက္ျပီး ေန ့တဓူ၀ အဆူပူခံေနရတဲ့ လူၾကားထဲတိုးဖို ့ေတာင္ ေၾကာက္ရြံ ့ေနမိတဲ့ ဆံပင္တိုတိုနဲ ့ကေလးစိတ္မေပ်ာက္ေသးတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ပံုကို ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ ဆရာ၀န္လုပ္ဖို ့လံုး၀၀ါသနာမပါလွေပမယ့္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အေဖရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပံုစံခြက္ထဲမွာ မေယာင္မလည္နဲ ့ကိုယ့္၀ါသနာဆိုတာကို ေတြးၾကည့္ဖို ့ေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ အဲဒီေကာင္မေလးက ကိုယ္ပါပဲ။
ခုေနျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္၀ါသနာမပါေနခဲ့တာရယ္ တကယ့္ကို စိတ္အားထက္သန္စြာမျဖစ္ခ်င္ခ့ဲ့တာရယ္ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္လိုင္းကို အမွတ္မမွီခဲ့တာပါ။ သူ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့လြဲခဲ့လို ့ သကျ္ပင္းတခ်ခ်နဲ ့ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္နုိင္တဲ့ အေဖ့ကို ၾကည့္ျပီး အေဖဆႏၵကို မျဖည့္နိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္မိတယ္။ “သြားျပီ… ဘ၀ေတြျခားသြားျပီ” လို ့အေဖ ခဏခဏညည္းတိုင္း တကယ္ပဲ င့ါဘ၀အေတာ္ကို ဆိုး၀ါးသြားျပီလားလုိ ့ ေတြးမိတဲ့အထိ ကိုယ္ကုိယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြ နည္းပါးကုန္တာ။ ရပ္ကြက္ထဲက ေက်ာင္းက အသိေဆြမ်ိဳးအမ်ားစုကလဲ ေလးဘာသာဂုဏ္ထူးရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ ၾကိဳးစားမွဳကို အသိအမွတ္ျပဳဖို ့ေမ့ေလ်ာ့စြာ ဆရာ၀န္နဲ ့လြဲလို ့ အားလံုးက ၀ိုင္းျပီး စုတ္တသတ္သတ္နဲ ့ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ အျပင္ထြက္ဖို ့ေတာင္ မ၀ံ့မရဲ။ အဲဒီလုိျဖစ္ရေအာင္ ကိုယ္အမွားလုပ္ခဲ့သလား… ကိုယ္ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိခိုက္ေအာင္ အေႏွာက္အယွက္ေပးခဲ့သလား… ကိုယ့္မိဘအရွက္ရေအာင္ ကိုယ့္က်င့္တရားပ်က္ျပားခဲ့လို ့လား… အဲဒီလို အမွားေတြ တခုမွ မလုပ္ခဲ့ပါပဲ ကုိုယ္ျပန္ရတာေတြက မတန္တဆနိုင္လြန္းလွတာ ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲမွာ နာနာက်င္က်င္။
မစႏၵာရဲ့ဂ်ီေဟာသူဖတ္ျပီး စိတ္ထဲက ၾကိတ္သေဘာက်ေနတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးကို တက္ခြင့္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ့ေပမယ့္ အေဖကေတာ့ ကုိယ့္ကို လုိက္ပို ့တုိင္း တုိင္လံုးၾကီးေတြနဲ ့ေက်ာင္းၾကီးကို အေ၀းကလွမ္းျမင္တုိင္း ကိုယ့္ရဲ့လြဲေခ်ာ္မွဳကို အျမဲသတိရဆူပူေလ့ရွိတာ ကိုယ္မွတ္မိသေလာက္ ပထမနွစ္တနွစ္လံုးပါပဲ။ အေဖမၾကိဳက္တဲ့ေနာက္တခ်က္က ေယာက်ၤားေလးေပါလို ့ပါ။ ပထမနွစ္တနွစ္လံုး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူအသစ္သစ္စက္စက္ ကိုယ့္မွာ ေပ်ာ္ရြွင္ဖို ့ေတာင္ ခုိးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ ့ေပ်ာ္ခဲ့ရတာပါ။ တစံုတခုမ်ားမွားယြင္းသြားရင္ အေဖက ခြင့္လြွတ္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းနဲ ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အေဖစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ရင္း လူငယ္ဘ၀ရဲ့လြတ္လပ္မွဳေတြ ဆံုးရွံဳးခဲ့တဲ့ ကုိယ္ ပထမနွစ္က စာထဲမွာ စိတ္နွစ္လုိ ့မရေအာင္ စိတ္ေတြေလခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ပထမနွစ္ေအာင္စာရင္းမွာ ကိုယ့္အမွတ္ေတြနဲခဲ့ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြ နဲနဲလာခဲ့လုိ ့ပါပဲ။
အမွားအယြင္းနဲေအာင္ ေနခဲ့ရင္းက ပထမနွစ္မွာ အမွတ္နဲေတာ့ အေဖပိုစိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မနဲ ့အေဖၾကားက အဲဒီျပႆနာကို ေျဖရွင္းေပးခဲ့သူက ေမေမပါ။ “ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ေရာက္ရာေနရာမွာ ထူးခြ်န္ေအာင္ ၾကိဳးစားတာက အမွန္ကန္ဆံုးပဲ” တဲ့။ ေမေမ့စကားတခြန္းဟာ ကြ်န္မရဲ့ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ခြန္အားေတြနဲ ့ယံုၾကည္မွဳေတြကို ျပန္ေမြးျမဴအားျဖည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယနွစ္ေအာင္စာရင္းေနာက္ပိုင္းမွာ အေဖက ကြ်န္မအေပၚဆက္ဆံေရးနူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းလာပါတယ္။ ေမေမ့ဆုံးမစကားအတိုင္းၾကိဳးစားခဲ့တာ ဒီေန ့ထိမို ့ ကြ်န္မဘ၀ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳေတြလဲ ပိုလို ့ပိုလုိ ့ရခဲ့တာ လက္ေတြ ့ပါ။
