tag:blogger.com,1999:blog-59709619023016325902012-01-28T11:28:10.232+08:00တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.comBlogger1861100tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-89752927424932112492011-10-25T16:23:00.003+08:002011-10-25T16:34:05.680+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-KLkZu3S8x0w/TqZ0bJAi51I/AAAAAAAAAzU/m4NGeVyRjYk/s1600/maung%2Bkhine.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 180px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KLkZu3S8x0w/TqZ0bJAi51I/AAAAAAAAAzU/m4NGeVyRjYk/s320/maung%2Bkhine.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667345190715844434" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေမာင္ေပးတဲ့ခြန္အားေတြ ကြ်န္မေသြးေၾကာေတြထဲ စီး၀င္သြားတဲ့အခါ<br />ေမာင့္ကိုေပးဖို ့ခြန္အားေတြ ပိုလို ့အသစ္ေမြးျဖစ္တယ္…<br /><br />ေမာင္ေပးတဲ့သစၥာတရားေတြ ကြ်န္မနွလံုးသားထဲ ေပ်ာ္၀င္သြားတဲ့အခါ<br />ေမာင့္အတြက္ကြ်န္မသစၥာတရားေတြ ပိုလို ့အျမစ္ခုိင္က်န္းမာသန္စြမ္းၾကတယ္…<br /><br />ေမာင္ေပးတဲ့နားလည္မွဳေတြ ကြ်န္မေန ့ရက္ေတြထဲ ေပါင္းစည္းသြားတဲ့အခါ<br />ေမာင့္ေန ့ရက္ေတြထဲ ကြ်န္မနားလည္မွဳေတြ ပိုလို ့စဥ္ဆက္မျပတ္ စီးဆင္းသြားတယ္…<br /><br />ေမာင္ေပးတဲ့ေအးျမျမေမတၱာေတြ ကြ်န္မကုိယ္ထဲ စိမ့္၀င္သြားတဲ့အခါ<br />ေမာင့္ကိုယ္ထဲ ကြ်န္မေမတၱာေတြ ပိုလို ့ေပါမ်ားဖိတ္လ်ံလို ့သြားတယ္…<br /><br />ေမာင့္ျဖစ္တည္မွဳအတြက္ ကြ်န္မပါရမီျဖည့္တဲ့အခါ<br />ကြ်န္မျဖစ္တည္မဳွအတြက္ ေမာင္ကနေဘးမားမားရပ္လုိ ့ေနတယ္…<br /><br />တန္ခူး<br />3:50pm 25-Oct-2011<br />(ခ်စ္ခင္ပြန္း=ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း=ခ်စ္ေလးေလး=ေမာင့္ေမြးေန ့အမွတ္တရ ႏွလံုးသားနွင့္ ေရးဖဲြ ့သည္)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-8975292742493211249?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-64504289115160262512011-08-16T15:26:00.005+08:002011-08-16T16:42:47.020+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-04yLu0Vh31M/TkopqOmxgyI/AAAAAAAAAzA/gVIhyqhk8Fk/s1600/chat_clipart.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 180px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-04yLu0Vh31M/TkopqOmxgyI/AAAAAAAAAzA/gVIhyqhk8Fk/s320/chat_clipart.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641367288686936866" /></a> <br /> <br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> “ဒီေန ့ေတာ့ေလ… မင္းနဲ ့ခ်ိန္းထားတယ္……ခ်က္တင္ထဲမွာေတြ ့ဖို ့ကြယ္ <br />ည၈နာရီတိတိမွာ ငါေလဆက္ဆက္ေစာင့္ေနမယ္…. <br />ငါမင္းအတြက္ကြယ္….သီခ်င္းေလးေရးထားတယ္ <br />ခ်က္တင္ထဲမွာ ပို ့လိုက္မယ္… <br />ခံစားနားဆင္ရင္းေ၀ဖန္ေပးကြယ္… ေတြးရင္းနဲ ့ ရင္ခုန္မိတယ္” <br />……………………………………………………………………………. <br />“ခ်က္တင္ထဲမွာ… ေတြ ့ၾကမယ္… စကားေျပာေကာင္းတဲ့ေကာင္မေလးရယ္ <br />ကိုယ္အမွားလုပ္ခဲ့မိရင္……ခြင့္လြတ္ေပးပါကြယ္ <br />ေန ့တုိင္းသာေျပာရရင္……သူစိတ္ဆိုးမွာေၾကာက္မိတယ္ <br />ကိုယ္အရမ္းခ်စ္မိတယ္……ခ်က္တင္ထဲကေကာင္မေလးရယ္” <br /> <br />အေပၚက သီခ်င္းေလး နာမည္က “ခ်က္တင္ထဲကေကာင္မေလး” တဲ့..။ ကြ်န္မေမာင္ေလး၀မး္ကဲြ တေယာက္က သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ဖို ့ဆို အီးေမးလ္ပို ့လုိက္တာ နားေထာင္ရင္း ဒီသီခ်င္းက်ေတာ့ ကြ်န္မတေယာက္ထဲ ျပံဳးမိပါတယ္။ ဒီေခတ္ကေလးေတြဆို အေတာ္ကို ရင္ခုန္လွဳပ္ရွားေစမယ့္ သီခ်င္းေလးပါ။ နားေထာင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက သူနဲ ့ညတိုင္း ခ်က္တဲ့ ေကာင္ေလးကို မွန္းဆေတြးျပီး ရင္ေတြတဖ်တ္ဖ်တ္ခုန္ေနမွာ ျဖစ္သလို နားေထာင္ေနတဲ့ေကာင္ေလးကလဲ သူနဲ ့ခ်က္တင္လုပ္ရတာ ဟာမိုနစ္ျဖစ္တဲ့ေကာင္မေလးကို သတိရရင္ခုန္ေနမွာ အမွန္ပဲ။ ဒီေလာက္ ရင္ခုန္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေလးကို ကြ်န္မက ဘာလို ့ျပံဳးျပံဳးၾကီး နားေထာင္ေနမိပါလိမ့္။ ေနာက္ဆက္တဲြ ေတြးမိသြားတာက… ေအာ္.. ငါေတာ္ေတာ္ အဖြားၾကီးျဖစ္သြားတာပဲ ဆိုတာပါ။ <br /> <br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၄နွစ္ေလာက္က ကြ်န္မ ဟိုအရင္အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေကာင္မေလးတေယာက္ရဲ့ မဂၤလာေဆာင္သြားေတာ့ သူတို ့စေတြ ့ပံုေလးကို စလုိက္ရွိဳးေလးနဲ ့ျပတဲ့အခါ သူတို ့ဇာတ္လမ္းေလးက ခ်က္တင္က စတယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္မအတြက္ အေတာ္ကို ထူးဆန္းခဲ့တာပါ။ ဘယ္နွယ့္ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ မျမင္ဘူးၾကပဲ သံေယာဇဥ္ေတြ အရင္တြယ္သြားၾကတာလဲေပါ့။ ကံေကာင္းလို ့ ၂ေယာက္လံုးေခ်ာေခ်ာေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကလုိ ့…တကယ္လုိ ့ ခ်က္တင္ထဲေတြ ့ သံေယာဇဥ္တြယ္မိတဲ့သူက အိမ္ေထာင္ရွိေနရင္ဘယ္လိုလုပ္… မရိုးသားတဲ့သူျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္… စသျဖင့္ေပါ့… ။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အဲဒီလုိ မဂၤလာေဆာင္ေတြ သြားရစိတ္လာေတာ့ ခ်က္တင္ဇာတ္လမ္း… အြန္လုိင္းဇာတ္လမ္းေတြနဲ ့က နဲနဲယဥ္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ တခ်ိဳ ့ေတြက ခ်က္တင္ထဲမွာ စကားေျပာဆုိၾကည့္… စကားေျပာရတာ အဆင္ေျပရင္ လူခ်င္းေတြ ့ဖို ့ခ်ိန္း… သူေရာကိုယ္ေရာ ၾကိဳက္လို ့ရေလာက္ရင္ ၾကိဳက္လုိက္ၾကဆိုတာ ကြ်န္မ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ တခုပါပဲ… ကြ်န္မက စာေရးတာ ၀ါသနာပါသူ။ သူမ်ားဇာတ္လမ္းေတြကို ပူး၀င္ခံစားတတ္သူ။ တခ်ိဳ ့တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ေကာင္မေလးနဲ ့ေကာင္ေလး သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားၾကားရရင္ ကိုယ္ပါေရာေရာင္ ရင္ေတြခုန္ျပီး စာေတြေရးခ်င္စိတ္တဖြားဖြား ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္… ဒီခ်က္တင္ဇာတ္လမ္းေတြကေတာ့ ကြ်န္မရင္ထဲသိပ္မတိုးလွပါဘူး။ အဲဒါ ခဏခဏၾကားဖူးေနတဲ့ generation gapဆုိုတာ ျဖစ္မွာပါ။ <br /> <br />ဟိုတေန ့က ရံုးမွာ ကြ်န္မရဲ့ ဂ်ဴနီယာေကာင္ေလးနဲ ့ musicအေၾကာင္းေျပာရင္း နင္ဂီတာတီးတတ္သလား ေမးေတာ့ မတီးတတ္ပါတဲ့။ ကြ်န္မက တို ့နုိင္ငံမွာ နင္နဲ ့ရြယ္တူေကာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဂီတာတီးတတ္ၾကတယ္လုိ ့။ ေကာင္မေလးေတြ အိမ္ေရွ ့က အုတ္ခံုေလးေတြမွာ ညညဂီတာတီးတဲ့ ယဥ္ေက်းမွဳေလးက တို ့နုိင္ငံမွာ ရွိတယ္ဆိုေတာ့… သူက ကြ်န္မကို ေျပာပါတယ္။ ဘာလို ့ အခိ်န္ကုန္ လူပင္ပန္းခံမလဲတဲ့… အိမ္ကေန smsေလးပုိ ့လုိက္ ဒါမွမဟုတ္ အဲကြန္းခန္းထဲမွာ ခ်က္တင္ထဲက ရင္ဖြင့္လုိက္ ရတာပဲတဲ့။ သူ ့အိမ္ေရွ ့သြားလို ့ သူ ့ေတြ ့ရမေတြ ့ရ မေသခ်ာဘူးတဲ့။ facebookေပၚသြားရင္ သူ ့ပံုေလးေတြ အိမ္ကေန လွမ္းေတြ ့ေနရတာပဲတဲ့။ ကြ်န္မ ဘာမွ ျပန္မေျပာနိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ ေအာ္… သူတို ့ေခတ္က ဟုတ္သားလို ့ပဲ ေခါင္းျငိမ့္မိပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />ကြ်န္မတို ့ေခတ္က ေယာက်ၤားေလးေတြ ခမ်ာ မိန္းခေလးတေယာက္ကို ရဖို ့အေတာ္ကို လံုလစိုက္ထုတ္ ၾကိဳးစားခဲ့ရတာပဲ။ ကိုယ္ေနတဲ ့ မဂၤလာဒံုကေန ေကာင္မေလးရွိတဲ့ေက်ာက္ေျမာင္းကို ေလွ်ာက္ျပန္သံေပးလုပ္ၾကရသလို… ညဖက္အေတာ္မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိ မိဘေတြ အဆူခံျပီး ေကာင္မေလး အိမ္ေရွ ့မွာ သီခ်င္းသြားဆိုၾကရေသးတာ။ တကၠသိုလ္ေရာက္လာေတာ့ ပိုးရပန္းရတာ လြယ္သြားျပီဆိုေပမယ့္လဲ အာအိုင္တီကေန အတန္းေတြလစ္ ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္တုိးစီးျပီး အာစီတူးထဲ ဒုကၡခံရတာမ်ိဳးကလဲ အမ်ားသားေလ။ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္မျပည့္လုိ ့ တနွစ္ေအာက္ခံရတဲ့အထိ အခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြရွိလုိ ့ တူးတူးရဲ့ ၇၅ရာခိုင္နွဳန္းသီခ်င္းေတာင္ အေတာ္ေခတ္စားလိုက္ပါေရာလား။ <br /> <br />ဟိုးအရင္က ဂီတာမတီးတတ္ေပမယ့္ ေကာင္မေလးရွိတဲ့ သဇင္ေရွ ့သီခ်င္းဆိုခ်င္လြန္းလို ့ လက္ဖ်ားေတြ အသားမာတတ္တဲ့အထိ ဂီတာကို ၾကိဳးစားပန္းစား သင္တဲ့သူေတြလဲရွိ။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆို လာဆိုတဲ့သူေတြထဲ သူပါလို ့ေကာင္မေလးသိရေအာင္ အဖြင့္သီခ်င္းေလးကို သူမ်ားနဲ ့မတူေအာင္ creative thinkingနဲ ့ ဆိုတတ္သူပါ။ (ေန ့တုိင္းအဖြင့္သီခ်င္းေလက ဖိုးခ်ိဳရဲ့ ေရလိုေအးလို ့ ပန္းလိုခ်မ္းေျမ့ပါေစတဲ့… ခုအဲဒီစံုတဲြေလးက အၾကင္လင္မယားျဖစ္သြားျပီး သူတို ့မွာ ကြ်န္မသားေလးနဲ ့ ရြယ္တူ သမီးေလးတေယာက္ရွိေနပါျပီ)။ ကြ်န္မ အမ်ိဳးသား သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆို စာေမးပြဲတြင္းၾကီး စာက်က္ေနရင္း ေကာင္မေလးကို လြမ္းလြန္းလို ့ပါဆို သူငယ္ခ်င္းေတြ ဂ်ီက် ညဘက္ၾကီး အေဆာင္ေရွ ့ကို ဆိုက္ကယ္နဲ ့အသြား ဆိုက္ကယ္ေမွာက္တာ စာေမးပြဲကို တကၠသိုလ္ေဆးရံုကေန ေျဖလုိက္ရပါတယ္။ အခ်စ္ၾကီးၾကပံုမ်ားေျပာပါတယ္။ <br /> <br />ဒီၾကားထဲ ကုိယ္ၾကိဳက္မိတဲ့သူက အရမ္းနာမည္ၾကီးတဲ့ အလွဘုရင္မလုိ လူမ်ိဴးဆို အျပိဳင္အဆိုင္ေတြ ၾကားထဲ ကုိယ့္ကို ပန္းကံုးစြတ္ေအာင္ လံု ့လစိုက္ထုတ္ၾကိဳးစားၾကျပီး ေနာက္ဆံုးဇြဲဆု ရသြားတဲ့သူေတြလဲ ရွိတတ္ေသးတာမိုလား။ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ခ်စ္သူမ်ားေန ့ဆို အလွဆင္ျပီး လိုခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ ပန္းစည္းေလးေတြကို စီးပြားေရးသမားေတြက လာဘ္ျမင္ျပီးေရာင္းၾကတယ္။ တခ်ိဳ ့ခ်စ္သူေတြက အြန္လုိင္းေပၚကေန၀ယ္ျပီး ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ကို deliveryလုပ္ခုိင္းလုိက္တာ။ ပန္းစည္းေလးေတြ ့ရင္ ခုန္ေပါက္ေပ်ာ္သြားၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြေတြ ့ေတာ့ ကြ်န္မတို ့ေခတ္က ပိေတာက္ပင္ထိပ္ဖ်ားက ဦးဦးဖ်ားဖ်ားပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းေလးကို ခ်စ္သူကို ေပးခ်င္လို ့ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ အပင္ေပၚတက္ခူးတတ္ၾကသူေတြကို သတိရမိပါတယ္။ <br /> <br />ကြ်န္မစာဖတ္ျပီး လူငယ္ေလးေတြက မတန္ခူးက တုိ ့ေခတ္က သူတို ့ေခတ္ထက္ ပိုခ်စ္တတ္ၾကတယ္လုိ ့ ဆိုလိုခ်င္တာလားလုိ ့ တလြဲမေတြးလိုက္ပါနဲ ့ေနာ္။ ဒီဘက္ေခတ္က အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြကို ေတြ ့ရေတာ့ အံ့ၾသမိသလို တို ့ေခတ္က ဘယ္လုိမ်ားလဲဆိုတာ ဒီဘက္ကေလးေတြ အပ်င္းေျပဖတ္ရေအာင္ ေရးလုိက္တာပါ။ Technologyေတြ စကၠန္ ့မလပ္ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ mediaေတြကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚလာၾကေတာ့ တို ့ေခတ္နဲ ့သူတို ့ေခတ္ကြာဟတာ တကယ္ေတာ့လဲ မဆန္းလွပါဘူး။ Technology သိပ္မတိုးတက္ေသးတဲ့ တုိ ့ေခတ္မွာ အေတာ္မ်ားမ်ားက manual ေတြျဖစ္ေနေတာ့ အခ်ိန္အားလူအားေတြက ဒီဘက္ေခတ္ထက္ ပိုသံုးၾကရတာပါ။ ခ်စ္သူအိမ္ေရွ ့ညတုိင္းသြား ဂီတာတီးေနမယ့္ အစား part timeသြားလုပ္လုိက္တာမွ ပုိက္ဆံျမန္ျမန္စုနုိင္ျပီး ခ်စ္သူနဲ ့အျမန္ အတူေနနိုင္တယ္ဆိုတဲ့ လက္ေတြ ့က်တဲ့ အေတြးေတြကုိ သူတို ့ေခတ္မွာ ပိုေတြးတတ္လာၾကတာပါ။ အဲဒါမွလဲ တိုးတက္တဲ့ ေခတ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္နိုင္ေတာ့မွာ မိုလား။ ကြ်န္မသားတို ့ေခတ္ၾကေတာ့ ဘယ္လုိ mediaေတြ ထပ္ေပၚျပီး ဘယ္လုိ ေခတ္ေပၚဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေလးေတြ ေတြ ့ရမလဲဆိုတာ ၾကိဳတင္မမွန္းဆနိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ <br /> <br />တန္ခူး <br />3:09pm 16-Aug-2011 <br /> <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-6450428911516026251?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-89805927446862308432011-08-09T17:24:00.006+08:002011-08-09T17:33:15.272+08:00 <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-gb5U5I6-Ph4/TkD-V6cliwI/AAAAAAAAAyw/Krzbv_ma_jk/s1600/thar%2Bschool%2Bfirst%2Bday.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gb5U5I6-Ph4/TkD-V6cliwI/AAAAAAAAAyw/Krzbv_ma_jk/s200/thar%2Bschool%2Bfirst%2Bday.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638786385887726338" /></a> <br /> <br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သားေလး ေက်ာင္းၾကီးစတက္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုအသစ္ေလးကို ျပင္ဆင္ေပး၊ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ေလး ျပင္ဆင္ေပးနဲ ့ ကာယကံရွင္သားေတာ့ မသိ… သားေမေမကြ်န္မကေတာ့ ရင္ခုန္လို ့ေနခဲ့တယ္။ မူလတန္းေက်ာင္းဆိုတာ အရင္က မူၾကိဳလို မဟုတ္ေတာ့ သားေလး ပတ္၀န္းက်င္အသစ္မွာ စည္းကမ္းေတြနဲ ့ ေနသားက်မွ က်ပါ့မလားလို ့ စိတ္ပူရတာက တမ်ိဳး။ မူၾကိဳတုန္းက ကြ်န္မရံုးထဲမွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းဆိုေတာ့ သားပစၥည္းေတြကို ေနရာခ်၊ ျပန္ယူတာေတြ အားလံုး ကြ်န္မပဲလုပ္တာမို ့ ေက်ာင္းၾကီးမွာ ကိုယ့္ပစၥည္းကုိယ္ ထိန္းသိမ္းနိုင္ေအာင္ သားကို တတြတ္တြတ္မွာရေသးတယ္။ <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">သားနဲ ့ေက်ာင္း</span> <br /> <br />သားရဲ့ ပထမဆံုးေက်ာင္းသြားတဲ့ေနက ကြ်န္မလုိက္လို ့ရတာမို ့ သားနဲ ့အတူေက်ာင္းကို လုိက္ရင္း ကိုယ္ငယ္ငယ္က ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ေန ့ကို အမွတ္ရေနမိေသးတယ္။ ကြ်န္မေဖေဖရဲ့ ေမာရစ္အိတ္လို ့ေခၚတဲ့ အေတာ္ရုပ္ဆိုးတဲ့ လမ္းလယ္ေခါင္ခဏခဏ ေဂါက္လွည့္ရတဲ့ ကားစုတ္စုတ္ေလးေပၚမွာ အျဖဴအစိမ္းေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ ့ ရွဳးဖိနပ္အနက္ေရာင္ ေျခအိတ္ျဖဴျဖဴ လြယ္အိတ္နီနီေလးနဲ ့ ရင္ခုန္ေနခဲ့တဲ့ အခိ်န္ေလးကို ကြ်န္မခုထိမွတ္မိေနတာ အံ့ၾသစရာပါ။ အမွတ္(၂) အစုိးရအထက္ေက်ာင္း လသာ ဆိုတဲ့ အုတ္နီနီေက်ာင္းၾကီးကို အေတြ ့မွာ အရာအားလံုးကို ေမ့ျပီး လုိက္ပို ့တဲ့ အေဖအေမေတာင္ ျပန္ေစာင္းမၾကည့္ပဲ လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ျပီး ခုန္ေပါက္သြားခဲ့တဲ့ ကေလးမေလးဟာ ကြ်န္မပဲေပါ့။ အဲဒီလုိ မူလတန္းေက်ာင္းသူ ပထမေန ့ကတည္းက ေက်ာင္းေပ်ာ္ကြ်န္မ အာအိုင္တီေရာက္တဲ့အထိ ေနမေကာင္းေတာင္ အိပ္ရာက လူးလဲထျပီး ေက်ာင္းသြားတတ္တာပါ။ သားေလးက ကြ်န္မနဲ ့တူရင္ေတာ့ ေက်ာင္းေပ်ာ္ေကာင္းပါရဲ့။ <br /> <br />ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီး တေယာက္လို ခပ္တည္တည္နဲ ့ ပထမေန ့မွာပဲ ေနသားက်သြားတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မစိတ္ေအးရပါတယ္။ စိတ္ရွည္ေအးေဆးပံုရတဲ့ သားအတန္းပိုင္ဆရာမေလးကို ေတြ ့ေတာ့ သိပ္စိတ္မပူေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မေရာ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားပါ ဆရာေတြကို ရိုေသေလးစား ဆရာ့ေက်းဇူးကို ဦးထိတ္ထားျပီး ဆရာေတြလုိရင္ အျမဲအဆင္သင့္ျဖစ္ေနလုိ ့လားမသိပါဘူး။ သားေလးက အျမဲဆရာေကာင္းနဲ ့ေတြ ့တတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ျပဳတဲ့ ကုသိုလ္က ဒီဘ၀တင္ သားကို အက်ိဳးေပးတာ အံ့ၾသစရာပါ။ <br /> <br />ဒီနုိင္ငံကေက်ာင္းေတြမွာ ပထမတန္းေက်ာင္းသားေတြကို ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသားေလးေတြက ၃ရက္တိတိ လမ္းညြွန္ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါတယ္။ သားကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို ့တာ၀န္က်တဲ ့ကေလးေလးက အလြန္စိတ္ရွည္တဲ့ လူလိမၼာေလးပါ။ အကိုၾကီးတေယာက္လုိ သားကို မုန္ ့ေစ်းတန္းလုိက္ပို ့ ဆိုင္ေတြလိုက္ျပေပးေနတာကို မိဘေတြ လွမ္းေငးရတဲ့ေနရာကေန ကြ်န္မဓာတ္ပံုေတြရုိက္ရင္း အလုပ္ေတြရွူပ္လုိ ့ေပါ့။ ထမင္းၾကိဳက္တဲ့သားက ထမင္းတပြဲ၊ မုိင္လိုတခြက္ နဲ ့ သူရဲ့ပထမဆံုး ၀ယ္စားရတဲ့ ထမင္းတနပ္ကို ျမိန္ေရလ်က္ေရနဲ ့။ ပထမဆံုးေန ့ဟာ ကြ်န္မထင္ထားတာထက္ ေခ်ာေမြ ့ေနေတာ့ စိတ္သိပ္ၾကီးမပူမိေတာ့ပါဘူး။ <br /> <br /><span style="font-weight:bold;">သားနဲ ့ပိုက္ဆံ</span> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-3z-r0zEtcsA/TkD-dtwsK3I/AAAAAAAAAy4/HDFZS4ZdcsI/s1600/10%2Bcents%2Bcoin.