ကြ်န္မတို ့ရဲ့ ဘေလာ့ဂါေမေမအဖြဲ ့ထဲကို ညီမေလးခြန္ျမလိွ ုင္အဖဲြ ့၀င္ျဖစ္ျပီး ေနာက္မွာ ညီမေလးနုစံက ပူပူေႏြးေႏြး အဖြဲ ့၀င္ေလး ျဖစ္သြားေၾကာင္းကို နွစ္သစ္မွာ ေကာင္းသတင္းေလး ေ၀မွ်ပါေစ…။ 17-Jan-2010 တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ၄၈ မိနစ္မွာ သမီးေလးကုိ သဘာ၀အတုိင္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေမြးဖြားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ သမီးေလးက ၃.၁ ကီလုိဂရမ္ရွိျပီး အရပ္က ၅၀.၅ စင္တီမီတာ ရွိပါတယ္တဲ့။ မိခင္ေရာ သမီးေလးပါ က်န္းမာပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးပါရေစ။
ဒီကေရွ ့ေလ်ွာက္ သမီးေလးအေၾကာင္းေတြ ပို ့စ္အသစ္အျဖစ္ေတြ ့ရေတာ့မွာပါ။
ခ်စ္တဲ့ညီမေလးနုနဲ ့ ခ်စ္စရာသမီးေလးတို ့စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစ။
ခ်စ္စရာသမီးေလးကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့နွစ္သစ္ေလးက နုအတြက္ အရမ္းကို လွပျပည့္စံုသြားျပီေနာ္….။
ခ်စ္တဲ့အမ
တန္ခူး
19-Jan-2010 12:32pm
Tuesday, January 19, 2010
Monday, January 11, 2010
ထမင္းၾကမ္း ယပ္ခတ္မစားတတ္သူမ်ား
ကြ်န္မတို ့အိမ္ေဘးမွာ လမ္းမဘက္ကို သြားလို ့ရတဲ့ ျဖတ္လမ္းေလး တခုရွိတယ္။ ကြ်န္မတို ့အိမ္ေဘးက ဦးေလးၾကီးက မနက္ဆို အဲဒီလမ္းကေလးက အမိွ ုက္ေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တံျမက္လွည္း၊ ျပီးေတာ့ အမိွ ုက္ေတြ မီးရွိ ု့… သူမ်ားရွင္းျပီးသြားရင္ ျဖတ္လမ္းေလးက ရွင္းသန္ ့ျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္စရာ။ သူက ဘယ္သူ ့ကိုမွလဲ အေဖာ္လုပ္မေနဘူး… သူနိုင္သေလာက္ရွင္းတယ္… ဘယ္သူ ့မွလဲ အဲဒီလမ္းကို သူရွင္းထားတာပါဆို ဂုဏ္ေဖာ္ျပီး မေျပာေနတတ္ဘူး။ သူရွင္းတဲ့အခ်ိန္က မနက္ေစာေစာမို ့ တခ်ိဳ ့ဆို သူရွင္းလို ့ရွင္းမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကြ်န္မတုိ ့အိမ္က ကပ္လ်က္ဆိုေတာ့ သူရွင္းတာေတြ ့တိုင္း သူ ့ကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ကြ်န္မအေဖနဲ ့အေမက သူတို ့အားရင္ အားသလို သူနဲ ့၀ိုင္းကူရွင္းေပးတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ ့အသက္က ၇၀ ေက်ာ္ ၈၀ နားနီးေနပါျပီ။ သူ ့ ဘာသာ အိမ္မွာ ေနတတ္သလို ေနေနရင္လဲ ျဖစ္ပါလ်က္နဲ ့ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေပးေနတာပါ။ မနက္ေစာေစာမွာ သူယူလိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ေလးက သူ ့အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ၾကည္နူးစရာေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ ဒါေပမယ့္ေလ… တခ်ိဳ ့လူေတြက အခက္သားလား။ ဦးေလးၾကီး ပုိက္ဆံတျပားမွ မရပဲ ေစတနာသက္သက္နဲ ့ ရွင္းေပးတာကို ဟိုလိုျဖစ္သေလး… ဒီလုိျဖစ္သေလး ေ၀ဖန္ၾကေသးတယ္။ တခါတေလ ေနထိုင္မေကာင္းလို ့ ကြ်န္မအေဖနဲ ့အေမကလဲ အလုပ္မ်ားေနလုိ ့ အမိွ ုက္ကေလးမ်ားရွ ုပ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ့ရင္ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္တဲ့ ဦးေလးၾကီးကပဲ တာ၀န္မေက်သလို ျမည္တြန္ေတာက္တီး တတ္ေသးတယ္။ အမိွ ုက္ပံုေလးသိပ္မရွိလုိ ့ ေနာက္ေန ့မွ ေပါင္းမီးရွိ ု့ဖို ့ထားတာမ်ားေတြ ့ရင္ လမ္းေဘးမွာ ဘယ္သူက အမိွ ုက္ပံုသြားလဲဆို ေ၀ဖန္ရံွ ့ခ်တတ္ေသးတယ္။ မခက္လား… ကိုယ္ေတာင္မွ မလုပ္နုိင္တဲ့အလုပ္ကို သူ ့ဘာသာ ေနေနရင္လဲ ရပါလ်က္ အပင္ပန္းခံ လုပ္ေနသူကို အားေပးခ်ီးေျမွာက္စကား မဆိုတဲ့ အျပင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ပစ္လုိက္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရုပ္ဆိုးလိုက္တဲ့ အျဖစ္လဲေနာ္။
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီဦးေလးၾကီးနဲ ့ အေျခခံအားျဖင့္တူတဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကို စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုိတေလာက စာေပေဟာေျပာပဲြသြားေတာ့ ေစတနာရွင္ စာေရးဆရာၾကီး ၃ေယာက္ေပးတဲ့ ေစတနာေတြ တေပြ ့တပိုက္နဲ ့ ျပန္လာရတာ ၁၅ေဒၚလာထဲ ေပးရတာေတာင္ အားနာမိတယ္။ အထူးသျဖင့္…. ဆရာေန၀င္းျမင့္။ ဆရာက အနာနဲ ့ေဆး တန္းတည့္ေအာင္ေပးတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးတေယာက္လုိပါပဲ။ ရုပ္၀တၳဳေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနၾကတဲ့ တခါသံုးလူေနမွ ုစံနစ္တဲ့။ အက်ိဳးရွိလြန္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေရြးျခယ္မွ ုနဲ ့အကြက္စိ ေထာင့္စိေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာရဲ့ ေစတနာ။ ကြ်န္မက ဆရာကို တိတ္တိတ္ကေလး နာမည္ေပးထားတာက ျမန္မာdictionaryၾကီးလုိ ့ပါ။ ၾကြယ္၀လုိက္တဲ့ ျမန္မာေ၀ါဟာရ၊ ခ်မ္းသာလိုက္တဲ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွ ု၊ ေပါမ်ားလိုက္တဲ့ ျမန္မာပီသမွ ု… ေရွးကဆရာ၊ဆရာမေတြ စာကိုမက စိတ္ကိုပါသင္သတဲ့။ ဆရာက ေတြ ့ေနျမင္ေနတဲ့ လူမွ ုေရးစနစ္ထဲက အမိွ ုက္ေတြကို ရွင္းေပးခ်င္တဲ ့ေစတနာရွင္။ စိတ္ထဲက ဆရာ့ကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို ့ ထပ္ခါထပ္ခါ ရွိခုိးမိေနတဲ့ အထိပါ။
ထမင္းၾကမ္းေလးပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ယပ္ခတ္စားပါရေစတဲ့။ မၾကာခဏၾကားရတဲ့ စကားပါ။ ေအးေအးလူလူေလးပဲ ေနခ်င္တယ္ေပါ့။ တခ်ိဳ ့ေစတနာရွင္ေတြ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပုိးသူေတြကေတာ့ ကိုယ္က ထမင္းၾကမ္းကို ယပ္ခတ္စားေနတဲ့အခါ ယပ္ခတ္စားဖို ့ ထမင္းၾကမ္းေလးေတာင္ မရွိတ့ဲသူေတြအတြက္ေတြးျပီး သူတို ့စားမယ့္ ထမင္းၾကမ္းကို ေ၀ငွၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျမင့္ျမတ္လိုက္တဲ့ ေစတနာေတြလဲေနာ္။ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာျပရရင္ေတာ့ ကြ်န္မၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းသားကိုေက်ာ္သူပါ။ သူ ့အေျခအေန၊ သူ ့ဘ၀က ထမင္းၾကမ္းေလး ယပ္ခတ္စားေနနိုင္ပါလ်က္ ထမင္းၾကမ္းမွ မရွိသူေတြအတြက္ သူ ့ဘ၀၊ သူ ့အခ်ိန္ေတြပံုအပ္ျပီး ေပးဆပ္ေနသူ။
တဦးခ်င္းဆီမွာ သူ ့အေျခအေနနဲ ့သူ ေပးဆပ္နိုင္တဲ့ ပမာဏက မတူၾကေပမယ့္ သူတို ့နွလံုးသားထဲက ေစတနာေတြကို အရင္းခံၾကတာပါ။ တခ်ိဳ ့က အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဘ၀ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းကို ေပးဆပ္ၾကသလို၊ တခ်ိဳ ့က ဘ၀တပိုင္းကိုေပးဆပ္ၾကတယ္… တခ်ိဳ ့ကေတာ့ တဘ၀လံုး ပံုေအာေပးဆပ္ၾကသူေတြပါ။ သူတို ့ရဲ့ ေပးဆပ္နိုင္မွ ုေၾကာင့္ တစံုတေယာက္ကို စိတ္ဓါတ္ခြန္အားအရျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဒုကၡတြင္းမွ ကယ္ယူလိုက္နုိင္သည္ျဖစ္ေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နွလံုးသားေအာက္ေျခက ထုထည္ၾကီးမားလြန္းတဲ့ ေစတနာကို အရင္းခံေနတာမို ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ ထမင္းၾကမ္းယပ္ခတ္မစားတတ္္သူေတြကို ကြ်န္မ ဒီပုိ ့စ္ေလးနဲ ့ဦးညြွတ္လိုက္ပါတယ္။
(ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ အိမ္ေဘးက ဦးေလးၾကီးအတြက္ အမွတ္တရ…)
တန္ခူး
11:55pm 10-Jan-2010
ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီဦးေလးၾကီးနဲ ့ အေျခခံအားျဖင့္တူတဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကို စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုိတေလာက စာေပေဟာေျပာပဲြသြားေတာ့ ေစတနာရွင္ စာေရးဆရာၾကီး ၃ေယာက္ေပးတဲ့ ေစတနာေတြ တေပြ ့တပိုက္နဲ ့ ျပန္လာရတာ ၁၅ေဒၚလာထဲ ေပးရတာေတာင္ အားနာမိတယ္။ အထူးသျဖင့္…. ဆရာေန၀င္းျမင့္။ ဆရာက အနာနဲ ့ေဆး တန္းတည့္ေအာင္ေပးတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးတေယာက္လုိပါပဲ။ ရုပ္၀တၳဳေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနၾကတဲ့ တခါသံုးလူေနမွ ုစံနစ္တဲ့။ အက်ိဳးရွိလြန္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေရြးျခယ္မွ ုနဲ ့အကြက္စိ ေထာင့္စိေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာရဲ့ ေစတနာ။ ကြ်န္မက ဆရာကို တိတ္တိတ္ကေလး နာမည္ေပးထားတာက ျမန္မာdictionaryၾကီးလုိ ့ပါ။ ၾကြယ္၀လုိက္တဲ့ ျမန္မာေ၀ါဟာရ၊ ခ်မ္းသာလိုက္တဲ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွ ု၊ ေပါမ်ားလိုက္တဲ့ ျမန္မာပီသမွ ု… ေရွးကဆရာ၊ဆရာမေတြ စာကိုမက စိတ္ကိုပါသင္သတဲ့။ ဆရာက ေတြ ့ေနျမင္ေနတဲ့ လူမွ ုေရးစနစ္ထဲက အမိွ ုက္ေတြကို ရွင္းေပးခ်င္တဲ ့ေစတနာရွင္။ စိတ္ထဲက ဆရာ့ကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို ့ ထပ္ခါထပ္ခါ ရွိခုိးမိေနတဲ့ အထိပါ။
ထမင္းၾကမ္းေလးပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ယပ္ခတ္စားပါရေစတဲ့။ မၾကာခဏၾကားရတဲ့ စကားပါ။ ေအးေအးလူလူေလးပဲ ေနခ်င္တယ္ေပါ့။ တခ်ိဳ ့ေစတနာရွင္ေတြ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပုိးသူေတြကေတာ့ ကိုယ္က ထမင္းၾကမ္းကို ယပ္ခတ္စားေနတဲ့အခါ ယပ္ခတ္စားဖို ့ ထမင္းၾကမ္းေလးေတာင္ မရွိတ့ဲသူေတြအတြက္ေတြးျပီး သူတို ့စားမယ့္ ထမင္းၾကမ္းကို ေ၀ငွၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျမင့္ျမတ္လိုက္တဲ့ ေစတနာေတြလဲေနာ္။ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာျပရရင္ေတာ့ ကြ်န္မၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းသားကိုေက်ာ္သူပါ။ သူ ့အေျခအေန၊ သူ ့ဘ၀က ထမင္းၾကမ္းေလး ယပ္ခတ္စားေနနိုင္ပါလ်က္ ထမင္းၾကမ္းမွ မရွိသူေတြအတြက္ သူ ့ဘ၀၊ သူ ့အခ်ိန္ေတြပံုအပ္ျပီး ေပးဆပ္ေနသူ။
တဦးခ်င္းဆီမွာ သူ ့အေျခအေနနဲ ့သူ ေပးဆပ္နိုင္တဲ့ ပမာဏက မတူၾကေပမယ့္ သူတို ့နွလံုးသားထဲက ေစတနာေတြကို အရင္းခံၾကတာပါ။ တခ်ိဳ ့က အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဘ၀ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းကို ေပးဆပ္ၾကသလို၊ တခ်ိဳ ့က ဘ၀တပိုင္းကိုေပးဆပ္ၾကတယ္… တခ်ိဳ ့ကေတာ့ တဘ၀လံုး ပံုေအာေပးဆပ္ၾကသူေတြပါ။ သူတို ့ရဲ့ ေပးဆပ္နိုင္မွ ုေၾကာင့္ တစံုတေယာက္ကို စိတ္ဓါတ္ခြန္အားအရျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဒုကၡတြင္းမွ ကယ္ယူလိုက္နုိင္သည္ျဖစ္ေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နွလံုးသားေအာက္ေျခက ထုထည္ၾကီးမားလြန္းတဲ့ ေစတနာကို အရင္းခံေနတာမို ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ ထမင္းၾကမ္းယပ္ခတ္မစားတတ္္သူေတြကို ကြ်န္မ ဒီပုိ ့စ္ေလးနဲ ့ဦးညြွတ္လိုက္ပါတယ္။
(ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ အိမ္ေဘးက ဦးေလးၾကီးအတြက္ အမွတ္တရ…)
တန္ခူး
11:55pm 10-Jan-2010
Wednesday, January 6, 2010
ဒႆ၊သားစိုး၊ ဖိုးခ်စ္ နဲ ့ သား