အေဖက ကြ်န္မကို လူ ့အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကယ္တင္နိုင္မယ့္ ဆရာ၀န္အလုပ္နဲ ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေစခ်င္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ သမာအာဇီ၀ ေကာင္းမြန္တဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္လုပ္ရင္း လူ ့အသက္ေပါင္းမ်ားစြာကို သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းအားျဖင့္လဲ ကယ္တင္နုိင္ပါတယ္။ ေဆးကုသစရိတ္မတတ္နိုင္တဲ့သူေတြကို ေဆးကုသစရိတ္ေထာက္ပံ့ျခင္း ပညာမသင္နိုင္သူကို ပညာသင္စရိတ္ေထာက္ပံ့ျခင္းဆိုတဲ့ အလွဴအတန္းေတြလုပ္ျဖစ္ရင္း အေဖ့ဆႏၵကို ျဖည့္ေနခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ ေမြးထားျပီး တေယာက္မွ ဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ေမြးထုတ္မေပးနုိင္ရင္ တာ၀န္မေက်သလို မိဘမပီသလုိ အေတြးေတြ မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားျပီး သမားေတာ္ၾကီးေတြျဖစ္သြားတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြရွိသလို… လုပ္ငန္းအၾကီးၾကီးေတြလုပ္ကိုင္ျပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း အင္ဂ်င္နီယာေတြလဲရွိပါတယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက ဆရာ၀န္ အင္ဂ်င္နီယာနဲ ့လြဲခ့ဲရတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့လဲ စာရင္းအင္းပညာရွင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ၾကီးေတြ ျဖစ္ျပီး တခ်ိဳ ့ ရာထူးေတြ အရမ္းၾကီးလုိ ့ ၀င္ေငြေတြ အရမ္းေကာင္းေနတာေတြ အေျမာက္အျမားပါ။ သားသမီးေတြကို အေတာ္ဆံုး အျမင့္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ရေစခ်င္တာ မိဘေစတနာဆိုတာ ကြ်န္မလဲ မိဘတေယာက္မို ့ ခံစားနားလည္ေပးနိုင္ေပမယ့္ ကုိယ္ကျဖစ္ေစခ်င္တာသက္သက္နဲ ့ ကေလးရဲ့၀ါသနာနဲ ့ခံစားမွဳကို ေမ့ေလ်ာ့ထည့္ထြက္ မစဥ္းစားတာက တခုခုမွားယြင္းေနတာပါပဲ။ မိဘက အတင္းဆရာ၀န္လိုင္း လုိက္ခိုင္းလို ့၀ါသနာမပါပဲ ဆရာ၀န္လုိင္းလုိက္ျပီး ေဆးမကုတဲ့ တျခားအလုပ္လုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြလဲ အမ်ားသားမိုလား။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀မွာ ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္နဲ ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္နဲ ့ တထပ္ထဲက်တဲ့ သူေတြက အျမင့္ဆံုးရျပီး စိတ္ပူပန္မွဳေတြနဲ ့အေဖာ္ျပဳေနရသူေတြထက္ အမ်ားၾကီး ကံေကာင္းသူေတြပါ။ ကြ်န္မသားေလးကိုေတာ့ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့ မပူေလာင္ေစပဲ သူလဲ၀ါသနာပါ လမ္းေၾကာင္းေလးလဲ မွန္မယ့္ သူ ေပ်ာ္ရြွင္စိတ္ခ်မ္းသာတာမ်ိဳးနဲ ့ပဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေစခ်င္ပါတယ္။ မိဘတိုင္းမိဘတိုင္းက သားသမီးေတြရဲ့လိုအပ္ခ်က္ကိုသာ ဆံုးမသြန္သင္ဖို ့ သတိရေနျပီး သားသမီးေတြရဲ့ ေအာင္ျမင္မွဳကို နည္းေသးတယ္ဆို အားမလုိအားမရ ျဖစ္ျပီး ခ်ီးက်ဴးအားေပးစကားဆုိဖို ့ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။
ခုေလးတင္မွ ေအာင္စာရင္းထြက္သြားတဲ့ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ မိဘမ်ား အားလံုး ေပ်ာ္ရြွင္ၾကပါေစ။ ဘာဂုဏ္ထူးမွ မပါတဲ့ ကေလးက က်တဲ့ကေလးထက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳသာတာမို ့ သူ ့ေအာင္ျမင္မွဳကို ခ်ီးက်ဴးနိုင္ပါေစ။ တကယ္လက္ေတြ ့ဘ၀ဟာ ဆယ္တန္းမွာ ဂုဏ္ထူးနဲျခင္းမ်ားျခင္းနဲ ့ ရာခိုင္နွဳန္းအနည္းငယ္သာ သက္ေရာက္မွဳရွိျပီး ေရာက္ရာဘ၀မွာ ထူူးခြ်န္ေအာင္ ၾကိဳးစားျခင္းကသာ လက္ေတြ ့ဘ၀ေအာင္ျမင္မွဳကို ထိထိေရာက္ေရာက္ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစနုိင္တယ္ဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့မေနၾကဖို ့တိုက္တြန္းပါရေစ။
တန္ခူး
13-May-2013 10:27pm
ငယ္ငယ္က အေဖက အျပင္စာဖတ္တာနဲ ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာကို လံုး၀ခြင့္မျပဳပါဘူူး…။ တခါတေလမွ မိသားစုၾကည့္သင့္တဲ့ ပညာေပးကားကို အေဖကိုယ္တုိင္ေရြးျပီး လုိက္ျပတတ္ပါတယ္…။ အဲဒီတုန္းက ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားအမ်ားစုက အခ်စ္ကားေတြမ်ားေတာ့ အေဖစကာတင္ ေရြးျခယ္တဲ့ကားက နဲနဲရယ္…။ ကိုယ္ကလဲ ရုပ္ရွင္က၀ါသနာပါလြန္းေတာ့ တကၠသိုလ္လဲေရာက္ေရာ အေဖမသိေအာင္ ခိုးၾကည့္ေတာ့တာပါပဲ…။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ သားတေယာက္အေမျဖစ္လာေတာ့ အေဖဘာစိုးရိမ္လဲဆိုတာ ပိုသိလာပါတယ္…။ သားကို တီဗီြျပရင္ သားနဲ ့သင့္ေတာ္တာမ်ိဳးပဲျပပါတယ္…။ သားငယ္ငယ္က ျမန္မာအခ်စ္ကားတုိ ့ ကိုရီးယားအခ်စ္ကားတို ့ဆို သားေရွ ့မၾကည့္ပါဘူး…။ သားနဲ ့အတူၾကည့္လို ့ရမယ့္ကားပဲ သားနဲ ့အတူၾကည့္ပါတယ္…။
သားကုိ ရုပ္ရွင္စျပတဲ့ အရြယ္က သား၄နွစ္အရြယ္လုိ ့ထင္ပါတယ္… သားစိတ္၀င္စားမယ့္ animationကားေလးကို ေရြးရပါတယ္… အဲဒီအရြယ္တုန္းက သားက တခုခုဆို သိပ္အၾကာၾကီး စိတ္မ၀င္စားတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္မို ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတုန္းတန္းလန္းနဲ ့ သားမ်ား ထျပန္ခ်င္မလားလို ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ ့ ၾကည့္ရတဲ့ကားပါ…။ အံ့ၾသဖို ့ေကာင္းစြာ သားက ရုပ္ရွင္ရဲ့ ဆဲြေဆာင္မွဳေနာက္ကို လုိက္သြားလုိ ့ ဇာတ္လမ္းျပီးသြားတာေတာင္ ျမန္သလိုပါပဲ…။ ရုပ္ရွင္ျပေနခ်ိန္တခိ်န္လံုး သားဇာတ္ရည္လည္ေအာင္ ရွင္းျပရပါေသးတယ္…။ သားတို ့ေခတ္မွာေပၚလာတဲ့ animationကားေလးေတြက အရမ္းေကာင္းပါတယ္…။ အရုပ္အသံအရည္အေသြးေကာင္းရံုတင္မက ဇာတ္လမ္းတုိင္းက ပညာေပးေလး တခုမဟုုတ္တခုပါပါတယ္…။ ကာတြန္းကား animation ကား မၾကိဳက္တဲ့ကိုယ္ေတာင္ သားနဲ ့ရုပ္ရွင္အတူၾကည့္ရတာကို အရသာေတြ ့လာပါတယ္…။ သားကို တုိက္ရုိက္ၾကီး ဆံုးမတာထက္ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြကို ဥပမာျပဆံုးမတာ ပိုလဲထိေရာက္တာမို ့ပါ…။