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-3z-r0zEtcsA/TkD-dtwsK3I/AAAAAAAAAy4/HDFZS4ZdcsI/s200/10%2Bcents%2Bcoin.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638786519921339250" /></a> <br /> <br />မူလတန္းမွာ ကေလးေတြကို ပိုက္ဆံသံုးခြင့္ေပးကို ေပးရပါတယ္။ သားကို ကြ်န္မ တေန ့မုန္ ့ဖိုး ၁က်ပ္ခဲြေပးလိုက္ပါတယ္။ သားဘာေတြမ်ားစားေနလဲ စိတ္ပူမိေပမယ့္ ေမးလိုက္ရင္ ထမင္းဆိုင္က ထမင္းတပြဲ ၁က်ပ္နဲ ့ မိုင္လိုတခြက္ ျပား၄၀… ေန ့တုိင္း ေဖၚျမဴလာတခုလို ဒါပဲစားတာမို ့ ကြ်န္မေရာအမ်ိဳးသားပါ ျပံဳးမိပါတယ္။ ပိုတဲ့ ဆယ္ျပားကို စုဘူးထဲထည့္ေပါ့။ <br /> <br />တလေလာက္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းကအျပန္ ျမန္မာနိုင္ငံအလံ(အလံေဟာင္း) MYANMAR လို ့ေရးထားတဲ့ ခဲဖ်က္ေလးကို ျပပါတယ္။ သူ ့မုန္ ့ဖိုးပိုတဲ့ ၁၀ျပားနဲ ့ပထမဆံုး ၀ယ္တဲ့ ေက်ာင္းသံုးကိရိယာေလးက ျမန္မာနိုင္ငံနဲ ့ဆိုင္တာေလးျဖစ္ေနတာ ကြ်န္မျဖင့္ အံ့ၾသ၀မ္းသာလို ့။ အဲဒီကစလုိ ့ တခ်ိဳ ့ေန ့ေတြမွာ ပုိက္ဆံ၁၀ျပားက စုဘူးထဲေရာက္၊ တခ်ိဳ ့ေန ့ေတြမွာ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့ စာေရးကိရိယာေလးေတြ ၀ယ္နဲ ့ဟုတ္လုိ ့ေပါ့။ <br /> <br />တေန ့မေတာ့ ကြ်န္မရံုးမွာ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတုန္း သားတရုတ္ဆရာမက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သားဆယ္ျပားေစ့ျမိဳခ်မိလိုက္လုိ ့တဲ့။ ကြ်န္မအပူက ငယ္ထိပ္အထိေရာက္သြားပါတယ္။ ဘယ္သူနဲ ့မွလဲ စကားမေျပာနိုင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိနဲ ့ သားအေဖဆီဖုန္းဆက္ျပီး သားကို သြားေခၚခုိင္းမိပါတယ္။ ကြ်န္မရံုးက သားေက်ာင္းနဲ ့ေ၀းတာမို ့ ေဆးရံုပဲ တန္းသြားမယ္ေျပာျပီး ဘုရားစာေတြ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ဆုိရင္း ကြ်န္မတကုိယ္လံုး မိခင္တေယာက္ရဲ့အပူေတြ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္လို ့။ သားကိုေတြ ့လုိက္ရေတာ့ သားက မ်က္နွာေလးဇီးရြက္ေလာက္ေလးသာ ရွိပါတယ္။ လူကေတာ့ ဘာမွမခံစားရတဲ့ပံုပါ။ အေရးေပၚဆီသြားရင္း သားကို ဓာတ္မွန္ရိုက္ရမယ္ ဆယ္ျပားေစ့က အစာအိမ္ထဲေရာက္ရင္ အီးအီးထဲပါသြားမွာမို ့ ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မရွိဘူးလို ့ ဆရာ၀န္မ ေျပာတာကို သားက နားေထာင္ျပီး ဇီးရြက္ေလာက္ရွိတဲ့မ်က္နွာက နဲနဲေလးၾကီးျပီး နဲနဲေလး ျပန္လန္းလာပါတယ္။ ဆယ္ျပားေစ့ကို အမွတ္တမဲ့ ပါးစပ္ထဲ ဟိုပို ့ဒီပို ့ ေဆာ့ရင္း ၀င္သြားေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး ျမိဳခ်လုိက္တာပါတဲ့။ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွေတာ့ အဲလိုျဖစ္မယ္ မထင္ေတာ့ သတိမေပးမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အျပစ္တင္မိပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />ပထမဓာတ္မွန္ရိုက္ေတာ့ ဆယ္ျပားေစ့မေတြ ့ဘူးဆိုလုိ ့ ကြ်န္မတို ့အေတာ္ျပာေသးပါတယ္။ ေနာက္မွ ဓာတ္မွန္ရိုက္တဲ့သူက အျဖဴေရာင္၀ိုင္း၀ုိင္းကို ဓာတ္မွန္ရဲ့ခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ထင္ျပီး ျဖတ္ထုတ္လုိက္လို ့ပါတဲ့။ အစာအိမ္ထဲမွာ ဆယ္ျပားေစ့၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေတြ ့ရမွ ဟင္းခ်နုိင္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာ၀န္မက ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကေန အီးအီးထဲပါသြားမယ္ဆိုတာရွင္းျပေတာ့ သားက ေသခ်ာနားေထာင္ေနျပီးမွ စိတ္ေအးသြားတဲ့ပံုနဲ ့ ဟီးဟီးဟားဟား လုပ္နုိင္ပါေတာ့တယ္။ ၃ရက္ဆိုအီးအီးထဲပါမယ္ဆိုတာနဲ ့ ကြ်န္မလဲ ရံုးက ခြင့္ယူျပီး ဆယ္ျပားေစ့မထြက္မခ်င္း အီးအီး research လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ ၄ရက္အထိ အီးအီးထဲ မပါေတာ့ တေနရာမ်ား ကပ္ေနသလား စိတ္ပူျပီး ေဆးရံုေျပး၊ ဓာတ္မွန္တခါရုိက္ရျပန္ပါတယ္။ အူမၾကီးထဲဆယ္ျပားေစ့ေလးေတြ ့မွ နဲနဲစိတ္သက္သာရျပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေဆးရံုက ၀မ္းခ်ဴျပီး အျမန္ထြက္ေအာင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြကလဲ တေန ့တေန ့ ဆယ္ျပားေစ့ထြက္ပလား ဖုန္းဆက္ေမး၊ အသိေတြကလဲ ဖုန္းဆက္ေမးနဲ ့ ရပ္ေက်ာ္ရြာေက်ာ္ ဆယ္ျပားေစ့ျပႆနာပါ။ သားမလဲ တေန ့တေန ့ သူ ့ကို ၀ယ္ေပးထားတဲ ့ Head to Toeဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲက အစာအိမ္ဖြဲ ့စည္းပံုကို ၾကည့္ျပီး သူ ့အေဒၚကို ဒီေန ့ဆို သူ ့ဆယ္ျပားေစ့က ဒီေလာက္ေရာက္ျပီဆို မွန္းဆရတာ အေမာပါ။ ေနာက္ဆံုး ငါးရက္ေျမာက္ေန ့မွ ဆယ္ျပားေစ့က ေအာင္ျမင္စြာထြက္ပါေတာ့တယ္။ <br /> <br />အေရာင္ေတာင္ေျပာင္းေနတဲ့ ဆယ္ျပားေစ့ကို သားကို ျပရင္း ထပ္ခါထပ္ခါ သတိေပးရပါတယ္။ ကြ်န္မမွာေတာ့ မအိပ္နုိင္ မစားနိုင္နဲ ့ ဆယ္ျပားေစ့ဖိုဘီးရားေရာဂါစြဲကပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သားကို အေၾကြစိမုန္ ့ဖိုး ခုထိမေပးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားကေတာ့ ကြ်န္မလုပ္ရပ္ကို မွားတယ္လို ့ဆုိပါတယ္။ တသက္လံုး ပိုက္ဆံမေပးသံုးေနေတာ့မလားတဲ့။ မိခင္တေယာက္ရဲ့ စိုးရိမ္လြန္မွဳပဲဆိုပါေတာ့ေလ။ ကြ်န္မသားကို အဲဒီကစလုိ ့ ထမင္းဗူးထည့္ေပးျပီး လုိလုိမယ္မယ္ဆုိ ၂က်ပ္ က်ပ္တန္ေလးပဲ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲ ထည့္ေပးမိပါေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ သားရဲ့ ပိုက္ဆံနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ ေက်ာင္းအေတြ ့အၾကံဳပါ။ <br /> <br />စာမေရးျဖစ္ေတာ့ ေရးဖို ့စုထားတဲ့ သားအေၾကာင္းေတြက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ပုိ ့စ္ၾကီး အရမ္းရွည္ရင္ ဖတ္ရတာ ျငီးေငြ ့မစိုးလုိ ့ စိတ္ကူးရရင္ ရသလုိ အပုိင္းေလးေတြ ခဲြေရးပါ့မယ္။ ကြ်န္မရဲ့ ေလနုေအးဘေလာ့ေလးရဲ့ flavor တခုက သားပါဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ေရးတာျပတ္သြားေတာ့ ပြဲေတာင္းၾကတာက သားအေၾကာင္းျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ေလနုေအးနဲ ့သားကို တဲြျမင္ေနၾကတာ သိရေတာ့ ကြ်န္မၾကည္နူးမိပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကြ်န္မဘေလာ့ကို လာလည္ေနက်သူေတြဆို တန္ခူးထက္ သားကို ပိုစိတ္၀င္စားၾကပါတယ္။ သားကို တခါမွမျမင္ဖူးတဲ့သူေတြေတာင္ အျပင္မွာ ေတြ ့ရင္ သားနဲ ့အေတာ္ရင္းနွီးေနၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မိခင္ဘေလာ့ဂါတေယာက္က သားကို ေပးတဲ့လက္ေဆာင္တခုလို ့ပဲ ဆိုရမလိုပါပဲ။ သားၾကီးလာရင္ဖတ္ဖို ့ ေမေမေရးတ့ဲ သားရဲ့မွတ္တိုင္ေလးေတြေပါ့။ <br /> <br />တန္ခူး <br />5:10pm 9-Aug-2011 <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-8980592744686230843?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-74866968134020426242011-08-06T23:47:00.007+08:002011-08-07T00:56:59.881+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-hicozXd8Ekk/Tj1x_G4gKiI/AAAAAAAAAyo/wg-K2IbO0jk/s1600/RIT.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 194px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hicozXd8Ekk/Tj1x_G4gKiI/AAAAAAAAAyo/wg-K2IbO0jk/s320/RIT.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5637787637531028002" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-W24DYHQedEM/Tj1x3fO_ZaI/AAAAAAAAAyg/q7U6vEIZXtA/s1600/kyawthu.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 284px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-W24DYHQedEM/Tj1x3fO_ZaI/AAAAAAAAAyg/q7U6vEIZXtA/s320/kyawthu.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5637787506628847010" /></a><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီေန ့ facebookေပၚ ၀င္ေတာ့ ကြ်န္မဘေလာ့က ပို ့စ္ေလးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ကိုသွ်ားရဲ့ ေက်ာင္းကဗ်ာအရွည္ၾကီးနဲ ့ <a href="http://laynuaye.blogspot.com/2010/08/blog-post_21.html">အခ်စ္ရုိင္းတုိ ့အခ်စ္ဦး ပို ့စ္ေလး</a>ကို စာခ်စ္သူ တေယာက္က ျဖန္ ့ေ၀ထားတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ အဲဒီလိုေတြ ့ရတိုင္း ကြ်န္မရင္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မွဳက ဘယ္လို ေရးျပရမွန္းကို မသိတာပါ။ ကြ်န္မလို ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ၀ါသနာအရ စာတိုေပစေလးေတြသာ ေရးတတ္တဲ့သူတေယာက္ အတြက္ စာဖတ္သူကေပးတဲ့ အင္အားဆုလာဘ္တခုလို ့ မွတ္ယူမိပါတယ္။ ခုလို ကြ်န္မပို ့စ္ေလးကို တခုတ္တရ ျဖန္ ့ေ၀ေပးတဲ ့ စာခ်စ္သူေတြကို ေလးေလးစားစား ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္လို ့ ဒီပို ့စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရတာပါ။<br /><br />ဟုိတေလာက ကြ်န္မဘေလာ့နဲ ့ အေတာ္ေ၀းစဥ္ကာလကလဲ ကြ်န္မၾကည္ညိဳေလးစားရတဲ့ ဦးေက်ာ္သူအေၾကာင္း ေရးတဲ့ပို ့စ္ေလးျဖစ္တဲ့ <a href="http://laynuaye.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">ကြ်န္မ သို ့မဟုတ္ ျပည္သူခ်စ္ေသာမင္းသား ပို ့စ္ေလး</a>ကို ဦးေက်ာ္သူရဲ့ facebookေပၚမွာ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ ့ ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲ အတိုင္းမသိၾကည္ႏူးမိပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ့ ပို ့စ္ေလးကို တင္ေပးတဲ ့ဦးေက်ာ္သူadmin အဖဲြ ့နဲ ့ ေကာ္မန္ ့ေလးေတြ အခ်ိန္ေပးေပးသြားၾကသူမ်ားကိုလဲ အရမ္းကို ေက်းဇူူးတင္မိပါတယ္။<br /><br />ဒီပို ့စ္နဲ ့အတူ ဟိုးအရင္ ကြ်န္မေရးခဲ့ဖူးတဲ့ <a href="http://laynuaye.blogspot.com/2008/07/rit.html">RITေက်ာင္းသူ</a>... <a href="http://laynuaye.blogspot.com/2008/08/blog-post_21.html">သတိ…၁၂ေဒၚလာ</a> ပို ့စ္ေလးေတြကို အီးေမးလ္နဲ ့ ေ၀မွ်ေပးခဲ့တဲ ့ စာခ်စ္သူေတြကို ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္လုိ ့ မသိေပမယ့္လည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာက ေျပာပါရေစ။ ကြ်န္မပို ့စ္ေလးေတြကို ကြ်န္မလင့္ခ္ေလးထည့္ျပီး သူတို ့ဘေလာ့ေလးေတြေပၚမွာ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးၾကတဲ့ ဘေလာ့ေရာင္းရင္းေတြကိုလဲ ေက်းဇူးအထူးပါ။<br /><br />အထူးတလည္ေက်းဇူးတင္မိသူေတြကေတာ့ ကြ်န္မစာေရးက်ဲလဲ ကြ်န္မဘေလာ့ေလးကို အခ်ိန္မွန္လာဖတ္ၾကတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ ဘေလာ့ေရာင္းရင္းမ်ား… ကြ်န္မရဲ့စာဖတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအားေပးမွဳေတြေၾကာင့္ ကြ်န္မ စာေရးဖို ့ ပို ့စ္ေတြမွန္မွန္တင္ဖို ့ အားသစ္ေတြေမြးျဖစ္တာမို ့ ဒီပို ့စ္ေလးနဲ ့ ေက်းဇူးမွတ္တမ္းတင္ပါရေစ။ စာေတြပံုမွန္ျပန္ေရးဖို ့ ကြ်န္မၾကိဳးစားပါ့မယ္။ <br /><br />ေလးစားစြာျဖင့္<br />တန္ခူး<br />12:18am 7-Aug-2011<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-7486696813402042624?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-54997120660192464372011-07-31T14:31:00.004+08:002011-07-31T14:43:32.603+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီပုိ ့စ္ကို ေရးခ်င္ေနတာ ၾကာပါျပီ။ ရင္ထဲမွာ ခ်ေရးေနတာလဲ ၾကာပါျပီ။ ဒီပို ့စ္ရဲ့ အေၾကာင္းအရာက sensitive ျဖစ္ပါတယ္။ သိလို ့တတ္လို ့ ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ထဲက ခံစားရတာေလးေတြ ျပီးေတာ့ မိသားစုေတြ မျပိဳကြဲခ်င္တဲ့ ေစတနာက အေျခခံလာတဲ့ ကြ်န္မရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အျမင္ေလးကိုသာ ခ်ေရးျခင္းပါ။ အမွားပါရင္ နားလည္ေပးပါလုိ ့ ၾကိဳေျပာပါရေစ။ ပို ့စ္ေခါင္းစဥ္ကို Midlife Crisis နဲ ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္လို ့ ေပးထားရတာက ကြ်န္မ ေျပာခ်င္တဲ ့ Midlife Crisis က အိမ္ေထာင္ေရးနဲ ့ ဆက္စပ္ေနတာမို ့ပါ။ တျခား အေျခခံ အေၾကာင္းအရာေတြက ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ Midlife Crisis မဟုတ္ပါဘူး။ <br /><br />“ၾကားလား… ဟိုတေယာက္သတင္းေလ… ျဖစ္မွာေပါ့ဟယ္… ဒီအရြယ္ေရာက္ေတာ့ တေန ့တေန ့ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးဘ၀ၾကီး ျငီးေငြ ့ျပီး သူလဲ Midlife Crisis ေရာဂါ ရသြားတာေပါ့… ခုေတာ့ အငယ္ေလးရယ္ အငယ္ေလးနဲ ့ရတဲ့ ကေလးငယ္ငယ္ေလးရယ္နဲ ့ ဘ၀ကို တစ္ကျပန္စေနေလရဲ့”<br /><br />“ သူမိန္းမက ဘုရားတရားဘက္လုိက္တာၾကာျပီေလ… ေမာင္နွမလို ေနၾကတာလဲၾကာျပီတဲ့… ဒီေတာ့ ဒီေကာင္ၾကီးလဲ Midlife Crisisျဖစ္ျပီး စပြန္ဆာေလးနဲ ့တဲ့”<br /><br />“တို ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေယာက်ၤားေလ… သူခ်စ္လုိ ့ယူထားတဲ့ မိန္းမကို ကေလး၂ေယာက္ရမွ အခ်စ္စစ္မဟုတ္ဘူး… ဟာမိုနစ္မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး… ေဖ့စ္ဘြတ္ေပၚေတြ ့တဲ့ေကာင္မေလး တေယာက္နဲ ့ အတည္ယူေတာ့မလို ့တဲ့… အဲဒီ Midlife Crisisေၾကာက္လုိ ့ တို ့ကအပ်ိဳၾကီးလုပ္ေနတာ”<br /><br />အဲဒီအသံေတြထဲမွာ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မွဳနဲ ့Midlife Crisis ဆိုတာၾကီးက ေရာေနွာေနတယ္။ ေဖာက္ျပန္တတ္သူတို ့ရဲ့ ဆင္ေျခေပးစရာ စကားလံုးလွလွတခုလို ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ပဲ Midlife Crisis ေၾကာင့္မ်ား သူတို ့အိမ္ေထာင္ေရးေတြ ျပိဳကြဲသြားၾကတာလားလို ့ တတ္နိုင္သေလာက္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ေလ့လာၾကည့္ေတာ့…. အင္းးးးး…. ကြ်န္မအျမင္အရေတာ့ ဘာမွအစရွာမရတာ အမွန္ပဲ။ ကာယကံရွင္ေတြက ေတာ့ ပိုသိေပလိမ့္ေပမယ့္… ကာယကံရွင္တခ်ိဳ ့နဲ ့ ေျပာဆိုၾကည့္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ သူ ့အိမ္ေထာင္ဘက္ ဘာေၾကာင့္ အဲလိုလုပ္သြားပါလိမ့္ဆိုတာ ခုထိ နားမလည္နုိင္ေသး။ <br /><br /><br />Midlife Crisis ဆုိတာၾကီးကို အခြင့္အေရးတခုလို အသံုးခ်ျပီး ေရာဂါကြ်မ္းျပီး ရလာတဲ ့ ေနာက္ဆက္ဆိုးက်ိဳးေတြက ေၾကာက္စရာပါ။ ကြ်န္မ ပတ္၀န္းက်င္က အသိမိတ္ေဆြတခိ်ဳ ့ရဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဥပမာေတြကို ၾကည့္ပါဦး။<br /><br />“အရင္ကေတာ့ လူတိုင္းက ရိုေသေလးစားရတဲ့ ရာထူးၾကီးၾကီး လူၾကီးေပါ့… သားသမီးေတြနဲ ့မိန္းမက လက္မခံေတာ့ အငယ္အိမ္ဆင္း…. ခုေတာ့ ရာထူးကလဲျပဳတ္… အငယ္ကလဲ သူ ့ကို လယ္စိုက္လုပ္ေကြ်းရမယ္ဆိုလုိ ့ အသက္ ၆၀ေက်ာ္မွ လယ္စိုက္ေနရတယ္တဲ့”<br /><br />“ သူ ့ညာဘက္လက္က အလုပ္လုပ္လုိ ့မရေတာ့ဘူးေလ… အငယ္မိန္းမက သူ ့လုိခ်င္တဲ ့ ပိုက္ဆံရွာမေပးလုိ ့ဆို ညာလက္ကို ဓားနဲ ့ေမြွထားတာတဲ့”<br /><br />“ဆရာေနာက္ဆံုးရက္ေတြက ရင္နာစရာပါ… မိန္းမငယ္ငယ္ေလးနဲ ့ ဆင္းရဲျပီး ေနာက္ဆံုး ေဆးမကုနုိင္လို ့ဆံုးရရွာတာတဲ့”<br /><br />အသစ္အဆန္း အေတြ ့အၾကံဳတခုကို သစ္ေနဆန္းေနတုန္းမွာေတာ့ မိုးမျမင္ေလမျမင္ ဒုကၡကုိ ဟားတိုက္လို ့ ရေပမယ့္… မသစ္မဆန္းေတာ့တဲ့ အခါက်ေတာ့ ေအးအတူ အပူက်ေတာ့ မမွ်နိုင္တဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္မဟုတ္တဲ့ သူေတြနဲ ့အေနၾကာလာမွ ၾကာၾကာ၀ါးခါးမွန္းသိၾကတဲ့ ဥပမာေတြက သင္ခန္းစာ ရစရာပါ။<br /><br />တကယ္ေတာ့… အိမ္ေထာင္ဘက္ဆိုတာ ရင္ထဲက လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ခ်စ္ေနသူဆိုတာထက္ ေအးအတူ၊ ပူအမွ် ဘ၀သုခနဲ ့ ဒုကၡေတြကို အတူလက္တြဲခံစားတဲ့ လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတယ္ဆိုတာလဲ ကိုယ့္နံေဘးမွာ ကုိယ္နဲ ့အတူ ေကာင္းဆိုးမွန္သမ်ွ ေ၀မွ်ခံစားဖို ့ အသင့္ေတာ္ဆံုး အေဖာ္နဲ ့ လက္တြဲျခင္းပါ။ အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့ သူတေယာက္ကို ဒီအသက္အရြယ္မွမ်ား… ဆုိတဲ့ အဆိုးျမင္ဘက္ကေန ၾကည့္ ကဲ့ရဲ့တင္းဆိုမယ့္အစား သူ ့အိမ္ေထာင္ဘက္က သူ ့အတြက္ ဒီအရာေတြ ပါရမီျဖည့္ေပးနိုင္တာကိုဆိုတဲ့ အေကာင္းျမင္ဘက္က ၾကည့္သင့္ပါတယ္။ <br /><br /><br />ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ အျဖစ္ျမင္ရင္ … အဲလိုရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ရွိရင္ Midlife Crisis ဆိုတဲ့စကားလံုးက ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာပါ။ တေန ့တေန ့ ကိုယ့္မိသားစု စား၀တ္ေနေရး… ကိုယ့္သားသမီးေတြရဲ့ ဘ၀ေရွ ့ေရး… ကုိယ့္နွစ္ဘက္မိဘေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေရး… ဘာသာသာသနာေရးနဲ ့ စိတ္ေလစရာ အခ်ိန္ကို မရွိပါဘူး။ နီးျခင္းေ၀းျခင္းကလဲ အေၾကာင္းျပစရာ အခြင့္ေကာင္းတခုမဟုတ္ပါဘူး။ သားသမီးေတြ အရြယ္ေရာက္လို ့ သိပ္အားလပ္ေနတယ္ ပိုက္ဆံေတြထားစရာမရွိေအာင္ ပိုလွ်ံေနတယ္ဆို္ရင္လဲ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္.. ဘာသာ၊သာသနာအက်ိဳးထမ္းေနတာနဲ ့ မအားလပ္ပါဘူး။<br /><br />Midlife Crisisဆုိတာၾကီးက formula တခုမဟုတ္သလုိ၊ လူတိုင္းၾကံဳေတြ ့နုိင္တဲ့ ကူးစက္ေရာဂါတခုလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္မတို ့ ပတ္၀န္းက်င္က Midlife ေတြရဲ ့ ခ်စ္စရာမိသားစု ဥပမာေလးေတြက အမ်ားၾကီးပါ။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆို သားသမီးေတြကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလုိက္ပို ့… အလွဴအတန္းသြား… အားကစားအတူလုပ္… ဂီတသင္တန္းအတူတက္နဲ ့… ဘ၀ကို ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ မိသားစုေတြနဲ ့ေပ်ာ္ရြွင္စြာ ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ သူေတြကို ခုန Midlife Crisisလို ့ တတြင္တြင္ ေအာ္ျပီး အေမွာင္ထဲမွာ ေပ်ာ္တတ္သူေတြကို လက္တို ့ျပခ်င္ပါတယ္။ တကယ္လုိ ့မ်ား ေရာဂါမရင့္ ေသးရင္… အခ်ိန္မွီ အလင္း၀င္နုိင္ေအာင္ပါ။ <br /><br />ကြ်န္မ ပတ္၀န္းက်င္က Midlife အရြယ္လို ့ ေျပာလို ့ရတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတို ့ မိသားစု သတင္းေလးေတြ facebook ေပၚေတြ ့ရရင္ အရမ္းၾကည္နူးရပါတယ္။ အေဖေရာ... အေမပါ... ခ်စ္စရာသမီးေလး ၂ေယာက္နဲ ့ အျမဲေပ်ာ္ရြွင္ၾကည္နူးေနၾကတဲ့ အတုယူစရာ မိသားစုေလးပါ။ ေအာက္ကပံုေလးကေတာ့ အေကာင္းဆံုး ဥပမာေလးေပါ့။ သမီးေလးရဲ့ ေက်ာင္းက အေဖနဲ ့သမီး လုပ္ရတဲ့ Project ေလး။ အေဖနဲ ့သမီး နွစ္ေယာက္ေပါင္းဆြဲတဲ့ တီရွပ္ပန္းခ်ီေလး။ တီရွပ္ေလး ၂ခုေပါင္းမွ ျပီးျပည့္စံုတဲ ့ ပန္းခ်ီကားေလးျဖစ္တာ။ ဘယ္ေလာက္လွတဲ ့ themeေလးလဲေနာ္။ မိသားစုေတြမွာလဲ အဲလိုပါပဲ။ အေဖက ေကာင္းကင္ၾကီး အေမက သက္တန္ ့ၾကီး သားက သစ္ပင္ သမီးေလးက ပန္းပြင့္ေလး… ေပါင္းစံုလုိက္ေတာ့ ၾကည္နူးစရာ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလး မျဖစ္လား။<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-bN5RBvWox8w/TjT3gjCEthI/AAAAAAAAAyI/9j-FOmsDzF0/s1600/draw%2Btogether.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 239px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bN5RBvWox8w/TjT3gjCEthI/AAAAAAAAAyI/9j-FOmsDzF0/s320/draw%2Btogether.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635401172279146002" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-fxEccDx1WRs/TjT3rs6wL8I/AAAAAAAAAyQ/N7WkTIWTfa4/s1600/t%2Bshirt%2Bpicture.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 202px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-fxEccDx1WRs/TjT3rs6wL8I/AAAAAAAAAyQ/N7WkTIWTfa4/s320/t%2Bshirt%2Bpicture.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635401363911356354" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-fTvH2NIbLAA/TjT35bAmKiI/AAAAAAAAAyY/zCiI1jeqpQs/s1600/p%2Band%2Bd.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-fTvH2NIbLAA/TjT35bAmKiI/AAAAAAAAAyY/zCiI1jeqpQs/s320/p%2Band%2Bd.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635401599622195746" /></a><br /><br /><br />ဘ၀လက္တြဲေဖာ္လက္မ်ား ပိုလို ့ခုိုင္ျမဲျပီး မိသားစုမ်ား ျပိဳကြဲျခင္း ဒုကၡမွ ေ၀းၾကပါေစ။<br />(ဓာတ္ပံုေလးေတြ သံုးခြင့္ေပးေသာ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းအား ေက်းဇူးအထူးပါ)<br /><br />တန္ခူး<br />2:00pm 31-July-2011<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-5499712066019246437?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-18047957904397548002011-07-18T21:28:00.008+08:002011-07-18T22:09:25.685+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘေလာ့မေရးတာၾကာေတာ့ ကီသြင္းတဲ့အေနနဲ ့ အပ်င္းေဖ်ာက္တဲ့အေနနဲ ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဒီပို ့စ္ေလး တင္လုိက္တာပါ… ဒီအပတ္ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ Sunday Menu ေလးပါ… <br />Sunday မနက္စာ သားMenuကေတာ့ ham and egg sandwich ပါ… ၾကက္ဥေလးတလံုး မက်က္တက်က္ျပဳတ္… ေခ်ထား…ျပီးေတာ့ hamေလးကို ျပဳတ္… ေပါင္မုန္ ့ေလးကို ေထာပတ္သုတ္ျပီး … ၾကက္ဥနဲ ့hamေလးညွပ္လုိက္တဲ့ အလြန္လြယ္တဲ့ သားအရမ္းနွစ္သက္တဲ့ မနက္စာပါ… ဓာတ္ပံုမရိုက္လုိက္မိပါ ဘူး… သားေဖေဖအတြက္ေတာ့ နႏြင္း၀ါ၀ါ ပဲျပဳတ္ထမင္းေက်ာ္ေလးရယ္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလးရယ္ ေဂၚဖီေလးပါးပါးလွီး ၾကက္သြန္နီေလးပါးပါးလွီး သံပုရာသီးေလး နဲ ့ဆားေလးျဖဴးထားတဲ ့အခ်ဥ္ေလးနဲ ့ပါ… ျမန္မာဆန္တဲ့ မနက္စာေပါ့….<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-EL6gudNdfFk/TiQ9IqExnKI/AAAAAAAAAxI/0N2I1tez6NY/s1600/breakfast.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-EL6gudNdfFk/TiQ9IqExnKI/AAAAAAAAAxI/0N2I1tez6NY/s320/breakfast.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630692653062528162" /></a><br /><br />ေန ့လည္စာကို ဘာခ်က္ရမွန္းမသိတာနဲ ့ မမိုရဲ့ အိမ္ရွင္မလက္ရာထဲက ပုဇြန္ရံုးပတီသီးမေလးဒညင္းသီး ခ်က္ဖို ့့ေရြးခ်ယ္လုိက္ပါတယ္…. ျပီးေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ စားလို ့ေကာင္းတဲ့ သားၾကိဳက္တဲ့ အာလူးကက္တလစ္ေလးေပါ့….<br />တကယ္ေတာ့ ပုဇြန္ရံုးပတီသီးခ်က္ကို မမိုဆီမွာ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ့တာနဲ ့ ရမ္းသမ္းမွန္းခ်က္ၾကည့္တာ သိပ္မဆိုးလွပါဘူး… မနက္ေစ်းက ၀ယ္လာတဲ ့ ပုဇြန္စိတ္ေလးေတြကို ဂ်င္းၾကက္သြန္ျဖဴေထာင္း အရည္ညွစ္…ငံျပာရည္…နႏြင္းမွဳန္ ့နဲ ့အရင္နယ္ထားလုိက္ပါတယ္… ျပီးမွ ရံုးပတီသီးေလးကို အေနေတာ္လွီး.. ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလး ခပ္ၾကီးၾကီးလွီး… မေလးဒညင္းသီးေလးရယ္… ၾကက္သြန္နီခပ္ၾကီးၾကီးလွီးထားတာရယ္ ျပင္ထားလိုက္ပါတယ္…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-zHXrlHVhTLM/TiQ9TTjOlpI/AAAAAAAAAxQ/wa3jPa75GA8/s1600/photo1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zHXrlHVhTLM/TiQ9TTjOlpI/AAAAAAAAAxQ/wa3jPa75GA8/s320/photo1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630692835994801810" /></a><br /><br />ဂ်င္းၾကက္သြန္ျဖဴကို ဆီသတ္… ပုဇြန္ေျခာက္မွဳန္ ့ေလးထည့္… ငါးပိေလးရယ္.. ငံျပာရည္…နႏြင္းမွဳန္ ့..အေရာင္တင္မွဳန္ ့နဲ ့ ဆီသတ္ပါတယ္… ဆိုင္မဆိုင္ေတာ့ မသိ…အနွစ္ေလးရေအာင္ oyster sauce ေလးနဲနဲ ထည့္ပါေသးတယ္… အနွစ္ေလးေမြွးလာမွ ပုဇြန္ေလးေတြ ထည့္ျပီး လံုးပါတယ္…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-o4C8QIFEDPQ/TiQ9f_LeICI/AAAAAAAAAxY/5YpYzK49tsU/s1600/photo3.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-o4C8QIFEDPQ/TiQ9f_LeICI/AAAAAAAAAxY/5YpYzK49tsU/s320/photo3.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693053864747042" /></a><br /><br />ပုဇြန္ေလး အေရာင္ေျပာင္းလာေတာ့ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ရံုးပတီသီး..မေလးဒညင္းသီး..ခရမ္းခ်ဥ္..ၾကက္သြန္နီတို ့ ေရာလံုးပါတယ္… တကယ္ေတာ့ ငရုတ္သီးစိမ္းေလးပါရင္ အရသာက ပိုထိသြားမွာပါ… သားကိုေကြ်းမွာမို ့ငရုတ္သီးစိမ္းမထည့္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး… အမွန္က ရံုးပတီသီး အရမ္းမနူးခင္ ခ်ရမွာပါ… သားက မနူးရင္ မစားတာမို ့ နူးမွခ်ျဖစ္ေတာ့ နဲနဲေတာ့ခြွ်ဲသြားပါတယ္….<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-p2REkEoRDg4/TiQ9pLyp3mI/AAAAAAAAAxg/ZMvM11NaB80/s1600/photo4.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-p2REkEoRDg4/TiQ9pLyp3mI/AAAAAAAAAxg/ZMvM11NaB80/s320/photo4.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693211869142626" /></a><br /><br />အာလူးျပဳတ္ထားတာကို ေထာင္းျပီး ၾကက္ဥအကာကို ဖယ္ထား အနွစ္ေလးကို အာလူးရယ္ဆားရယ္ေရာနယ္ပါတယ္… ေက်ာ္တဲ့အခါ အခုေလးလုပ္ျပီး ၾကက္ဥအကာနွစ္ေလးထဲ ထည့္စိမ္ျပီး ေက်ာ္လိုက္ရုံပါပဲ… အဆာမသြပ္တဲ့ လြယ္ကူလ်င္ျမန္တဲ့ အာလူးကတ္တလစ္ေက်ာ္ေလးပါ…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-cwK1V0i9B_I/TiQ9yp5S0sI/AAAAAAAAAxo/BkNZzlcCwLs/s1600/photo5.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-cwK1V0i9B_I/TiQ9yp5S0sI/AAAAAAAAAxo/BkNZzlcCwLs/s320/photo5.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693374568878786" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-yjmylP0O0Eg/TiQ96kLGvOI/AAAAAAAAAxw/AtQPbq4xhF4/s1600/photo6.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-yjmylP0O0Eg/TiQ96kLGvOI/AAAAAAAAAxw/AtQPbq4xhF4/s320/photo6.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693510471924962" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OZb-l1_k8xQ/TiQ-BIk6z0I/AAAAAAAAAx4/ezCSuz1pCq4/s1600/photo7.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OZb-l1_k8xQ/TiQ-BIk6z0I/AAAAAAAAAx4/ezCSuz1pCq4/s320/photo7.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693623323086658" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-PNOeXWJW5Ho/TiQ-Gw2LSAI/AAAAAAAAAyA/MYitmFIwYW4/s1600/photo8.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-PNOeXWJW5Ho/TiQ-Gw2LSAI/AAAAAAAAAyA/MYitmFIwYW4/s320/photo8.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630693720032233474" /></a><br /><br />Sunday Menuေလးနဲ ့ ကိုယ့္ကုိယ္နွိဳးထလုိက္ပါတယ္… ဘေလာ့ၾကြလာ မိတ္သဟာတို ့ ျမိန္လ်က္စြာသံုးေဆာင္ၾကပါရွင္….<br />တန္ခူး<br />9:53pm 19-Jul-2011<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-1804795790439754800?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-9472439293602465562011-04-24T01:33:00.019+08:002011-04-24T02:03:45.843+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခုလိုပိတ္ရက္ဆို ဟိုးမနက္ေနထြက္ခ်ိန္ကေန ညဘက္လသာတဲ့အခ်ိန္အထိ တေန ့လံုး မၾကိဳက္တာဆိုတာ မရွိေလာက္ေအာင္ အကုန္ၾကိဳက္ေနတတ္ပါတယ္။ အင္းးးးးးး အဓိကက အလုပ္မလုပ္ ရတာေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိ။<br /><br /><br />အိပ္ခ်င္တိုင္းအိပ္ပစ္လုိက္လုိ ့ရတဲ့ အဲဒီပိတ္ရက္မနက္ေတြကို အရမ္းၾကိဳက္။ ေန ့တိုင္းအသံစာစာနဲ ့ ေအာ္နွိဳးတတ္တဲ့ နွိဳးစက္ေလး ပါးစိတ္ေတြပိတ္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းတာကို ေလွာင္ျပံဳးေလးျပံဳးျပီး ျပဴတင္းေပါက္ကတဆင့္ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးရယ္ တိမ္ေတြရယ္ကို နွဳတ္ဆက္လို ့ေပါ့။ <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--b1p2fet8v4/TbMNuDwR2tI/AAAAAAAAAvE/WLiVxbN69Gg/s1600/window.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--b1p2fet8v4/TbMNuDwR2tI/AAAAAAAAAvE/WLiVxbN69Gg/s320/window.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598833846684605138" /></a><br /><br />သားနဲ ့သူ ့အေဖမနုိးခင္… ျပီးေတာ့ အိမ္နားေလးက ေစ်းေလးေစ်းေခါင္းမကြဲခင္(တခါတေလ ေခါင္းကြဲမွ ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္) ေစ်းေလးေျပးရတဲ့ အရသာေလးလဲ ၾကိဳက္။ ပိေတာက္ပင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ဟိုးထိပ္ဖ်ားမွာ အပြင့္၀ါ၀ါေတြခဲလို ့။ ပိေတာက္ရွိေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ေနခြင့္ရေနတာကလဲ အၾကိဳက္ေတြထဲက တခုေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-DQ7bgIJavAY/TbMSOF8HgwI/AAAAAAAAAwk/x15OlU4ghCw/s1600/padauk1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-DQ7bgIJavAY/TbMSOF8HgwI/AAAAAAAAAwk/x15OlU4ghCw/s320/padauk1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598838795073454850" /></a><br /><br />ဒီေစ်းေလးမွာ ေရခ်ိဳငါးေတြရွိတတ္တယ္။ တခါတခါ ပုဇြန္စိတ္ေလးေတြ ရတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က ကန္စြန္းရိုးပြ၊ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ျမန္မာရံုးပတီ အျပင္ ဆူးပုတ္ရြက္၊ ဒညင္းသီးကအစ စံုေတာ့ ဒီေစ်းေလးနား ေနရတာကိုလဲ အေတာ္ၾကိဳက္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-5Uyc8-lj5F8/TbMShvBXKHI/AAAAAAAAAws/rL4QgCntbIc/s1600/vege1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5Uyc8-lj5F8/TbMShvBXKHI/AAAAAAAAAws/rL4QgCntbIc/s320/vege1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598839132518819954" /></a><br /><br />ေစ်းကျပန္လာေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ျပီးေတာ့ အိပ္ယာထဲ ျပဳံးျပံဳးၾကီးနိုးေနတဲ့သားကို မ်က္နွာသစ္၊သြားတိုက္၊ အက်ီၤလဲေပးရတာကိုလဲ ၾကိဳက္ေနမိျပန္တယ္။ ရံုးဖြင့္ရက္ဆို သားမနိုးခင္ ရံုးအျမန္ေျပးရတာမိုလား။ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ မနက္တုိင္း ဘုရားမွန္မွန္ရွိခုိးတတ္တဲ့ သားေလးရဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ဘုရားရွိခုိးသံေလးပါပဲ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-cVu3FcJwTEw/TbMQJjqzSdI/AAAAAAAAAv0/dmuaEskPFbc/s1600/thar%2Bpraying.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-cVu3FcJwTEw/TbMQJjqzSdI/AAAAAAAAAv0/dmuaEskPFbc/s320/thar%2Bpraying.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598836518131288530" /></a><br /><br />အိပ္ပုတ္ၾကီးတဲ့ သားေဖေဖမနိုးခင္ သားနဲ ့အတူ ေဆာ့ကစားရတဲ့ မနက္ခင္းေတြကလဲ အေတာ္ၾကည္နူးဖို ့ေကာင္းပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-XR_Xjm22XQ0/TbMQYNboHII/AAAAAAAAAv8/JE1x8sEGEPs/s1600/thar%2Bplaying.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-XR_Xjm22XQ0/TbMQYNboHII/AAAAAAAAAv8/JE1x8sEGEPs/s320/thar%2Bplaying.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598836769860099202" /></a><br /><br />ပိတ္ရက္ေတြဆုိ ျမန္မာအစားအစာေလး တမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္စားရတာလဲ ေပ်ာ္စရာတမ်ိဳးေပါ့။ ေန ့လည္စာစားခ်ိန္မွ နိုးလာတတ္တဲ့ သားေဖေဖကို ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ျမန္မာစာတခုခုေကြ်းရင္း မိသားစုပိတ္ရက္ အလည္ထြက္ဖို ့ တိုင္ပင္ရတာကိုက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၾကိဳက္နွစ္သက္စရာ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-dyckAAejPUA/TbMQoF06x7I/AAAAAAAAAwE/Y27hS_qj67o/s1600/kalarpaethot.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-dyckAAejPUA/TbMQoF06x7I/AAAAAAAAAwE/Y27hS_qj67o/s320/kalarpaethot.