သားက သမားရိုးက် ျမင္ေနရတာေတြထက္ အထူးအဆန္းေတြကိုမွ သေဘာက်တတ္တာ အရင္ပုိ ့စ္ေတြမွာ ကြ်န္မေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဟိုတေလာက ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ သူ ့အဖုိး၊အဖြားေတြနဲ ့ ေတာင္ၾကီး၊အင္းေလး၊ ပင္းတယကို ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကြ်န္းေသးေသးေလးက မီးျခစ္ဆံဗူးေလးထဲ ေနရတဲ့သားအဖို ့ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး စိတ္၀င္စားစရာေတြ ျပည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္းတယေရာက္ေတာ့ သူ ့စိတ္၀င္စားမွ ုက အထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ပင့္ကူၾကီးကို ေလးနဲ ့ပစ္ေနတဲ့ မင္းသားေလး။ အဲဒီပံုေတြ ့ကတည္းက သားက စကားမေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္၀င္စားေနခဲ့တာပါ။ ဧည့္လမ္းညြွန္ေလးက ပင္းတယသမိုင္းကို ရွင္းျပေတာ့ သားတိတ္တိတ္ေလး နားေထာင္ေနခဲ့တာ ကြ်န္မတုိ ့ မရိပ္မိခဲ့ပါဘူး။ ပင္းတယအျပန္ ကားေပၚလဲေရာက္ေရာ ပင္းတယသမိုင္း ပင့္ကူၾကီးနဲ ့မင္းသားေလး ဇာတ္လမ္းကို သူ ့အေဒၚကို သူတတ္သေလာက္ အဂၤလိပ္လုိ ျပန္ေျပာျပေနတာ ၾကားရမွ ကြ်န္မတို ့အားလံုး အံ့ၾသတၾကီးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သားက အဲဒီလုိ ထူးဆန္းတာေတြဆို အရိုးစြဲေအာင္ မွတ္ထားတတ္သူပါ။
သူ ့ကို တခါမွ ရုပ္ရွင္မျပဖူးတာေၾကာင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ ့ ဟိုတေလာဆီက ရုပ္ရွင္ျပၾကည့္ပါတယ္။ ဇာတ္ကားေလးက alvin and the chipmunks 2 ပါ။ ခ်စ္စရာရွဥ့္ေကာင္ေလးေတြက အျပင္မွာ တကယ္ရွိေနသလား ထင္ရပါတယ္။ ပထမေတာ့ သားက စိတ္၀င္စားသလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ဘာမွ ထူးဆန္းတာ သိပ္မပါေတာ့ ျပီးခါနီးေလ ျငီးေငြ ့လာေလျဖစ္လာပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ထြက္လာေတာ့ ေနာက္ဆို ထူးဆန္းတဲ့ကားမွပဲ သားကို ရုပ္ရွင္လုိက္ျပေတာ့မယ္လုိ ့ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။
ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက ၀ယ္လာတဲ့ CITY FMအေခြကို ဟိုတေန ့က အိမ္မွာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ပထမဆံုးသီခ်င္း “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကကို မတက္ရပါဘူး။ အေၾကာင္းက အထူးအဆန္းၾကိဳက္တဲ့သားက ဒႆကို အရမ္းကို စိတ္၀င္စားသြားျပီး ထပ္ထပ္ရစ္ေနရလုိ ့ပါ။ ဟုိတေန ့က ျပတဲ့ရုပ္ရွင္ထက္ သားစုိးျပန္ဆန္းသစ္ထားတဲ့ “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကို အဆတရာမက ပိုစိတ္၀င္စားေနတာ ကြ်န္မသားစိုးနဲ ့ခင္ရင္ ေျပးေတာင္ ျပလုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သားစိုး နဲ ့ ဖိုးခ်စ္ကို ပထမ CITY FMအေခြ ေရြွအိုးစည္ ကတည္းက သားက စြဲလန္းသြားခဲ့တာပါ။ “ေဟ့..ဖိုးခ်စ္ေရ.. ေဟ့… သားစိုးလား” ဆိုတာ ပါးစပ္က အခ်ိန္ျပည့္ဆိုလိုက္ ဖိုးခ်စ္ က သလို က လိုက္နဲ ့ေပါ့။ ဒီနွစ္အေခြမွာလဲ သားစိုးရဲ့ ဒႆဂီရိက ကြ်န္မသားနဲ ့တင္ ေပါက္သြားပါျပီ။
စလာကတည္းက ထူးဆန္းတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ ့ ေခါင္းက ဦးထုပ္ကလဲ အလြန္ ထူးဆန္းတာေၾကာင့္ ဒႆကို အသက္မရွ ုပဲၾကည့္ေနခဲ့တာပါ။ မယ္သီတာက မနွစ္သက္တာလဲ သူနားမလည္နုိင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ရာမမင္းသားေလး ေရြွသမင္ဖမ္းတာလဲ ပါလုိက္ေသးတာကို။ ဒႆကို ဆယ္ကိုယ္ခဲြျပေတာ့ စိတ္၀င္စားမွ ုက အၾကီးအက်ယ္ ေရခ်ိန္တက္လာသလုိ ကြ်န္မကို ေမးခြန္းေတြ ဆက္တုိက္လာေတာ့တာပါပဲ။ “ေမေမ ဒႆကို ဘာလုိ ့မယ္သီတာက မခ်စ္တာလဲ ”… “ဒႆက ဘာလို ့ဆယ္ကိုယ္ခြဲနိုင္တာလဲ”… “ရာမက ဘာလုိ ့ သမင္ေလးကို လုိက္ေနတာလဲ”။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး ဒႆဂီရိ ဇာတ္လမ္းကို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အစကေန အဆံုးထိ ရွင္းျပရပါတယ္။
အဲဒီမွာ ခက္တာက အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္သီခ်င္းကို သားစိုးက ျပန္လည္ဆန္းသစ္ remixလုပ္လုိက္ေတာ့ ဒႆကို ပိုရုပ္လံုးၾကြလာခဲ့တာပါပဲ။ သားက အဲဒီသီခ်င္းကို အရင္ခံစားလုိက္ျပီးမွ ကြ်န္မေျပာတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္တာမို ့ ဒႆဘက္က ျဖစ္ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ မယ္သီတာက ဘာေၾကာင့္မခ်စ္ရတာလဲဆိုတဲ့ ဒႆကို ဂရုဏာသက္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေမးလာေတာ့ ကြ်န္မမွာ ဘယ္လုိရွင္းျပရမယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူ ့အေဖကေတာ့ ဒါမ်ိဳးက ေျဖရခက္တယ္သားရဲ့လို ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးၾကီးလုပ္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ သားက စိတ္မေလ်ာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မမယ္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳသာ ေျပးေခၚခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး အေကာင္းဆံုးအေျဖျဖစ္ေအာင္ သားကို ရွင္းျပရပါတယ္။ မယ္သီတာဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ရာမမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ဒႆဂီရိမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ။ သားနွလံုးသားသန္ရာ ခံစားေစေတာ့ေပါ့။ အဲဒီလို ရွင္းျပေတာ့ သားက ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ အၾကာၾကီး စဥ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ “ဒႆသနားပါတယ္ေနာ္ေမေမ” လို ့ တခြန္းထဲေျပာျပီး ငူငူငိုင္ငိုင္ေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဟိုတေလာက စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေဟာသြားတာတဲ့ အနုပညာေပးေ၀သူနဲ ့ ရယူခံစားသူဆုိတာေလး သြား္သတိရမိပါတယ္။ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္၊ သားစိုး၊ ဖိုးခ်စ္နဲ ့ Jennyတို ့ေပးေ၀တဲ့ အနုပညာကို သားက အျပည့္အ၀ ခံစားျပီးေနာက္ ဒႆကို သူ ့နွလံုးသားနုနုေလးနဲ ့ သနားတတ္သြားတာကိုပါပဲ။ ကြ်န္မလဲ ဒီအတိုင္းေလး ထားလုိက္ပါေတာ့တယ္။ သနားပါေစေတာ့ရယ္လုိ ့။
တန္ခူး
5:43pm 06-Jan-2010
သူ ့ကို တခါမွ ရုပ္ရွင္မျပဖူးတာေၾကာင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ ့ ဟိုတေလာဆီက ရုပ္ရွင္ျပၾကည့္ပါတယ္။ ဇာတ္ကားေလးက alvin and the chipmunks 2 ပါ။ ခ်စ္စရာရွဥ့္ေကာင္ေလးေတြက အျပင္မွာ တကယ္ရွိေနသလား ထင္ရပါတယ္။ ပထမေတာ့ သားက စိတ္၀င္စားသလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ဘာမွ ထူးဆန္းတာ သိပ္မပါေတာ့ ျပီးခါနီးေလ ျငီးေငြ ့လာေလျဖစ္လာပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ထြက္လာေတာ့ ေနာက္ဆို ထူးဆန္းတဲ့ကားမွပဲ သားကို ရုပ္ရွင္လုိက္ျပေတာ့မယ္လုိ ့ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။
ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက ၀ယ္လာတဲ့ CITY FMအေခြကို ဟိုတေန ့က အိမ္မွာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ပထမဆံုးသီခ်င္း “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကကို မတက္ရပါဘူး။ အေၾကာင္းက အထူးအဆန္းၾကိဳက္တဲ့သားက ဒႆကို အရမ္းကို စိတ္၀င္စားသြားျပီး ထပ္ထပ္ရစ္ေနရလုိ ့ပါ။ ဟုိတေန ့က ျပတဲ့ရုပ္ရွင္ထက္ သားစုိးျပန္ဆန္းသစ္ထားတဲ့ “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကို အဆတရာမက ပိုစိတ္၀င္စားေနတာ ကြ်န္မသားစိုးနဲ ့ခင္ရင္ ေျပးေတာင္ ျပလုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သားစိုး နဲ ့ ဖိုးခ်စ္ကို ပထမ CITY FMအေခြ ေရြွအိုးစည္ ကတည္းက သားက စြဲလန္းသြားခဲ့တာပါ။ “ေဟ့..ဖိုးခ်စ္ေရ.. ေဟ့… သားစိုးလား” ဆိုတာ ပါးစပ္က အခ်ိန္ျပည့္ဆိုလိုက္ ဖိုးခ်စ္ က သလို က လိုက္နဲ ့ေပါ့။ ဒီနွစ္အေခြမွာလဲ သားစိုးရဲ့ ဒႆဂီရိက ကြ်န္မသားနဲ ့တင္ ေပါက္သြားပါျပီ။
စလာကတည္းက ထူးဆန္းတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ ့ ေခါင္းက ဦးထုပ္ကလဲ အလြန္ ထူးဆန္းတာေၾကာင့္ ဒႆကို အသက္မရွ ုပဲၾကည့္ေနခဲ့တာပါ။ မယ္သီတာက မနွစ္သက္တာလဲ သူနားမလည္နုိင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ရာမမင္းသားေလး ေရြွသမင္ဖမ္းတာလဲ ပါလုိက္ေသးတာကို။ ဒႆကို ဆယ္ကိုယ္ခဲြျပေတာ့ စိတ္၀င္စားမွ ုက အၾကီးအက်ယ္ ေရခ်ိန္တက္လာသလုိ ကြ်န္မကို ေမးခြန္းေတြ ဆက္တုိက္လာေတာ့တာပါပဲ။ “ေမေမ ဒႆကို ဘာလုိ ့မယ္သီတာက မခ်စ္တာလဲ ”… “ဒႆက ဘာလို ့ဆယ္ကိုယ္ခြဲနိုင္တာလဲ”… “ရာမက ဘာလုိ ့ သမင္ေလးကို လုိက္ေနတာလဲ”။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး ဒႆဂီရိ ဇာတ္လမ္းကို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အစကေန အဆံုးထိ ရွင္းျပရပါတယ္။
အဲဒီမွာ ခက္တာက အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္သီခ်င္းကို သားစိုးက ျပန္လည္ဆန္းသစ္ remixလုပ္လုိက္ေတာ့ ဒႆကို ပိုရုပ္လံုးၾကြလာခဲ့တာပါပဲ။ သားက အဲဒီသီခ်င္းကို အရင္ခံစားလုိက္ျပီးမွ ကြ်န္မေျပာတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္တာမို ့ ဒႆဘက္က ျဖစ္ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ မယ္သီတာက ဘာေၾကာင့္မခ်စ္ရတာလဲဆိုတဲ့ ဒႆကို ဂရုဏာသက္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေမးလာေတာ့ ကြ်န္မမွာ ဘယ္လုိရွင္းျပရမယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူ ့အေဖကေတာ့ ဒါမ်ိဳးက ေျဖရခက္တယ္သားရဲ့လို ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးၾကီးလုပ္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ သားက စိတ္မေလ်ာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မမယ္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳသာ ေျပးေခၚခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး အေကာင္းဆံုးအေျဖျဖစ္ေအာင္ သားကို ရွင္းျပရပါတယ္။ မယ္သီတာဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ရာမမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ဒႆဂီရိမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ။ သားနွလံုးသားသန္ရာ ခံစားေစေတာ့ေပါ့။ အဲဒီလို ရွင္းျပေတာ့ သားက ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ အၾကာၾကီး စဥ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ “ဒႆသနားပါတယ္ေနာ္ေမေမ” လို ့ တခြန္းထဲေျပာျပီး ငူငူငိုင္ငိုင္ေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဟိုတေလာက စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေဟာသြားတာတဲ့ အနုပညာေပးေ၀သူနဲ ့ ရယူခံစားသူဆုိတာေလး သြား္သတိရမိပါတယ္။ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္၊ သားစိုး၊ ဖိုးခ်စ္နဲ ့ Jennyတို ့ေပးေ၀တဲ့ အနုပညာကို သားက အျပည့္အ၀ ခံစားျပီးေနာက္ ဒႆကို သူ ့နွလံုးသားနုနုေလးနဲ ့ သနားတတ္သြားတာကိုပါပဲ။ ကြ်န္မလဲ ဒီအတိုင္းေလး ထားလုိက္ပါေတာ့တယ္။ သနားပါေစေတာ့ရယ္လုိ ့။
တန္ခူး
5:43pm 06-Jan-2010
Monday, December 14, 2009
အဲဒီ့ညေန
ေပါက္တဲ့အိုးကိုလဲ ေရထပ္ျဖည့္ဖို ့ မၾကိဳးစားပါနဲ ့တဲ့… ေျပာရက္လိုက္တဲ့ ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ့ေတးသြားေတြ လဘက္ရည္ဆုိင္က လွ်ံက်လာတယ္…
အလွျပင္ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးေနတယ္…
ကမာၻၾကီးပဲ ပူေႏြးလာလုိ ့လား… ရန္ကုန္ေဆာင္းကပဲ ေနေကာင္းရံုခ်မ္းလုိ ့လား…
လိပ္ျပာေလးေတြ လက္ေလးလံုးေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ ့….