သားနဲ ့အတူလုိက္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးေတြထဲ အၾကိဳက္ေတြ ့မိတာေလးေတြက အမ်ားသား..။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးေတြကလဲ တခုနဲ ့တခုမတူ…။ စိတ္၀င္စားဖို ့အေတာ္ေကာင္းပါတယ္…။ “How to train your dragon” ဆိုတဲ့ကားေလးကိုျပျပီး ဘယ္ေလာက္ရို္င္းပါတဲ့ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြေတာင္ ေမတၱာတရားနဲ ့ဆက္ဆံရင္ ယဥ္ေက်းသြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာေလးကို သားကို ေပးလို ့ရပါတယ္…။ “The lorax” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ေလးကေတာ့ သဘာ၀တရားကိုခ်စ္တတ္လာေအာင္ သစ္ပင္ေလးေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ပါးပါးေလးသင္ေပးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ဇာတ္ကားေလးမို ့ သားကို သစ္ပင္ေလးေတြခ်စ္တတ္လာေအာင္ သင္လုိ ့ပိုေကာင္းသြားပါတယ္…။ ဟိုတေလာက ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ “The croods” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးဆို ဦးေနွာက္ကို အသံုးခ်တတ္ရင္ ဘ၀မွာ ခက္ခဲေနတာေတြက အလြယ္တကူျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ အျပင္မွာဆံုးမရင္ အေတာ္လက္ေပါက္ကတ္တာကို ဒီရုပ္ရွင္ေလးနဲ ့ဆံုးမလုိက္ေတာ့ ေခါင္းထဲလြယ္လြယ္ကူကူကို ၀င္သြားတာ...။ ခုတေလာအရြယ္ေလးနဲနဲၾကီးလာတာနဲ ့ ေျပာရဆိုရခက္ ဂ်စ္ကန္ကန္နုိင္လာတဲ့သားကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို ့လုိရင္ ေျပာင္းလဲခ်င္စိတ္ရွိရတယ္ ေျပာင္းဖို ့၀န္မေလးရဘူးလို ့ အဲဒီရုပ္ရွင္ေလးျပျပီး ဆံုးမရတာေပါ့….။ အဲဒီလုိ အက်ိဳးရွိတဲ့ ရုပ္ရွင္ဖန္တီးသူေတြကို တကယ္ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…။ Mediaက ကေလးေတြရင္ထဲတန္းထိတာမ်ိဳးမိုလား…။
ဒါေပမယ့္လဲ ဒီMediaေၾကာင့္ပဲ အတတ္ဆိုးေတြရတတ္မွာမို ့ အေတာ္ေတာ့သတိထားရပါတယ္…။ သားနဲနဲၾကီးလာေတာ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေလးေတြနဲ ့ ရင္းနွီးေအာင္ တခ်ိဳ ့ကားေတြကုိ သားနဲ ့အတူၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္…။ သားနဲ ့အတူၾကည့္ေတာ့ တအံ့တၾသသိလုိက္ရတာက ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးတုိင္းကို သားက သိေနေတာ့တာကိုပါပဲ…။ ေျပတီဦးလဲသိ ေနတိုးလဲသိ သက္မြန္ျမင့္ကအစ မုိးေဟကိုအဆံုး အကုန္သိေနေတာ့ ဒီအေမလဲ မ်က္လံုးျပဴးေရာ…။ ေနာက္မွ ဇာတ္ရည္လည္လာေတာ့ သူ ့အမနဲ ့ေျပာဟယ္ဆိုဟယ္ မဂၢဇင္းေတြက ပံုေတြၾကည့္ရင္း သိလာတာပါ…။ သိရံုသိတာေလာက္မဟုတ္ပဲ သူ ့ဟာသူေျပတီဦးအရမ္းၾကိဳက္သြားတာ အေတာ္ထူးဆန္းပါတယ္…။ ငယ္ငယ္က မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ မင္းသမီးျဖစ္ျဖစ္ အရမ္းၾကိဳက္ရင္ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ကပါပါ သူ ့ပဲအနုိင္ရေစခ်င္တာမ်ိဳး ျဖစ္မိၾကတယ္ မဟုတ္လား..။ အသက္ ၉နွစ္မျပည့္ေသးတဲ့သားေလးမွာ အဲဒီလို စြဲလန္းမွဳမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ဟုိတေလာကမွ သတိထားမိလုိက္ပါတယ္…။
On lineေပၚမွာ ညီမ၀မ္းကြဲေလးက အကယ္ဒမီရသြားတဲ့ အာဒမ္ံရယ္ ဧ၀ရယ္ ဒႆရယ္ၾကည့္ေတာ့ သားလဲ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ျဖစ္လာေရာ…။ ဒီဇာတ္ေလးကေတာ့ အခ်စ္ပါးပါးေလးဆိုျပီး သားကိုျပလုိက္မိတာပါ…။ ဒီဇာတ္ကားမွာ ေျပတီဦးက အတၱၾကီးတဲ့ဇာတ္ေကာင္ပါ…။ သူလုိခ်င္တာတခုကို သူမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းမစာပဲ အတင္းရယူတတ္တဲ့ အျမဲအနိုင္လိုခ်င္တဲ့ ဗီလိန္ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ေပါ့…။ ကိုယ္လဲဇာတ္ထဲေမ်ာသြားတာ သက္မြန္ျမင့္က ေျပတီဦးကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို ့ေျပာလုိ ့ေျပတီဦးရွံဳးတဲ့အခန္းေတြေရာက္ေတာ့ သားမ်က္ရည္ေတြ၀ို္င္းျပီး စိုင္းစိုင္းနဲ ့သက္မြန္ျမင့္ကို ေဒါသေတြထြက္ေနတာ သတိထားမိသြားပါတယ္…။ အားလံုးက ေျပတီဦးမုန္းေနခ်ိန္မွာ သားကေျပတီဦးအရံွဳးကို သနားေနတာ…။ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္ဆို ဇာတ္လမ္းတဲ့စိတ္ေရာက္တဲ့ အေမ သားကို ေလ့လာရပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးရဲ့ ဒီကားထဲက စရိုက္က မေကာင္းဘူးေလသားရဲ့… သူ ့အတၱေၾကာင့္ သူျပန္ခံစားရတာေလ… စသျဖင့္ သားကို ဒီကားရဲ့ေျပတီဦးစရိုက္မလြွမ္းမုိးေအာင္ ရွင္းျပရပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးကို အရမ္းၾကိဳက္လို ့ သူ ့ကို နုိင္ေစခ်င္တာဆိုတဲ့ သားအေျပာက အရွိဳက္ကို ထိသြားပါတယ္…။ သားနဲ ့ရုပ္ရွင္တူတူၾကည့္တုိင္း အပြဲပြဲတုိင္း ဆံုးမလာတဲ့ကိုယ္က ေျပတီဦးနဲ ့မွ အလဲထိုးခံလုိက္ရတာပါ…။ ဘယ္ရမလဲ…။ ဒီကလဲ စာေတြေရးေနသူဆုိေတာ့ ဇာတ္လမ္းထဲကထက္ ပိုဇာတ္နာေအာင္ အတၱၾကီးသူတုိ ့ရဲ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းပံုေတြကို တရစပ္ေျပာျပလုိက္ေတာ့ ေျပတီဦးမွားတယ္လုိ ့ ေနာက္ဆံုးသေဘာေပါက္သြားပါတယ္…။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္ ညီမေလးျဖစ္ျဖစ္ ေျပတီဦးအေၾကာင္း သိပ္မေျပာျဖစ္ေအာင္ သူ ့ရုပ္ရွင္ေတြသိပ္မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ျဖစ္ေတာင္ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ကိုၾကည့္ျပီးမွ ဆက္ၾကည့္ပါေတာ့တယ္…။ ေျပတီဦးေတာ့ အားနာပါရဲ့ေလ…။
မင္းသားျဖစ္ျဖစ္ မင္းသမီးျဖစ္ျဖစ္ အလြန္အက်ြံစြဲလန္းမိတဲ့အခါ သူတို ့သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္ေတြ အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ လြွမ္းမိုးတတ္တာ သဘာ၀ပါပဲ…။ အဲေလာက္မလြွမ္းမိုးဘူးဆိုရင္ေတာင္ မင္းသမီးလိုလွခ်င္လုိ ့ မင္းသမီးေလးလို လုိက္၀တ္တာေလာက္ေတာ့ အနဲဆံုးရွိမေပါ့…။ ကိုယ္တို ့ေခတ္က ထမီ၀တ္တဲ့ေခတ္ လံုလံုျခံဳျခံဳ၀တ္တဲ့ေခတ္မို ့ မင္းသမီးလုိ လုိက္၀တ္တာ အဲေလာက္ၾကီး အႏၱရယ္မရွိေပမယ့္… ဒီဘက္ေခတ္ေတာ့ သမီးမိန္းခေလးေမြးတဲ့ မိဘေတြ အေတာ္သတိထားရမွာပါ…။ ညီမ၀မ္းကြဲေလးနဲ ့ ရုပ္ရွင္အတူၾကည့္တဲ့အခါ ခုေခတ္ျမန္မာမင္းသမီးေတြ ေပါင္ရင္းနားေရာက္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ခပ္ရဲရဲ၀တ္လာတာ သတိထားမိပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ုမို ့ ျမန္မာျပည္မွာလဲ ေဘာင္းဘီတုိေခတ္ေရာက္ေနသလား ထင္ရပါတယ္…။ ထမီ၀တ္ရင္ပဲ ေတာသူလို ့အေျပာခံရမလားလို ့ စိုးရိမ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ပါ…။ ပုိင္ရွင္ရွိတဲ့ေယာက်ၤားကို ျပစ္မွားတဲ့ ကိုရီးယားကားေတြ ၀င္လာေတာ့ သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေရးကို ဖ်က္ဆီးတာဟာ ဘာသာတရားနဲ ့ဆန္ ့က်င္တဲ့ နိမ့္က်တဲ့လုပ္ရပ္လုိ ့ကို မစဥ္းစားနိုင္ေအာင္ Mediaရဲ့လြွမ္းမုိးမွဳကို ခံၾကရတာပါ…။ အသဲကြဲရင္ အရက္ေသာက္တတ္တယ္ဆိုတာ ဟိုးတုန္းက ေယာက်ၤားေလးေတြလုပ္ၾကတဲ့အလုပ္…။ အခုေတာ့ အသဲမကြဲလဲ အရက္ဆုိင္ေပၚတင္ထုိင္ေနတဲ့ ေခတ္ရဲ့သမီးပ်ိဳေလးေတြ ငါးပါးသီလဆိုတာ သတိမွရပါေလစလို ့ တကယ့္ကို ရင္ေလး စိုးရိမ္ပူပန္မိပါတယ္…။ တကယ္ေတာ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းေၾကာင့္ တားမရတဲ့Mediaေၾကာင့္လုိ ့ယိုးမယ္ဖဲြ ့လုိ ့ရေပမယ့္ အုပ္ထိန္းသူမိဘေတြရဲ့ မ်က္ေျခမျပတ္ ျပုျပင္ဆံုးမမွဳကလဲ အေတာ္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ သားနဲ ့ေျပတီဦးက သက္ေသျပလုိက္သလုိပါပဲ…။ အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးေလးေတြ အမ်ားၾကီးေပၚထြန္းပါေစ…။
တန္ခူး
5 May 2013 11:30pm
…
“ ၾကက္သြန္နီပါးပါးလွီးရင္ အသားခုတ္တဲ့ ဒီဓားမၾကီးနဲ ့မလွီးသင့္ဘူး… ဒီဓားေလးဆိုအေတာ္ပဲ… ဓားေရြးခ်ယ္မွဳကလဲ ဟင္းခ်က္ရာမွာ အေတာ္အေရးၾကီးတယ္… ၾကက္သြန္နီကို ခုလို နွစ္ျခမ္းျခမ္း ျပီးေတာ့ ဟုိဘက္လက္ကေလးနဲ ့အသာကိုင္ျပီး ဒီဘက္ကေန အထူအပါးကို ကိုယ္လုိသေလာက္ညီညီလွီးရတယ္… အထူအပါးမညီရင္ အက်က္လဲမညီဘူး… ဘေဘာေပါက္တယ္ေနာ္”
ေဘးလူၾကားရင္ ကြ်န္မအသံက ဟင္းခ်က္တဲ့ တီဗီြအစီအစဥ္တခုခု အတြက္ပဲ ေလ့က်င့္ေနသလိုလို… ဒါမွမဟုတ္ ကိုရီးယားကားေတြ အၾကည့္မ်ားျပီး ဟင္းခ်က္တာေတာင္ ဇာတ္ကားထဲက စတုိင္အတုိင္း လုပ္ေနသလုိလို ထင္ပါလိမ့္မယ္…။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြ တခုမွ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကြ်န္မနဲ ့ အတူေန ကြ်န္မ၀မ္းကြဲညီမေလးကို ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္းသင္ေနတာပါ။ ကြ်န္မနဲ ့ေနတာ နွစ္နွစ္ေလာက္ရွိျပီး စ ေနကတည္းက ယေန ့ထက္ထိ သင္ေနရတုန္းပါ။ တခိ်ဳ ့ဟင္းေတြေတာ့ လက္လြွတ္လို ့ရေပမယ့္ တခါတခါ ေၾကာင္ေၾကာင္ျပီး တလြဲေတြ လုပ္တတ္လြန္းလို ့ အဲဒီလို အေသးစိတ္ကို ေန ့တုိင္းနီးပါး ရွင္းျပရပါတယ္။
ကြ်န္မဦးေလးနဲ ့အေဒၚက သမီးေလးတေယာက္ထဲပါတယ္ဆို ဖူးဖူးမွဳတ္ထားေတာ့ မီးဖုိေခ်ာင္ဆိုတာ အေဖနဲ ့အေမေနရာလုိ ့ သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္မညီမ ခုမွ ဘြဲ ့လြန္သင္တန္းပဲ တက္ေနသလုိလို အေတာ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ သင္ယူရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေတြးေလးနဲ ့မ်ား လုပ္တတ္မလားလို ့ လြွတ္ထားေပးၾကည့္ အေသအခ်ာကို လြဲေတာ့တာပါပဲ။ လဲြလြန္းလို ့ အေမေပးတဲ့ နာမည္လွလွေလးကေန “ထံုဇင္” လို ့ေျပာင္းရမလုိပါ။ သူလြဲတဲ့ အလြဲေလးေတြ နဲနဲေျပာရရင္ေတာ့….
လြဲလြဲေလး(၁)
ထံုဇင္ >> “မမ… မေန ့က ၀ယ္လာတဲ့ ေပါက္စီၾကီးက ေရခဲေသတၱာထဲ ဘာလုပ္မလုို ့ထည့္ထားတာလဲ”
ကြ်န္မ >> “မေန ့က ဘာေပါက္စီမွ မ၀ယ္ခဲ့ပါလားဟယ္”
ထံုဇင္ >> “ဒီမယ္ေလ ဒါၾကီးေျပာတာ”
သူ ့လက္ထဲက ေပါက္စီဆိုတာ ၾကည့္မိေတာ့ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္မိပါတယ္…။ ပင္နင္းဆိုးလားမွာ ႏြားနို ့ခဲေတြ ့လို ့ ခ်က္စားရေအာင္ ၀ယ္လာခဲ့တာ အညာသူထံုဇင္လက္ထဲေရာက္မွ ႏြားနို ့ခဲက ေပါက္စီဘ၀ေျပာင္းေတာ့တာပါပဲ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၂)
ထံုဇင္ >> “မမ၀ယ္လာတဲ့ ဒန္ ့ဒလြန္သီးၾကီးက ရင့္လုိက္တာ ဘယ္လိုမွ သင္လုိ ့မရဘူး”
ကြ်န္မ >> “ဟုတ္လုိ ့လား… ေသေသခ်ာခ်ာ မရင့္တာေလးေတြ ေရြး၀ယ္လာတာပါ”
ထံုဇင္ >> “ဒီမယ္ေလ… ခ်ိဳးလို ့မွမရတာ… ၾကည့္ပါဦး”
ဒန္ ့သလြန္သီးကို အခြံမျခစ္ ဓားမသံုးပဲ ကန္စြန္းရြက္သင္သလုိ ခ်ိဳးျပီး ကြ်န္မကို ရင့္တာၾကီး ၀ယ္လာရလားလုိ ့ အျပစ္တင္ေနတဲ့ ညီမကို ၾကည့္ျပီး မျပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကဲြ ရယ္မိပါေတာ့တယ္။
**********************
လြဲလြဲေလး (၃)
ကြ်န္မ >> “အိုး… ဘယ္လုိျဖစ္လုိ ့ ဒီဗူးၾကီးက ေရခဲေသတၱာထဲေရာက္ေနတာလဲ”
ထံုဇင္ >> “မေန ့က မမအမ်ိဴးသား၀ယ္လာတဲ့ အေအးဗူးေလ… ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ”
လက္ေဆးဆပ္ျပာကို လိေမၼာ္ေရာင္ ၀ယ္လာသည့္ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသားကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား… ဆပ္ျပာရည္နဲ ့အေအး မကြဲျပားသည့္ ညီမကုိပဲ အျပစ္တင္ရမလား… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေဖာက္ရေသးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မိပါေသးတယ္။
**********************
လြဲလြဲေလး (၄)
ကြ်န္မ >> “ဒီေန ့ၾကက္ျမစ္ၾကက္သဲဟင္းခ်က္မယ္… မခ်က္ခင္ အုိင္ဒီယာေလးရေအာင္ ေမးပါရေစဦး.. အသဲနဲ ့အျမစ္ ဘယ္ဟာက ပိုမာသလဲ”
ကြ်န္မက ၾကက္ျမစ္ၾကက္သဲခ်က္ရင္ အျမစ္ေလးကို အရင္ေပ်ာ့ေအာင္ ျပဳတ္ျပီးမွ အသဲနဲ ့အတူေရာခ်က္တာပါ။ ဒါမွအက်က္ေလးညီေအာင္လုိ ့ပါ။ အသဲေနာက္မွထည့္ရင္ သိပ္မေမြွးဘူးထင္လုိ ့။ အဲဒါရွင္းျပဖို ့ညီမကို အေပၚကလုိ ေမးခြန္းထုတ္တာပါ။
ထံုဇင္ >> “အသဲမာတယ္”
ကြ်န္မ >> “ဘယ္လုိ… ၀တၳဳထဲသီခ်င္းထဲက စာသားလား… အသဲနဲ ့အျမစ္နဲ ့မကြဲတာလားဟယ္”
တကယ္ေတာ့ အသဲကို အျမစ္လုိ ့မွတ္… အျမစ္ကို အသဲလုိ ့မွတ္… လြဲခ်င္တိုင္းလြဲေနတာမို ့ အဲဒီလို အေျဖလဲြေလးကို ကြ်န္မၾကားတာပါ။
**********************
ဒါက မီးဖိုေခ်ာင္နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အလြဲဥပမာပါ…။ ယေန ့ထက္ထိ အသီးအရြက္နာမည္ေတြ အေပါက္မတည့္ေသးသလို ငါးေျခာက္ေတြလဲ ေရာေႏွာေနတုန္းပါ။ ငါးရံ့ေျခာက္ေလး ထုတ္ခဲ့ပါဆို ငါးပုတ္ေျခာက္ထုတ္လာတတ္ျပီး အာျဗဲေျခာက္ဆို ငါးနီတူးယူလာတုန္းပါ။ ဒီပို ့စ္မွာ တင္ထားတဲ့ ပံုေလးကေတာ့ အိမ္မွာရွိတဲ့ အသီးအရြက္နဲ ့ အသားစာရင္းကို သူျပဳစုထားတာပါ။ မွင္နီေလးေတြ ၀ိုင္းထားတာကေတာ့ လြဲေနတာေတြေပါ့။ တို ့စားတဲ့ ခရမ္းကေစာ့သီးက ခရမ္းေဆာ့သီးဆိုတဲ့ နာမည္အသစ္ေပးခံရသို ခ၀ဲသီးကို သပြတ္သီးဘ၀ေျပာင္းလုိက္တာလဲ သူပါပဲ။ စားေတာ္ပဲျပဳတ္ကို ပဲျပဳတ္ျဖဴလို ့ေခၚတာ သူတေယာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ရဲ့ေနာ္။ မီးဖိုေခ်ာင္တင္မက တျခားေနရာေတြမွာလဲ ထိုနည္းတူလြဲတတ္ပါေသးတယ္။
လြဲလြဲေလး (၅)
သားေနမေကာင္းတာ ေဆးတုိက္ဖို ့ေဆးေတြကို သူ ့ကိုေျပာျပထားျပီးသားပါ။ ေဆးတမိ်ဳးက တေန ့၂ၾကိမ္၊ က်န္တဲ့ေဆးေတြက တေန ့၃ၾကိမ္။ ခုေန ့လည္ေဆးကို တေန ့၂ၾကိမ္ေဆးပါတုိက္မယ္လုပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မေမးရပါျပီ။
ကြ်န္မ >> “အဲဒီေဆးက တေန ့၂ၾကိမ္ေလ… ဘာလို ့ေန ့လည္ၾကီးတိုက္ေနတာလဲ”