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598837042696603570" /></a><br /><br />သားကို ရုပ္ရွင္လိုက္ျပရတာကို သားေဖေဖေရာ ကိုယ္ပါနွစ္သက္မိၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကာတြန္းကားၾကိဳက္တဲ့ သားေဖေဖက သားကို ေမ့ေလ်ာ ့ျပီး ရုပ္ရွင္ထဲ ေမ်ာ၀င္ေနတတ္တာမို ့ သားနဲ ့တူတူ စကားေျပာလုိက္ ၾကည့္လုိက္ သားနားမလည္တာကို နားလည္ေအာင္ရွင္းျပလုိက္နဲ ့ကာတြန္းကားမၾကိဳက္တဲ့ ကိုယ္က သားနဲ ့က်မွ ကာတြန္းကားေတြ ၾကိဳက္တတ္လာျပန္ေရာ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-ZWEg15g2T74/TbMS8LlHa5I/AAAAAAAAAw0/5_Tm92AP0jw/s1600/movie1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZWEg15g2T74/TbMS8LlHa5I/AAAAAAAAAw0/5_Tm92AP0jw/s320/movie1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598839586861575058" /></a><br /><br />ညေနအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သားေဖေဖဂီတာတီးတာကို သားေမေမကိုယ္က သီခ်င္းဆို သားကနားေထာင္… ကီး၀င္ကီးထြက္ အလြန္ညံံ့တဲ့ သူ ့ေမေမ အသံေၾကာင္ေၾကာင္ကို လက္ခုတ္တီး… အဲဒီေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုအခ်ိန္ေလးက တေန ့လံုးမွာ အၾကိဳက္ဆံုးေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-9EMjNcDVd94/TbMTS0y6rCI/AAAAAAAAAw8/b2gfZz7cydo/s1600/maung1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-9EMjNcDVd94/TbMTS0y6rCI/AAAAAAAAAw8/b2gfZz7cydo/s320/maung1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598839975882435618" /></a><br /><br />သားအိပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘေလာ့ေတြအလည္ထြက္၊ မ်က္နွာစာအုပ္ေပၚ၀င္လိုက္ထြက္လုိက္နဲ ့ ေနာက္တေန ့လဲ အားလပ္ရက္မုိ ့လြတ္လပ္ခ်င္တုိင္းလြတ္လပ္…. ဖတ္လက္စစာအုပ္ျပီးမွအိပ္ေတာ့ အိပ္တဲ့အခ်ိန္က မနက္၃နာရီတဲ့။ ကဲ… အခ်ိန္ဇယားေတြကို သပိတ္ေမွာက္… ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကိုယ္ ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္လုပ္ခြင့္ရတဲ့ စက္ရုပ္ဆန္တဲ့ ဘ၀ထဲက ရုန္းထြက္ခြင့္ရတဲ့ အဲဒီပိတ္ရက္ေတြကို ကိုယ္အထူး အရူးအမူးၾကိဳက္မိတာ ဆန္းသလားေနာ္။ <br /><br /><br />ခ်စ္တဲ့သက္ေ၀ေရ… ပ်င္းရတာသိပ္ၾကိဳက္ေနတဲ့ တန္ခူးကို လွဳပ္နိုးျပီး တက္ဂ္ဂိမ္းေရးခိုင္းတဲ့ သက္ေ၀လို ခ်စ္တတ္လြန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိေနတာကလဲ တန္ခူးရဲ့ အၾကိဳက္တကာထဲက အၾကိဳက္ဆံုးတခုပဲေပါ့။<br /><br />တန္ခူး<br />1:28pm 24-April-2011<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-947243929360246556?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-90988253797775129602011-04-03T23:07:00.005+08:002011-04-03T23:23:41.493+08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> စာမေရးတာအေတာ္ၾကာေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါငပ်င္းကြ်န္မကို ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀က အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာခိုင္းရင္း သံေယာဇဥ္ရပ္၀န္းဆီ တေခါက္ျပန္္လာဖို ့ ေခၚခဲ့တယ္…။ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဆိုေတာ့ ခ်စ္ေသာသူေတြေျပာတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းလိုက္နားေထာင္ရင္း စာေရးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျပန္၀င္လာရင္း သက္ေ၀ကိုေက်းဇူးတင္မိေတာ့တယ္…။<br /><br />တကယ္တမ္းေရးမလို ့ အခ်စ္အေၾကာင္းျပန္ေတြး… အခ်စ္စာမ်က္နွာေတြျပန္လွန္… ျပန္ခ်စ္ၾကည့္ေတာ့… သိပ္မေအာင္ျမင္…။ ေၾသာ္… ငါနဲ ့မနွစ္ကမွ ခ်စ္တတ္ေသး… ဒီနွစ္သိပ္မခ်စ္တတ္ေတာ့ေအာင္ အသက္ေတြ အေတာ္ၾကီးလာပါလားလို ့တရားက်မိတယ္။ ဒီေတာ့… ခ်စ္တတ္တုန္းက (ဘယ္ေလာက္မ်ားခ်စ္တတ္သလဲဆို သူမ်ားဇာတ္လမ္းေတြ ပူး၀င္ခံစား စာထဲမွာခ်စ္… ကဗ်ာထဲမွာခ်စ္) ေရးထားခဲ့တဲ့ ၁၉၉၄ခုနွစ္က လံုမေလးမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ကို ျပန္လည္ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္…။<br /><br />ဒီ၀တၳဳတိုထဲက အေၾကာင္းအရာေတြက ကြ်န္မရဲ့အေဖအရင္းတေယာက္လိုခ်စ္ရတဲ့ ဆရာၾကီး နဲ ့ အျမဲျငိမ္းခ်မ္းျပီးခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ကြ်န္မဆရာမတို ့ရဲ့ သူမ်ားေတြေျပာၾကတဲ့ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ကို ပူူး၀င္ခံစားျပီးေရးခဲ့တာပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလုိ ့ခံယူထားသူတေယာက္… အခ်စ္ေၾကာင့္ကိုယ့္ခ်စ္သူ အပူေတြမခံစားေစခ်င္သူတေယာက္မွ ခ်စ္မိတဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္ေျပာျပတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီအရြယ္က ခ်စ္ၾကသူတိုင္းေပါင္းေစခ်င္တဲ့ ကြ်န္မရဲ့ကေလးဆန္တဲ့အတၱေလးနဲ ့ေရးခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့… ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ဆရာၾကီးက သူ ့ခ်စ္သူတင္မက တေလာကလံုးကို ေပးဆပ္ျခင္းနဲ ့ ျငိမ္းခ်မ္းေအးျမတဲ့ေမတၱာတရားေတြ ေဖာေဖာသီသီေပးသြားခဲ့တာပါ။ ဒီစာေလးကို ျပန္တင္ရင္း ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မဆရာၾကီးကို လြမ္းဆြတ္မ်က္ရည္၀ဲမိပါတယ္။ <br /><br />**********************<br />နွလံုးသားနွင့္ ရင္းနီွး၍…<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-dJsy-n3BXjU/TZiNvt74B9I/AAAAAAAAAu8/3tpVamtPOEQ/s1600/with%2Bmy%2Bheart.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dJsy-n3BXjU/TZiNvt74B9I/AAAAAAAAAu8/3tpVamtPOEQ/s320/with%2Bmy%2Bheart.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591374788304570322" /></a><br /><br /><br />ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို ့ ပီျပင္ခိုင္မာလာခ်ိန္မွာ ကြ်န္မနွလံုးသာဟာ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကြဲအက္ေၾကမြေနခဲ့ျပီ။ အနည္းငယ္ ယိုယြင္းေနခဲ့တဲ့ မာနတရားတို ့ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ရင္း အကိုၾကီးေရွ ့မွာ အခ်ိဳသာဆံုးျပံဳးနုိင္ဖို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေလ့က်င့္ေနမိေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္ အကိုၾကီးကို ကြ်န္မအနုိင္ယူပါရေစ။ ေနာင္တတရားေတြရဲ ့ ဖိနွိပ္မွဳေအာက္က မ်က္နွာတခုကို ေက်နပ္စြာ ၾကည့္ပါရေစ။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္နည္းပါးတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ့ အရံွဳးကိုေတာ့ အကိုၾကီးမျမင္ေစရ။ အရွက္သိကၡာ၊ မာနတရား၊ နွလံုးသားစတဲ့ ၾကီးမားတဲ့ အရင္းအနွီးေတြနဲ ့ လွလွပပ ရွံဳးနိမ့္ခဲ့သူက ကြ်န္မပါအကိုၾကီး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မတဦးတည္းသာေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက စိုရြွဲေနတဲ့ ေခါင္းအံုးတလံုးကို အကိုၾကီး ဘယ္ေတြ ့နုိင္မလဲ။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညမ်ားစြာမွာ ကြ်န္မရင္ဖြင့္ခ်က္ေတြကို မညည္းမညူ နားေထာင္ေပးတတ္တဲ့ ဒိုင္ယာရီေလးကလဲ သိပ္သိစၥာရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကြ်န္မရဲ့အရွံဳးကို အကိုၾကီးဘယ္ေတာ့မွ ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။<br /><br />ဟန္ေဆာင္မွဳေတြကို လြွမ္းျခံဳျပီး ခပ္ေထ့ေထ့အျပဳံးနဲ ့ အကိုၾကီးကို နွဳတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္။ ေမြွးၾကိဳင္ေဖြးဆြတ္တဲ့ ဖိတ္စာတေစာင္ကို ပကတိျငိမ္သက္စြာ အကိုၾကီးလက္ထဲကို ေပးခ်င္ပါတယ္။တဆိတ္ အကိုၾကီးရယ္… အဲဒီအခ်ိန္က်မွ အဓိပါယ္ မရွိစြာ အသံတုန္တုန္ေတြနဲ ့ ကြ်န္မအေတာင့္တ အေမွ်ာ္လင့္ဆံုး စကားတခြန္းကိုေတာ့ မေျပာနဲ ့ေတာ့ေနာ္။ အဲဒီအခါ ကြ်န္မ မ်က္ရည္ေတြနဲ ့ ေအာ္ရယ္မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။ အရာရာကို ထိန္းခ်ဴပ္နုိင္စြမ္းၾကီးတဲ့ အကိုၾကီးနွဳတ္ကလဲ မထူးေတာ့တဲ့ အေျခအေနတခုမွာ ဒီစကားကို ေျပာဖို ့ အစြမ္းကုန္ ထိန္းခ်ဴပ္ေနဦးမယ္ဆိုတာ။ အတူရွိခဲ့စဥ္ အခ်ိန္ေလးေတြက ၾကည္ႏူးမွဳေလးေတြကို တသသ တမ္းတရင္း ဆံုးရွံဳးမွဳတခုကို ရင္မွာပိုက္လို ့ အခံရခက္တဲ့ ေ၀ဒနာဆိုးတခုကို အကိုၾကီးခံစားေနရင္ပဲ ကြ်န္မေက်နပ္ပါျပီ။<br /><br />ဖိတ္စာေပၚက သတို ့သားနာမည္ကို ဖတ္ျပီးတုိင္း လူေတြက တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မ်က္လွည့္ျပကြက္တခုလားတဲ့။ အကိုၾကီးနဲ ့ကြ်န္မ ဘာဆိုင္လုိ ့လဲလုိ ့ နာက်င္စြာ အေျဖ ျပန္ေပးမိေသးတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္။ အရာရွိတေယာက္နဲ ့ သာမာန္ရံုးစာေရးမတေယာက္တို ့ရဲ့ခင္မင္မွဳ။ သိပ္ကို သူစိမ္းဆန္လြန္းတဲ ့ပတ္သက္မွဳ။ ဒါပဲေလ။ ဒီ့အျပင္ ဘာမ်ား ထူးျခားဦးမွာလဲ။<br /><br />အကိုၾကီးရဲ့ ဂရုစိုက္မွဳ၊ ေႏြးေထြးလွိဳက္လွဲမွဳ၊ စိုးရိမ္ပူပန္မွဳေတြကို ေပါေပါသီသီရေနတဲ့ ကြ်န္မကို သူတို ့အျမင္မွာ တခိ်န္မွာ အကိုၾကီးရဲ့ ဇနီးေလာင္းအျဖစ္ ပံုေသမွတ္ယူထားၾကတာ တကယ္ေတာ့လည္း မဆန္းပါဘူးေလ။ ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ေတာင္ ဒီဘ၀ကို ေမ်ွာ္လင့္ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးသူပဲ။ အကိုၾကီးနဲ ့ကြ်န္မ ထမင္းလက္ဆံု အတူတူစားတာ၊ ရံုးဆင္းခ်ိန္မွာ အတူျပန္တတ္ၾကတာ၊ အလွဴမဂၤလာေဆာင္မွာ ယွဥ္တြဲသြားတတ္တာ၊ အကိုၾကီး အိမ္နဲ ့ ကြ်န္မအိမ္ နွစ္အိမ္တအိမ္လို ခင္မင္ရင္းနွီးလာၾကတာေတြက စျပီး ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေျခခုိင္ လာခဲ့တာ။ အကိုၾကီးအတြက္ အ၀တ္အစားကအစ ေရြးျခယ္ ၀ယ္ေပးခြင့္ေတြရလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္မအိပ္မက္ေတြဟာ ခ်ိဳျမလာခဲ့တယ္။ တခါတခါ အေရးၾကီးကိစၥေၾကာင့္ အကိုၾကီးရံုးမတတ္နိုင္ရင္ ေနမထိထိုင္မထိနဲ ့ အေပါင္းအသင္းေတြၾကားမွာ ရယ္ေမာဖုိ ့ေတာင္ ေမ ့ေလ်ာ့မိခဲ့တယ္။ ၾကင္နာနူးညံ့စြာ ေငးစိုက္ၾကည့္တတ္တဲ့ အကိုၾကီးမ်က္၀န္းအၾကည့္ေတြဟာ ကြ်န္မရင္ခုန္သံေတြ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တခါတေလ အကိုၾကီးကို ကေလးဆန္ဆန္ စိတ္ေကာက္ျပရင္း မေခ်ာ့တတ္၊ ေခ်ာ့တတ္နဲ ့ အကိုၾကီး ပ်ာပ်ာသလဲေခ်ာ့ရင္ ပီတေတြျဖာျပီး ေက်နပ္ေနမိတယ္။ ကြ်န္မဘ၀ရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ဟာ အကိုၾကီးပဲလို ့ ေလးေလးနက္နက္ ယံုၾကည္လာမိတဲ့အခါ အကိုၾကီးဘ၀မွာလဲ ကြ်န္မရွိမွ ျပည့္စံုနုိင္ေအာင္ အရာရာကို အလုိက္တသိနဲ ့ ဂရုစိုက္မိခဲ့တယ္။<br /><br />ေရွ ့ဆက္မယ့္ခရီးအတြက္ အေတြးေတြဟာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လို လွပေနခဲ့တယ္။ အကိုၾကီးနဲ ့ကြ်န္မ အလြန္လွပတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ ေသးေသးေလးထဲမွာ အတူေနၾကမယ္။ ျခံ၀န္းေလးထဲမွာ စံပယ္နံ ့ေလးေတြနဲ ့ သင္းထံုေနေအာင္ စံပယ္ရံုေလးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ စိုက္ထားမယ္။ အိမ္ျပတင္းေလးေတြမွာေတာ့ အကိုၾကီးၾကိဳက္တဲ့ အျဖဴေရာက္ ခန္းဆီးစေလးေတြ တပ္ထားမယ္။ အကိုၾကီးနွစ္သက္တဲ ့ အုန္းနို ့ေခါက္ဆဲြကို ခဏခဏ ခ်က္ေကြ်းမယ္။ အကိုၾကီးအတြက္ အနာဂတ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြျဖစ္တဲ့ သားေလးျဖစ္ျဖစ္၊ သမီးေလးျဖစ္ျဖစ္ ေမြးေပးခ်င္ေသးတယ္ေလ။ သားေလးကိုေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ပညာထူးခြ်န္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးရမယ္။ သမီးေလး ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မလို အိမ္ေထာင္မွဳ အထိန္းအသိမ္း နုိင္နင္းေအာင္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ျပဳျပင္ေပးရမယ္။ သိပ္လွပမက္ေမာစရာ မိသားစုဘ၀ေလးကို အကိုၾကီးလဲ ေတာင့္တေနမွာပါ။<br /><br />အကိုၾကီးနဲ ့ ကြ်န္မၾကားထဲက မျမင္ရတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ အထပ္ထပ္ ခ်ည္ေနွာင္မိလာတဲ့အခါ အကိုၾကီးဆီက ရင္ဖြင့္စကားတခြန္းကို ကြ်န္မတရွိဳက္မက္မက္ ေတာင့္တလာမိတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ဖြင့္ေျပာေလမလဲဆိုတဲ့ ေမွ်ာင္လင့္ခ်က္တခုနဲ ့ ရူးသြပ္ရင္ခုန္ေနမိခဲ့တယ္။ အကိုၾကီးရဲ့ ရင္ဖြင့္စကားဟာ ကေလးဆန္ဆန္ သိပ္ခ်စ္တယ္လုိ ့မ်ား ေျပာေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေဆြ ့ကို ကုိယ္ျမတ္နိုးေနျပီကြာလို ့ နူးညံ့တဲ့ အသံေတြနဲ ့ ဖြင့္အံေနမွာလား။ ကိုယ္တုိ ့လက္ထပ္ၾကရေအာင္ကြာလို ့ ရွင္းရွင္းၾကီးေျပာရင္ေတာ့ ကြ်န္မ နည္းနည္းျပံဳးမိမွာ။ အကိုၾကီးရွက္သြားမွာစိုးလို ့ ကြ်န္မခ်က္ခ်င္း ေခါင္းညိတ္အေျဖေပးမိခ်င္ ေပးမိမွာ။ အဲဒီအခါ အကိုၾကီးမ်က္နွာဟာ သိပ္ကို၀င္းပေပ်ာ္ရြွင္သြားမွာပဲေနာ္။ <br /><br />ကိုယ္တို ့က ဖြင့္ေျပာဖို ့ မလိုတဲ ့နွလုံးသားခ်င္း နားလည္ေနၾကတဲ့ခ်စ္သူေတြေလလို ့ အကိုၾကီးသူငယ္ခ်င္းကို ခပ္တိုးတိုးေျပာျပေနတာကို ကြ်န္မၾကားရေတာ့ ရင္မွာ သိမ့္ခနဲ ေနေအာင္ ခံစားရတယ္။ ဒါေပမယ့္…. နားလည္မွဳ…အဲဒီနားလည္မွဳဆိုတာၾကီးကို ၾကာလာေတာ့ ကြ်န္မခါးသက္လာတယ္။ အကိုၾကီးနဲ ့ ကြ်န္မရဲ့ တရားမ၀င္ခ်စ္သူဘ၀ေလးကို ခံုခံုမင္မင္ တြယ္တာ ေနရာကေန အခ်ိန္ေတြၾကာေညာင္းလာတဲ့အခါ တိုးတက္မွဳမရွိတဲ့ အေျခအေနကို မခ်င့္မရဲျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္အရာကမ်ား အဟန္ ့အတားျဖစ္ေနလို ့ အကိုၾကီးဖြင့္မေျပာတာလဲလို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ မျပတ္သားတာလား။ ေတြေ၀တာလား။ အကိုၾကီးကို နားမလည္နိုင္စြာနဲ ့ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက တစတစ ပါးလ်ားလာတယ္။<br /><br />အကိုၾကီး ဖြင့္ေျပာရမွာမ်ား ရွက္ေနလို ့လားဆိုတဲ ့အေတြးနဲ ့ကြ်န္မကစလုိ ့ လမ္းဖြင့္စကားဆိုခဲ့ေပါင္းလဲမ်ားျပီ။ အကိုၾကီးကေတာ့ ဘာမွမရိပ္မိသလို မွင္ေသေသနဲ ့ ဆက္ေနနိုင္ေသးတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ အကိုၾကီး… အကိုၾကီးဆီက ရင္ဖြင့္စကား တစံုတရာကို လက္ခံမရရွိပဲ ကြ်န္မတို ့ ဘယ္လုိမ်ား ခ်စ္သူဘ၀ကို အတိအလင္း ေရာက္နုိင္မလဲ။ အဲဒီဘ၀ေလးကို အကိုၾကီး တကယ္ပဲ မမက္ေမာတာလားဆိုတဲ့ သံသယေတြေတာင္ ျဖစ္ထြန္းလာခဲ့တယ္။ ကြ်န္မနဲ ့အဆင့္တူ ရံုး၀န္ထမ္းတေယာက္နဲ ့ တြဲျပလည္း အကိုၾကီးက မေပါက္ကြဲတဲ့အျပင္ လူၾကီးဆန္ဆန္ ဟန္မပ်က္ ေနခဲ့ေသးတယ္။ ဘာေတြကို ဘယ္လို နားလည္ရမလဲ။<br /><br />အေပါင္းအသင္းေတြက ဘယ္ေတာ့လက္ထပ္ၾကမလဲလို ့ေမးရင္ ရွက္ရြံ ့စြာနဲ ့ အျပဳံးေလ်ာ့ေလ်ာ့ တခုသာ တံု ့ျပန္နုိင္တဲ ့ ကြ်န္မအျဖစ္ကို အကိုၾကီး နည္းနည္းေလးေတာင္ မရိပ္မိေတာ့ဘူးလား။ အကိုၾကီးကို ဒီလုိေမးခြန္းမ်ိဳးမ်ား ေမးရင္ ဘယ္လိုမ်ားေျဖမလဲ။ အကိုၾကီးရဲ့ဆက္ဆံမွဳေတြဟာ အမွန္တကယ္ပဲ ရိုးသားေနလို ့လားလုိ ့ ဆန္းစစ္ၾကည့္ေပါင္းလဲမ်ားျပီ။ ဖြင့္မေျပာတာကလဲြရင္ အရာရာ လုိက္ေလ်ာ ဆက္ဆံေနတဲ့ အကိုၾကီးဆီမွာ ကြ်န္မနဲ ့ပတ္သက္ရင္ ရိုးသားသန္ ့စင္တဲ့ ခံစားမွဳထက္ ပုိတယ္ဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မေလာင္းရဲတယ္။<br /><br />ကြ်န္မအသက္သံုးဆယ့့္ငါးနွစ္ဟာ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့အရြယ္ ေရာက္ျပီလို ့ အေမက သတိေပးသလိုလို ေျပာတဲ့အခါ ကြ်န္မအနည္းငယ္ေတာ့ တုန္လွဳပ္မိခဲ့တယ္။ ေမာင္ေက်ာ္တင့္နဲ ့ဆို ဘာမွ သေဘာမတူစရာ အေၾကာင္း မရွိပါဘူးလုိ ့ အေမကေျပာေတာ့ ကြ်န္မ အေနရသိပ္က်ပ္သြားမိတယ္။ ၾကည့္စမ္း… အေမတို ့ေတာင္ ကြ်န္မနဲ ့ အကိုၾကီးကို ခ်စ္သူေတြလို ့ အလြယ္တကူ သတ္မွတ္ထားၾကတာ။ ကြ်န္မ အိမ္ေထာင္ဖက္ဟာ အကိုၾကီးမျဖစ္နုိင္မွန္း ေသခ်ာသထက္ ေသခ်ာလာခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအသက္ရွုင္ေနမွဳဟာ အဓိပါယ္ မရိွေတာ့သလိုပဲ။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ငုပ္လ်ိဳးေနခဲ့တဲ့ မာနေတြက ျပန္လည္ေနရာယူလာျပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ပီပီျပင္ျပင္ ခ်လိုက္တယ္။ အရင္းအနွီးက ကြ်န္မနွလံုးသား၊ အကိုၾကီးနွလံုးသားတစိတ္တေဒသေတာ့ ပါနုိင္တာေပါ့ေလ။<br /><br />ကြ်န္မေစ့စပ္ေတာ့မယ္လို ့ အကိုၾကီးကို ၾကိဳအသိေပးခဲ့ျခင္းဟာ ကြ်န္မအတြက္ ေနာက္ဆံုးေကာက္ရိုးတမွ်င္ အျဖစ္ပါပဲ။ ၾကြင္းက်န္ေနေသးတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အေသးစားေလးေတြရဲ့ လွံဳ ့ေဆာ္မွဳေၾကာင့္ ယိုင္နဲ ့နဲ ့ေျခလွမ္းေတြနဲ ့ အကိုၾကီးဆီ ကြ်န္မအေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ စကားမေျပာပဲ ေခါင္းငံု ့ျငိမ္သက္ေနခဲ့ျပီးမွ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ လိုတဲ့အကူအညီရွိရင္ ေျပာေလဆိုတဲ ့ အကိုၾကီးရဲ့ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို ၾကားလုိက္ရတယ္။ ဒီတင္ပဲ ကြ်န္မရင္ခုန္သံေတြရပ္ျပီး ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္မခုံမင္စြာ ေငးစိုက္ၾကည့္ဖူးတဲ ့အကိုၾကီးရဲ့မ်က္နွာကိုေတာ့ ရင္ထဲက ဆက္ခါဆက္ခါ ရိုက္ေနမိတယ္။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ဘာလို ့ယူေဆာင္လာခဲ့လဲ အကိုၾကီး။ ၾကင္နာမွဳ၊ ဂရုစုိက္မွဳေတြနဲ ့ ဘာလို ့ အရူးလုပ္ခဲ့သလဲ။ ေတြေ၀လြန္းတဲ့ သတၱိနည္းတဲ့ ေယာက်ၤားတေယာက္လို ့ တကမာၻလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ေနလဲ အကိုၾကီးကေတာ့ ကိုယ္နဲ ့မဆိုင္သလို ေအးစက္ျပေနဦးမယ္မိုလား။<br /><br />နင့္ေစ့စပ္ပြဲအျပီး တပတ္ေလာက္အထိ ရံုးမတက္ဘူး။ ရံုးျပန္တက္ေတာ့လဲ ပိန္ခ်ံဳးေနတာပဲဟာ လုိ ့သိပ္မရင္းနွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမက ကြ်န္မကိုပဲ ရက္စက္လြန္းတဲ့ မိန္းမတေယာက္လို ေျပာျပေနေတာ့ ေျခာက္ကပ္စြာ ရယ္ေမာမိခဲ့တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က ကြ်န္မကို လူၾကမ္းၾကီးတေယာက္လို ၾကည့္ၾကတယ္… သစၥာမဲ့တဲ့မိန္းမလို ့ စြတ္စြဲၾကတယ္။ လွည့္စားရက္တဲ့မိန္းမလို ့ လက္ညိွဳးထိုးၾကတယ္… ေငြသိပ္မက္တာပဲလို ့ တီးတိုးအတင္းခ်ၾကတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ ခံနုိင္ရည္ရွိတယ္… ျပတ္သားတယ္… ဒီလုပ္ရပ္မွာ ကြ်န္မဟာ အျပစ္ရွိသူ မဟုတ္ဘူးလို ့ယံုၾကည္တယ္။ ဘယ္လိုလဲ အကိုၾကီး… ျငင္းဦးမွာလား။<br /><br />မဂၤလာကိစၥအတြက္ အပူတျပင္း တက္တက္ၾကြၾကြ စီစဥ္ေနတဲ ့သတို ့သားေလာင္းမ်က္နွာကို ကြ်န္မေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မၾကည့္မိဘူး။ မၾကာခင္က်ေရာက္လာမယ့္ လက္ထပ္မဂၤလာေန ့အတြက္လည္း နည္းနည္းေလးမွ ရင္မခုန္ဘူး…။ ေရွ ့ဆက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီး… ရတယ္ေလ… ၾကံဳသလုိပဲ။ ကြ်န္မေမ်ွာ္လင့္ရမယ့္အလုပ္ကို စက္ဆုပ္သြားျပီ။ ကြ်န္မမဂၤလာပြဲကို အကိုၾကီးလာျဖစ္ေအာင္လာမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ဒီအခိ်န္မွာ ကြ်န္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကည့္ဖူးတဲ့ သတို ့သားမ်က္နွာကို တျမတ္တနုိး ေငးစိုက္ၾကည့္ျပီး အကိုၾကီးကို ေလးေလးစားစား မိတ္ဆက္ေပးလိုက္မယ္။ အကိုၾကီးမ်က္နွာ တခ်က္ပ်က္သြားခဲ့ရင္ ကြ်န္မမဂၤလာပြဲက သိပ္အဓိပါယ္ရွိသြားမွာ။ အကိုၾကီးမ်က္ရည္မ်ား၀ဲေနခဲ့ဦးမယ္ ဆိုရင္ ကြ်န္မအမွန္တကယ္နိုင္ျပီေပါ့။<br /><br /><br />တန္ခူး<br />10:49PM April 3 2011<br /><br />…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-9098825379777512960?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-65179239248532663242011-01-28T17:04:00.001+08:002011-01-28T17:04:54.224+08:00ေကာင္မေလးေရ…<br />အခ်စ္ဆိုတာမင္းဘယ္လိုနားလည္သလဲ<br />အေနာက္တိုင္းေပတံနဲ ့တုိင္းျပီး<br />ခပ္ရိုင္းရိုင္းေတာ့မၾကားခ်င္ဘူးကြယ္…။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ…<br />ထိလြယ္ရွလြယ္နွလံုးသားနဲ ့<br />အနုပညာသမားမို ့ပါလို ့<br />စကားလံုးလွလွေလးေတြသံုး<br />ဖုန္းကြယ္လုိက္တဲ့အခါ<br />မင္းေလးစားတဲ့အနုပညာသမားေတြ<br />ေဖာက္ျပန္တတ္ၾကသလား<br />စဥ္းစဥ္းစားစားေျပာကြယ္…။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ…<br />ေဒၚလာနဲ ့စပြန္ဆာၾကား<br />မွဳန္မွဳန္၀ါး၀ါးသာက်န္တဲ့<br />မိန္းမတန္ဖိုးဆိုတာ<br />ပုခံုးေလးတြန္ ့ရယ္ပစ္လိုက္ရံုနဲ ့<br />အေ၀းကိုလြင့္စင္သြားနုိင္သလား<br />မင္းေျခဖ၀ါးေအာက္က <br />ကိုယ္က်င့္သိကၡာေတြရဲ့<br />ညည္းညဴသံ<br />နားေထာင္ၾကည့္ဦးကြယ္…။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ…<br />ရင္ဘတ္ျခင္းတူသူမို ့<br />သံေယာဇဥ္ဘာသာစကားေတြၾကား<br />တံတိုင္းေတြမျခားဘူးတဲ့လား<br />မ်က္လံုးေတြအတင္းမွိတ္မထားနဲ ့<br />ေရွ ့တည့္တည့္မွာ <br />မင္းအရွင္လတ္လတ္ေျမျမွပ္ထားတဲ့<br />တစံုမကတဲ့နွလံုးသားေတြ…<br />စကားမစပ္…<br />၀ဋ္လည္တတ္တယ္ဆိုတာ<br />ေမ ့မထားနဲ ့ဦးကြယ္…။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ…<br />လက္တို ့ျပီးသတိေပးပါရေစ<br />မင္းယံုယံုၾကည္ၾကည္ထိုင္ေတာ့မယ္ခံုက<br />ေျခေထာက္သံုးေခ်ာင္းနဲ ့<br />ျပိဳယိုင္လဲမ်ားသြားခဲ့ရင္<br />အဲဒါဟာဘ၀…မင္းရဲ့ဘ၀ေနာ္<br />တျခားတေယာက္က<br />ဖုတ္ဖက္ခါသြားတဲ့အခါမွ<br />ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမထားမိေစနဲ ့<br />သိပ္ေနာက္က်ေနလိမ့္မယ္ကြယ္…။<br /><br />ေကာင္မေလးေရ…<br />ဒီကဗ်ာကိုဖတ္<br />တုိ ့ေစတနာေတြ နားလည္တတ္ပါေစ<br />ေရွ ့မွာ ေခ်ာက္ရွိေနတာသိတဲ့အခါ<br />ေနာက္ဆုတ္တတ္ဖို ့အင္အားေတြရွိပါေစ<br />တို ့လဲမိန္းမ… မင္းလဲမိန္းမ… ျပီးေတာ့ သူလဲမိန္းမ<br />ခံစားခ်က္ေတြ ထပ္တူက် <br />အားလံုးေပ်ာ္ရြင္ရပါေစ…<br />အ၀တ္စုတ္လုိ ပုတ္အိနံေဟာင္<br />အေရာင္မဲမဲ…အဲဒီ… ခံစားခ်က္သရဲေတြကို<br />အခ်စ္လို ့မ်ား ထင္ေယာင္မမွားမိေစနဲ ့<br />တခိ်န္မွာ…<br />ျဖဴစင္သန္ ့ရွင္းေမြးပ်ံ ့ၾကိဳင္သင္းတဲ့<br />ခ်စ္ျခင္းစစ္စစ္ေတြ မင္းဆီေရာက္လာဦးမယ္ဆိုတာ<br />တို ့အတတ္သိေနလို ့ပါကြယ္…။<br /><br />(ခုတေလာ… ျမန္မာျပည္ကေရာ... ဒီကပါ ၾကားၾကားေနရတဲ့ ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလ်ွာက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးေတြ ဒီကဗ်ာေလးမ်ားအမွတ္တမဲ ့ဖတ္မိလို ့ နစ္ေတာ့မယ့္သူတို ့ဘ၀ေတြအတြက္ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ျဖစ္ခဲ့ရင္ မိန္းမတေယာက္ျဖစ္တဲ့ကြ်န္မေပ်ာ္ရြွင္ေက်နပ္မိမွာပါ)<br /><br />တန္ခူး<br />4:53pm, 28-Jan-2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-6517923924853266324?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-48931802801765600202010-12-31T23:53:00.000+08:002010-12-31T23:57:46.660+08:00ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ၂၀၁၀..<br /><br />မွတ္တမ္းတခုအေနနဲ ့<br />ျပန္လြမ္းၾကည့္ရင္ေတာ့<br />နာမည္ၾကီးေလးဂဏန္းနဲ ့<br />ဘ၀ကို ေျခလွမ္းစခဲ့တာ<br />အဲဒီ၂၀၁၀…<br />ျမန္မာဆန္ဆန္ေျပာရရင္<br />ဇရာဆိုတာစမိတ္ဆက္<br />သိပ္ေတာင္တက္တက္ၾကြၾကြမရွိေတာ့သလုိမို ့…<br />အေနာက္ဆန္ဆန္ေျခလွမ္းေတြနဲ ့<br />ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀…<br /><br />သည္းထိတ္ရင္ဖို<br />Project deadlineေတြၾကား<br />Stressေတြမ်ားလို ့<br />Snackေတြစားရင္း<br />အိပ္ခ်ိန္ေတြရွားပါးတဲ့အထဲက<br />ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေတြတက္<br />မွန္သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀…<br /><br />အတၱမပါပဲ<br />ေတာင္းခဲ့ဖူးတဲ့ဆုတခု<br />မေမွ်ာ္လင့္ပဲျပည့္သြားတဲ့အခါ<br />ဘ၀မွာ<br />၀မ္းသာလြန္းလို ့မ်က္ရည္က်ဖူးတဲ့ေန ့လို ့<br />မွတ္မွတ္ရရထင္က်န္ရစ္တဲ့<br />အေမလြတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀…<br /><br />ဦးေနွာက္ေတြေဖာက္ေဖာက္စားဖို ့<br />ေရၾကည္ေတြကိုလဲေနွာက္<br />ျမက္စိမ္းစိမ္းေတြေျခာက္ေျခာက္လာေစတဲ့<br />ဒီကြ်န္းနိုင္ငံမွာ<br />ျမန္မာေတြေျခရာထပ္လာေတာ့<br />ေက်ာင္းဇရပ္ေတြမ်ား<br />သိသိသာသာ<br />သာသနာပိုပိုထြန္းကားလာတဲ့ ၂၀၁၀…<br /><br />မ်က္နွာစိမ္းေတြၾကားအားတင္းထားရဆဲ၂၀၁၀<br />ဘယ္ေတာ့မွေနသားမက်တဲ့ေျမသားေတြေပၚေျခခ်ေနရဆဲ၂၀၁၀<br />အုိမင္းေဟာင္းႏြမ္းတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထမ္းပိုးထားရဆဲ၂၀၁၀<br />ေက်ာင္းဆရာေဟာင္းၾကီးတေယာက္ဂ်ာနယ္ေရာင္းေနရဆဲ ၂၀၁၀<br />ကိုယ့္က်င့္တရားနဲ ့စပြန္ဆာၾကားဗ်ာမ်ားေနရဆဲ ၂၀၁၀<br />ဟစ္ေဟာ့ျမဴးဇစ္နဲ ့ဘ၀ကိုေရာင့္ရဲတတ္တဲ့လူငယ္ေတြရဲ့ ၂၀၁၀<br />ကမာၻၾကီးသိသိသာသာပူေႏြးလာတဲ့ ၂၀၁၀<br />မ်က္နွာလြွဲျပီး ခဲပစ္တတ္သူတို ့မ်ားမ်ားလာတဲ့ ၂၀၁၀<br />.....<br />.....<br />.....<br />ကဲ… ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ နွစ္ေထာင့္တဆယ္။<br /><br />တန္ခူး<br />11:57pm 31-Dec-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4893180280176560020?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-27101312324489016562010-12-25T00:00:00.003+08:002010-12-25T00:12:07.734+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TRTGFiCf3hI/AAAAAAAAAuw/gX4UtgV8C08/s1600/3%2Byrs%2Bold.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TRTGFiCf3hI/AAAAAAAAAuw/gX4UtgV8C08/s320/3%2Byrs%2Bold.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554282038793592338" /></a><br /><br />(ပံုကို အင္တာနက္မွ ယူပါသည္)<br /><br />ေလနုေအးေလး ၃နွစ္ေျမာက္ေမြးေန ့မွာ ပို ့စ္အမွီတင္ဖုိ ့ရာ ည၁၂၊၀၁မိနစ္ဆိုေတာ့ နဲနဲေနာက္က်သြားပါတယ္...<br />ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ အျဖစ္ စာေတြျပန္ေရးဖို ့ ေလနုေအးကို တိတ္တိတ္ေလးကတိေပးျဖစ္တယ္...<br />ေလနုေအးေလး စတင္ေမြးဖြားရာကေန ယေန ့အထိ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြ တိုးတိုးခ်ည္ေနွာင္မိေသာ ေလနုေအး စာဖတ္ပရိသတ္၊ စာေရးေဖာ္၊စာေရးဖက္ ဘေလာ့ဂါမ်ားက ေလနုေအး က်န္းမာအသက္ရွင္ေနေအာင္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေတြျဖစ္ေနတာမို ့ ေလနုေအးကိုယ္စား ေက်းဇူးတင္မိပါေၾကာင္း ေျပာပါရေစ... မနွစ္က ၂၀၁၀မွာ ၁၆ပုဒ္ထဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သံေယာဖဥ္ေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးေနဆဲ ဒီသံေယာဇဥ္ရပ္၀န္းက ေမတၱာတရားေတြကို ဘယ္လို စကားလံုးနဲ ့ေဖာ္ျပလုိ ့လံုေလာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလုိ ့... ေကာင္းေသာခရစၥမတ္ပါ... <br /><br />တန္ခူး<br />12:06pm 25-Dec-2010<br />(ေလနုေအး ၃နွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့အမွတ္တရ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-2710131232448901656?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-42893710086345697832010-12-22T12:38:00.002+08:002010-12-22T13:43:48.529+08:00အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္း ကြ်န္မစာမေရးျဖစ္တာ အေတာ္ကို ၾကာသြားခဲ့ပါျပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စမ္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ မအားလို ့မေရးျဖစ္ရာကေန… မေရးတာၾကာလို ့ မေရးျဖစ္တာလဲ ပါတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံမိပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ခ်ခ်ေရးတာေတြ မ်ားလာေတာ့ ခုဆို ကြ်န္မစိတ္ၾကီးက အေတာ္ကို ေလးလံေနသလိုၾကီးလဲ ခံစားလာရပါတယ္။ အီးေမးလ္ပို ့ၾက၊ ေကာ္မန္ ့ထဲမွာေမးၾက၊ ျပီးေတာ့ ကြ်န္မနဲ ့ခင္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြက တဆင့္ ေမးၾက… လူခ်င္းေတြ ့ရင္ေမးၾကတာ မ်ားလာေတာ့…ငါ့မယ္ ဘေလာ့တခုၾကီးရွိျပီး အေတာ္တာ၀န္မေက်ပါလားလို ့ အားနာ၀မ္းနည္းၾကီး ခံစားရပါတယ္။ ပထမေတာ့ ဘေလာ့ေလးရဲ့ ေမြးေန ့မွာ ျပန္ေရးမယ္လုိ ့ အားခဲထားတာပါ။ ခုေတာ့ ၾကားျဖတ္အစီအစဥ္နဲ ့ ပို ့စ္တခု ေကာက္တင္လုိက္ရပါတယ္။<br /><br />ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေလးကို ဘယ္လုိ တစုတစည္းထဲသိေအာင္ ေျပာခြင့္ရမလဲဆို စဥ္းစားေနတာ ၂ရက္ေလာက္ ၾကာသြားပါတယ္။ ေနာက္မွ… ေမ့ေနလုိက္တာ… ေလနုေအး ရွိတယ္ေလ… ဆိုတာ သြားသတိရတယ္။ ေလနုေအးေလးသာ အသက္ရွိရင္ေတာ့ နွဳတ္ခမ္းေလးစူျပီး သူလိုမွ သတိရတယ္ဆို ေျပာေနမလား မသိပါဘူး။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္း ေရးခ်င္ေနတာ ၾကာလွပါျပီ။ ေရးခ်င္လာေအာင္ စိတ္ကို တိုက္တြန္းနွိဳးေဆာ္လာတာကေတာ့ နုိင္ငံရပ္ျခားမွာရွိေနတဲ့ ျမန္မာေတြကို အလွဴအတန္းျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ သူ ့အခ်ိန္ေတြကို ရက္ရက္ေရာေရာ လွဴေနတဲ့ အမၾကီး တေယာက္ပါ။ ျမန္မာျပည္တြင္းက ခ်ိဳ ့တဲ့သူေတြဆီ သူကုိယ္တုိင္ ကြင္းဆင္းေလ့လာျပီး ဘယ္ေနရာ၊ဘာလိုအပ္တယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတာ အရင္စဥ္းစားျပီး အလွဴရွင္ေတြကို ဖိတ္ေခၚ… ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတုိ ့ရဲ့အလွဴေငြေတြကို သူကိုယ္တိုင္ ခ်ိဳ ့တဲ့သူေတြဆီ လက္၀ယ္ေရာက္ေအာင္ ပုိ ့ေဆာင္ေပးတတ္တဲ့ သူ ့ကို ကြ်န္မေက်းဇူးတင္ အားက်မိပါတယ္။ သူ ့မွာလဲ သူ ့မိသားစုနဲ ့ အလုပ္နဲ ့…. ေန ့တဓူ၀ အလုပ္ေတြထဲမွာမွ အမ်ားအက်ိဴးေဆာင္တဲ့ အလုပ္ကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္တတ္လြန္းတဲ့ သူ ့ကို ကြ်န္မေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ သတင္းစာထဲမွာလဲ စာလံုးၾကီးၾကီးနဲ ့မပါဘူး… အိုးစည္ဗံုေဗာင္းတီးလုိ ့လဲ မေၾကျငာဘူး… သူ နိုင္သေလာက္ေလးနဲ ့ သူကယ္သြားတဲ့ အသက္ေတြ မနည္းပါဘူး။ သူနိုင္သေလာက္ေလးနဲ ့ ခ်ိဳ ့တဲ့တဲ့ ပညာဆက္မသင္နုိင္တဲ့ ကေလးေတြ ဘြဲ ့ရပညာတတ္ ျဖစ္သြားတာလဲ မနည္းပါဘူး။ သူနိုင္သေလာက္ေလးနဲ ့ ေရေနာက္ေတြေသာက္ ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြ ေရၾကည္ေသာက္ခြင့္ ရတာလဲ မနည္းပါဘူး။ ပကာသနမဖက္တဲ့ တကယ့္ေစတနာအလွဴသက္သက္ပါ။ ကြ်န္မတို ့လို နိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ေနသူေတြကို ကိုယ့္တုိင္းျပည္က ခ်ိဳ ့တဲ့သူေတြနဲ ့ တံတားခင္း လွဴခြင့္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ သူ ့အတြက္ ဂုဏ္ျပဴတဲ့ ပို ့စ္တခုေလာက္ ေရးမယ္လို ့ အားခဲေနတာ ခုေတာ့ ေရးျဖစ္သြားပါျပီ။ <br /><br />ဒီတေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ အဲဒီအမၾကီးကို အားက်လို ့ အလုပ္တခု ယူေဆာင္ သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဘ၀ကို ျမွပ္နွံျပီး တဘ၀လံုးရဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အလွဴေပးေနသူေတြ ထပ္ေတြ ့ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ ဒီနိုင္ငံမွာ အိမ္ေရာင္းအိမ္၀ယ္လုပ္ရင္ အျမဲလုပ္ေပးေနက် ဒီနုိင္ငံသားဇနီးေမာင္နွံဆီက မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ သတင္းေကာင္း တခုၾကားခဲ့ရတာ စတာပါ။ သူတို ့မယ္ ျမန္မာျပည္သား ေမြးစားသားေလး တေယာက္ရွိတယ္ဆုိေတာ့ ကြ်န္မနားမရွင္းပါဘူး။ ေနာက္မွ ဒီနုိင္ငံက ကယ္ဆယ္ေရးတပ္ကေန ခ်ိဳတဲ့တဲ့ ကေလးတေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္ပညာစရိတ္ ေထာက္ပံ့ရင္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းကို သိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးတပ္ကို သြားေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံသားကေလးေလးကို လိုခ်င္ပါတယ္လို ့ သူတို ့ေတာင္းဆိုခဲ့တာဆုိတာ ၾကားရေတာ့ ျမန္မာေတြကို သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းတဲ့ သူတို ့ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူတို ့သံေယာဇဥ္က ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးရံုတင္မကပါဘူး။ ေမြးစားသား တေယာက္လို ေႏြးေထြးလြန္းပါတယ္။ ကေလးေက်ာင္းဖြင့္မယ္ အခ်ိန္ဆို လိုအပ္တဲ့ စာေရးကိရိယာေတြ ပို ့ေပး… ကေလးေမြးေန ့ဆို ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ေလးေတြ ပို ့ေပးနဲ ့ ၾကည္နူးေနၾကတာပါ။ ကေလးဓာတ္ပံုေလးနဲ ့ကေလးေရးတဲ့စာေလးေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားတာေတြ ့ေတာ့ ကြ်န္မအေတာ္ကို အံ့ၾသ၀မ္းသာျဖစ္မိပါတယ္။ ကေလးကို ၾကီးလာရင္ ဒီနိုင္ငံအထိေခၚျပီး ပညာသင္ေပးခ်င္တဲ့ဆိုတဲ့ သူတို ့ဆႏၵကို ေျပာျပေတာ့ ကြ်န္မအေတာ္ကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။<br /><br />ကြ်န္မျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆိုေတာ့ ကေလးအတြက္ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးလိုက္ခ်င္လုိ ့ပါ.. . ျပီးေတာ့ ကေလးဆီသြားေတြ ့ျပီး သူတို ့ဆႏၵေလးေတြ ေျပာျပေပးပါ… ကေလးရဲ့မိခင္ကိုလဲ ေထာက္ပ့ံေငြေလး ေပးေပးပါဆို ကြ်န္မကို အကူအညီေတာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မလဲ ၀မ္းသာအားရနဲ ့ အထုတ္ေတြယူသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီနွစ္ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ကြ်န္မေရာ ကြ်န္မသားပါ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာနဲ ့ ဘယ္မွမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီကေလးဆီေတာ့ သြားျဖစ္ေအာင္သြားမယ္ဆို သြားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မအေဖကိုယ္တိုင္ ပဲခူးျမိဳ ့စြန္ရပ္ကြက္ေလးကို ကားေမာင္းပို ့ေပးခဲ့တာပါ။ အိမ္ေသးေသးေလးေတြ ျပြတ္သိပ္ညပ္ေနတဲ့ အဲဒီရပ္ကြက္ထဲမွာ ကယ္ဆယ္ေရးတပ္ေလးတခု အိမ္ေလးေတြၾကား ေတြ ့လုိက္ရေတာ့ အေတာ္အံ့ၾသမိပါတယ္။ အက်ိဴးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ တာ၀န္ရွိဆရာမေတြက မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေအာင္ ၾကည္နူးၾကျပီး ကေလးကို အေျပးအလြွား သြားေခၚခုိင္းၾကပါတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးတပ္ေလးက အုတ္ခံနွစ္ထပ္ က်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း ရွည္ရွည္ေလးပါ။ အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ေနသူ ဆရာမ ၃ေယာက္ရွိပါတယ္။ တမင္ကို ဒီလုိ ခ်ိဳ ့တဲ့တဲ့ ရပ္ကြက္ေလးထဲ ကေလးေတြရဲ့ ဘ၀အမွန္ကို သိခြင့္ရ ကူညီခြင့္ရေအာင္ လာဖြင့္ထားတာပါတဲ့။ သူတို ့ပါ အဲဒီကယ္ဆယ္ေရးတပ္ေလးမွာ ေနျပီး အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ေနၾကတာပါ။ သူတို ့ဘ၀တခုလံုးကို အမ်ားအတြက္ ျမွပ္ႏွံထားတဲ့ ဆရာမေတြပါ။ ေရတက္ခ်ိန္ဆို ေအာက္ထပ္တထပ္လံုး ေရျမဳပ္တတ္တယ္လုိ ့ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ရပ္ကြက္ထဲက လုိအပ္တဲ့သူေတြကို သူတို ့က ကူညီေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္တဲ့။ <br /><br />ခဏၾကာေတာ့ ကေလးက သူ ့အေမနဲ ့အတူ ေရာက္လာပါတယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြ ျပေတာ့ ေလာဘကင္းတဲ့ ၀မ္းသာတဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြကို ကြ်န္မဘယ္ေတာ့မွ ေမ့နုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးအေမက ကြ်န္မတို ့ထက္ေတာင္ ငယ္ေသးပါတယ္။ ေလာကဒဏ္ အထုအေထာင္းနဲ ့ အေဖမရွိတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ဘ၀ကို ရုန္းကန္ေနရသူပါ။ ေထာက္ပံ့ေငြကို ေပးေတာ့ ေဘးလူေတြက ၀ိုင္းေျပာၾကပါတယ္… နင္တို ့အိမ္မိုးဖုိ ့ ေငြလိုေနတာနဲ ့အေတာ္ပဲေပါ့…တဲ့။ ကြ်န္မရင္ထဲ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာနဲ ့ မ်က္ရည္ေတာင္ လည္မိပါတယ္။ ကေလးေလးကို စာၾကိဴးစားရင္ ၾကီးရင္နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ရမယ္… နိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္လုိ ့ ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ရင္ ဘာလုပ္မွာလဲေမးေတာ့… အေမကို ့လုပ္ေကြ်းမယ္လုိ ့… ရိုးရိုးသားသားေလး ေျဖပါတယ္။ အဲဒီေစတနာေလးေၾကာင့္ပဲ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့အလွဴရွင္ေတြ ့ခြင့္ရတာ ထင္ပါတယ္။ အားလံုး ၀မ္းသာ ၾကည္နူးေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ သူတို ့အေပ်ာ္ေတြပါ ကိုယ့္ဆီကူးျပီး တခါမွ မခံစားဘူးတဲ့ ပီတိမ်ိဴးခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္မအထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ အမၾကီးဆို အဲဒီပီတိေတြနဲ ့ဘယ္ေလာက္မ်ား ျငိမ္းခ်မ္းလုိက္မလဲဆို သူ ့ဘ၀ကို အားက်မိပါတယ္။<br /><br />ကုိယ့္ဘ၀၊ ကိုယ့္အခ်ိန္ထက္ ေငြအားနဲ ့လွဴဒါန္းတဲ့ အလွဴရွင္ေတြက ပိုမ်ားမယ္ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီနုိင္ငံလို အလုပ္ခ်ိန္မ်ားတဲ့ နိုင္ငံအဖို ့ အခ်ိန္က ေငြထက္တန္ဖိုးရွိေနတာမို ့ အခ်ိန္လွဴဖို ့ဆိုတာ အေတာ္ကို ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ပါ။ အဲဒီလုိ အက်ပ္အတည္းေတြ ၾကားထဲက အခ်ိန္ကို ရက္ရက္ေရာေရာ ေစတနာအျပည့္နဲ ့ လွဴဒါန္းသူေတြကို ကြ်န္မ ခုေလာေလာဆယ္ကို ေတြ ့ခြင့္ရလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ စက္မွဳတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ားရဲ့ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲကို ရန္ကုန္တလွည့္၊ ဒီနုိင္ငံမွာ တလွည့္ အခြင့္ရရင္ ရသလို လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီနွစ္မွာ ဒီနုိင္ငံမွာ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတြ တကယ္လုိအပ္ခ်ိန္မွာ တတ္အားသေလာက္ ျပန္ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္အခါပါ။ ပြဲၾကီးျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားေအာင္ ေနာက္ကြယ္ကေန ဆရာေတြအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးတဲ့ အခ်ိန္အလွဴရွင္မ်ားအားလံုးကို ဒီပို ့စ္ေလးနဲ ့ မွတ္တမ္းတင္ပါရေစ။ အျဖစ္မဟုတ္ပဲ ရင္ထဲကလာတဲ့ေစတနာနဲ ့ ေက်ာင္းစိတ္၊ ေက်ာင္းေသြးအျပည့္နဲ ့ လုပ္ေဆာင္ေပးသြားသူမ်ားကို တဦးခ်င္း ေက်းဇူးတင္စကားေျပာခ်င္ေပမယ့္ တဦးတေလ က်န္သြားမွာကို စိုးရိမ္လုိ ့ ဒီပို ့စ္ေလးနဲ ့ ေက်းဇူးတင္စကား ဆိုမိျခင္းပါ။ ဟိုးမ်ိဳးဆက္ေဟာင္းေတြကေန ့ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြတဲ ့မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြထိ… ေျခလွမ္းေတြေနွးကုန္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတြကို ေႏြးေထြးတဲ့ လက္အစံုနဲ ့ေဖးမေပးတဲ့… မ်က္လံုးေတြမွဳန္၀ါးကုန္တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ဆရာေတြကို တဲြေခၚလမ္းျပေပးတဲ့… ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့စိုေျပခဲ့ဘူးတဲ့ဘ၀ေတြ တခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ျပန္ရေအာင္ အသက္သြင္းေပးခဲ့တဲ့… ဆရာေတြရဲ့မ်က္နွာေတြေပၚ ၾကည္နူးတဲ့အျပံဳးေတြပြင့္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့… တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အလွဴေပးခဲ့ၾကတဲ့ လုပ္အားေပးေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဒီပို ့စ္ေလးကတဆင့္ ေျပာပါရေစ။<br /><br />(စာၾကြင္း…အခ်ိန္အလွဴေပးၾကသူေတြထဲမွာ ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါစံုတြဲ ကိုဧရာနဲ ့မသီတာနဲ ့ ဘေလာ့ေပၚက စရင္းနွီးခဲ့ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ေလး ေတာင္ငူသားတို ့လဲ ပါ၀င္ၾကေၾကာင္း ဘေလာ့ခ်စ္သူမ်ားကို အသိေပးအပ္ပါတယ္… ကိုဧရာ၊ မမသီတာနဲ ့ ကိုေတာင္ငူတို ့ေရ… အခ်ိန္အတူအလွဴေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီပုိ ့စ္ေလး လက္တုိ ့ျပီးျပလုိက္ပါေနာ္… ဒါေပမယ့္ မတန္ခူးဘယ္သူလဲဆိုတာေတာ့ မပါေၾကး)<br />တန္ခူး<br />12:27pm 22-Dec-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4289371008634569783?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-75576527258366466342010-08-21T01:34:00.013+08:002010-08-21T01:55:35.550+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7AA5qHzLI/AAAAAAAAAuE/GeLvAZpIeFk/s1600/YTU-53.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7AA5qHzLI/AAAAAAAAAuE/GeLvAZpIeFk/s320/YTU-53.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507550516030721202" /></a><br />(တခ်ိဳ ့ဓာတ္ပံုမ်ားကို အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ့ facebookမွ ကူးယူပါသည္)<br /><br />စာမေရးျဖစ္တာ… စာမဖတ္ျဖစ္တာ… ဘေလာ့နဲ ့ေ၀းေနတာ… အေတာ္ကိုၾကာသြားခဲ့ပါျပီ။ အဲဒီဘ၀ၾကီးက ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ ့ ဘာအနွစ္သာရမွမရွိသလို စက္ရုပ္ဆန္လြန္းတယ္။ <br /><br />“ညေတြကလည္း… အိပ္ဘို ့အထိ မျငိမ္းခ်မ္းေတာ့ဘူး<br />စကားေတြကလည္း…ေျပာဘို ့အထိ မသိမ္ေမြ ့ေတာ့ဘူး<br />သီခ်င္းေတြကလည္း…ဆုိဘို ့အထိ မခ်ိဳျမိန္ေတာ့ဘူး<br />လမ္းေတြကလည္း… ေလွ်ာက္ဘို ့အထိ မေခ်ာေမြ ့ေတာ့ဘူး<br />ျမင္ကြင္းေတြကလည္း…ၾကည့္ဘို ့အထိ မစိုေျပေတာ့ဘူး…”<br /><br />အဲဒီ ေျခာက္ကပ္ကပ္ေန ့ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ အီးေမးလ္တေစာင္ရခဲ့ပါတယ္။ ရင္ကို ထိလြန္းတဲ့ ကဗ်ာအရွည္ၾကီးနဲ ့။ အဲဒီကဗ်ာလဲဖတ္ျပီးေရာ အမ်ိဳးမတူတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ တျပိဳင္နက္ခံစားျပီး လူက လက္ရွိဘ၀ၾကီးနဲ ့ေ၀းကြာသြားသလို… ဒါမွမဟုတ္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ေလာက္ ျပန္နုပ်ိဳသြားသလို… ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အလြမ္းေတြၾကားထဲ နစ္ျမဳပ္ရင္း… စက္ရုပ္ဆန္တဲ့ဘ၀က ခဏလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့တယ္။ <br /><br />ကိုသွ်ားေရ.. တကယ္လုိ ့မ်ား ၾသဘာလမ္းေလးမ်ား နင္ျပန္ရခဲ့ရင္<br /> ေႏြးေအးမ်ားနင္ျပန္ရခဲ့ရင္<br /> ခ်စ္သူတုိ ့လမ္းေလးမ်ား နင္ျပန္ရခဲ့ရင္<br /> ၀မ္းသရီး စစ္စတင္းမ်ား နင္ျပန္ရခဲ့ရင္<br /> အယ္လ္တူးမ်ား နင္ျပန္ရခဲ့ရင္….<br />ငါနဲ ့ငါ့လို လြမ္းတတ္သူေတြ… ျပီးေတာ့ နင့္လုိ တမ္းတတ္သူေတြကို ေ၀မ်ွေပးဦးေနာ္….။ စိတ္ထင္တိုင္းသာ လုပ္ခြင့္ရခဲ့ရင္ စြယ္ေတာ္ပင္ၾကီးေအာက္မွာ မွီေငးရင္း ျမက္ေျခာက္ေတာၾကီး စိမ္းလန္းလာမယ့္တေန ့ကို ငါစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထိုင္ေစာင့္ခ်င္မိရဲ့။ ေက်ာင္း၀န္းထဲက မထြက္တမ္းေလ။<br /><br />လြမ္းတတ္သူေတြ မွ်ေ၀ခံစားဖို ့ ကဗ်ာေရးေကာင္းလြန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ကဗ်ာေလးကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ တကယ္လုိ ့ RITမွာ ကြ်န္မတို ့နဲ ့ နွစ္ၾကီးနွစ္ငယ္ဆံုခဲ့သူမ်ား… ဒါမွမဟုတ္ တတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ ဒီကဗ်ာဆရာကို ေမ့လိမ့္ဦးမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတုန္းက မုန္ ့ဖိုးေလးနဲ ့၀ယ္ခဲ့ရတဲ့ လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖတ္ရသလို ရင္ခုန္သံေတြ ျပန္လတ္ဆတ္သြားေစတဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း ကိုသွ်ားရဲ့ကဗ်ာကို ခံစားၾကည့္ပါဦးေနာ္။<br /><br />“ရူးေအာင္လြမ္းတယ္၊ ဘယ္ဆီ မွန္းဆ.. …<br />အရြယ္ေတာ္လန္းစ ရြက္နုတစ္ရြက္လို<br />တုိ ့ရဲ့… စြယ္ေတာ္နန္းက စက္မွဳတကၠသိုလ္….”<br /><br />ရူးေအာင္လြမ္းေနခဲ့… လြမ္းေနဆဲ.. လြမ္းေနဦးမယ့္… ေက်ာင္းကို ခ်စ္သူေတြအတြက္….။<br /><br />***********************<br /><br />အခ်စ္ရိုင္းတုိ ့အခ်စ္ဦး<br /><br />(၁)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG6-h6I68xI/AAAAAAAAAts/b2mu93g5sA4/s1600/YTU-1_small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG6-h6I68xI/AAAAAAAAAts/b2mu93g5sA4/s400/YTU-1_small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507548884072330002" /></a><br /><br />မ၀ံ့ တ၀့ံ<br />မခ်င့္မရဲ<br />ခြဲရေတာ့မယ္ ။<br /><br />သံေယာဇဥ္ေခ်ာင္း ၊ ျငိမ့္ေညာင္းစီးဆင္း<br />ေတြ ့ဆုံျခင္းအစ<br />ခဲြခြါရမည့္ကာလအထိ<br />မသိသလို ၊ သိသလုိပဲ<br />ခြဲခါျခင္းတစ္ခဏ<br />ေ၀းကြာျခင္းတသသ<br />ဘ၀အပုိင္းအျခား<br />ေလွကားတစ္ထစ္<br />ျဖစ္ျပီးမပ်က္၊ အမွတ္တရ ။<br /><br />ဘယ္ကလာလည္း ၊ ဘယ္နယ္ကလည္း<br />မိတ္ဆုံပဲြမလုိပါ<br />အညာအေၾက ၊ ေျမျပန္ ့ေတာင္တန္း<br />တစ္၀မ္းတည္းဘြား ၊ တုိ ့ေက်ာင္းသားေတြ<br />ေသြးစကားခင္း၊ ရင္းနွီးခင္မင္<br />သြားလာ၀င္ထြက္၊ လက္တြဲေဖးကူ<br />ျဖဴျဖဴစင္စင္၊ ျမဴမတင္ခဲ့<br />ခင္မင္မွဳပရ၀ုဏ္ကို<br />သံေယာဇဥ္နဲ ့လံုျခံဳစည္းတား<br />တကဲ့တစ္သားတည္း<br />ကြဲျပားတယ္ဆုိတာမရွိ<br />သိသလိုခင္၊ ခင္သလိုရင္း<br />ျဖည့္တင္းကူေထာက္<br />ေကာက္ေၾကာင္းမဲ့နွလံုးသားေလးေတြ ။<br /><br />ေနရာတိုင္းမွာ ၊ ကာလနုနု<br />ျပဳစုေဆာက္တည္<br />ေငြခ်ိဳးျဖဴတို ့တုိင္းျပည္ငယ္<br />တကယ္ပါ ။<br /><br />ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ၊ မွန္မွန္ျဖတ္ကူး<br />အာရ္စီတူးထဲ ၊ ဆူးလွည္းစစ္ေၾကာင္းခင္း<br />“ဤေက်ာင္း၀န္းအတြင္း<br />လမ္းၾကိတ္စက္မ်ားေမာင္းနွင္ျခင္းမျပဳရ”<br />“ေဘးတုိက္မရပ္ပါနဲ ့ဗိ်ဳ ့<br />လူေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားလို ့ပါ”<br />“ယဥ္ယဥ္ေလး………………..ရူးေနတာ”<br />“အေျမွာက္ၾကိဳက္သလားလို ့ပါ<br />အေဆာင္ေရာက္မွ မွန္ျပန္ၾကည့္မေနနဲ ့ဦး”<br />ပိန္ပိန္၀၀ ၊ ျမင္သမွ်တို ့ထိ<br />တိတိက်က် ၊ ဟာသေခတ္ဦး<br />ဖူးပြင့္ဘူးတယ္ယံု ။<br /><br />လွည္းတန္းအျပန္ ၊ မုိးပ်ံေတးသြား<br />သြားရင္းဟားရင္း၊ ေပ်ာ္ရင္းရြွင္ေနာက္<br />“ကားခဘယ္ေလာက္လဲ<br />အမုိးေပၚမွာ ဆယ္ေယာက္ ၊ အတြယ္ ငါးေယာက္”<br />ဘာကိုမွ မေၾကာက္ၾက…<br />“ေျခာက္ေယာက္ ငါးက်ပ္ ထားလိုက္ပါဗ်ာ”<br />ေနပူပူ ၊ မိုးရြာရြာ<br />ထိုင္ခံုမွာမထိုင္ခ်င္<br />ေကာင္မေလးေတြေတြ ့ရင္ ေအာ္လို ့ေအာ္<br />“ေရွ ့ကားကိုေက်ာ္မယ္ဆရာ<br />ဆိုက္ကားက လမ္းေတာင္းေနတယ္ဗ်ိဳ ့”<br />ေႏွးရင္လည္းတစ္ေယာက္တစ္ေပါက္<br />အေပ်ာ္ေခ်ာင္းေပါက္ခဲ့ရာ<br />မာလာ ၊ တံတားျဖဴ ၊ စြပ္က်ယ္စက္ ၊ ေျခာက္မုိင္ခဲြ<br />ရင္ထဲကေနရာေလးေတြ<br />ေရြွနဲ ့လည္းမလဲခ်င္<br />ေငြနဲ ့လည္းမလဲခ်င္<br />ဘယ္ေတာ့မွလည္းမခဲြခ်င္ ။<br /><br />အင္ၾကင္းေျမနီလမ္း ၊ စမ္းတ၀ါး၀ါး<br />ေလွ်ာက္သြားဆူညံ ၊ သံစဥ္ကင္းမဲ့<br />ေအာ္ခဲ့ဟစ္ခဲ့ ၊ အတီးမဲ့အဆို<br />အငိုမဲ့အလြမ္း ၊ တစ္ခန္းျပီးတစ္ခန္း<br />ျဖတ္သန္းရွတ ၊ တသသေပါ့<br />တူးတူးကေတာ့ “ေက်ာင္းေတြပိတ္ရင္ေ၀း” တဲ့<br />တို ့ကေတာ့ “ေပြးေတြေပ်ာက္ေအာင္ကု”<br />ျပဴစုတင္ဆက္ ၊ မွတ္မိေစခ်င္<br />ညသံစဥ္မ်ား………<br />“အခန္းနံပါတ္ တစ္ဆယ့္ငါးမွာ ဖဲရိုက္ေနပါတယ္ဗ်ိဳ ့”<br />“ကြ်န္ေတာ္ကို မုန္းသူမ်ား<br />၀ရန္တာသို ့ ထြက္လာၾကပါ<br />သို ့မဟုတ္ပါက ၊ ခ်စ္သူဟုသတ္မွတ္မည္”<br />အမိန္ ့ေတာ္ေတြခ်မွတ္<br />အမွတ္တရ ၊ ဘ၀ရထား<br />ေရြ ့လ်ားစုန္ဆင္း ၊ သမိုင္း၀န္းမွာ<br />ပန္းခင္းေတြလည္း ေ၀ဘူးတယ္ ။<br /><br />ဂႏၥမာေရွ ့ ၊ ေန ့ျဖဴေလးေတြ<br />ျဖန္ ့ခင္းေ၀ဆာ ၊ သာယာၾကည္ႏူး<br />ငွက္ေပ်ာ္ေပါင္း ဘူးသီးေၾကာ္ ၊ ေအာ္ဟစ္မွာယူ<br />ပူပူ ေလာင္ေလာင္ ၊ ေၾကာင္ေၾကာင္က်ားက်ား<br />“ခုနက ဒီေရွ ့မွာ ကားတိုက္သြားတာ<br />လံုးလံုးမေသဘူး……..<br />ဟုတ္လား<br />ျပားျပားၾကီးေသသြားတာ”<br />ရယ္စရာ ေမာစရာ၊ ဟာသဇာတ္ခင္း<br />ရင္းရင္းနွီးနွီး ၊ ျဖည့္ဆီးစုေပါင္း<br />ေက်ာင္းသီခ်င္းကို ၊ ကေဒါင္းဆိုညည္း<br />ေစာင္းအိုတီးခတ္ ၊ ထက္ေအာက္လြင့္ပ်ံ ့<br />“တစ္ခါတစ္ရံမွာ … အိပ္မက္လို<br />ပင္ညိဳညိဳရိပ္ေတြ…. ျမျမက္စိမ္းစိမ္းေတြ”<br />ေ၀းခဲ့ျပီး ပန္းခရမ္းျပာ<br />ဒါကိုလည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္..<br />တကယ့္ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္….။<br /><br />“ၾကက္စင္းေကာ နွစ္ပဲြ”<br />“၀က္စင္းေကာ နွစ္ပြဲ”<br />တစ္ပဲြ ငါးက်ပ္ ၊ အိပ္ကပ္စမ္းၾကည့္<br />“က်ားပ်ံ” သိတယ္ ၊ မရွိခဏ<br />ေ၀ငွသံုးစြဲ ၊ ရြွင္လည္း လန္းလန္း<br />ခန္းလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ၊ အေဖၚတစ္သိုက္<br />“လုိက္ပဲြ ဒီဘက္က… လုိက္ပဲြ”<br />“ေရေႏြးအိုး… ေရေႏြးအိုး”<br />မရိုးနိုင္ေသာ ေတာင္းဆိုမွဳအားလံုး<br />ျပံဳးျပံဳး တုန္ ့ျပန္ ၊ မျငင္းဆန္ခဲ့<br />က်ားပ်ံေမာင္ေကာင္း ၊ အားလံုးေရာင္းမလား<br />၀ယ္… စား… ပစ္… မယ္ ။<br /><br />“အရူးပါဗိ်ဳ ့”<br />“ေဟ့ေကာင္ ငေပါ”<br />ၾသဘာသံေတြ ၊ ဆူေ၀ပြက္ထ<br />မတားဆီးေၾကး ၊ ေလးဘက္ေလးတန္<br />၀ရံတာမွာ ၊ ေနရာလပ္မရွိ<br />အားေပးသူ အျပည့္နဲ ့<br />ငါတုိ ့ရဲ့ ၾသဘာလမ္းကေလး<br />ဘာေၾကး ညာေၾကး<br />ေလာင္းေၾကးနဲ ့ေလွ်ာက္သူမ်ား….<br />တစ္ပါးေသာအရပ္မွ<br />မ်က္နွာစိမ္းဧည့္သည္မ်ား…..