ဘီယာဆိုင္က အဆီျပန္မ်က္နွာနဲ ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြ… အန္ကယ္ေလးေတြ မ်က္လံုးေတြ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ့ ေျခတံသြယ္သြယ္ေလးေတြေနာက္…
လိပ္ျပာေလးေတြ ရာခိုင္နွ ုန္းျပည့္ေခတ္မွီၾကပါေစ…
ဘီယာဆုိင္ထဲက အသိအကိုၾကီးတေယာက္… သူ ့ေဘးမွာ မနွစ္ကတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး…
တို ့အခ်စ္က နံပါတ္တစ္တဲ့… ညာေနတာ… သူ ့နံပါတ္တစ္အခ်စ္က ကေလးေတြ တရံုးရံုးနဲ ့ အသက္ၾကီးမွ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ (အသက္၁၆နွစ္ကတည္းက ရူးရူးမူးမူးခ်စ္လုိ ့ လက္တြဲခဲ့တဲ့) အမၾကီး…
ေကာင္မေလးေရ မ်က္ေတာင္တုေလး တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ ယံုျပေနရတာကိုက အလုပ္လုပ္ေနတာတဲ့လား…
နိုင္ငံတကာမွာ ၀င္ေငြေကာင္းခဲ့တဲ့ 2012 တင္ေနတဲ့ရံုေရွ ့ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္…
သူ ့ေဘးက ျမန္မာဟာသကားမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး…
ေၾသာ္… ရယ္ခ်င္လုိ ့ ပုိက္ဆံေပးရတ့ဲ ဘ၀ေတြ….
တေထာင္ဖုိး ၃ေခြ ကိုးရီးယားေပးပါ… ျမန္မာစာတန္းထိုးေနာ္… သတိ…ေကာ္ပီရိုက္… ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ…
ျမန္မာျပည္က ကိုရီးယားမေလး ၀တ္မွ ုန္ေရြွရည္က ပုိစတာထဲက ျပံဳးျပေနတယ္...
မုန္ ့ဟင္းခါးတပြဲေပးပါ… အိုးဘဲဥထည့္… အီၾကာေကြးထည့္…
ဟိုဘက္က ေရေျမာင္းၾကီးထဲ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ေတြနဲ ့ အမွိ ုက္ေတြ ကြ်န္းေမ်ာၾကီးလိုပဲ… ေလသင့္ေတာ့ ရနံ ့ေလးကလဲ သင္းလို ့…
ေပၚလူးရွင္း… နားစမ္းပါ… ဟင္းရည္နဲနဲေပးပါ… ငွက္ေပ်ာအူေလးထည့္….
ဟယ္… မိုးေဟကိုမွတ္လုိ ့ ၾကည့္ေနတာ… သူ ့ေဘးက ေကာင္ကေလးက တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနလိုက္တာ… ေကာင္ကေလးအခ်င္းခ်င္းလုိ ့ေမ့ေလာက္စရာ…
ေခတ္မွီတယ္ေနာ္… ကရိ၀ိတ္မွာ ခပ္မိုက္မုိက္ ေကာင္ေလးနဲ ့ေကာင္ေလး အတြဲတတြဲ…
အဲဒီလုိ အတြဲေတြ မနွစ္က သိပ္မေတြ ့ရပါဘူး…
HIV… မပူပါနဲ ့ … သူတို ့က HIVေန ့အထိမ္းအမွတ္ေတြေတာင္ လုပ္ေနတာပဲ… ဒီေလာက္ေတာ့ knowledgeရွိမွာပါ…
ျပီးေတာ့… အီးေမးလ္ခဏ၀င္ခ်က္…
အကိုၾကားရလား… ညီမပါ… ညီမအကိုဆီလိုက္လာဖို ့ ကိစၥေျပာခ်င္လုိ ့ပါတဲ့…
နံေဘးနားက ေကာင္မေလးက မ်က္နွာလွလွေလးျပင္ျပီး ဟိုဘက္က တေယာက္ကို ခြွ်ဲခြွ်ဲေလးေျပာေနတယ္…
ဂ်ီေမးလ္ကလဲ ေနွးေနေတာ့ နားမေထာင္မိပါပဲ ၾကားေနရတယ္…
ခ်ာတိတ္… ခ်ာတိတ္… ကိုယ့္အသံၾကားရလား…
အိုး… ဟိုဘက္ ဒီဘက္… romantic… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ေရာက္သြားသလား ထင္ရတယ္…
www.laynuaye.blogspot.com... ၀င္မရဘူး… ခဏနားလုိက္ဦး ေလနုေအးေရ…
၃၁ ဘိုးဘုိးဘတ္စ္ၾကီး က ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပတယ္… ခုထိက်န္းမာေနဆဲ…
ေဆာင္းညေနက အကုန္ျမန္လြန္းတယ္…
အိမ္ေဘးက ကြမ္းယာဆိုင္ေတာင္ သိမ္းလို ့ ေကာင္ကေလးေတြ ဂီတာတီးဖို ့ ျပင္ေနၾကျပီ…
ေက်ာင္းျပီးျပီလား… အေ၀းသင္ျပီးတာ ၂နွစ္ရွိျပီ…
ဘာလုပ္ေနသလဲ… အလုပ္ရွာေနတုန္းပဲ…
မနွစ္ကတုန္းကလဲ ဒီေမးခြန္းေမးေတာ့ ဒီအေျဖပဲထြက္တာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…
အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အေဖနဲ ့အေမ…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို ေမွ်ာ္သူရွိတဲ့ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ရတဲ့ ညေနခင္းေလးေတြကို ဆြဲဆန္ ့ခ်င္သား…
တန္ခူး
11:48am 14-Dec-2009
အလွျပင္ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးေနတယ္…
ကမာၻၾကီးပဲ ပူေႏြးလာလုိ ့လား… ရန္ကုန္ေဆာင္းကပဲ ေနေကာင္းရံုခ်မ္းလုိ ့လား…
လိပ္ျပာေလးေတြ လက္ေလးလံုးေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ ့….
ဘီယာဆိုင္က အဆီျပန္မ်က္နွာနဲ ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြ… အန္ကယ္ေလးေတြ မ်က္လံုးေတြ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ့ ေျခတံသြယ္သြယ္ေလးေတြေနာက္…
လိပ္ျပာေလးေတြ ရာခိုင္နွ ုန္းျပည့္ေခတ္မွီၾကပါေစ…
ဘီယာဆုိင္ထဲက အသိအကိုၾကီးတေယာက္… သူ ့ေဘးမွာ မနွစ္ကတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး…
တို ့အခ်စ္က နံပါတ္တစ္တဲ့… ညာေနတာ… သူ ့နံပါတ္တစ္အခ်စ္က ကေလးေတြ တရံုးရံုးနဲ ့ အသက္ၾကီးမွ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ (အသက္၁၆နွစ္ကတည္းက ရူးရူးမူးမူးခ်စ္လုိ ့ လက္တြဲခဲ့တဲ့) အမၾကီး…
ေကာင္မေလးေရ မ်က္ေတာင္တုေလး တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ ယံုျပေနရတာကိုက အလုပ္လုပ္ေနတာတဲ့လား…
နိုင္ငံတကာမွာ ၀င္ေငြေကာင္းခဲ့တဲ့ 2012 တင္ေနတဲ့ရံုေရွ ့ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္…
သူ ့ေဘးက ျမန္မာဟာသကားမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး…
ေၾသာ္… ရယ္ခ်င္လုိ ့ ပုိက္ဆံေပးရတ့ဲ ဘ၀ေတြ….
တေထာင္ဖုိး ၃ေခြ ကိုးရီးယားေပးပါ… ျမန္မာစာတန္းထိုးေနာ္… သတိ…ေကာ္ပီရိုက္… ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ…
ျမန္မာျပည္က ကိုရီးယားမေလး ၀တ္မွ ုန္ေရြွရည္က ပုိစတာထဲက ျပံဳးျပေနတယ္...
မုန္ ့ဟင္းခါးတပြဲေပးပါ… အိုးဘဲဥထည့္… အီၾကာေကြးထည့္…
ဟိုဘက္က ေရေျမာင္းၾကီးထဲ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ေတြနဲ ့ အမွိ ုက္ေတြ ကြ်န္းေမ်ာၾကီးလိုပဲ… ေလသင့္ေတာ့ ရနံ ့ေလးကလဲ သင္းလို ့…
ေပၚလူးရွင္း… နားစမ္းပါ… ဟင္းရည္နဲနဲေပးပါ… ငွက္ေပ်ာအူေလးထည့္….
ဟယ္… မိုးေဟကိုမွတ္လုိ ့ ၾကည့္ေနတာ… သူ ့ေဘးက ေကာင္ကေလးက တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနလိုက္တာ… ေကာင္ကေလးအခ်င္းခ်င္းလုိ ့ေမ့ေလာက္စရာ…
ေခတ္မွီတယ္ေနာ္… ကရိ၀ိတ္မွာ ခပ္မိုက္မုိက္ ေကာင္ေလးနဲ ့ေကာင္ေလး အတြဲတတြဲ…
အဲဒီလုိ အတြဲေတြ မနွစ္က သိပ္မေတြ ့ရပါဘူး…
HIV… မပူပါနဲ ့ … သူတို ့က HIVေန ့အထိမ္းအမွတ္ေတြေတာင္ လုပ္ေနတာပဲ… ဒီေလာက္ေတာ့ knowledgeရွိမွာပါ…
ျပီးေတာ့… အီးေမးလ္ခဏ၀င္ခ်က္…
အကိုၾကားရလား… ညီမပါ… ညီမအကိုဆီလိုက္လာဖို ့ ကိစၥေျပာခ်င္လုိ ့ပါတဲ့…
နံေဘးနားက ေကာင္မေလးက မ်က္နွာလွလွေလးျပင္ျပီး ဟိုဘက္က တေယာက္ကို ခြွ်ဲခြွ်ဲေလးေျပာေနတယ္…
ဂ်ီေမးလ္ကလဲ ေနွးေနေတာ့ နားမေထာင္မိပါပဲ ၾကားေနရတယ္…
ခ်ာတိတ္… ခ်ာတိတ္… ကိုယ့္အသံၾကားရလား…
အိုး… ဟိုဘက္ ဒီဘက္… romantic… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ေရာက္သြားသလား ထင္ရတယ္…
www.laynuaye.blogspot.com... ၀င္မရဘူး… ခဏနားလုိက္ဦး ေလနုေအးေရ…
၃၁ ဘိုးဘုိးဘတ္စ္ၾကီး က ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပတယ္… ခုထိက်န္းမာေနဆဲ…
ေဆာင္းညေနက အကုန္ျမန္လြန္းတယ္…
အိမ္ေဘးက ကြမ္းယာဆိုင္ေတာင္ သိမ္းလို ့ ေကာင္ကေလးေတြ ဂီတာတီးဖို ့ ျပင္ေနၾကျပီ…
ေက်ာင္းျပီးျပီလား… အေ၀းသင္ျပီးတာ ၂နွစ္ရွိျပီ…
ဘာလုပ္ေနသလဲ… အလုပ္ရွာေနတုန္းပဲ…
မနွစ္ကတုန္းကလဲ ဒီေမးခြန္းေမးေတာ့ ဒီအေျဖပဲထြက္တာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…
အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အေဖနဲ ့အေမ…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို ေမွ်ာ္သူရွိတဲ့ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ရတဲ့ ညေနခင္းေလးေတြကို ဆြဲဆန္ ့ခ်င္သား…
တန္ခူး
11:48am 14-Dec-2009
Thursday, November 19, 2009
ငယ္ေဖာ္ကြင္း
အိမ္ျပန္ေရာက္လုိ ့ အိမ္ေရွ ့ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္မိရင္ အစီအရီ ေတြ ့ရတဲ့ တိုက္ခန္းေတြရယ္... ျပီးေတာ့ ေခတ္မွီလွပတဲ့ လံုးခ်င္းအိမ္ယာေတြရယ္ကို ေတြ ့ရရင္ တခါတေလ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က ေျပးလြွားေဆာ့ကစား ေျခရာခ်င္း ထပ္ခဲ့တဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ၾကီးကို လြမ္းမိလို ့ပါ။ တကယ္ေတာ့… ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ ့ အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးက ကြ်န္မရဲ့ ငယ္ေဖာ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။
ခုလို နတ္ေတာ္လဆို အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို ပိုလြမ္းမိတယ္။ ဒီရာသီေရာက္ရင္ ကြ်န္မအေဖကေတာ့ သူ ့အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြ အတြက္ စလို ့လွ ုပ္ရွားေနတတ္ျပီ။ မနွစ္ကနဲ ့မတူ တမူထူးျခားေအာင္ ဒီႏွစ္ ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္မလဲ၊ စာေပေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ကို ဘယ္လုိေလး ေဆာက္မလဲ၊ စာေရးဆရာေတြအတြက္ ဧည့္ခံၾကိဳဆိုေရး၊ လက္ေဆာင္ျပင္ဆင္ေရး… စတဲ့ အစည္းအေ၀းေတြနဲ ့ အေဖ အလုပ္ရွ ုပ္ေနတတ္ပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီႏွစ္ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ပါမလဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကို ရင္တခုန္ခုန္ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ ့ေပါ့။ ပင္တုိင္ပါတတ္တဲ့ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ အေဟာအေျပာေကာင္းလြန္းလို ့ နွစ္တိုင္းပြဲေတာင္းတဲ့ ဆရာေအာင္သင္း… လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာေပးေလးေတြ ေဟာတတ္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တုိ ့ပါ။ မွတ္မိသေလာက္ ကြ်န္မတို ့ ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြကို လာဖူးတဲ့ စာေရးဆရာေတြက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ ဆရာမ သာယာ၀တီ စမ္းစမ္းႏြဲ ့၊ ဆရာမ ေရြွကူေမနွင္း တို ့ပါပဲ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ မစခင္ ကတည္းက ကြင္းေထာင့္က အိမ္မွာ ဆရာေတြကို ဧည့္ခံတာမို ့ ကြ်န္မက အေစာၾကီး အဲဒီအိမ္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြနဲ ့ က်က္သေရရွိရွိလွေနတဲ့ ေပၚဦးေပၚဖ်ား သဇင္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တဲ့ က်က္သေရရွိလြန္းတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကို မလွမ္းမကမ္းက ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားနဲ ့ ေငးရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ ့မွ မတူပါဘူး။ စာေရးဆရာေတြမ်ား စာအေရးေကာင္းရံုတင္မက စကားေျပာကလဲေကာင္းဆိုေတာ့ ေဟာေျပာပြဲမတိုင္ခင္ ကတည္းက သူတို ့အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတာ နားေထာင္လို ့ မ၀ပါဘူး။ စာေပေဟာေျပာပဲြ မစခင္ အခမ္းအနားမွ ူး လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအေဖက စာေရးဆရာ တဦးခ်င္းဆီရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္၊ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပီး တဦးခ်င္းဆီ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးထဲမွာ ဟိုးစင္ျမင့္ထက္ကို ေငးေမာနားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ကုန္လုိ ့ ကုန္မွန္း မသိနိုင္ေအာင္ပါပဲ။ စာေပပရိသတ္ တစက္ကေလးမွ မျငီးေငြ ့ေအာင္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲၾကိတ္ျပီး အားက်မိခဲ့တာပါ။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အျမဲေနာက္ဆံုးမွ ပြဲသိမ္းေဟာတတ္ပါတယ္။ ေခတ္ကို အျမဲထင္ဟပ္ေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေလးေပးေဟာေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ အေဟာအေျပာမွာ နစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ား မနက္လင္းအားၾကီး ၂နာရီ ၃နာရီ ထိုးတဲ့အထိပါပဲ။ သားအဖနွစ္ေယာက္ ပြဲျပီးေတာ့မွ ခ်မ္းရေကာင္းမွန္းသိျပီး လက္ကေလးေတြဖြက္္ အိမ္ျပန္ၾကတ့ဲ ေဆာင္းနံနက္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ လြမ္းမိပါရဲ့။