ထံုဇင္ >> “ဟုတ္တယ္ေလ မမရဲ့… တေန ့၂ၾကိမ္ဆိုေတာ့ မနက္တၾကိမ္ ေန ့လည္တၾကိမ္တုိက္… ညက်တိုက္စရာမလုိေတာ့ဘူးေပါ့”
သူ ့အေျဖေၾကာင့္ ဘာစကားမွျပန္မေျပာနုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ အေတြးေတြလဲြခ်က္ကေတာ့ ကမ္းကုန္ပါပဲ။ မနက္ကို တျပိဳင္တည္း ၂ၾကိမ္ မတိုက္တာပဲ ေတာ္ရဲ့လို ့ ေျပာရမလိုပါပဲ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၆)
ထံုဇင္ >> “မမ ဟိုဘက္အိမ္က အကူမိန္းမၾကီး သူတို ့အိမ္ထဲ ေယာက်ၤားၾကီးတေယာက္ ၀င္လာလို ့ ျပူတင္းေပါက္ေန ဒီဘက္ခုန္တာ ကံေကာင္းလို ့ျပဳတ္မက်တယ္… ေျခေထာက္ေတြ ဒဏ္ရာေတြ ရကုန္တာ”
အဲဒီလို သဲထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းၾကားလိုက္ရေတာ့ ကြ်န္မအေတာ္ပူသြားရပါတယ္။ ဘယ္နွယ့္ အိမ္ထဲသူစိမ္းေယာက်ၤား၀င္ရသတဲ့လား။ ကြ်န္မပူသြားရတာ သူ ့အတြက္ပါ။ သူကရိုးရိုးနံုနံုနဲ ့ဟိုဘက္အိမ္လူ၀င္သလုိ ကိုယ့္အိမ္မ်ား၀င္ရင္ေတာ့ ဒုကၡေပါ့။
ကြ်န္မ >> “ဟုတ္လုိ ့လားဟယ္… သူေျပာတာေရာ ေသခ်ာနားလည္လုိ ့လား”
ထံုဇင္ >> “ေအာ္…ဟုတ္ပါတယ္ဆို… အိမ္ေရွ ့အိမ္က အန္တီၾကီးကိုေျပာေနတာ”
ကြ်န္မလဲ စိတ္ပူျပီး အိမ္ေရွ ့အိမ္က အန္တီကို ေမးမိေတာ့ ဇာတ္လမ္းအမွန္က တမ်ိဳးပါ။ အိမ္ေဘးအိမ္က ဖီလစ္ပုိင္မိန္းမက ကေလးကို တံခါးပိတ္ထားခဲ့ျပီး ေအာက္မွ သူ ့ဖဦးထုတ္အေဖာ္ေတြနဲ ့ ေပ်ာ္ပဲြစားေနတုန္း aircon maintenance လုပ္ဖုိ ့ သူ ့အိမ္ရွင္ခိ်န္းထားတဲ့သူက ေရာက္လာတာပါ။ အိမ္တံခါးက ပိတ္ထားေတာ့ အိမ္ရွင္လွမ္းဖုန္းဆက္ အိမ္ရွင္က ဖီလစ္ပိုင္မကိုဆက္ သူက အေျပးျပန္လာ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေသာ့ၾကီး အိမ္ထဲထည့္ျပီး ေသာ့ခတ္မိေနလုိ ့ ျပဴတင္းေပါက္က ေက်ာ္ဖြင့္ရတာပါ။ ကဲ… ဖီလစ္ပိုင္မက အိမ္ေရွ ့က ကုလားလူမ်ိဳးအန္တီကို အဂၤလိပ္လုိေျပာတာကို ကြ်န္မတို ့ျမန္မာမေလးထံုဇင္က ျမန္မာမွဳျပဳလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္နီးစပ္သလဲေနာ္…
**********************
လြဲလြဲေလး (ရ)
ထံုဇင္ >> “မမေျပာေတာ့ Lake Side နဲ ့ Bukit Batok ” ၾကားထဲ ရထား ၃မွတ္တိုင္ဆို… ခုတကယ္သြားေတာ့ တမွတ္တိုင္တိုးလာတယ္”
ကြ်န္မ >> “ဟဲ့… ရထားဘူတာက ဘယ္နွယ့္ေနရင္းထိုင္ရင္း တမွတ္တိုင္တိုးပါ့မလဲ… ၃မွတ္တုိ္င္ပါ”
သားေက်ာင္းက ေရကူးသင္တန္းရွိတဲ့ေနရာကို သြားခိုင္းရာမွ ကြ်န္မရဲ့လမ္းညြန္မွဳကို ေဒၚထံုဇင္တို ့ complaint တက္ေနပါျပီ။ ဘယ္လိုေရေရ ၃မွတ္တုိင္ပဲမို ့ သူ ့ဘယ္လိုမ်ားေရဘာလိမ့္လို ့ စိတ္၀င္တစားေမးၾကည့္ေတာ့…
ထံုဇင္ >> ”မမတြက္ၾကည့္ေလ… lake side က Chinese garden ၁မွတ္တိုင္… Chinese gardenကေန Jurong East ၁ မွတ္တိုင္… Jurong East အစိမ္းလုိင္းက အနီလိုင္း ၁ မွတ္တိုင္…”
ဘာေၾကာင့္ တဘူတာပိုလဲ သိလုိက္ရပါျပီ။ ဒီေလာက္ေျမပံုဆြဲရွင္းျပလိုက္ရက္နဲ ့ Jurong East အစိမ္းနဲ ့အနီေလး ကူးလိုက္တာကို တမွတ္တိုင္စာတြက္ပလုိက္တာေလ။
**********************
လြဲလြဲေလး (၈)
ကြ်န္မ >> “ၾကာလုိက္တာဟယ္… ဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲလုိ ့”
သားက်ဴရွင္သြားပို ့ျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ ့ျပန္မေရာက္ေတာ့ စိတ္ပူလုိက္ရတာ…။ ဖုန္းဆက္တာလဲမၾကား။ ကြ်န္မေမးတာကို ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနတာၾကည့္ရင္း တခုခုလြဲျပီဆုိတာ စိတ္ထဲက သိလိုက္ပါတယ္။
ထံုဇင္ >> “Boonlay Interchange မွာ ဘတ္စ္ကားစီးတာ လမ္းေၾကာင္းမွား စီမိလို ့”
ကြ်န္မ >> “လမ္းေၾကာင္းမွားလဲ လမ္းေၾကာင္းျပန္ေျပာင္းလုိ ့ရတာပဲ”
ထံုဇင္ >> “မဟုတ္ဘူးေလ… လမ္းေၾကာင္းမွားတာ ကားေပၚေရာက္ျပီး တျခားလမ္းထဲေကြ ့သြားမွ သတိထားမိတယ္… နံပါတ္မၾကည့္ပဲ လိုက္စီးသြားတာ… ဟဲဟဲ…”
ကြ်န္မ >> “အိုး.. ျဖစ္ရမယ္… အဲဒါအိမ္ကို ဘယ္လုိျပန္လာလဲ”
ထံုဇင္ >> “လမ္းေလ်ွာက္လာတာေလ”
လမ္းေလွ်ာက္တာမလြဲတာကိုပဲ ေတာ္ေသးရဲ့လို ့ဆိုရမလိုပါပဲ။