<br />အားမနာနိုင္ ၊ တို ့နိုင္ငံေလ<br />စြယ္ေတာ္ေျမမွာ ၊ ဒီလုိပါပဲ<br />စြဲလန္းမွဳက ခ်စ္စရာ ။<br /><br />“ငဖဲ”ရွိလား ၊ “ရွမ္းၾကီး”ရွိလား<br />“တရုတ္”ရွိလား ၊ “က်ားၾကီး”ရွိလား<br />ကင္တင္းသြားမယ္<br />“သားၾကီး”တို ့ေတာ့ ၊ “မွန္ေၾကာင္” ေခ်ာ့ေခၚ<br />အေဆာင္ထမင္းေသာ္မွ မစား<br />အင္းလ်ားသြားျပီတဲ့…<br />စည္စည္ကားကား ၊ သြားသြားလာလာ<br />ဆည္းဆာညေန ၊ ေျခဆန္ ့ခရီး<br />အျပီးမသတ္ ၊ တစ္ပတ္ျပီးတစ္ပတ္<br />တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္၊ မပ်က္ကြက္ၾက<br />သဇင္ အင္ၾကင္း ၊ ကံ့ေကာ္နွင္းဆီ<br />သရဖီ ဂႏၥမာ ……<br />ျပီးေတာ့<br />ကန္သာယာ ၊ ေရြွၾကယ္ ၊ မာလာ၀င္း<br />ထမင္းသုတ္ ၊ ေပါ့က် ၊ ဖန္ခ်ိဳ ၊ ပံုမွန္<br />ထံုးစံအတိုင္း၊ ေလလိွဳင္း ခုိစီး<br />“ဒီေကာင္ၾကီးေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ ရဦးမွာကြ<br />သူ ့အေမကို ခဏခဏ ဘုရားလုိက္ပို ့တာ”<br />“မင္းတို ့မၾကားလုိက္ဘူးလား<br />မုန္ ့ပံုးေတြ ေစ်းတက္သြားျပီ”<br />အားမနာေၾကး ၊ ၾသဘာေပးခဲ့<br />က်န္ေသးသူမ်ား ၊ စကားမရွိ<br />အၾကည့္ဂြ်မ္းထိုး ၊ ေမးထိုးေမ ့ေင့ါ<br />ဆာလာေတာ့မွ<br />“လာၾကပါဦးဗိ်ဳ ့<br />ဒီေန ့စားမွာပါဗိ်ဳ ့<br />စပါးပ်ိဳးေနတုန္းလားဗ်”<br />ေရေႏြးအိုးမ်ား ၊ ရထားလြန္းပ်ံ<br />ေ၀ဖန္ပြက္ထ ၊ ခဏကြန္းခုိ<br />ကိုၾကီးတုိး ၊ ဘုိထီး ၊ ထူးအိမ္သင္<br />သံစဥ္ရွရွ ၊ တသႏြဲ ့ယိမ္း<br />တိမ္းပါးယစ္မူး ၊ အိပ္မက္ဦးေတြ<br />ဟုတ္တယ္… ဒါတို ့ရဲ့ အိပ္မက္ဦးေတြ ။<br /><br />အရွည္ၾကီး… ဗိ်ဳ ့… အရွည္ၾကီး<br />ထပါဦးဗ်….<br />သန္းေကာင္ကို ေန ့မွတ္<br />ရပ္ကြက္ကိုလည္း အားမနာ<br />အုတ္က်င္းမွာ ၊ လွည္းတန္းမွာ<br />သူရာပဲြခင္း ၊ ျငင္းၾကခုန္ၾက<br />အားမရနုိင္ ၊ ယိုင္ထိုးတြဲထူ<br />မျငဴစူခဲ့ ၊ အျဖဴထည္မ်ား<br />ဘုရားလမ္းထဲ ၊ ရဲရဲေက်ာ္ျဖတ္<br />အေဖၚမက္….<br />ဘီပက္နဲ ့လည္း… ဒီထြက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ။<br /><br />ေအာက္တစ္နဲ ့အရမ္းေကာင္း<br />အလြမ္းေက်ာင္း တက္ခဲ့ရသူေတြ…<br />တစ္ညလံုး တစ္ကိုးကင္းနဲ ့<br />ကင္တင္းမွာ အေျဖရွာ<br />မေသခ်ာရင္နာခဲ့သူေတြ…<br />ေအာက္ျပဳတ္ နဲ ့စြတ္လုိက္<br />လိုက္ရဲတာလည္းသတၱိ<br />ေျပးရဲတာလည္းသတၱိတဲ့<br />မခ်ိတင္ကဲေျပာလိုေျပာ….<br />ေအာ္နာ ဆြဲရင္း အိပ္ေပ်ာ္<br />သင္ပုန္းမွာေမာ္ကြန္း၀င္<br />၀မ္နင္ကို ေဂဇတ္မွတ္<br />ေအာင္စာရင္း ၾကိဳထြက္ခဲ့သူေတြ…<br />ဘက္စံုတြက္ခ်က္ ၊ အေျဖခက္လည္း<br />အမွတ္ျခစ္ေတာ့ ၊ ခရက္ဒစ္ဆို<br />ဘယ္လုိ ေျဖလိုက္တာလည္းဟင္ ။<br /><br />နံက္္ေလးနာရီ အေရာက္<br />ေနာက္က်သူကို မေစာင့္ပါ<br />ေက်ာင္းသာကဒ္ယူလာခဲ့ပါ<br />ခင္မင္မွဳယူလာခဲ့ပါ<br />ပြင့္လင္းမွဳယူလာခဲ့ပါ<br />ေပ်ာ္ရြွင္မွဳနွင့္ ခ်စ္ခင္မွဳမွအပ<br />မူးယစ္ေစတတ္ေသာအရာမ်ား မမွီ၀ဲရ<br />စည္းကမ္းခ်က္ေတြခ်မွတ္လုိ ့<br />မိသားစု ပစ္ကနစ္ထြက္ခဲ့စဥ္….<br />“တပင္တုိင္ ကပါဗိ်ဳ ့<br />ေမ်ာက္က ကျပပါဗိ်ဳ ့”<br />ျမိဳ ့ေမတၱာခံယူမဲ့သားေလ<br />မိတ္ကပ္မ်ားနဲ ့ေဖြးေဖြးၾကည္ ၊ နွဳတ္ခမ္းနီက တရဲရဲ<br />ေစာင္ကြက္က်ဲကို ေတာင္ရွည္လုပ္<br />ေျခထုတ္ လက္ေျမွာက္ ၊ ေျခာက္ကပ္ကပ္ အသံေသးေသးနဲ ့<br />“ေငြေသာင္ယံမွာ ျမဴးတူးၾကတဲ့ ေငြငန္းရိုင္းတို ့ သခင္မ”<br />ရွာေဖြခက္ခဲစြာ<br />ေဒ၀စၧရာလား ၊ ပိစိလား ၊ ဂမုန္းလား<br />မခဲြျခားတတ္ေတာ့<br />တို ့သူငယ္ခ်င္းအားလံုး<br />အလွဆံုးခ်ည္း ျဖစ္ေနၾကတာကိုး ။<br /><br />အေဆာင္ေနာက္မွာ<br />ကားတေစၧ ေျခာက္ေနျပီ<br />ဒါ… ေပ်ာက္ေနတဲ့ သဲလြန္စေပါ့<br />ကလပ္(စ)မသိ၊ လက္ဘ္မသိၾက<br />တစ္ခ်ိဳ ့ဒူးေထာက္ ၊ တစ္ခ်ိဳ ့ဗိုက္ေမွာက္<br />မေၾကာက္တတ္သူေတြက သစ္ပင္ေပၚမွာ<br />ခါခ်ဥ္မေၾကာက္ ၊ ပရြက္နီမေၾကာက္<br />ေျမြမေၾကာက္ ၊ ကင္းမေၾကာက္<br />အေၾကာက္အလန္ ့မရွိ<br />ရွိသမွ်ျခံဳ အကုန္တိုး<br />ေဆြေမ့ မ်ိဳးေမ့<br />အေဆာင္ထမင္းလြတ္ခဲ့ရတဲ့ေန ့ရက္ေတြ ။<br /><br />ထံုးျဖဴရိုးရိုး ဗမာေဆး<br />ဗမာေဆး ၊ အာေမြွး၊ ဖာလာ<br />တစ္ေယာက္ တစ္ယာစီ<br />ေထြးရင္းနီရဲ<br />အခ်င္းခ်င္းလည္းမွီခဲ့ၾကရာ….<br />ဆင္ဆင္ ၊ ဆင္မင္း ၊ နွင္းဆီ ၊ ဂ်ိဳးသိမ္း<br />အုန္းဆံၾကိဳးမီး ၊ တို ့ျပီးရွိဳက္ဖြာ<br />ဘတ္စ္ကားေစာင့္ခဲ့ၾကရာ<br />ငါတုိ ့ရဲ့အားကစားမွတ္တိုင္<br />ထိုင္လိုက္ ထလိုက္ ၊ သြားလိုက္ ေစာင့္လုိက္<br />စရုိက္မ်ိဳးစံု ၊ ယံုၾကည္ေပါင္းစပ္<br />မိုးစက္ပြင့္ခူး ၊ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ ့<br />ေက်ာင္းရနံ ့လည္းေ၀ဘူးတယ္ ။<br /><br />အေဆာင္ညရဲ့ ၊ ဂီတသံစဥ္<br />ခ်ိဴလြင္လြင္ပ်ံ ့ ၊ လြမ္းရနံ ့ထံု<br />ရင္ခုန္လွဳပ္ရွား ၊ ခံစားမွ်ေ၀<br />ၾကားသိေစလို<br />“သီဆိုေနမယ္ မင္းဘို ့သီခ်င္းေတြ<br />တစ္ညလံုးပဲ အင္းလ်ားလမ္းမေပၚမွာေလ”<br />တစ္ဘ၀လံုးလည္း မင္းအား တမ္းတေမွ်ာ္ကာေန<br />ရည္ရြယ္ေလလည္း ၊ အေသခ်ာခက္<br />လက္တုန္ ့ျပန္မွဳ ၊ အနုအရင့္<br />တားခြင့္ရစည္း ၊ ၾကိဳျပီးမသိ<br />သတၱိမွ မရွိရဲ ခဲ့ေတာ့<br />“’ဒီလိုမိုးသည္းထဲမွာ<br />နွဳတ္ဆက္ထြက္ခြါ ရီေ၀တဲ့အၾကည့္ကို<br />ျပန္လည္ကာ ျမင္ေယာင္တိုင္း အသည္းမွာ စူးနစ္ခဲ့” ရသူေတြ<br />“ေလာကရဲ့ လမ္းမ်ားေပၚ ေလ်ွာက္သြားရင္းနဲ ့ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္<br />မျပီးေသးတဲ့ ခရီးတစ္ခု အဆံုးထိေရာက္ဘုိ ့” ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြမွာ<br />ေႏြးေထြးလံုျခံဳရာ ၊ အေမ့အိမ္ဆိုတာကို တမ္းတ<br />ဘ၀စခဲ့ရျပန္ျပီ…..<br />ဒီေနရာရဲ့ ဒီညမွာ<br />ကာရန္မဲ့ ရင္ခုန္သံ အသစ္ေတြ<br />နွစ္ခ်ိဳ ့ေလေလ ခုိင္မာေလေလ<br />အလြမ္းည အိပ္မက္ရွည္ပါပဲကြယ္ ။<br /><br />ပါလာခ်ိန္ေတြ ၊ ေနကုန္သည့္တိုင္<br />ထိုင္ေနမိၾက ၊ ဘ၀ဆိုတာ<br />ေတြးစရာလား ၊ ေမ့ခ်န္ထားခဲ့<br />အားလံုးအတူတူ……..<br />အျဖဴေရာင္ ခင္မင္မွဳပန္းတစ္ပြင့္<br />ရင္ျဖင့္ရင္းနွီး ၊ ပြင့္ျပီးမေၾကြ<br />ေ၀ေနလုိက္တာ….<br />ေရြွဟသၤာမွာ လမ္းေလ်ွာက္<br />ေရြွၾကယ္မွာ လဘက္ရည္ေသာက္<br />ေရြွအင္ၾကင္းမွာ ေခ်ာင္းေပါက္<br />ေကာက္ေၾကာင္းမဲ့ ဘ၀ေလးေတြ<br />ကံတရားေဖးမေနခုိက္<br />ထိုက္တန္ေနလြန္းလိုက္တာ<br />ကဗ်ာဆန္တဲ့ အိပ္မက္ရွည္ရယ္….<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၊ ဘယ္ဘ၀မွာ<br />တို ့ရွိမွာလည္း ၊ မသိနုိုင္ဘူး<br />ဘယ္သူမွ မသိနုိင္ခဲ့ၾကဘူး ။<br /><br />သမိုင္း၀န္း အင္ၾကင္းေဆာင္မွာ <br />ဂမုန္းတုိ ့အဖဲြ ့ေရာက္ပါျပီလားလို ့<br />ဘယ္သကၠရာဇ္မ်ားအထိ<br />စံုစမ္းခြင့္ရွိနုိင္ဦးမွာလည္း….<br />တခ်ိန္ခ်ိန္ဆို ၊ အိပ္မက္လိုလို<br />တကၠသိုလ္မွာ ၊ ဘာေတြက်န္ခဲ့ေသးလည္းဟင္လုိ ့<br />ရင္ခုန္သံမွန္တမ္းနဲ ့<br />လြမ္းရံုေလာက္ပဲ တတ္နုိင္ၾကေတာ့မယ္ ။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေခတ္တေခတ္မွာ<br />တကၠသိုလ္ဆိုတာ ၊ ငါတုိ ့ရဲ့အခ်စ္ဦး<br />အခ်စ္ရိုင္းတို ့အခ်စ္ဦးအျဖစ္<br />ၾကမ္းရိုင္းနုထြတ္တဲ့ နွလံုးသားတုိင္းမွာ<br />သမုိင္း တင္ရစ္ခဲ့ျပီ ။<br /><br />(၂)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7AN8AqmoI/AAAAAAAAAuM/63fj2wV0gEM/s1600/swedaw.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7AN8AqmoI/AAAAAAAAAuM/63fj2wV0gEM/s320/swedaw.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507550740000447106" /></a><br /><br />ကံတရားရယ္………<br />ငါတုိ ့မွာ ဘာအျပစ္မ်ားရွိလုိ ့လည္း ။<br /><br /><br />အခ်ိန္တန္ျပီ ၊ ျမန္လြန္းလိုက္တာ<br />သာယာနုထြတ္ ၊ ပစၥဳပန္ေတြ<br />ေပ်ာ္ရြွင္ျခင္းဖြဲ ့ ပစၥဳပန္ေတြ….<br />အတိတ္လို ့ သတ္မွတ္ၾကရေတာ့မယ့္<br />ေႏြးေထြးၾကည္သာ ၊ ၾကင္နာရြွန္းစို<br />တကၠသိုလ္ေလ….<br />တစ္ခါတုန္းက တကၠသိုလ္လို ့ပဲ<br />ရင္ထဲ ပဲ့တင္ လိွဳင္းခတ္ေတာ့မယ္<br />ခ်ိဳျမိန္၀င္းပ ၊ ရြရြသင္းၾကဴ<br />ဘ၀ရဲ့ကာလျဖဴေတြ<br />ေ၀၀ါး၀ါး အနာဂတ္ အတြက္<br />ေပးဆပ္စြန္ ့လြွတ္ၾကရေတာ့မယ္ကြယ္ ။<br /><br />ညေတြကလည္း… အိပ္ဘို ့အထိ မျငိမ္းခ်မ္းေတာ့ဘူး<br />စကားေတြကလည္း ေျပာဘို ့အထိ မသိမ္ေမြ ့ေတာ့ဘူး<br />သီခ်င္းေတြကလည္း ဆုိဘို ့အထိ မခ်ိဳျမိန္ေတာ့ဘူး<br />လမ္းေတြကလည္း ေလွ်ာက္ဘို ့အထိမေခ်ာေမြ ့ေတာ့ဘူး<br />ျမင္ကြင္းေတြကလည္း ၾကည့္ဘို ့အထိ မစိုေျပေတာ့ဘူး<br />အေတြးေတြကလည္း လင္းလက္တဲ့အထိ မေတာက္ပေတာ့ဘူး<br />ပန္းေတြကလည္း လွပတဲ့အထိမပြင့္ၾကေတာ့ဘူး<br />သစ္ရြက္ေတြကလည္း စိမ္းလန္းတဲ့အထိ မေ၀ဆာေတာ့ဘူး<br />ေလညွင္းကလည္း ေအးျမတဲ့အထိ မတိုက္ခတ္ေတာ့ဘူး<br />ေနာက္ဆံုးေန ့ေတြက<br />တကၠသိုလ္ရဲ့ မိုးေကာင္းကင္မွာ<br />ျပာစေလးေတြ<br />ေလမွာေ၀့လုိ ့…<br />ျမက္ေျခာက္ပင္ေတြ ဆီက လာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး<br />အရာရာ ရင့္အိုႏြမ္းလ်<br />ညကလည္း တကယ့္ည<br />သစၥာတရားမွ အပ<br />မည္သည္ကိုမွ် အိပ္စက္ခြင့္ မျပဳခဲ့တဲ့ည ။<br /><br />စာေရးပါ ဖုန္းဆက္ပါ<br />ၾကံဳရင္လည္း ၀င္ခဲ့ပါ<br />တမင္လည္းလာခဲ့ပါ<br />လိပ္စာေတြ ထပ္ေနေအာင္ေပးၾက<br />ဟာသေတြ ဟန္လုပ္ေျပာၾကရင္း<br />ေက်ာင္းသီခ်င္းကို ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ ေနာက္ဆံုးဆို<br />အတိတ္ကို အရိပ္လို ရွိေစခ်င္ရယ့္ကြယ္….. ။<br /><br />ရင္ထဲဆို ့နင့္<br />မခ်င့္မရဲ<br />ခြဲခဲ့ရျပီ………………။<br /><br />(၃)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7A1LOjm2I/AAAAAAAAAuU/sVxJD_FZ3yU/s1600/YTU-3_small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 225px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7A1LOjm2I/AAAAAAAAAuU/sVxJD_FZ3yU/s400/YTU-3_small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507551414100138850" /></a><br /><br />လြမ္းမိေတာ့မွ<br />ရွိသမွ်အရာ<br />သတိရစရာခ်ည္းပဲေနာ္ ။<br /><br />မေနတတ္တာလား ၊ အေနခက္တာလား<br />မေက်နပ္တာလား ၊ အေျဖတတ္တာလား<br />ဘ၀ကို အနုိင္နဲ ့ပုိင္းလို ့ရပါသလား……<br />ဦးေအာင္သြားနွင့္တာလား “တက္ထြတ္” ေရ…<br />အျဖစ္တုိင္း အတြက္ အပ်က္ကို လက္ခံခဲ့ေပမယ့္<br />မိုးေရထဲက ကတိသံၾကိဳးေတြ အတြက္ေတာ့<br />မင္းနားလည္ခြင့္လြတ္ တတ္မွန္းသိလည္း<br />ငါ… တစ္သက္လံုးရွက္ေနရေတာ့မွာ… ။<br /><br />ေ၀ဘူေတာင္ေျခမွာ<br />ငါတုိ ့ခ်စ္တဲ့ “ဗလ”<br />စာရြက္ထဲက အရုပ္ကို<br />စုတ္တံနဲ ့ဆြဲ ထုတ္တတ္သူရယ့္..<br />စက္မွဳတကၠသိုလ္ မ်က္နွာစာ<br />မဟာတိုင္လံုးၾကီးေတြေရွ ့မွာ <br />ကာရန္မဲ ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္<br />မင္းသရုပ္ေဖၚခဲ့ဦး။<br /><br />ရန္ကုန္ေမွာ္ဘီ<br />ကူးခ်ည္ သန္းခ်ည္နဲ ့<br />တကဲ့ဘ၀ထဲက လွမင္း<br />“နွင္းစက္နဲ ့လမ္း” ကိုဆို<br />သမီးေလးကိုေခ်ာ့သိပ္ေလ…<br />အိပ္မက္လွလွေလးေတြမက္ျပီးရင္<br />သြားခ်င္တာသြား ၊ မွားမသြားေၾကး<br />စြယ္ေတာ္ေ၀းလည္း ၊ ေသြးခ်င္းနီးနီး<br />ငါတို ့ တစ္ခရီးတည္းေနာ္ ။<br /><br />ဟိုး… ေကာ့ကရိတ္မွာ <br />ငါတုိ ့ခ်စ္တဲ့ ”ေလာပန္”<br />အျပန္ခက္တဲ့လမ္းကုိေရြး…<br />စီးပြားေရးပဲ တြယ္ကပ္လုပ္<br />ေခါင္းကုတ္ေနရျပီလား...<br />သားေကြ်းမွဳ မယားေကြ်းမွဳမွာ<br />သာယာၾကည္ႏူးေနတတ္ခဲ့ျပီလား<br />ဖုန္းမဆက္ သတင္းမၾကား<br />မင္းဘာေတြမ်ားလုပ္ေနလည္း ။<br /><br />ကိုၾကီးမ်ိဳးေရ<br />ဖန္ခါးေျမမွာ ၊ ေရြွလသာရင္<br />အရင္ကလို ၊ ကိုသီဟဆိုင္<br />ထိုင္ရင္းေငးေမာ ၊ အေတာမသတ္<br />ေတာဇာတ္လည္းက ၊ ျမိဳင္ထလည္းထြက္<br />အရက္လည္းေသာက္ ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္<br />ေရာက္တတ္ရာရာ ၊ ထင္ရာျမင္ရာ<br />ဘာရယ္မဟုတ္၊ မရွ ုပ္မရွင္း<br />မိုးအလင္း… ျငင္းရေအာင္ ။<br /><br />မိထီၱလာ ကန္ေတာ္ေအာက္မွာ<br />ဖါးေကာက္ရင္း ငါးမွ်ား….<br />ဘ၀မွာ နွစ္လမ္းသြားရွိပါသလား…<br />တရားရွိသူ အတြက္လည္း တရားရွိခဲ့<br />တရားမဲ့သူ အတြက္လည္း တရားရွိခဲ့..<br />မရွိျခင္းနွင့္ ၊ ခင္းက်င္းစတင္<br />သည္ဇာတ္စင္ကို ၊ ျပင္ဆင္ဆက္သြင္း<br />“၀င္းကို ၊ ခင္သီတာ” ၊ အၾကင္နာအိပ္မက္<br />ညတိုင္းမက္ေနာ္ ၊ သားအတြက္လည္း<br />ထက္ထက္ျမက္ျမက္<br />ဓါးတစ္လက္ေသြး ေပးခဲ့ဦး။<br /><br />သဇင္ “သားၾကီး”၊ ညခရီးသြား<br />အင္းလ်ား္ “သားၾကီး”၊ ဘူးသီးေၾကာ္စား<br />ဂႏၥမာ “သားၾကီး”၊ ခရီးလမ္းဆံုး<br />တျဖီးျဖီး တျပံဳးျပံဳး…<br />တစ္သက္လံုး လက္တြဲေနာ္<br />တစ္ဘ၀လံုးေပ်ာ္ဘို ့အတြက္<br />သစ္ပင္စိုက္ပါ…<br />အနာဂတ္ကိုလည္း <br />မင္းတတ္သလုိသာ ဘာသာျပန္လုိက္ေတာ့… ။<br /><br />ေဘာၾကီးေရ….<br />အင္းစိန္မွာ တင္းတိမ္ပါျပီလား..<br />“သဇင္မင္း” သြားမွာလား<br />“အရွည္ၾကီး” ဆိုင္သြားမွာလား<br />ငါ လည္း အားပါတယ္…<br />ဆုိင္မွာပဲ ဒီဇိုင္းေတြ ျပီးေအာင္ဆြဲတာေပါ့<br />အေရးမပါတာေတြ ဆက္လုပ္ရင္း<br />ကိုယ့္သီခ်င္းကို ဆိုရေအာင္ ။<br /><br />“မွန္ေၾကာင္” ”အရိုး” ၊ ကိုေအာင္မိုးတို ့<br />ခိုကိုးရာရွာ ၊ ေအးခ်မ္းပါစ…..<br />“က်ားၾကီး” ”ဘီပီ” ၊ ေမခဆီလွမ္း<br />ထိုညခ်မ္းမ်ား ၊ လြမ္းအားပါစ…<br />“ငဖဲ” ”ရွမ္းၾကီး” ၊ ၀မ္းမီး၀င္း၀င္း<br />ေန ့ခင္းေရဖလား ၊ ညကားထမင္းအိုး<br />ဂ်ိဳးကပ္သပ္ခြာ ၊ ၾကည္ႏူးပါစ…<br />“ကိုမိုးသူ” “၀င္းကို” ၊ လိုအင္တြက္ခ်က္<br />ေလာကဓါတ္မွာ ၊ နွံ ့စပ္ပါစ…..<br />“ကုလား” “ကိုနုိင္၀င္း” ၊ ဗ်တ္တသင္းလည္း<br />တစ္ကိုးကင္းမွ ၊ လြတ္ကင္းပါစ….<br />“လိွဳင္မ” “ျမဴဟိန္း” ၊ ကဗ်ာယိမ္းခင္း<br />ေက်ာင္းသီခ်င္းဆို ၊ နုပ်ိဳပါစ….<br />“အမၾကီး” “ဦးစန္းရီ” ၊ တည္ၾကည္ေလးနက္<br />ဘ၀ဇာတ္ခံု ၊ ျပည့္စံုပါစ….<br />“ေဌးေဌးနိုင္” ေရ၊ “သန္းသန္းေ၀” ေကာ<br />ေလာက ဖတ္စာ၊ ေက်ညက္ပါစ…<br />“က်ားပ်ံေမာင္ေကာင္း” ၊ ကြမ္း“ဦးေသာင္း” တို ့<br />ေရာင္းေရး၀ယ္တာ ၊ ေျပလည္ပါစ…<br />“သားၾကီး” “အေမာင္”၊ သိုးနွစ္ေကာင္လည္း<br />အျဖဴေရာင္ည ၊ ဆံုခြင့္ရေစ….. ။<br /><br />မုတၱမပင္လယ္ေကြ ့မွာ <br />ရွာသူကိုေတြ ့ပါျပီလား…<br />ညီမေလး”ပိစိ”ေရ<br />သံလြင္ေရစီးေနသမွ်<br />ညည္းမေသေစရဘူး<br />အစားအေသာက္ေလ်ွာ့ပါ<br />အအိပ္အေနေလ်ွာ့ပါ<br />က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါ<br />အနာဂတ္မွာ ၊ တို ့ခ်စ္စရာ<br />တကၠသိုလ္ဆုိတာ ရွိတယ္ ။<br /><br />ပင္လယ္ေအာ္ကိုေပြ ့ယူ<br />ေက်ာက္ျဖဴက “အပုေလးေပ”<br />ပင္လယ္ဆားငန္ေရလိွဳင္း<br />ေဘာ္ေငြေရာင္ျမင္းရိုင္းကို<br />ကဆုန္ဆုိင္း ခရီးထြက္သူရဲ့<br />မနက္ျဖန္အတြက္<br />သတ္မွတ္ရက္ ရွိပါျပီလား ။<br /><br />ျမစ္၀ကြ်န္းေပၚ ၊ ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖမ္းဆုပ္<br />ဧရာလိွဳင္းပုတ္သံတို ့နဲ ့<br />ဟသၤာတ ဆိုတဲ့ျမိဳ ့ကေလး…<br />“ဂမုန္း” တို ့ “မစိုး”တို ့ ေမြးရပ္ေျမ…<br />သူတို ့တစ္ေတြ ၊ ဇာတိေျမမွာ<br />ဧရာ၀တီရဲ့ နွင္းဆီနီအတိတ္ကို<br />မ်က္ေစ့မွိတ္ဖတ္ၾကား<br />အိပ္မက္တမ္း ကစားေနၾကျပီလားကြယ္ ။<br /><br />ေနရပ္မသိသူေတြ<br />ေျပာင္းေရြွ ့သြားၾကသူေတြအတြက္<br />မဆံုနုိင္ျခင္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္<br />ေက်းဇူးျပဳ၍ ပုိ ့ေပးပါလို ့<br />လိပ္စာတပ္ စာေရး<br />ဒီလုိနဲ ့ပဲ ေ၀းၾကရေတာ့မွာလား ကြယ္ ။<br /><br />(၄)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7BWCUAayI/AAAAAAAAAuc/kb6BS_VCbf8/s1600/poor+gate.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TG7BWCUAayI/AAAAAAAAAuc/kb6BS_VCbf8/s320/poor+gate.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5507551978642762530" /></a><br /><br />အိပ္မက္ဆိုလည္း ၊ မစြဲမလန္း<br />ရွင္ခန္းျဖတ္ေတာက္ ၊ ေမ့ေလာက္ေသးရယ့္….<br />စိတ္ကူးဆိုလည္း ၊ အေတြးထဲထား<br />စကားမေခြ် ၊ ေနေနေသးရယ့္…<br />ပံုျပင္မဟုတ္ ၊ သမုိင္းရုပ္စံု<br />ရင္ခုန္ဆူပြက္ ၊ တစ္သက္မက<br />အမွတ္ရတယ္….. ။<br /><br />ဘယ္မွာလည္း<br />ငါ့ကို ၾသဘာလမ္းေလး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ေမတၱာေပါင္းကူး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ေႏြးေအး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ကန္သာယာ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ခ်စ္သူတုိ ့လမ္းကေလး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ဒီေဖၚတီးနိုင္း ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို သဇင္ေဆာင္ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ဂ်ီေဟာ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ဦးေလးေအာင္ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ၀မ္းသရီး စစ္စတင္း ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို အယ္လ္တူး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို သမိုင္း၀န္း ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို အာရ္စီတူး ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ဘီပီအုိင္ မွတ္တုိင္ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို ပစၥည္းမဲ့ ဂိတ္ ျပန္ေပး<br />ငါ့ကို င့ါကို၊ မငိုပါဘူး<br />ရူးေအာင္လြမ္းတယ္၊ ဘယ္ဆီမွန္းဆ<br />အရြယ္ေတာ္လန္းစ ရြက္နုတစ္ရြက္လို<br />တို ့ရဲ့… စြယ္ေတာ္နန္းက စက္မွဳတကၠသိုလ္….