အဲဒီကြင္းထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးပဲြကို နွစ္စဥ္က်င္းပတတ္ပါတယ္။ မနက္ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက “ေစာေစာအိပ္လုိ ့ ေစာေစာထလုိ ့ ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို ့” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာထဲက စၾကားေနရပါျပီ။ အရင္က ေကြးေနေအာင္ အိပ္တတ္သူ ကြ်န္မကေတာ့ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္းနဲ ့ အေစာၾကီးထျပီး မနက္စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစားျဖစ္ပဲ ကြင္းထဲကို ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အေျပးျပိဳင္ပဲြ၊ မုန္ ့စားျပိဳင္ပဲြ၊ အားလူးေကာက္၊ ေလ်ွာတိုင္တက္၊ ထုတ္ဆီးတိုး၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ သံပုံးရိုက္ျပိဳင္ပြဲ… စသျဖင့္ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ ျပိဳင္ပြဲေတြ အစီအရီ။ ကိုယ္ျပိဳင္ခ်င္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲကို စာရင္း၀င္ေပးျပီး ျပိဳင္ရံုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ အေျပးနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ျပိဳင္ပဲြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀င္ျပိဳင္တတ္ပါတယ္။ တေန ့လံုး ကြင္းထဲမွာ ျပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္လိုက္တာ ညၾကီးမိုးခ်ဴပ္အထိပါပဲ။ အစီအစဥ္ေၾကျငာသူေတြ ခမ်ာ အသံေတြ နာ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ အကုန္လုံး ကြင္းထဲေရာက္ေနတယ္ ထင္ရေအာင္ တကြင္းလံုး လူေတြ ေဖြးေဖြးလွ ုပ္ေနတတ္ပါတယ္။
တခါတခါက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ဇာတ္ပြဲေတြ ကန္ထရိုက္ယူတတ္ပါေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေရြွမန္းသဘင္ ဇာတ္ပြဲကို ပထမဆုံး ၾကည့္ဖူးတာ ကြင္းထဲက ဇာတ္ရံုထဲမွာပါ။ မင္းသားခ်မ္းသာကို ေကာင္မေလးေတြ၊ အန္တီၾကီးေတြ သဲသဲလွ ုပ္ၾကတာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ စေတြ ့ဖူးခဲ့တာပါ။ ညဘက္ဇာတ္က ေန ့ဘက္က်ေတာ့ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြမွာ ေရမုိးခ်ိဳးၾကတ့ဲ မင္းသမီးေတြကို ကေလးဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ ့ သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ ဆပ္ကပ္ ကိုလဲ ကြင္းထဲမွာပဲ ၾကည့္ခဲ့ဘူးတာပါပဲ။ ကမာၻလံုးၾကီးထဲ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ့အသံကို ညတိုင္းလိုလုိ အိမ္ကၾကားရပါတယ္။ ဘာအထိမ္းအမွတ္မွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဘဲေလးစိမ္း အျငိမ့္ပဲြ အလြတ္ပြဲ( ပိုက္ဆံေပးစရာမလို) ကိုလဲ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မၾကီးၾကီး ေရွ ့ဆံုးက ေနရာရေအာင္ ဦးၾကည့္ခဲ့ၾကေသးတယ္ေလ။ လူရြွင္ေတာ္ မိုးေက်ာ္နဲ ့ ဆိုနီဆုိတာ ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္ေလ။
သၾကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ ကုလားဘုရားမီးနင္းပြဲ နွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ ရွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ လမ္းထိပ္ ဘုရားေက်ာင္းက အပ္ေတြ တကိုယ္လံုး စိုက္ထားတဲ့ မီးနင္းသူေတြ တီးလံုးနဲ ့အတူ ဟိုရမ္းဒီရမ္းကလို ့ ကြင္းထဲကို လာၾကပါတယ္။ ၀ါသနာၾကီးတဲ့ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးက မီးရဲရဲထေနတဲ့ မီးနင္းမယ္ ့ေနရာေဘးက စည္းရိုးမွာ အဆင္သင့္ေနရာယူလုိ ့ေပါ့။ အေဖနဲ ့အေမက ကြ်န္မ ထိမိခိုက္မိမွာ ေၾကာက္လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားခိုင္းပါဘူး။ နွစ္တုိင္း အဆူခံထိသလုိ နွစ္တိုင္းလဲ သြားျမဲပါပဲ။ မီးအိုးပိုက္ျပီး မီးနင္းသူနဲ ့၊ အပ္စိုက္ျပီးမီးနင္းသူနဲ ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလ မီးနင္းသူေတြထဲ ရပ္ကြက္ထဲက အသိအေဒၚၾကီးေတြ၊ အကိုၾကီးေတြေတာင္ ပါလိုက္ေသးပါတယ္။ အဲဒီလုိ မီးနင္းပဲြ အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ ညက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ရုပ္ရွင္္ မိုးလင္းေပါက္ ၃ကား အလကားျပပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္မတို ့ တူအရီးနွစ္ေယာက္က ထိပ္ဆံုးမွာ ဖ်ာအဆင္သင့္ဦးျပီး ေမာ့ၾကတာပါပဲ။ တကားျပီးသြားတိုင္း မလွမ္းမကမ္းက မုန္ ့တန္းမွာ ေရမုန္ ့၊ ေခါက္မုန္ ့၊ မုန္ ့လင္မယား၊ အေၾကာ္စံု၊ သရက္ကင္… သြားရည္စာ အစံုစားရတာလဲ အရသာတမ်ိဳးပါ။ မနက္လင္းအားၾကီး ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ ဖ်ာေလးလိပ္လို ့ အိမ္ေသာ့ကို လူၾကီးေတြ မၾကားေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးဖြင့္ ျပန္အိပ္တတ္ၾကတာလဲ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ သံခ်ပ္ဆုေပးမ႑ဋ္ၾကီးက ခမ္းခမ္းနားနား။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို တမိသားစုလံုး ၾကည့္ေနက်မို ့ ခိုးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ သြားစရာမလိုပါဘူး။ အေဖက သံခ်ပ္၀ါသနာပါသူမိုလား။ ကြင္းတခုလံုး သံခ်ပ္သံ ဆူဆူညံနဲ ့ သၾကၤန္ပီသတဲ့ သၾကၤန္ေန ့ရက္ေတြပါ။ မွတ္မိေနတဲ့ သံခ်ပ္အဖြဲ ့ေတြက အင္အား၊ ယဥ္ေက်းေမာင္၊ ဒဲ့ဒိုး စတဲ့အဖြဲ ့ေတြပါပဲ။
အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ ငယ္ငယ္က အိုးပုတ္တိုင္း ကစားဖို ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အရွာထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အ၀တ္ရုပ္တမ္းေဆာ့ဖို ့ စက္ခ်ဴပ္ဆုိင္က ျဖတ္စညွပ္စေတြ သြားေကာက္တတ္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အေမ့ပန္းပင္ေတြအတြက္ ေနာက္ခ်ီး(ႏြားခ်ီး) အေကာက္ထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ လူရည္ခြ်န္ေျဖဖို ့အတြက္ အားကစားေလ့က်င့္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ၀ရန္တာမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း စာက်က္ခဲ့ရတာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲက ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလနုေအးေလးေၾကာင့္ ေႏြရက္ေတြက ေႏြနဲ ့မတူ ေအးျမခဲ့တာ။ ခုေတာ့ ကြ်န္မငယ္ေဖာ္ကြင္းၾကီးက အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ အပုိင္းပိုင္း အျပတ္ျပတ္။ အဲဒီေနရာမွာ တခ်ိန္က ရပ္ကြက္ရဲ့ အစည္ကားဆံုးေနရာ၊ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ငယ္ဘ၀ရဲ့ ေျခရာေတြ ထပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြင္းၾကီးတကြင္း ရွိခဲ့တယ္လုိ ့ဆိုရင္ ကြ်န္မကို ကေလးေတြက မယံုနိုင္တဲ့ သံသယမ်က္၀န္းေတြနဲ ့ ၾကည့္ၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ့။
တန္ခူး
2:54pm 19-Nov-2009
ခုလို နတ္ေတာ္လဆို အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို ပိုလြမ္းမိတယ္။ ဒီရာသီေရာက္ရင္ ကြ်န္မအေဖကေတာ့ သူ ့အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြ အတြက္ စလို ့လွ ုပ္ရွားေနတတ္ျပီ။ မနွစ္ကနဲ ့မတူ တမူထူးျခားေအာင္ ဒီႏွစ္ ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္မလဲ၊ စာေပေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ကို ဘယ္လုိေလး ေဆာက္မလဲ၊ စာေရးဆရာေတြအတြက္ ဧည့္ခံၾကိဳဆိုေရး၊ လက္ေဆာင္ျပင္ဆင္ေရး… စတဲ့ အစည္းအေ၀းေတြနဲ ့ အေဖ အလုပ္ရွ ုပ္ေနတတ္ပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီႏွစ္ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ပါမလဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကို ရင္တခုန္ခုန္ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ ့ေပါ့။ ပင္တုိင္ပါတတ္တဲ့ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ အေဟာအေျပာေကာင္းလြန္းလို ့ နွစ္တိုင္းပြဲေတာင္းတဲ့ ဆရာေအာင္သင္း… လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာေပးေလးေတြ ေဟာတတ္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တုိ ့ပါ။ မွတ္မိသေလာက္ ကြ်န္မတို ့ ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြကို လာဖူးတဲ့ စာေရးဆရာေတြက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ ဆရာမ သာယာ၀တီ စမ္းစမ္းႏြဲ ့၊ ဆရာမ ေရြွကူေမနွင္း တို ့ပါပဲ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ မစခင္ ကတည္းက ကြင္းေထာင့္က အိမ္မွာ ဆရာေတြကို ဧည့္ခံတာမို ့ ကြ်န္မက အေစာၾကီး အဲဒီအိမ္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြနဲ ့ က်က္သေရရွိရွိလွေနတဲ့ ေပၚဦးေပၚဖ်ား သဇင္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တဲ့ က်က္သေရရွိလြန္းတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကို မလွမ္းမကမ္းက ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားနဲ ့ ေငးရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ ့မွ မတူပါဘူး။ စာေရးဆရာေတြမ်ား စာအေရးေကာင္းရံုတင္မက စကားေျပာကလဲေကာင္းဆိုေတာ့ ေဟာေျပာပြဲမတိုင္ခင္ ကတည္းက သူတို ့အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတာ နားေထာင္လို ့ မ၀ပါဘူး။ စာေပေဟာေျပာပဲြ မစခင္ အခမ္းအနားမွ ူး လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအေဖက စာေရးဆရာ တဦးခ်င္းဆီရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္၊ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပီး တဦးခ်င္းဆီ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးထဲမွာ ဟိုးစင္ျမင့္ထက္ကို ေငးေမာနားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ကုန္လုိ ့ ကုန္မွန္း မသိနိုင္ေအာင္ပါပဲ။ စာေပပရိသတ္ တစက္ကေလးမွ မျငီးေငြ ့ေအာင္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲၾကိတ္ျပီး အားက်မိခဲ့တာပါ။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အျမဲေနာက္ဆံုးမွ ပြဲသိမ္းေဟာတတ္ပါတယ္။ ေခတ္ကို အျမဲထင္ဟပ္ေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေလးေပးေဟာေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ အေဟာအေျပာမွာ နစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ား မနက္လင္းအားၾကီး ၂နာရီ ၃နာရီ ထိုးတဲ့အထိပါပဲ။ သားအဖနွစ္ေယာက္ ပြဲျပီးေတာ့မွ ခ်မ္းရေကာင္းမွန္းသိျပီး လက္ကေလးေတြဖြက္္ အိမ္ျပန္ၾကတ့ဲ ေဆာင္းနံနက္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ လြမ္းမိပါရဲ့။
အဲဒီကြင္းထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးပဲြကို နွစ္စဥ္က်င္းပတတ္ပါတယ္။ မနက္ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက “ေစာေစာအိပ္လုိ ့ ေစာေစာထလုိ ့ ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို ့” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာထဲက စၾကားေနရပါျပီ။ အရင္က ေကြးေနေအာင္ အိပ္တတ္သူ ကြ်န္မကေတာ့ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္းနဲ ့ အေစာၾကီးထျပီး မနက္စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစားျဖစ္ပဲ ကြင္းထဲကို ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အေျပးျပိဳင္ပဲြ၊ မုန္ ့စားျပိဳင္ပဲြ၊ အားလူးေကာက္၊ ေလ်ွာတိုင္တက္၊ ထုတ္ဆီးတိုး၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ သံပုံးရိုက္ျပိဳင္ပြဲ… စသျဖင့္ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ ျပိဳင္ပြဲေတြ အစီအရီ။ ကိုယ္ျပိဳင္ခ်င္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲကို စာရင္း၀င္ေပးျပီး ျပိဳင္ရံုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ အေျပးနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ျပိဳင္ပဲြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀င္ျပိဳင္တတ္ပါတယ္။ တေန ့လံုး ကြင္းထဲမွာ ျပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္လိုက္တာ ညၾကီးမိုးခ်ဴပ္အထိပါပဲ။ အစီအစဥ္ေၾကျငာသူေတြ ခမ်ာ အသံေတြ နာ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ အကုန္လုံး ကြင္းထဲေရာက္ေနတယ္ ထင္ရေအာင္ တကြင္းလံုး လူေတြ ေဖြးေဖြးလွ ုပ္ေနတတ္ပါတယ္။