**********************
ကြ်န္မနဲ ့မေနခင္က ျမန္မာျပည္က စတိုးဆိုင္တခုမွ ေငြကိုင္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ စတုိးဆိုင္က အိမ္နဲ ့ဘတ္စကား ၂မွတ္တိုင္ေလာက္ပဲ ေ၀းတာမို ့ သူ ့အကိုက စက္ဘီးနဲ ့အျမဲလုိက္ပုိ ့ပါတယ္။ တရက္သားမွာ သူ ့အကို မအားတာနဲ ့ဘတ္စ္ကားနဲ ့သြားမယ္ဆို ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားတစီးလာတာနဲ ့ တက္စီးသြားတာ သူ ့စတုိးဆုိင္ေက်ာ္မွ သတိထားမိပါတယ္။ ကားေမာင္းတဲ့ အဖုိးၾကီးက သမီး၀န္ထမ္းအသစ္လားလုိ ့ေမးမွ သူစီးသြားတာ လုိင္းကားမဟုတ္ပဲ ရံုးဖယ္ရီၾကီးျဖစ္ေနပါသတဲ့။
တကယ္ေတာ့ လြဲတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြသာ ထိုင္ေရးရရင္ လံုးခ်င္းတအုပ္ထြက္နုိင္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္လြဲသလဲဆို မလဲြတဲ့ေန ့မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေလးထဲကအတုိင္း လြဲလဲြေလးပဲေကာင္းပါတယ္ဆုိတာ သူ ့အတြက္မ်ား စပ္ထားသလား ထင္ရပါတယ္။ ဆရာမင္းလူသာ သူနဲ ့ေနရရင္ လွထံုလို ဇာတ္ေကာင္တေယာက္ေတြ ့ပဟဆို ကုန္ၾကမ္းေတြ မနဲမေနာရမွာ အမွန္ပဲ။ စိတ္ထားေလးကျဖဴစင္ျပီး သေဘာေလးေကာင္းတာမို ့ မိန္းခေလးလဲျဖစ္ေနေတာ့ အလြဲၾကီးေတြ မလြဲရေအာင္ အလြဲေသးေလးေတြက တဆင့္ သင္ခန္းစာယူတတ္ေအာင္ သင္ေပးရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ အိမ္မွာေတာ့ တေန ့တေန ့အလဲြေတြ ထပ္မလြဲရေအာင္ ကြ်န္မက သင္လုိက္ ထံုဇင္က လြဲျပီးရင္းလဲြလုိက္နဲ ့ ဆူညံျမိဳင္ဆုိင္လုိ ့ေနပါေတာ့တယ္။
တန္ခူး
6:50pm 5-Apr-2013
စာမေရးတာ အေတာ္ၾကာတဲ့ ဒီဘေလာ့ဂါအန္တီၾကီး စာျပန္ေရးေတာ့လဲ လူရုိက္ခ်င္စရာေခါင္းစဥ္နဲ ့ဆိုျပီး မဖတ္ပဲနဲ ့ေတာ့ ထြက္မသြားပါနဲ ့ေနာ္…။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္တယ္လို ့ ဘ၀င္ေလဟပ္ျပီးေရးထာမဟုတ္မွန္း စာဆံုးရင္သိမွာပါ...။
ဒီပုိ ့စ္ေလးေရးျဖစ္ျခင္းေအာင္ အဓိကလွံဳေဆာ္သူက ခုတေလာ အင္တာနက္ေပၚ… ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚ… ဂ်ာနယ္ေတြေပၚမွာ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိွဳင္ထက္ေတာင္ ေရပန္းစားေနတဲ့ ကိုစိုးသူပဲေပါ့…။ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အမၾကီးေတြ ညီမေလးေတြ သဲသဲလွဳပ္ခဲ့တဲ့မင္းသား…။ ကိုယ္မပါဘူးလုိ ့မေျပာပါဘူး…။ ရုပ္ရွင္မရုိက္ခင္ ရုပ္ရွင္ရုိက္ေတာ့မယ့္ ေဆးေက်ာင္းသားဆို သူငယ္ခ်င္းက သူ ့အမဆီက တဆင့္ ဓာတ္ပံုေလးယူလာကတည္းက စလို ့ ေရွ ့ကို၀ဲ၀ဲေလးက်ေနတဲ့ ဆံပင္ေလးနဲ ့နွဳတ္ခမ္းေလးေစ့ျပံဳးေနပံုေလးေတြ ့ျပီး ဆယ္ေက်ာ္သက္တုိ ့သဘာ၀ ရင္ခုန္လွဳပ္ရွားခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္…။ ဘယ္ေလာက္ ရူးသြပ္ခဲ့သလဲဆို ေအာ္တိုစာအုပ္ေတာင္ စိုးသူမ်က္နွာဖံုးနဲ ့ဖံုးျပီး ကိုယ့္နာမည့္ကို ခပ္တည္တည္နဲ ့ ေနာက္ကစိုးသူတပ္ျပီးေျပာင္းပစ္လုိက္တာ… ေအာ္တိုေရးေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်က္စိလည္သြားတယ္… ဘယ္သူၾကီးလဲေပါ့…။ ေက်ာင္းေရွ ့မွာ ပလတ္စတစ္ေလးခင္း ပံုေရာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသားပံုေတြထဲမွာ စိုးသူပံုသိပ္မပါရင္ ေရာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးကို ရန္စြာတတ္တာလဲ ကိုယ္ပါပဲ။ ျပီးရင္ အေဖမသိေအာင္ လြယ္အိတ္အထဲက ဇစ္အိတ္ေလးထဲဖြက္ ခိုးခုိးၾကည့္ရတာအေမာပါ။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီရူးသြပ္မွဳေတြက ပထမဆံုးၾကည့္မိတဲ့ စိုးသူရုပ္ရွင္ကားမွာ အကုန္ရပ္တန္ ့ကုန္တာလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အံ့ၾသမိပါရဲ့။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ စိတ္မတည္ျငိမ္ပံုမ်ားေျပာပါတယ္…။ ပထမၾကည့္ျဖစ္တဲ့ကားက ၾကည္မင္းနဲ ့သုန္သုန္။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး မင္းသားတုိ ့ ပထမေလးငါးကားဆို ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မို ့ ထင္ပါရဲ့။ အဲဒီကားလဲၾကည့္ျပီးေရာ ဆြဲေဆာင္မွဳသိပ္မရွိလွဘူးဆို ရင္ခုန္သံေတြ ရပ္သြားခဲ့တာ။ ခ်စ္ၾကိဳးေလးနွစ္မွ်င္က စကားမပီတပီနဲ ့ေက်ာ္သူ ့မွေက်ာ္သူျဖစ္သြားခဲ့တာ..။ အင္း… အေျပာင္းအလဲျမန္ပံုေျပာပါတယ္…။
ကိုယ္ရူးသြပ္တာကို ေျပာေနတာနဲ ့ ပို ့စ္လဲ အေတာ္ရွည္လွျပီ။ အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကိုစိုးသူရဲ့ နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္ျခင္းပါ။ အသက္ ၄၇လို ့ ဘယ္လိုမွ ေျပာမရေအာင္ နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္တဲ့ ကြ်န္မတုိ ့ေခတ္ကမင္းသားက ခုေခတ္ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးေတြ နွလံုးသားကို ဆြဲေဆာင္နိုင္ဆဲဆိုတာ အံ့ၾသစရာ မေကာင္းဘူးလား။ ဒါက ကြ်န္မက ခုေလာေလာဆယ္ ကိုရီးယားမင္းသားေတြထက္ ေဟာ့ေနတဲ့ ကိုစိုးသူကို အေကာင္းဆံုးဥပမာေပးလုိက္တာပါ။ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က ပုဇြန္စိတ္ကေလး ဘယ္လိုငယ္ငယ္ ပင္လယ္ကူူးခဲ့တဲ့ ေမဆိြဆို အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္လုိ ့ ဘုရားစူးေျပာေတာင္ ယံုနုိင္စရာမရွိေအာင္ နုပ်ိဳလြန္းလွပါတယ္။ မ်က္နွာဆံပင္ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ အကုန္ကို လွေနတုန္းပါ…။ ခုတေလာ အနုပညာေလာကက ေပ်ာက္ေနတဲ့ တင့္တင့္ထြန္းဆိုလဲ မ်က္နွာမွာေတာင္ ဘာအေရးအေၾကာင္းမွ မထင္ေအာင္ အသားအေရကအစ စိုေျပလွပေနဆဲ။ ကိုကုိေရ သိပ္ခ်စ္တယ္… အစဲြၾကီးစြဲမိျပီရွင္ဆိုတဲ့ ေဟမာ့ မ်က္၀န္းအၾကည့္ေလးေတြကလဲ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က တီဗီြဖန္သားေပၚမွာျမင္ရတာနဲ ့ ခုထိထပ္တူ ဆြဲေဆာင္နိုင္တုန္း။ Good Morning မေကသီဆိုတဲ့ နွဳတ္ခမ္းေလးတြန္ ျပံဳးတတ္တဲ့ ရဲေအာင္ဆို ခုထိ မင္းသမီးငယ္ေလးေတြနဲ ့တြဲလို ့ရတုန္းေလ။
ဒါက ကြ်န္မတို ့ေခတ္က ျမန္မာနုိင္ငံက မင္းသားမင္းသမီးေတြရဲ့ နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္မွဳပါ။ ေဟာလီ၀ုဒ္လဲ အမ်ားသားေနာ္။ ခုေလးတင္ ေလာေလာလတ္လတ္ သူ ့ဇာတ္ကားအသစ္ေလးရံုတင္ေနတဲ့ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြရဲ့ အခန္းထဲမွာ သူ ့wallsheetေတြနဲ ့ေနရာယူတတ္တဲ့ Tom Cruise က အသက္ ၅၁နွစ္ဆိုတာ ယံုနုိင္စရာေတာင္မရွိပါဘူး။ ခုထိ ေဟာလီ၀ုဒ္က မင္းသမီးေတြ သဲသဲလွဳပ္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္စရာအျပံဳးေလးနဲ ့မင္းသားBrad Pittကလဲ အသက္၅၀ဆိုပဲ။ ေဟာလီ၀ုဒ္မွာ ေနာက္ဆံုးေဟာ့ေနတဲ့သတင္းပိုင္ရွင္ ကေလးသံုးမြွာပူးကိုယ္၀န္ေဆာင္ထားတဲ့ Jennifer Lopezကလဲ အသက္ ၄၄ပါ။ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က အရမ္းေရပန္းစားတဲ့ Pretty Woman မင္းသမီး Julia Roberts ဆို အသက္ ၄၆လုိ ့မထင္ရေအာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတုန္းပါ။
ဘာရယ္လုိ ့ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…။ ကိုယ့္ေခတ္ကနာမည္ၾကီးေတြရဲ့ နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္ျခင္းေတြကို ၾကည့္ျပီး မ်ားလားတဲ့ဆံပင္ျဖဴေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္… ျဖဴသီ့သီခ်င္းထဲကလုိ ပိုလာတဲ့အသားေတြကို ဥေပကၡာျပဳရင္း တို ့လဲေလ အဲဒီေခတ္ကလို ့ေျဖသိမ့္ေတြးေတြးရင္း ေနာက္သံုးရက္ၾကာရင္ တစ္ေပါင္းရေတာ့မယ့္ သိပ္မလွေတာ့တဲ့ အသက္ကို တမင္ေမ့ဖို ့ကို ဒီပို ့စ္ကို ေရးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္…။ သည္းခံဖတ္ေပးသူမ်ားအားလံုးေက်းဇူူးပါ။
စာေရးပါစာေရးပါလုိ ့တုိက္တြန္းၾကတဲ့ တို ့နဲ ့ေခတ္တူ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းတို ့အတြက္အမွတ္တရ။
တန္ခူး
11:45pm 3-Apr-2013
span>