တခါတခါက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ဇာတ္ပြဲေတြ ကန္ထရိုက္ယူတတ္ပါေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေရြွမန္းသဘင္ ဇာတ္ပြဲကို ပထမဆုံး ၾကည့္ဖူးတာ ကြင္းထဲက ဇာတ္ရံုထဲမွာပါ။ မင္းသားခ်မ္းသာကို ေကာင္မေလးေတြ၊ အန္တီၾကီးေတြ သဲသဲလွ ုပ္ၾကတာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ စေတြ ့ဖူးခဲ့တာပါ။ ညဘက္ဇာတ္က ေန ့ဘက္က်ေတာ့ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြမွာ ေရမုိးခ်ိဳးၾကတ့ဲ မင္းသမီးေတြကို ကေလးဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ ့ သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ ဆပ္ကပ္ ကိုလဲ ကြင္းထဲမွာပဲ ၾကည့္ခဲ့ဘူးတာပါပဲ။ ကမာၻလံုးၾကီးထဲ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ့အသံကို ညတိုင္းလိုလုိ အိမ္ကၾကားရပါတယ္။ ဘာအထိမ္းအမွတ္မွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဘဲေလးစိမ္း အျငိမ့္ပဲြ အလြတ္ပြဲ( ပိုက္ဆံေပးစရာမလို) ကိုလဲ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မၾကီးၾကီး ေရွ ့ဆံုးက ေနရာရေအာင္ ဦးၾကည့္ခဲ့ၾကေသးတယ္ေလ။ လူရြွင္ေတာ္ မိုးေက်ာ္နဲ ့ ဆိုနီဆုိတာ ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္ေလ။
သၾကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ ကုလားဘုရားမီးနင္းပြဲ နွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ ရွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ လမ္းထိပ္ ဘုရားေက်ာင္းက အပ္ေတြ တကိုယ္လံုး စိုက္ထားတဲ့ မီးနင္းသူေတြ တီးလံုးနဲ ့အတူ ဟိုရမ္းဒီရမ္းကလို ့ ကြင္းထဲကို လာၾကပါတယ္။ ၀ါသနာၾကီးတဲ့ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးက မီးရဲရဲထေနတဲ့ မီးနင္းမယ္ ့ေနရာေဘးက စည္းရိုးမွာ အဆင္သင့္ေနရာယူလုိ ့ေပါ့။ အေဖနဲ ့အေမက ကြ်န္မ ထိမိခိုက္မိမွာ ေၾကာက္လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားခိုင္းပါဘူး။ နွစ္တုိင္း အဆူခံထိသလုိ နွစ္တိုင္းလဲ သြားျမဲပါပဲ။ မီးအိုးပိုက္ျပီး မီးနင္းသူနဲ ့၊ အပ္စိုက္ျပီးမီးနင္းသူနဲ ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလ မီးနင္းသူေတြထဲ ရပ္ကြက္ထဲက အသိအေဒၚၾကီးေတြ၊ အကိုၾကီးေတြေတာင္ ပါလိုက္ေသးပါတယ္။ အဲဒီလုိ မီးနင္းပဲြ အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ ညက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ရုပ္ရွင္္ မိုးလင္းေပါက္ ၃ကား အလကားျပပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္မတို ့ တူအရီးနွစ္ေယာက္က ထိပ္ဆံုးမွာ ဖ်ာအဆင္သင့္ဦးျပီး ေမာ့ၾကတာပါပဲ။ တကားျပီးသြားတိုင္း မလွမ္းမကမ္းက မုန္ ့တန္းမွာ ေရမုန္ ့၊ ေခါက္မုန္ ့၊ မုန္ ့လင္မယား၊ အေၾကာ္စံု၊ သရက္ကင္… သြားရည္စာ အစံုစားရတာလဲ အရသာတမ်ိဳးပါ။ မနက္လင္းအားၾကီး ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ ဖ်ာေလးလိပ္လို ့ အိမ္ေသာ့ကို လူၾကီးေတြ မၾကားေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးဖြင့္ ျပန္အိပ္တတ္ၾကတာလဲ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ သံခ်ပ္ဆုေပးမ႑ဋ္ၾကီးက ခမ္းခမ္းနားနား။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို တမိသားစုလံုး ၾကည့္ေနက်မို ့ ခိုးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ သြားစရာမလိုပါဘူး။ အေဖက သံခ်ပ္၀ါသနာပါသူမိုလား။ ကြင္းတခုလံုး သံခ်ပ္သံ ဆူဆူညံနဲ ့ သၾကၤန္ပီသတဲ့ သၾကၤန္ေန ့ရက္ေတြပါ။ မွတ္မိေနတဲ့ သံခ်ပ္အဖြဲ ့ေတြက အင္အား၊ ယဥ္ေက်းေမာင္၊ ဒဲ့ဒိုး စတဲ့အဖြဲ ့ေတြပါပဲ။
အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ ငယ္ငယ္က အိုးပုတ္တိုင္း ကစားဖို ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အရွာထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အ၀တ္ရုပ္တမ္းေဆာ့ဖို ့ စက္ခ်ဴပ္ဆုိင္က ျဖတ္စညွပ္စေတြ သြားေကာက္တတ္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အေမ့ပန္းပင္ေတြအတြက္ ေနာက္ခ်ီး(ႏြားခ်ီး) အေကာက္ထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ လူရည္ခြ်န္ေျဖဖို ့အတြက္ အားကစားေလ့က်င့္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ၀ရန္တာမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း စာက်က္ခဲ့ရတာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲက ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလနုေအးေလးေၾကာင့္ ေႏြရက္ေတြက ေႏြနဲ ့မတူ ေအးျမခဲ့တာ။ ခုေတာ့ ကြ်န္မငယ္ေဖာ္ကြင္းၾကီးက အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ အပုိင္းပိုင္း အျပတ္ျပတ္။ အဲဒီေနရာမွာ တခ်ိန္က ရပ္ကြက္ရဲ့ အစည္ကားဆံုးေနရာ၊ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ငယ္ဘ၀ရဲ့ ေျခရာေတြ ထပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြင္းၾကီးတကြင္း ရွိခဲ့တယ္လုိ ့ဆိုရင္ ကြ်န္မကို ကေလးေတြက မယံုနိုင္တဲ့ သံသယမ်က္၀န္းေတြနဲ ့ ၾကည့္ၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ့။
တန္ခူး
2:54pm 19-Nov-2009
Thursday, November 12, 2009
ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာ
ျမန္မာေက်ာင္းသားေလး ၂ ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းဖို ့ တက္စီထဲ ပစၥည္းေတြ တင္ေနတုန္း ေလာ္ရီကားက ေနာက္ကေန ၀င္တုိက္လုိ ့ ေျခေထာက္ေတြ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရတဲ့ သတင္းကို ဖတ္ျပီး အေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒီမွာ တခုုုခုျဖစ္ရင္ ေဆးကုသစရိတ္က အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အသက္အာမခံ မ၀ယ္ထားရင္ ပုိဆိုးပါတယ္။ ဒီကေလးနွစ္ေယာက္က ေက်ာင္းလာတက္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္အသက္အာမခံ ၀ယ္နုိင္ပါ့မလဲ။ ေကာင္မေလးရဲ့ ေဆးကုသစရိတ္ဆို ေဒၚလာ ၇ ေသာင္းေလာက္ က်ေနျပီတဲ့။ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ အလွဴေငြ ပါ၀င္ဖို ့ အီးေမးလ္ေတြ ရေတာ့ ေတာ္ပါေသးရဲ့လို ့ စိတ္ထဲ ဟင္းခ်နိုင္ပါတယ္။ ဒီနိုင္ငံမွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္မ်ားေနတာ တေယာက္ကို အနည္းဆံုး $10 နွ ုန္းနဲ ့ ဒါမွမဟုတ္ $5 နွ ူန္းနဲ ့ပဲ လွ ူၾကဦး သူတို ့အတြက္ အေတာ္ အေထာက္အကူရမွာပါ။ နဲတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပဲ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ လွ ူျဖစ္လိုက္တာက ပိုထိေရာက္မယ္လုိ ့ ထင္မိပါတယ္။ သူတို ့ခမ်ာ မိေ၀းဖေ၀း သူစိမ္းေတြ ၾကားထဲ ေက်ာင္းလာတက္ေနရတဲ့ အျပင္ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳရေတာ့ အေတာ္ကို အားငယ္၀မ္းနည္းေနၾကမွာပါ။ ဒီလို တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့သူကို လွ ူရတဲ့ အလွ ူက ပိုျပီး အက်ိဴးရွိပါတယ္။ တဆက္တည္း အလွ ူေငြ ထည့္၀င္ဖုိ ့ နွိ ုးေဆာ္တဲ့ volunteer ေတြနဲ ့ အသက္အာမခံကိစၥ၊ ေဆးရံုကိစၥ ကူညီေပးသူေတြကိုလဲ ေလးစား ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီၾကလိုတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ စိတ္ဓါတ္ကို ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။
ခုတေလာ လူက အလုပ္ရွ ုပ္ခ်က္ကေတာ့ သတင္းစာလဲ မဖတ္နုိင္၊ တီဗီြလဲ မၾကည့္နုိုင္နဲ ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ ့ ကြန္ျပဴတာၾကီးထဲ ေခါင္း၀င္မတတ္ ညလဲအေတာ္မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိပါ။ ဟုိတေန ့က အရာရွိက ၾကားျပီးျပီလား သတင္းထူးဆုိေတာ့ ကြ်န္မက မွ ုန္၀ါး၀ါးနဲ ့။ အေဖအရင္းက သူ ့မိန္းမမရွိတုန္း သူေမြးထားတဲ့ ၅နွစ္နဲ ့ ၃နွစ္အရြယ္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို မီးရွိ ု ့သတ္ျပီး သူ ့ကိုယ္သူပါ သတ္ေသသြားတယ္တဲ့။ ဘုရား… ဘုရား။ အဲလိုသတင္းမ်ိဳးၾကားရရင္ ရင္ထဲမွာေမာျပီး အသက္ရွ ုေတြ က်ပ္မိတယ္။ မနွစ္ကလဲ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ သူ ့ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ ့အတူ သတ္ေသသြားတာ ၾကားရေသးတယ္။ ခုလာျပန္ျပီ။ အရာရွိက အဲဒီသတင္းၾကားရတာ သူအရမ္းpainful ျဖစ္တယ္လို ့ ေျပာေတာ့ ကိုယ္လဲ နားလည္မိပါတယ္။ မိခင္ေတြဆို ခံစားခ်က္က ပိုဆိုးမယ္ထင္တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ထံုးစံအတုိင္း စဥ္းစားျပီး ေမးမိတာပါပဲ။ ဒီမွာက အိမ္ခန္းေလးေတြနဲ ့ ေနတာ။ ဟိုဘက္အခန္းက ေခ်ာင္းဟန္ ့တာေတာင္ ဒီဘက္အခန္းက ၾကားရတတ္ေသးတာ။ ဒီေလာက္ မီးရွို ့သတ္တာေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြက မသိလိုက္ဘူးတဲ့လား။ နဲနဲေလးမွ သံသယမျဖစ္ဖူးတဲ့လား။ ကေလးေတြရဲ့ “အေဖရယ္မလုပ္ပါနဲ “့ ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ ့က ၾကားတယ္ဆုိပဲ။ တခုခုပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ တကယ္ေတာ့ သိသာမွာပါ။ ေနနိုင္လြန္းတဲ့ စိတ္ေတြ။ တကယ္လုိ ့မ်ား အျပင္က တံခါးဘဲလ္ကို နိွပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရဲကို ဖုန္းေလး တခ်က္ေကာက္လွည့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လုိက္နုိင္ရင္ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးအသက္ပါ ကယ္တင္နိုင္ရင္ ကယ္တင္နိုင္မွာပါ။ (မနွစ္က ပို ့စ္တခုမွာ ေလးေလာင္းျပိဳင္လူသတ္မွ ုတခုမွာလဲ အဲဒီလို ေတြးျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္)။ အရာရွိက သူ ့နိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေထာက္ျပတာကို လက္ခံတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြ ပိုဆိုးလာတယ္လုိ ့ သူက ဆိုပါတယ္။ သားအတြက္ေတြးပူမိရင္း မိဘဆရာေတြ ့ဆံုပြဲ ၾကိဳတင္ေဆြးေႏြးတဲ့ formထဲမွာ ကေလးေတြ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ပိုခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ရွိၾကဖုိ ့ ေမတၱာထားတတ္ဖို ့ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ဖို ့့ programေလးေတြ သင္ရိုးထဲ ထည့္သင္ဖို ့အၾကံေပးမိတယ္။
ဟိုတလက အိပ္ခါးနီး တခုခုတူးတဲ့ အနံ ့ရလို ့ အမ်ိဴးသားကို အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူလဲ အနံ ့ရတယ္တဲ့။ တူးနံ ့က အမဲသားလို အသားတမ်ိဳးတူးနံ ့ပါ။ အဲဒီေန ့က အိမ္မွာ မီးခိုးတိတ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္က မဟုတ္တာေသခ်ာတာမို ့ မိုးခ်ဴဳပ္မွ ဟင္းခ်က္တတ္တဲ့ ေအာက္ထပ္အိမ္ကလို ့ပဲ စိတ္ထဲထင္မိတာ။ တေျဖးေျဖး အနံ ့က ဆိုးလာတဲ့ အျပင္ မီးခိုးေတြပါ အေပၚေရာက္လာေတာ့ နွစ္ေယာက္လံုး လွ ုပ္လွ ုပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တံခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ မီးခိုးေတြ ေတြ ့ရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ တုပ္တုပ္မွ မလွ ုပ္ၾကေတာ့ မေနနိုင္ပဲ တံခါးေတြ ေခါက္ေမးမိတယ္။ သူတို ့ကလဲ အဲဒီေတာ့မွ ျပာျပာသလဲ။ သူတို ့အိမ္ေတြက မဟုတ္တာ ေသခ်ာတဲ့အခါ အမ်ိဳးသားက ဘယ္ကလဲ ေသခ်ာေအာက္ တိုက္ေအာက္ဆင္းၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ ၆ ထပ္က လူၾကီးတေယာက္က တတိုက္လံုး ထူးထူးျခားျခား သူတေယာက္ပဲ ထြက္ၾကည့္ျပီး တိုက္ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားကို ေအာ္ေျပာပါတယ္။ ၅ ထပ္က… မင္းလဲ တက္လာခဲ့ ငါနဲ ့အတူသြားမယ္တဲ့။ သူတို ့ နွစ္ေယာက္သြားျပီး တံခါးေခါက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ တံခါးလာမဖြင့္ေပးပါဘူး။ သူတို ့လဲ တံခါးကို မရရေအာင္ ဖြင့္မွ ျဖစ္မယ္လုိ ့ တိုင္ပင္ေနတုန္း လူငယ္ေလးတေယာက္ အျပင္က ျပန္လာပံုနဲ ့ ေျပးလာျပီး ဒါင့ါအိမ္ဆို တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္မွ အိမ္ထဲဘာမွ မျမင္ရေအာင္ မီးခိုးေတြ ပိတ္ေမွာင္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးခိုးၾကားထဲက အဖုိးၾကီး တေယာက္ထြက္လာမွ အားလံုးသေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ လူငယ္ေလးက ငါ့အေဖဟင္းခ်က္ျပီး ေမ့သြားတယ္ထင္တယ္တဲ့။ မီးဖိုကေတာ့ မီးေတြေတာက္ေနလို ့ အကုန္၀ိုင္းျပီးျငိွမ္းရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို ့ပါ။ တကယ္လုိ ့သာ လူငယ္ေလး အခိ်န္မွီေရာက္မလာခဲ့လုိ ့ရွိရင္… ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ ့ ၆ထပ္က လူၾကီးသာ ငါ့အိမ္က ေညွာ္တာမွ မဟုတ္တာဆိုျပီး အိမ္တံခါးေလး အသာပိတ္ေနခဲ့ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အဖုိးၾကီး မီးခိုးေငြ ့ေတြထဲ တခုခုျဖစ္သြားနိုင္တဲ့အျပင္ အဲဒီအခန္းကစတဲ့ မီးက ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်ံ ့နွံ ့သြားမယ္ မသိပါဘူး။ ၾကြက္ကေလး ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ့တဲ့ ပံုျပင္လုိပါပဲ။ ငါနဲ ့မဆိုင္ဆို ဘာသိဘာသာေနခဲ့ရင္ တခိ်န္က် ငါ့ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာသလုိပဲေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဖတ္စာေလးသြားသတိရတယ္။ လဲေနသူကို ထူေပးပါ… အားငယ္သူကို အားေပးပါတဲ့။
ဒီမွာ အဲဒီလုိ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ေႏြးေထြးမွ ုေတြ ပါးလ်လာလုိ ့ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ရထားလမ္းထဲ အတင္းခုန္ခ်တဲ့အျဖစ္ေတြ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးရတဲ့အျဖစ္ေတြ အေတာ္ကိုမ်ားပါတယ္။ ရံုးမွာ အဲဒီလို အခက္အခဲေတြ ခံနုိင္ရည္မရွိတဲ့အခါ တေယာက္ထဲျမိဳသိပ္မထားဖို ့ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံဖုိ ့ counselor လုပ္တဲ့ company တခုကို ငွားထားပါတယ္။ အဲဒီသတင္းၾကားမိေတာ့ အဖိုးကို သတိရမိတယ္။ ဟိုတခါ အညာျပန္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့စိမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ အဖိုးဆီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ ့။ သူတို ့က တုိးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေျပာၾကေတာ့ ကိုယ္လဲ စပ္စုမရ။ ေနာက္မွ သိရတာက အဖုိးတုိ ့ ရပ္ကြက္ထဲက ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကတဲ့ လင္မယားေတြတို ့ သားအဖအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွ ုလြဲၾကတာေတြကို အဖုိးဆီမွာ အဆံုးအမလာခံ အၾကံဥာဏ္ လာယူၾကတယ္ဆုိပဲ။ ကြ်န္မအဖိုးက အသက္၉၀နားနီးေနျပီဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အၾကီးဆံုးကို ဂါရ၀ျပဴ အဆံုးအမ နာယူၾကတာ ၾကားရတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ သူမ်ားအပူကို မွ်ယူေျဖရွင္းေပးလို ့ အပူေတြ ျငိမ္းသြားတာ သူလဲ ဘယ္ေလာက္ကုသိုလ္ရလုိက္ပါသလဲေနာ္။ ဒီနိုင္ငံက counselor အယူအဆလိုမ်ိဳးကို ကြ်န္မတုိ ့နုိင္ငံမွာေတာ့ ဟိုးေရွးေခတ္ကတည္းက ယဥ္ေက်းမွ ုတရပ္ အေနနဲ ့ က်င့္သံုးလာတာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းမွာကားေပၚမွာ ခရီးသြားအခ်င္းခ်င္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖန္ေျဖမယ့္ counselorေတြက သူ ့အလိုလို အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပၚလာေအာင္ နီးစပ္လြန္းတဲ့ နွလံုးသားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြကို ကြ်န္မျဖင့္ ေစ့ေစ့ေတြးေလ ၾကက္သီးေမြွးညွင္းထေအာင္ အံ့ၾသေလပါပဲ။
မနက္ျဖန္ Nov 13th က World Kindness Dayပါ။ ၾကင္နာမွ ုေတြ ရွားပါးတဲ့ အရပ္မွာ ကြ်န္မ အီးေမးလ္ တေစာင္ ခုေလးတင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ ႒ာနရဲ့ Kindness Dayကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အစီအစဥ္ကေတာ့ ေန ့တဓူ၀ ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္ေလး သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ ေစတနာ အျပည့္နဲ ့ လုပ္ေပးရွာတဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီကို လက္ေဆာင္ေလးေပးဖို ့ ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ပါ၀င္လွ ူဒါန္းၾကတဲ့ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ေမတၱာတရားေလးေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးျဖစ္ေအာင္ လွံ ု ့ ေဆာ္ စည္းရံုးေပးတဲ့ ကြ်န္မလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမၾကီးကို အရမ္းေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့သူဟာ ကြ်န္မသံေယာဇဥ္ၾကီးရတဲ့၊ အလုပ္မလာရင္ ေနမ်ားမေကာင္းလို ့လားလုိ ့ စိုးရိမ္မိတဲ့၊ သူ ့အိမ္က အပင္ေသးေသးေလးေတြကို ကြ်န္မအလုပ္စားပဲြေဘးမွာ အလွဆင္ဖို ့ ပန္းအိုးလွလွေလးနဲ ့ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ့၊ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တဲ့အခါ သူ ့အိမ္သူရာလုိ ေစတနာထားလုပ္ေပးတတ္တဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီျဖစ္ေနလို ့ ပိုလို ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမိပါတယ္။ World Kindness Dayမွာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က တစံုတေယာက္ကို ကူညီျဖစ္ေအာင္ ကူညီၾကစို ့လား။
(Nov 13th World Kindness Day အမွတ္တရ)
(တခါတခါ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေတြကို ေရးခ်င္ျပီး ပို ့စ္တခုလို ခ်ဲ ့ေရးျပန္လဲ မေကာင္း… ေရးကလဲေရးခ်င္ဆိုေတာ့… မေရးျဖစ္ပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ရွိျပီး ေပ်ာက္သြားတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္… ဟိုတခါက ဟိုဟိုဒီဒီဆိုျပီး အသုတ္စံုလို ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္… ခုလဲ အဲဒီလို အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေရးခ်င္လာျပန္တာေၾကာင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာလို ့ ေပးျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္… ေနာင္လဲ ေရးျဖစ္တဲ့လေလး ေနာက္ကထည့္ျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလးေတြ စိတ္ထဲေပၚရင္ေပၚလာသလို ေရးမိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္… တကူးတက ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)
တန္ခူး
5:36pm 12-Nov-2009
ခုတေလာ လူက အလုပ္ရွ ုပ္ခ်က္ကေတာ့ သတင္းစာလဲ မဖတ္နုိင္၊ တီဗီြလဲ မၾကည့္နုိုင္နဲ ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ ့ ကြန္ျပဴတာၾကီးထဲ ေခါင္း၀င္မတတ္ ညလဲအေတာ္မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိပါ။ ဟုိတေန ့က အရာရွိက ၾကားျပီးျပီလား သတင္းထူးဆုိေတာ့ ကြ်န္မက မွ ုန္၀ါး၀ါးနဲ ့။ အေဖအရင္းက သူ ့မိန္းမမရွိတုန္း သူေမြးထားတဲ့ ၅နွစ္နဲ ့ ၃နွစ္အရြယ္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို မီးရွိ ု ့သတ္ျပီး သူ ့ကိုယ္သူပါ သတ္ေသသြားတယ္တဲ့။ ဘုရား… ဘုရား။ အဲလိုသတင္းမ်ိဳးၾကားရရင္ ရင္ထဲမွာေမာျပီး အသက္ရွ ုေတြ က်ပ္မိတယ္။ မနွစ္ကလဲ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ သူ ့ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ ့အတူ သတ္ေသသြားတာ ၾကားရေသးတယ္။ ခုလာျပန္ျပီ။ အရာရွိက အဲဒီသတင္းၾကားရတာ သူအရမ္းpainful ျဖစ္တယ္လို ့ ေျပာေတာ့ ကိုယ္လဲ နားလည္မိပါတယ္။ မိခင္ေတြဆို ခံစားခ်က္က ပိုဆိုးမယ္ထင္တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ထံုးစံအတုိင္း စဥ္းစားျပီး ေမးမိတာပါပဲ။ ဒီမွာက အိမ္ခန္းေလးေတြနဲ ့ ေနတာ။ ဟိုဘက္အခန္းက ေခ်ာင္းဟန္ ့တာေတာင္ ဒီဘက္အခန္းက ၾကားရတတ္ေသးတာ။ ဒီေလာက္ မီးရွို ့သတ္တာေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြက မသိလိုက္ဘူးတဲ့လား။ နဲနဲေလးမွ သံသယမျဖစ္ဖူးတဲ့လား။ ကေလးေတြရဲ့ “အေဖရယ္မလုပ္ပါနဲ “့ ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ ့က ၾကားတယ္ဆုိပဲ။ တခုခုပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ တကယ္ေတာ့ သိသာမွာပါ။ ေနနိုင္လြန္းတဲ့ စိတ္ေတြ။ တကယ္လုိ ့မ်ား အျပင္က တံခါးဘဲလ္ကို နိွပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရဲကို ဖုန္းေလး တခ်က္ေကာက္လွည့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လုိက္နုိင္ရင္ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးအသက္ပါ ကယ္တင္နိုင္ရင္ ကယ္တင္နိုင္မွာပါ။ (မနွစ္က ပို ့စ္တခုမွာ ေလးေလာင္းျပိဳင္လူသတ္မွ ုတခုမွာလဲ အဲဒီလို ေတြးျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္)။ အရာရွိက သူ ့နိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေထာက္ျပတာကို လက္ခံတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြ ပိုဆိုးလာတယ္လုိ ့ သူက ဆိုပါတယ္။ သားအတြက္ေတြးပူမိရင္း မိဘဆရာေတြ ့ဆံုပြဲ ၾကိဳတင္ေဆြးေႏြးတဲ့ formထဲမွာ ကေလးေတြ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ပိုခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ရွိၾကဖုိ ့ ေမတၱာထားတတ္ဖို ့ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ဖို ့့ programေလးေတြ သင္ရိုးထဲ ထည့္သင္ဖို ့အၾကံေပးမိတယ္။
ဟိုတလက အိပ္ခါးနီး တခုခုတူးတဲ့ အနံ ့ရလို ့ အမ်ိဴးသားကို အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူလဲ အနံ ့ရတယ္တဲ့။ တူးနံ ့က အမဲသားလို အသားတမ်ိဳးတူးနံ ့ပါ။ အဲဒီေန ့က အိမ္မွာ မီးခိုးတိတ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္က မဟုတ္တာေသခ်ာတာမို ့ မိုးခ်ဴဳပ္မွ ဟင္းခ်က္တတ္တဲ့ ေအာက္ထပ္အိမ္ကလို ့ပဲ စိတ္ထဲထင္မိတာ။ တေျဖးေျဖး အနံ ့က ဆိုးလာတဲ့ အျပင္ မီးခိုးေတြပါ အေပၚေရာက္လာေတာ့ နွစ္ေယာက္လံုး လွ ုပ္လွ ုပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တံခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ မီးခိုးေတြ ေတြ ့ရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ တုပ္တုပ္မွ မလွ ုပ္ၾကေတာ့ မေနနိုင္ပဲ တံခါးေတြ ေခါက္ေမးမိတယ္။ သူတို ့ကလဲ အဲဒီေတာ့မွ ျပာျပာသလဲ။ သူတို ့အိမ္ေတြက မဟုတ္တာ ေသခ်ာတဲ့အခါ အမ်ိဳးသားက ဘယ္ကလဲ ေသခ်ာေအာက္ တိုက္ေအာက္ဆင္းၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ ၆ ထပ္က လူၾကီးတေယာက္က တတိုက္လံုး ထူးထူးျခားျခား သူတေယာက္ပဲ ထြက္ၾကည့္ျပီး တိုက္ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားကို ေအာ္ေျပာပါတယ္။ ၅ ထပ္က… မင္းလဲ တက္လာခဲ့ ငါနဲ ့အတူသြားမယ္တဲ့။ သူတို ့ နွစ္ေယာက္သြားျပီး တံခါးေခါက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ တံခါးလာမဖြင့္ေပးပါဘူး။ သူတို ့လဲ တံခါးကို မရရေအာင္ ဖြင့္မွ ျဖစ္မယ္လုိ ့ တိုင္ပင္ေနတုန္း လူငယ္ေလးတေယာက္ အျပင္က ျပန္လာပံုနဲ ့ ေျပးလာျပီး ဒါင့ါအိမ္ဆို တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္မွ အိမ္ထဲဘာမွ မျမင္ရေအာင္ မီးခိုးေတြ ပိတ္ေမွာင္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးခိုးၾကားထဲက အဖုိးၾကီး တေယာက္ထြက္လာမွ အားလံုးသေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ လူငယ္ေလးက ငါ့အေဖဟင္းခ်က္ျပီး ေမ့သြားတယ္ထင္တယ္တဲ့။ မီးဖိုကေတာ့ မီးေတြေတာက္ေနလို ့ အကုန္၀ိုင္းျပီးျငိွမ္းရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို ့ပါ။ တကယ္လုိ ့သာ လူငယ္ေလး အခိ်န္မွီေရာက္မလာခဲ့လုိ ့ရွိရင္… ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ ့ ၆ထပ္က လူၾကီးသာ ငါ့အိမ္က ေညွာ္တာမွ မဟုတ္တာဆိုျပီး အိမ္တံခါးေလး အသာပိတ္ေနခဲ့ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အဖုိးၾကီး မီးခိုးေငြ ့ေတြထဲ တခုခုျဖစ္သြားနိုင္တဲ့အျပင္ အဲဒီအခန္းကစတဲ့ မီးက ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်ံ ့နွံ ့သြားမယ္ မသိပါဘူး။ ၾကြက္ကေလး ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ့တဲ့ ပံုျပင္လုိပါပဲ။ ငါနဲ ့မဆိုင္ဆို ဘာသိဘာသာေနခဲ့ရင္ တခိ်န္က် ငါ့ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာသလုိပဲေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဖတ္စာေလးသြားသတိရတယ္။ လဲေနသူကို ထူေပးပါ… အားငယ္သူကို အားေပးပါတဲ့။
ဒီမွာ အဲဒီလုိ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ေႏြးေထြးမွ ုေတြ ပါးလ်လာလုိ ့ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ရထားလမ္းထဲ အတင္းခုန္ခ်တဲ့အျဖစ္ေတြ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးရတဲ့အျဖစ္ေတြ အေတာ္ကိုမ်ားပါတယ္။ ရံုးမွာ အဲဒီလို အခက္အခဲေတြ ခံနုိင္ရည္မရွိတဲ့အခါ တေယာက္ထဲျမိဳသိပ္မထားဖို ့ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံဖုိ ့ counselor လုပ္တဲ့ company တခုကို ငွားထားပါတယ္။ အဲဒီသတင္းၾကားမိေတာ့ အဖိုးကို သတိရမိတယ္။ ဟိုတခါ အညာျပန္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့စိမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ အဖိုးဆီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ ့။ သူတို ့က တုိးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေျပာၾကေတာ့ ကိုယ္လဲ စပ္စုမရ။ ေနာက္မွ သိရတာက အဖုိးတုိ ့ ရပ္ကြက္ထဲက ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကတဲ့ လင္မယားေတြတို ့ သားအဖအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွ ုလြဲၾကတာေတြကို အဖုိးဆီမွာ အဆံုးအမလာခံ အၾကံဥာဏ္ လာယူၾကတယ္ဆုိပဲ။ ကြ်န္မအဖိုးက အသက္၉၀နားနီးေနျပီဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အၾကီးဆံုးကို ဂါရ၀ျပဴ အဆံုးအမ နာယူၾကတာ ၾကားရတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ သူမ်ားအပူကို မွ်ယူေျဖရွင္းေပးလို ့ အပူေတြ ျငိမ္းသြားတာ သူလဲ ဘယ္ေလာက္ကုသိုလ္ရလုိက္ပါသလဲေနာ္။ ဒီနိုင္ငံက counselor အယူအဆလိုမ်ိဳးကို ကြ်န္မတုိ ့နုိင္ငံမွာေတာ့ ဟိုးေရွးေခတ္ကတည္းက ယဥ္ေက်းမွ ုတရပ္ အေနနဲ ့ က်င့္သံုးလာတာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းမွာကားေပၚမွာ ခရီးသြားအခ်င္းခ်င္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖန္ေျဖမယ့္ counselorေတြက သူ ့အလိုလို အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပၚလာေအာင္ နီးစပ္လြန္းတဲ့ နွလံုးသားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြကို ကြ်န္မျဖင့္ ေစ့ေစ့ေတြးေလ ၾကက္သီးေမြွးညွင္းထေအာင္ အံ့ၾသေလပါပဲ။
မနက္ျဖန္ Nov 13th က World Kindness Dayပါ။ ၾကင္နာမွ ုေတြ ရွားပါးတဲ့ အရပ္မွာ ကြ်န္မ အီးေမးလ္ တေစာင္ ခုေလးတင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ ႒ာနရဲ့ Kindness Dayကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အစီအစဥ္ကေတာ့ ေန ့တဓူ၀ ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္ေလး သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ ေစတနာ အျပည့္နဲ ့ လုပ္ေပးရွာတဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီကို လက္ေဆာင္ေလးေပးဖို ့ ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ပါ၀င္လွ ူဒါန္းၾကတဲ့ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ေမတၱာတရားေလးေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးျဖစ္ေအာင္ လွံ ု ့ ေဆာ္ စည္းရံုးေပးတဲ့ ကြ်န္မလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမၾကီးကို အရမ္းေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့သူဟာ ကြ်န္မသံေယာဇဥ္ၾကီးရတဲ့၊ အလုပ္မလာရင္ ေနမ်ားမေကာင္းလို ့လားလုိ ့ စိုးရိမ္မိတဲ့၊ သူ ့အိမ္က အပင္ေသးေသးေလးေတြကို ကြ်န္မအလုပ္စားပဲြေဘးမွာ အလွဆင္ဖို ့ ပန္းအိုးလွလွေလးနဲ ့ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ့၊ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တဲ့အခါ သူ ့အိမ္သူရာလုိ ေစတနာထားလုပ္ေပးတတ္တဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီျဖစ္ေနလို ့ ပိုလို ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမိပါတယ္။ World Kindness Dayမွာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က တစံုတေယာက္ကို ကူညီျဖစ္ေအာင္ ကူညီၾကစို ့လား။
(Nov 13th World Kindness Day အမွတ္တရ)
(တခါတခါ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေတြကို ေရးခ်င္ျပီး ပို ့စ္တခုလို ခ်ဲ ့ေရးျပန္လဲ မေကာင္း… ေရးကလဲေရးခ်င္ဆိုေတာ့… မေရးျဖစ္ပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ရွိျပီး ေပ်ာက္သြားတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္… ဟိုတခါက ဟိုဟိုဒီဒီဆိုျပီး အသုတ္စံုလို ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္… ခုလဲ အဲဒီလို အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေရးခ်င္လာျပန္တာေၾကာင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာလို ့ ေပးျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္… ေနာင္လဲ ေရးျဖစ္တဲ့လေလး ေနာက္ကထည့္ျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလးေတြ စိတ္ထဲေပၚရင္ေပၚလာသလို ေရးမိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္… တကူးတက ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)
တန္ခူး
5:36pm 12-Nov-2009
Friday, November 6, 2009
အေမတူသား
သားေလးေမြးခါစကေန ၄နွစ္သား(မနွစ္ကေလာက္အထိ) ေတြ ့တဲ့သူတိုင္းက အေဖတူသားေလးလုိ ့ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလး ေနေနရေပမယ့္ ကိုယ့္သားေလးျဖစ္ျပီး ကိုယ္နဲ ့သိပ္မတူေတာ့ စိတ္မေကာင္းသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ဘယ္သန္တာေလးရယ္၊ ပုတိုတို လက္သည္း၊ေျခသည္းေလးေတြ တူပါေသးတယ္ဆို စိတ္ကိုေျဖရတယ္။ သားေမြးခါစက သူ ့ဆံပင္ေတြက ဒူးရင္းသီးလုိ မာမာေထာင္ေထာင္ၾကီးေတြ။ သူ ့အေဖဆံပင္နဲ ့ တပံုစံထဲ။ ေနာက္ ဆံပင္သန္လြန္းလို ့ ခေလးပင္ပန္းမွာေၾကာက္လုိ ့ ရိတ္ရင္းရိတ္ရင္းနဲ ့ သားဆံပင္ေလးေတြက ကိုယ့္ဆံပင္လို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး… ျပီးေတာ့ အညိဳေရာင္ေလးျဖစ္လာေတာ့… ေဟး… ကိုယ္နဲ ့တူတာ တခုရျပန္ျပီဆုိ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ ဒီနွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားက အေမနဲ ့ပိုတူတူလာတယ္ လုိ ့ဆိုေတာ့ သူ ့အေဖမသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ၀မ္းသာမိေနတာ။ အထူးသျဖင့္… သားမ်က္လံုးေလးေတြက အေမနဲ ့တူတယ္ဆိုပဲ။
ညေနသူ ့အေဖလာၾကိဳျပီး ျပန္တဲ့လမ္းခရီးမွာ သားနဲ ့အေမ အက်င့္စရိုက္တူတာ ပိုေပၚလြင္ထင္ရွားပါတယ္။ ကုိယ္ကလဲ သူ ့အေဖကို တေန ့လံုး ရံုးမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္… သားကလဲ သူ ့ေက်ာင္းမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္နဲ ့… သားနဲ ့စကားလုေျပာရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေဖက ဘယ္သူ ့စကားနားေထာင္ရမွန္းမသိ… ကားကလဲ ေမာင္းရေသးဆိုေတာ့ ဒီသားအမိနဲ ့ေတာ့ခက္ပါတယ္ဆို ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေတာ့တာပဲ။ သားကလဲ ဘယ္ေလာက္လူလည္က်သလဲဆို ကြ်န္မျငိမ္ေနရင္ သူပါလိုက္ျငိမ္ျပီး ကြ်န္မေျပာမွ လိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူ ့အေဖကို သူတေယာက္ထဲ occupyလုပ္ခ်င္တာေလ။ သားေမေမေျပာမယ္ျပီးမွ ေျပာေနာ္ဆို သူ ့အေဖက ကိုယ့္ကို ကေလးနဲ ့ျပိဳင္စကားလုေျပာတယ္လုိ ့ ေ၀ဖန္ပါေသးတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္သားအသံနဲ ့ ေ၀ဆာေနတတ္ပါတယ္။ တနွစ္တခါ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ကိုယ့္အိမ္က ကိုယ့္အသံနဲ ့ေ၀ဆာေနသလိုပါပဲ။ အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… “ညည္းျပန္ေရာက္ေနတာ ေၾကျငာစရာမလိုဘူး” တဲ့။ ခုဆို အေမတူသား ေမာင္စကားမ်ားေလးပါ ပိုတိုးလာေတာ့ အိမ္မွာ ေခါင္းေလာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။
ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ သမီးေလးေမြးေန ့ကို gameေလးေတြနဲ ့ က်င္းပပါတယ္။ တခုေသာgameက အကျပိဳင္ပဲြပါ။ သားမ်ား ေၾကာင္ေနမလား ေအာင့္ေမ့တယ္ အသားကုန္ က ေနတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး အားလံုးက ပြဲက်ၾကပါတယ္။ အကမွာ အျပတ္mood၀င္ျပီး ကေနတာပါ။ သူ ့ကို ဘယ္သူ ့မွလဲ မသင္ေပးရပဲ သူ ့ဘာသာ က ေနတာၾကည့္ျပီး သူ ့အေဖက တုိးတိုးေလး လာေျပာပါတယ္။ အေမတူသားပဲ။ အဲဒီေန ့က သားက အကအေကာင္းဆံုးဆုရသြားေတာ့ သူရတဲ့ ဆုေလးကို တျမတ္တနိုးနဲ ့။ ျပီးခဲ့တဲ့လက ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သမီးေမြးေန ့သြားေတာ့လဲ အကဆု ရျပန္ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သၾကၤန္မွာ က ခ်င္ ခုန္ ခ်င္တဲ့ ပိုးကို အေဖ ဘယ္လိုမွ မသတ္နုိင္ပဲ ေနာက္ဆံုးလက္ေလ်ာ့ ခြင့္ျပဴလိုက္ရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ သတိရမိပါတယ္။ သူ ့အေဖက လူအမ်ားၾကီးေရွ ့ မင္းတို ့မုိ ့ မရွက္တယ္လို ့ ကိုယ္တို ့ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို ကဲ့ရဲ့တတ္ေသးရဲ့။
ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သားေနမေကာင္းလုိ ့ ကိုယ္နဲ ့သူ ့အေဖ တလွည့္စီ ခြင့္ယူၾကပါတယ္။ ေဆးခန္းမွာ သားအလွည့္ေရာက္ဖုိ ့ ေစာင့္ေနတုန္း သားက သူ ့ဆရာမဆီ စာေရးခ်င္တယ္ဆို ကိုယ့္ဆီက တယ္လီဖုန္းကိုေတာင္းပါတယ္။ တေယာက္ထဲျငိမ္ေနလုိ ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေတာ္ခရီးေရာက္ေနပါျပီ။ သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ့၀ါက်ကို သူ ့ဘာသာစီျပီးေရးေနတာ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ သူ ့အေဖဆို SMS ရိုက္ရတာ စပါးလံုးေကာက္ေနသလို အေတာ္ဒုကၡေရာက္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အတြက္ ကိုယ္က SMS ရိုက္ေပးရပါတယ္။ ခုသားက်ေတာ့ အေမကိုေတာင္ တခြန္းမေမးပဲ ေခ်ာလုိ ့ေမြ ့လုိ ့။ သူမသိတာ ေအာက္လိုင္းကို ဘယ္လို သြားရမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်န္တာေတြက ဘယ္လုိရိုက္လိုက္မွန္းကို မသိတာပါ။ သူ ့SMS ေလးကို ခ်စ္လြန္းလို ့ သိမ္းထားတာ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။
I love you teacher nor. I love you so much. You always play I love you. You go to sc. Do u see the horse. U said yes. I miss you.
သားေရ သား SMSေလး ေမေမ့ကို ျပန္ရွင္းျပဦးလုိ ့ဆိုေတာ့ တီခ်ယ္က သူနဲ ့အျမဲကစားလို ့ ပိုခ်စ္တယ္။ တီခ်ယ္က SC(shopping centre) သြားတယ္။ ဟိုတေန ့က zoo သြားေတာ့ ျမင္းေလးျပတာ ေတြ ့တယ္လို ့ေျပာတယ္။ တီခ်ယ့္ကို လြမ္းတယ္တဲ့။ အဲဒီ SMSေလးကို သူ ့ဆရာမပို ့လိုက္ေတာ့ ဆရာမလဲ အံ့ၾသေနပါတယ္။ ညေနသူ ့အေဖကို ျပန္ျပေတာ့ မျဖစ္နုိင္ဘူးတဲ့။ ဒါသားေရးတာ မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုေတာ့ သားကို သူ ့ေရွ ့တင္ ေရးခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ သားက သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ သူအေတာ္ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ SMSကို ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ရိုက္တတ္တာအျပင္ သူ ့အရြယ္နဲ ့ ၀ါက်ေလးကို စိတ္ကူးနဲ ့စီတတ္တာကလဲ အံ့ၾသစရာပါ။ ထံုးစံအတုိင္း သူ ့အေဖက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မင္းရဲ့သားက ၾကီးရင္ မင္းလို စာေတြေရးဦးမယ္ ထင္တယ္တဲ့။
အေပၚကအခ်က္ေလးေတြကေတာ့ အေမတူတဲ့ေကာင္းတ့ဲ အခ်က္ေလးေတြေပါ့ေနာ္။ ေကာင္းတာေလးေတြေရးျပီး ဆိုးတာေလးေတြလဲ ခ်န္ထားလို ့မရျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အေဖေဆာ္ပေလာ္ေတာ္တီးတာ အေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္နွမ ၃ေယာက္မွာ ကိုယ္က အခံရဆံုး။ အေၾကာင္းရင္းက ေခါင္းမာလို ့ပါ။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ရိုက္ရိုက္ မ်က္ရည္မက်တတ္ေတာ့ ရိုက္တဲ့သူေတာင္ ေမာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ တခါတေလ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး အေဖက ရိုက္ဖုိ ့လုပ္ရင္ အေဖ့ကို ဒုတ္ေတာင္ ကိုယ္က ယူေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆိုးတယ္ေနာ္။ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုးတာေတြ ေပၚကုန္မွာ စိုးလို ့ ။ ခုေတာ့ ကိုယ္ေခါင္းမာတဲ့ ၀ဋ္က ကိုယ့္ျပန္လည္ေနပါျပီ။ သားက ဒုတ္ကို လံုး၀မေၾကာက္ပါဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ဒုတ္မေၾကာက္ပဲ ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ ဆက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရိုက္တဲ့နည္းက မထိေရာက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ခုေတာ့ လက္ျဖစ္ပံုျပင္ (အဲဒီပံုျပင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါဦးမယ္) ေတြနဲ ့ ဆံုးမတာ ေအာင္ျမင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲေတာ့ မသိ အေမတူသား ေခါင္းမာေလးေရ။
ငယ္က အေမက ဘယ္သန္ကိုယ့္ကို ဘယ္လက္နဲ ့ေရးမွာ စိုးလို ့ဆို ဘယ္လက္ကို ပတ္တီးၾကီးစီးထားေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သမီးလက္မွာ နာနာၾကီးျဖစ္ေနတယ္ ဘယ္လက္နဲ ့ မေရးနဲ ့လို ့ မွာလိုက္ပါတယ္။ မိဘစကားကို တေသြမတိမ္း နားေထာင္တဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ပတ္တီးေလး တိတ္တိတ္ေလးျဖဳတ္ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့ပဲ စာေရးပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခါနီးရင္ ပတ္တီးေလးျပန္ပတ္။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္ပတ္တီးကို လက္ရာမျပတ္ ျပန္ပတ္တတ္ပ့ါမလဲ။ ဦးေနွာက္ေလး တထြာေလာက္နဲ ့ လူလယ္လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအိမ္ကလဲ လက္ေလ်ာ့ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့သာေရးခုိင္းလိုက္ရေတာ့တာ။ ဟိုတေန ့က သားဆရာမက သားအိမ္မွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စားလား လုိ ့ေမးေတာ့ စားပါတယ္.. ဘာမ်ားျဖစ္လုိ ့လဲလုိ ့ ဆရာမကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြသာ ထမင္းပန္ကန္ထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္က်န္မယ္… သားက အျမဲကုန္တယ္တဲ့။ အျဖစ္မွန္ကို ဟိုတေန ့ကမွ သိလုိက္ရတာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတြကို ဆရာမမသိေအာင္ အနားက အမိွ ုက္ပံုးေလးထဲ သြားသြားထည့္တာပါတဲ့။ ဆရာမလဲ သူ ့ရဲ့လူလည္က်ပံုကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ျဖစ္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ နင့္သား Mr Bean ၾကည့္လြန္းလို ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ရတာျဖစ္မယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ Mr Bean လက္ခ်က္ထက္ Ms တန္ခူးေသြးမို ့ဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
မိဘတေယာက္ရဲ့ အတၱအတိုင္း ကိုယ့္သားေလးကို ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းဆံုး အေနအထိုင္ အက်င့္စရုိက္ေလးေတြ ရေစခ်င္တာမို ့ အေမတူတဲ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြ ယူေစျပီး မေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ ကိုယ္ေျပာသလုိလုပ္ ကိုယ္လုပ္သလို လုိက္မလုပ္နဲ ့ဆိုတဲ့ အတိုင္း ဒီကေမေမၾကီးက ဆံုးမရပါဦးမယ္။
တန္ခူး
5:07pm 3-Nov-2009
ညေနသူ ့အေဖလာၾကိဳျပီး ျပန္တဲ့လမ္းခရီးမွာ သားနဲ ့အေမ အက်င့္စရိုက္တူတာ ပိုေပၚလြင္ထင္ရွားပါတယ္။ ကုိယ္ကလဲ သူ ့အေဖကို တေန ့လံုး ရံုးမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္… သားကလဲ သူ ့ေက်ာင္းမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္နဲ ့… သားနဲ ့စကားလုေျပာရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေဖက ဘယ္သူ ့စကားနားေထာင္ရမွန္းမသိ… ကားကလဲ ေမာင္းရေသးဆိုေတာ့ ဒီသားအမိနဲ ့ေတာ့ခက္ပါတယ္ဆို ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေတာ့တာပဲ။ သားကလဲ ဘယ္ေလာက္လူလည္က်သလဲဆို ကြ်န္မျငိမ္ေနရင္ သူပါလိုက္ျငိမ္ျပီး ကြ်န္မေျပာမွ လိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူ ့အေဖကို သူတေယာက္ထဲ occupyလုပ္ခ်င္တာေလ။ သားေမေမေျပာမယ္ျပီးမွ ေျပာေနာ္ဆို သူ ့အေဖက ကိုယ့္ကို ကေလးနဲ ့ျပိဳင္စကားလုေျပာတယ္လုိ ့ ေ၀ဖန္ပါေသးတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္သားအသံနဲ ့ ေ၀ဆာေနတတ္ပါတယ္။ တနွစ္တခါ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ကိုယ့္အိမ္က ကိုယ့္အသံနဲ ့ေ၀ဆာေနသလိုပါပဲ။ အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… “ညည္းျပန္ေရာက္ေနတာ ေၾကျငာစရာမလိုဘူး” တဲ့။ ခုဆို အေမတူသား ေမာင္စကားမ်ားေလးပါ ပိုတိုးလာေတာ့ အိမ္မွာ ေခါင္းေလာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။
ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ သမီးေလးေမြးေန ့ကို gameေလးေတြနဲ ့ က်င္းပပါတယ္။ တခုေသာgameက အကျပိဳင္ပဲြပါ။ သားမ်ား ေၾကာင္ေနမလား ေအာင့္ေမ့တယ္ အသားကုန္ က ေနတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး အားလံုးက ပြဲက်ၾကပါတယ္။ အကမွာ အျပတ္mood၀င္ျပီး ကေနတာပါ။ သူ ့ကို ဘယ္သူ ့မွလဲ မသင္ေပးရပဲ သူ ့ဘာသာ က ေနတာၾကည့္ျပီး သူ ့အေဖက တုိးတိုးေလး လာေျပာပါတယ္။ အေမတူသားပဲ။ အဲဒီေန ့က သားက အကအေကာင္းဆံုးဆုရသြားေတာ့ သူရတဲ့ ဆုေလးကို တျမတ္တနိုးနဲ ့။ ျပီးခဲ့တဲ့လက ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သမီးေမြးေန ့သြားေတာ့လဲ အကဆု ရျပန္ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သၾကၤန္မွာ က ခ်င္ ခုန္ ခ်င္တဲ့ ပိုးကို အေဖ ဘယ္လိုမွ မသတ္နုိင္ပဲ ေနာက္ဆံုးလက္ေလ်ာ့ ခြင့္ျပဴလိုက္ရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ သတိရမိပါတယ္။ သူ ့အေဖက လူအမ်ားၾကီးေရွ ့ မင္းတို ့မုိ ့ မရွက္တယ္လို ့ ကိုယ္တို ့ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို ကဲ့ရဲ့တတ္ေသးရဲ့။
ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သားေနမေကာင္းလုိ ့ ကိုယ္နဲ ့သူ ့အေဖ တလွည့္စီ ခြင့္ယူၾကပါတယ္။ ေဆးခန္းမွာ သားအလွည့္ေရာက္ဖုိ ့ ေစာင့္ေနတုန္း သားက သူ ့ဆရာမဆီ စာေရးခ်င္တယ္ဆို ကိုယ့္ဆီက တယ္လီဖုန္းကိုေတာင္းပါတယ္။ တေယာက္ထဲျငိမ္ေနလုိ ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေတာ္ခရီးေရာက္ေနပါျပီ။ သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ့၀ါက်ကို သူ ့ဘာသာစီျပီးေရးေနတာ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ သူ ့အေဖဆို SMS ရိုက္ရတာ စပါးလံုးေကာက္ေနသလို အေတာ္ဒုကၡေရာက္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အတြက္ ကိုယ္က SMS ရိုက္ေပးရပါတယ္။ ခုသားက်ေတာ့ အေမကိုေတာင္ တခြန္းမေမးပဲ ေခ်ာလုိ ့ေမြ ့လုိ ့။ သူမသိတာ ေအာက္လိုင္းကို ဘယ္လို သြားရမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်န္တာေတြက ဘယ္လုိရိုက္လိုက္မွန္းကို မသိတာပါ။ သူ ့SMS ေလးကို ခ်စ္လြန္းလို ့ သိမ္းထားတာ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။
I love you teacher nor. I love you so much. You always play I love you. You go to sc. Do u see the horse. U said yes. I miss you.
သားေရ သား SMSေလး ေမေမ့ကို ျပန္ရွင္းျပဦးလုိ ့ဆိုေတာ့ တီခ်ယ္က သူနဲ ့အျမဲကစားလို ့ ပိုခ်စ္တယ္။ တီခ်ယ္က SC(shopping centre) သြားတယ္။ ဟိုတေန ့က zoo သြားေတာ့ ျမင္းေလးျပတာ ေတြ ့တယ္လို ့ေျပာတယ္။ တီခ်ယ့္ကို လြမ္းတယ္တဲ့။ အဲဒီ SMSေလးကို သူ ့ဆရာမပို ့လိုက္ေတာ့ ဆရာမလဲ အံ့ၾသေနပါတယ္။ ညေနသူ ့အေဖကို ျပန္ျပေတာ့ မျဖစ္နုိင္ဘူးတဲ့။ ဒါသားေရးတာ မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုေတာ့ သားကို သူ ့ေရွ ့တင္ ေရးခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ သားက သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ သူအေတာ္ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ SMSကို ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ရိုက္တတ္တာအျပင္ သူ ့အရြယ္နဲ ့ ၀ါက်ေလးကို စိတ္ကူးနဲ ့စီတတ္တာကလဲ အံ့ၾသစရာပါ။ ထံုးစံအတုိင္း သူ ့အေဖက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မင္းရဲ့သားက ၾကီးရင္ မင္းလို စာေတြေရးဦးမယ္ ထင္တယ္တဲ့။
အေပၚကအခ်က္ေလးေတြကေတာ့ အေမတူတဲ့ေကာင္းတ့ဲ အခ်က္ေလးေတြေပါ့ေနာ္။ ေကာင္းတာေလးေတြေရးျပီး ဆိုးတာေလးေတြလဲ ခ်န္ထားလို ့မရျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အေဖေဆာ္ပေလာ္ေတာ္တီးတာ အေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္နွမ ၃ေယာက္မွာ ကိုယ္က အခံရဆံုး။ အေၾကာင္းရင္းက ေခါင္းမာလို ့ပါ။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ရိုက္ရိုက္ မ်က္ရည္မက်တတ္ေတာ့ ရိုက္တဲ့သူေတာင္ ေမာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ တခါတေလ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး အေဖက ရိုက္ဖုိ ့လုပ္ရင္ အေဖ့ကို ဒုတ္ေတာင္ ကိုယ္က ယူေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆိုးတယ္ေနာ္။ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုးတာေတြ ေပၚကုန္မွာ စိုးလို ့ ။ ခုေတာ့ ကိုယ္ေခါင္းမာတဲ့ ၀ဋ္က ကိုယ့္ျပန္လည္ေနပါျပီ။ သားက ဒုတ္ကို လံုး၀မေၾကာက္ပါဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ဒုတ္မေၾကာက္ပဲ ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ ဆက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရိုက္တဲ့နည္းက မထိေရာက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ခုေတာ့ လက္ျဖစ္ပံုျပင္ (အဲဒီပံုျပင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါဦးမယ္) ေတြနဲ ့ ဆံုးမတာ ေအာင္ျမင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲေတာ့ မသိ အေမတူသား ေခါင္းမာေလးေရ။
ငယ္က အေမက ဘယ္သန္ကိုယ့္ကို ဘယ္လက္နဲ ့ေရးမွာ စိုးလို ့ဆို ဘယ္လက္ကို ပတ္တီးၾကီးစီးထားေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သမီးလက္မွာ နာနာၾကီးျဖစ္ေနတယ္ ဘယ္လက္နဲ ့ မေရးနဲ ့လို ့ မွာလိုက္ပါတယ္။ မိဘစကားကို တေသြမတိမ္း နားေထာင္တဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ပတ္တီးေလး တိတ္တိတ္ေလးျဖဳတ္ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့ပဲ စာေရးပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခါနီးရင္ ပတ္တီးေလးျပန္ပတ္။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္ပတ္တီးကို လက္ရာမျပတ္ ျပန္ပတ္တတ္ပ့ါမလဲ။ ဦးေနွာက္ေလး တထြာေလာက္နဲ ့ လူလယ္လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအိမ္ကလဲ လက္ေလ်ာ့ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့သာေရးခုိင္းလိုက္ရေတာ့တာ။ ဟိုတေန ့က သားဆရာမက သားအိမ္မွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စားလား လုိ ့ေမးေတာ့ စားပါတယ္.. ဘာမ်ားျဖစ္လုိ ့လဲလုိ ့ ဆရာမကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြသာ ထမင္းပန္ကန္ထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္က်န္မယ္… သားက အျမဲကုန္တယ္တဲ့။ အျဖစ္မွန္ကို ဟိုတေန ့ကမွ သိလုိက္ရတာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတြကို ဆရာမမသိေအာင္ အနားက အမိွ ုက္ပံုးေလးထဲ သြားသြားထည့္တာပါတဲ့။ ဆရာမလဲ သူ ့ရဲ့လူလည္က်ပံုကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ျဖစ္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ နင့္သား Mr Bean ၾကည့္လြန္းလို ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ရတာျဖစ္မယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ Mr Bean လက္ခ်က္ထက္ Ms တန္ခူးေသြးမို ့ဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။
မိဘတေယာက္ရဲ့ အတၱအတိုင္း ကိုယ့္သားေလးကို ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းဆံုး အေနအထိုင္ အက်င့္စရုိက္ေလးေတြ ရေစခ်င္တာမို ့ အေမတူတဲ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြ ယူေစျပီး မေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ ကိုယ္ေျပာသလုိလုပ္ ကိုယ္လုပ္သလို လုိက္မလုပ္နဲ ့ဆိုတဲ့ အတိုင္း ဒီကေမေမၾကီးက ဆံုးမရပါဦးမယ္။
တန္ခူး
5:07pm 3-Nov-2009
Subscribe to:
Posts (Atom)