<br /><br />သတိရလို ့၊ ခဏအေရာက္<br />အၾကည့္ေကာက္ေၾကာင္း ၊ ေနရာေဟာင္းဆီ<br />ဦးတည္စုဆုံ…<br />တို ့ခုိလံွဳေႏြးေထြးေနက်<br />ေက်ာင္းေရွ ့က မွတ္တုိင္ေလး…<br />ျမက္ရိုင္းေတာၾကားက<br />ခ်စ္သူ ့အေဆာင္….<br />ခန္းဆီးမဲ့အခန္းငယ္မ်ား<br />၀ိညာဥ္မဲ့ ေအဘီစီဒီအီးအက္ဖ္ဂ်ီ…<br />ေခါင္းေလာင္းအက္ေနေသာ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး…<br />ကင္တင္း ရုပ္ၾကြင္း အစအနမ်ား…<br />လမ္းမေပၚေရာက္ေနတာမွ<br />ဘယ္သြားရမွန္းမသိရွာတဲ့<br />ႏြမ္းေျခာက္ေျခာက္ ရြက္၀ါေလးေတြ…<br />အရာရာဟာ ေအးစက္ေနခဲ့ပါျပီကြယ္…<br />လြမ္းဆြတ္ ေမာလ်ေနသူတစ္ေယာက္သာ<br />ျမင္ျမင္ရာ ေၾကကြဲစိတ္နဲ ့<br />အတိတ္ကိုအသက္သြင္း…<br />ေက်ာင္းသီခ်င္းကို တိုးတိုးဆို…<br />မဟာတိုင္ျမင့္ၾကီးေတြကို တိုင္တည္လုိ ့…. ။<br /><br />“ေစာင့္ေမွ်ာ္ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြနဲ ့<br />မင္းကိုမင္း အဆံုးရွံဳးမခံနဲ ့ေလ…<br />ငါလည္း… တစ္ခါက ရယ္ေမာသံေတြကို ျပန္ၾကားခ်င္စိတ္နဲ ့<br />အတိတ္ကို တမ္းမက္ေနဆဲပါ…<br />မျဖစ္နုိင္တာေတြ ၊ မရွိနုိုင္တာေတြကိုေတာင္မွ<br />အိပ္မက္အျဖစ္၊ စိတ္ကူးအျဖစ္နဲ ့<br />နွစ္သိမ့္ေပ်ာ္နိုင္ေသးတာ<br />တည္ရွိသမွ်အားလံုးကို လက္ခံလုိက္ပါ…<br />ျမစ္အစင္းစင္းကေတာ့<br />ျမစ္ေၾကာင္းက်ဥ္းက်ဥ္းကို<br />ေရစီးနက္နက္ ထြင္းေဖါက္<br />ပင္လယ္ဆီေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့ၾကတာပဲ…<br />သမိုင္းဆုိတာ ရွိတယ္…<br />ပန္းပြင့္ေတြကမွ မလွပေစခဲ့တဲ့သစ္ပင္အတြက္<br />သစ္ရြက္ေတြနဲ ့စိမ္းလန္းခြင့္<br />ေမွ်ာ္လင့္ၾကရေအာင္” တဲ့<br />ေက်ာင္းအိုၾကီးကို နွဳတ္ဆက္<br />စြယ္ေတာ္ပင္အိုၾကီးကို နွဳတ္ဆက္<br />ျမက္ေျခာက္ေတာၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္လုိ ့<br />ေရညိွေျခာက္ေတြေပၚျဖတ္နင္းရင္း<br />ေက်ာင္း၀န္းထဲက ထြက္ခဲ့တယ္…<br />လူ ့ဘ၀ဆိုတာ အတြက္<br />ထပ္မံရွာေဖြစရာမ်ား <br />ေတြ ့လို ေတြ ့ျငားနဲ ့ေပါ့…………………။ ။<br /><br />ကိုသွ်ား<br /><br />***********************<br /><br />ကိုသွ်ားကဗ်ာကို တန္ခူးက ျပန္လည္ေ၀မ်ွပါသည္။<br />12:55am 21-Aug-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-7557652725836646634?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-91534147655029165612010-08-07T01:46:00.003+08:002010-08-07T15:44:16.820+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TFxKshVA5WI/AAAAAAAAAtc/xlJlf2olFP4/s1600/question-mark-chair01_2263-450x233.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 166px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TFxKshVA5WI/AAAAAAAAAtc/xlJlf2olFP4/s320/question-mark-chair01_2263-450x233.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502354973461112162" /></a><br /><br />(ပံုကို အင္တာနက္မွ ရပါသည္)<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းက ခ်စ္ျခင္းအစ အထင္ၾကီးျခင္းက လို ့ သူငယ္ခ်င္းက အခိုင္အမာဆိုလာတဲ့အခါ နွလံုးသားရဲ့ ခံစားမွဳက အခ်စ္အတြက္အေရးၾကီးဆံုးပါလို ့ ကိုယ္က ေသေသခ်ာခ်ာၾကီးကို ျငင္းခဲ့တယ္။ အဆင့္အတန္း၊ ဂုဏ္သိကၡာ၊ အရည္အခ်င္းေတြ ကြာျခားေပမယ့္ အခ်စ္ဆိုတာနဲ ့ ဆံုေတြ ့လုိက္ရတဲ့အခါ က်န္တာေတြက မွဳန္၀ါးေသးသိမ္သြားတတ္တာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ဆိုျပီး အခ်စ္ကို ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးသာသိေသးတဲ့ အဲဒီအရြယ္မွာ ကိုယ္က အခ်စ္ဘက္က ရပ္တည္ေခါင္းမာခဲ့ေသးတာ။ သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္ေလာက္ပဲ အဆင့္အတန္းေတြ ကြာျခားပါေစ အထင္ၾကီးစရာ အခ်က္ေလး တခုေလာက္ေတြ ့ရာက အခ်စ္စတာပဲတဲ့ေလ။ ဟုတ္ပါ့မလား။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ အခ်စ္ကို တကယ္ ၾကံဳေတြ ့လာတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းက… ငါမေျပာလားတဲ့။ ဟုတ္ေသးပါဘူး။ ခုထက္ထိ ကိုယ္က ေခါင္းမာစြာ ျငင္းတတ္ေနတုန္းပဲ။ အခ်စ္ဆုိတာ ဘယ္အရာတခုမွ စြက္ဖက္ျခင္းမပါတဲ့ နွလံုးသားသက္သက္ရဲ့ စိုးပုိင္မွဳ။ အထင္ၾကီးရာက အေျခခံတဲ့ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္း မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္နွလံုးသားက သက္ေသေလ။ ဒါေပမယ့္… အဲဒါဟာ ေဖၚျမဴလာတခုမဟုတ္တာေတာ့ ကိုယ္၀န္ခံမိတယ္။ နွလံုးသားမတူရင္ ခံစားခ်က္ေတြလဲ မတူနုိင္ဘူးမိုလား။<br /><br />ပညာအရည္အခ်င္း၊ အဆင့္အတန္း၊ အသုိင္းအ၀ိုင္းကို အေျခခံျပီး ေစ်းကြက္တခုလို သတ္မွတ္လို ့ရတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံတခုရဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးထံုးစံကို ကိုယ္ေတြ ့ျမင္လုိက္ရေတာ့ … အဲ… နွလံုးသားတခုကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ ေၾကာက္စရာထံုးစံၾကီးပါလားလို ့ ေတြးမိေသးတယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေကာင္ေလးက သူအိမ္ေထာင္ျပဳရေတာ့မယ္လို ့ ကိုယ့္ကို မ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီး ရင္ဖြင့္တဲ့အခါ သူအသက္ေလာက္ခ်စ္ရတဲ့ သူ ့ေကာင္မေလးနဲ ့ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္လို ့ ထင္တဲ့ကိုယ္က အလုိက္မသိစြာ ဟားတုိက္ရယ္ေမာခဲ့ေသးတယ္။ ငါအိမ္ေထာင္ျပဳရမွာ ငါ့အေဖေရြးတဲ့ သတုိ ့သမီးတဲ့။ ငါ့ခ်စ္သူကို ငါခဲြထားရစ္ရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ္က… ဟာ… နင္ကလဲ ခိုးေျပးေပါ့… မိဘနဲ ့ သားသမီး တေန ့ အဆင္ေျပမွာပဲေလလုိ ့ အားမလိုအားမရနဲ ့ တုိက္တြန္းမိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္… အဆံုးမွာေတာ့ နွလံုးသားတခုဟာ ေရွးရိုးထံုးစံေအာက္မွာ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျပားျပား၀တ္ ေၾကမြပ်က္စီးလို ့။ <br /><br />ပိတ္ရက္မွာ shopping အတူထြက္ရေအာင္လုိ ့ ကိုယ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ေကာင္မေလးကို အေဖာ္စပ္ေတာ့ ငါ့အမ်ိဴးသားကခြင့္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး… သူခြင့္မျပဳရင္ ငါဘာမွမလုပ္ရဲဘူးတဲ့။ ေသလုိက္ပါေတာ့ဟယ္… ေစ်း၀ယ္ထြက္တာ မဟုတ္တာလုပ္တာမွ မဟုတ္တာလို ့ ကိုယ္က မ၀င္သင့္တဲ့ ၾကားထဲ ၀င္မိေသးတယ္။ ေနာက္မွ သူ ့ဆီက သူ ့ခံစားမွဳကို ရဲရဲေတာင္ ဖြင့္ဟမေျပာရဲေလာက္ေအာင္ လြတ္လပ္မွဳေတြ ဆံုးရွံဳးေနတဲ့ သူ ့အိမ္ေထာင္ေရးကို တေျဖးေျဖး သိလာရတဲ့အခါ နင္ဘာလို ့မ်ား ဒီလုိလူမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲဟယ္လုိ ့ မျမင္ရတဲ့ အနာဂတ္နဲ ့ အကဲခတ္ရခက္တဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားေတြကို အတင္းၾကီး ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ကိုယ္က မခ်င့္မရဲေျပာမိေသးတာ။ ျပီးမွ… ေအးေပါ့ေလ… နင္က သူ ့ကို ခ်စ္ေတာ့လဲ အဲဒီလုိ ထိန္းခ်ဴပ္ရတာကို ေပ်ာ္ခ်င္လဲ ေပ်ာ္ေနမေပ့ါဆိုေတာ့… သူက မ်က္ရည္ေတြ၀ဲျပီး… အဲဒါဟာ အခ်စ္လား… ဒါမွမဟုတ္ မွားယြင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္ျခင္းလား ငါကိုယ္တုိင္ကို မေသခ်ာဘူးဟာတဲ့။ ေက်ာင္းတုန္းက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးကို ျပစ္ျပီး ပုိက္ဆံရွိတဲ့ ေကာင္မေလးကို ခ်စ္ေရးသြားဆို လက္တြဲခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ တခြန္းေလာက္ေတာ့ ေမးခ်င္မိတယ္… နင္တကယ္ေရာ ျပီးျပည္စံုလား… ေပ်ာ္ရဲ့လား ဆိုတာကိုပါ။<br /><br />ခုတေလာ မၾကည့္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ Bachelor နဲ ့bachelorette ဇာတ္လမ္းတဲြေတြကို Mio TVက တဆင့္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဟိုးအရင္ စၾကည့္တုန္းက ကိုယ့္နုိင္ငံ… ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမွဳနဲ ့ အေတာ္ကို ဆန္ ့က်င္ေနတဲ့ အဲဒီဇာတ္လမ္းတြဲကို အေတာ္အံ့ၾသမိတာ။ ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္းနဲ ့ စိတ္၀င္စားလာမိတဲ့ အခ်က္က အခ်စ္နဲ ့ ေရြးခ်ယ္ျခင္း။ ေယာက်ၤားေလးတေယာက္ရဲ့ ေရြးခ်ယ္ျခင္းကို မ်က္စိမွိတ္ခံယူဖို ့ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ၂၅ေယာက္။ အဲဒီ သတုိ ့သားေလာင္းဟာ အဲဒီမိန္းခေလးေတြထဲက သူ ့သတိုးသမီးကို ဘယ္လို စံနွ ုန္းမ်ိဳးနဲ ့ ေရြးခ်ယ္မလဲ။ ျပီးေတာ့ သူ ့နွလံုးသားက အဲဒီ မိန္းခေလး ၂၅ေယာက္ထဲမွာ ကန္ ့သတ္ေဘာင္ခတ္ထားလို ့ေရာ ရသလား။ ဒီမိန္းခေလးေတြထဲမွာ သူ ့ကို တကယ္ခ်စ္ျမတ္နုိးတဲ့ မိန္းခေလး ဘယ္နွစ္ေယာက္ပါနိုင္မလဲ။ သူေရြးခ်ယ္လိုက္မိသူက သူ ့ကို တကယ္ခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ မိန္းခေလး ဟုတ္မေနခဲ့ရင္။ Bachelor ကို စျပန္ၾကည့္ျပီး သူေနာက္ဆံုးေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့ မိန္းခေလးကို ကိုယ္က အေတာ္ကို စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္။ သူတို ့၂ေယာက္ရဲ့ၾကား တံတားခင္းေပးလုိက္တာက နွလံုးသားမဟုတ္တဲ့ တျခားတခု။ သိပ္မၾကာပါဘူး… သူတို ့နွစ္ေယာက္ကြဲၾကေရာ။ အိမ္ေထာင္ေရး ခုိင္ျမဲေအာင္ ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့ ၾကိဴးေတြထဲမွာ အဲဒီၾကိဳးက မေသခ်ာဆံုးမိုလား။<br /><br />ဟိုတပတ္ကမွ ျပီးသြားတဲ့ bachelorette ဇာတ္လမ္းတဲြဲက သတို ့သမီးေလး ပန္းကံုးစြပ္လုိက္တဲ့ သတို ့သားေလးကေတာ့ ၾကည့္သူပရိသတ္ကို ၾကည္ႏူးစရာ။ နွလံုးသားရဲ့ ေစညြွန္ရာေနာက္ကိုသာ လုိက္ျပီး အခ်စ္သက္သက္နဲ ့ေရြးခ်ယ္ျခင္း။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ ့ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ သူတို ့ၾကိဳးက ပုိလုိ ့ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတယ္လုိ ့ ကိုယ္အထင္ ကိုယ့္အေတြးနဲ ့ သူတို ့အနာဂတ္ေရးကို ေဆးျခယ္ၾကည့္ေနမိေသးတာ။<br /><br />ေရြးခ်ယ္ျခင္း... သူငယ္ခ်င္း အပိ်ဳၾကီးတေယာက္ ေျပာတဲ့စကားကို ကိုယ္ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။ ၾကိဳက္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနတ့ဲၾကားထဲမွာ သူ ့နွလံုးသားက ဘယ္သူ ့ကိုမွ ခ်စ္လုိ ့မရလုိ ့ အပ်ိဳၾကီးလုပ္ေနခဲ့တာတဲ့။ ဘယ္ေလာက္လွလို္က္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လဲေနာ္။ နွလံုးသားဗလာသက္သက္နဲ ့ အိမ္ေထာင္တခုကို ဘယ္ေတာ့မွ မထူေထာင္ဘူးဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္။ ဖတ္ဖူးတဲ့ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ကို သြားသတိရမိတယ္။ ေယာက်ၤားေလး တေယာက္ အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးခ်ယ္တဲ့ စံနွဳန္းထားေတြနဲ ့ အရမ္းထက္ျမက္တဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္က သူ ့အမွတ္ေပးစည္းမ်ဥ္းထဲမွာ အမွတ္အနဲဆံုးနဲ ့ ပယ္ခံခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္း။ ထက္ျမက္ျခင္းဟာ အိမ္ေထာင္ဖက္အျဖစ္ ေရြးျခယ္တဲ့အခါ အမွတ္ေလ်ာ့ေစသတဲ့လား။ အဓိကက ထက္ျမက္တာ မထက္ျမက္တာထက္ နားလည္မွဳက အေရးၾကီးဆံုး မဟုတ္လား။ တေယာက္နဲ ့တေယာက္နားလည္မွဳရွိရင္ ေျခလွမ္းေတြ သူ ့အလုိလုိ ညီသြားၾကတာပဲေပ့ါ။ ကုိယ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္ကို ထက္ျမက္လြန္းလို ့… ဥေပကၡာျပဳေက်ာခုိင္းသြားတဲ့ ေယာက်ၤားတေယာက္ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုဟာ သိပ္မ်ား အတၱၾကီးလြန္းေနသလားလို ့ေလ။ ကိုယ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ ေယာက်ၤားတေယာက္ဟာ ကိုယ့္ေလာက္ မထက္ျမက္လုိ ့ ေက်ာခုိင္းခ်န္ထားခ့ဲတဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကလဲ အတူတူပါပဲ။<br /><br />အိမ္ေထာင္ဖက္ေရြးခ်ယ္တဲ့အခါ နွလံုးသားသက္သက္နဲ ့ ေရြးခ်ယ္လုိ ့မရဘူးဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ နွလံုးသားမပါတဲ့ ေရြးခ်ယ္ျခင္း သက္သက္က်ျပန္ေတာ့ ၾကိဳးတန္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား။ ခ်စ္သူကို ခ်န္ထားခဲ့ျပီး ဦးေနွာက္သက္သက္နဲ ့ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ သူ ့အိမ္ေထာင္ေရးကို ေက်နပ္အားရပါသတဲ့။ လိုတရတဲ့ဘ၀မွာ အခ်စ္ဆိုတာ ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းမွာ မွဳန္မွဳန္၀ါး၀ါးနဲ ့ မသဲမကြဲ က်န္ခဲ့တယ္ဆုိပဲ။ ဒါဆို ကိုယ္ကပဲ… အခ်စ္… အခ်စ္နဲ ့ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္စံနွဳန္းေတြၾကား လက္ေတြ ့မက်တဲ့ လူတေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနမလား။ လူတေယာက္ခ်င္းဆီရဲ့ ခံယူခ်က္ေပၚ မူတည္ျပီး အခ်စ္နဲ ့ေရြးခ်ယ္ျခင္းကို အေရာင္ေတြနဲ ့မ်ား တင္စားမယ္ဆုိရင္ ျပာလုိက္… ၀ါလိုက္… စိမ္းလိုက္… နီလုိက္နဲ ့… ေသခ်ာတာက ပံုေသနည္းတခု အျဖစ္သတ္မွတ္လို ့မရတာပဲေပါ့။<br /><br />တန္ခူး<br />7-Aug-2010 1:33am<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-9153414765502916561?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-88519528992451116102010-07-08T22:20:00.003+08:002010-07-09T08:54:06.814+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TDXgQ7Y4o8I/AAAAAAAAAtU/_cgiq7ZfmO8/s1600/love_teddy.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/TDXgQ7Y4o8I/AAAAAAAAAtU/_cgiq7ZfmO8/s320/love_teddy.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491541902072783810" /></a><br /><br /><br />ခ်စ္ေသာသက္ေ၀ ခ်စ္္လို ့<a href="http://thet-wai-blog.blogspot.com/2010/07/blog-post_06.html">တက္ဂ္ေသာပုိ ့စ္</a>ကို သက္ေ၀ကို ခ်စ္လုိ ့ေရးပါသည္။<br /><br />အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့မွ ယုံရခက္ခက္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ၾကား အေတာ္မ်ားမ်ားက ကြဲျပားျခားနားလြန္းလွပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို အမွတ္တရ အေနနဲ ့ “<a href="http://laynuaye.blogspot.com/2008/07/blog-post_29.html">ေမာင္ နဲ ့ ကြ်န္မ</a>” ဆိုတဲ့ ပို ့စ္ေလး တခုေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀တက္ဂ္ေတာ့မွ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ အၾကား ဘာေတြမ်ား ထပ္တူက်၊ ကာရံညီပါသလဲ ဆိုတာ အေျပးအလြွား စဥ္းစားရေတာ့တယ္။ ဘဲဥအစရွာမရသလို ခ်က္ခ်င္းၾကီးကို အေျဖက ထြက္မလာေတာ့ သက္ေ၀ကို အားက်ျပီး ေမာင့္ကိုပဲ ေမးမိေတာ့တယ္။ အကိုၾကီးလုိမ်ား လွလွပပ အေျဖေလးမ်ား ထြက္လာမလားလို ့ပါ။ အေျဖက သိပ္ေ၀ေ၀ဆာဆာ မဟုတ္သလို၊ လွလွပပလဲ မဟုတ္လွပါဘူး။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းၾကီး “သိဘူးေလကြာ” တဲ့။ စိတ္က မေန ့ညက လြတ္သြားတဲ့ စပိန္ နဲ ့ ဂ်ာမဏီ Highlightဆီေရာက္ေနေတာ့ ရွိပါေစေတာ့။ ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးမွဆိုျပီး ေဘာလံုးပြဲကိုၾကည့္ျပီး စပိန္ နဲ ့ ဂ်ာမဏီမွာ ဂ်ာမဏီကို နုိင္ေစခ်င္တာလို ့ ကြ်န္မက အမွတ္တမဲ့ ေရရြတ္မိေတာ့ ခုနက mood နဲ ့ ဆန္ ့က်င္စြာ ျပံဳးုျပံဳးၾကီး “ေမာင္လဲ တူတူပဲ” တဲ့။ ကဲ… ခ်စ္သက္ေ၀ေရ… တူတာတခုေတြ ့သြားျပီ။ ေပ်ာ္သာ။ ေေဘာလံုးက စစဥ္းစားမိေတာ့မွ။ ဟုတ္ပါရဲ့။ ေဘာလံုးအသင္းေတြမွာ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ အၾကိဳက္ခ်င္းက ထပ္တူက်မတတ္ တူပါတယ္။ ဥပမာ… မန္ယူ မၾကိဳက္တာခ်င္း (မန္ယူသမားေတြ ခဲနဲ ့မထုၾကပါနဲ ့ေနာ္…. လူတကုိယ္ အၾကိဳက္တမ်ိဳး မိုလား)… ျပီးေတာ့ ေရာ္နယ္ဒို(ေပၚတူဂီ) ကိုမၾကိဳက္တာခ်င္း။ <br />စပိန္ နဲ ့ နယ္သာလန္မွာ စပိန္နုိင္ေစခ်င္တာလဲ တူေနျပန္ေရာေလ။<br /><br />ေမာင္က တခါတေလ ျမန္မာသီခ်င္းေတြကို ဂီတာနဲ ့တီးတတ္ပါတယ္။ အဆိုမပါ အတီးသက္သက္ေပါ့။ အဆိုေတာ္မာမာေအးရဲ့ နာမည္ၾကီးသီခ်င္း ခ်စ္သူ ့နယ္ေျမကို(ညက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ ့ေရးလိုက္တာ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ခ်စ္သူ ့နယ္ေျမက ဘယ္လိုကဘယ္လို ခ်စ္သူ ့ရင္ခြင္ျဖစ္သြားလဲမသိလုိက္ပါဘူး… ခြင့္လြွတ္ပါ) ေမာင္မ်ားဂီတာေလးတီးရင္ ကြ်န္မလုပ္လုိက္စ အလုပ္ရပ္ျပီး ခံစားနားေထာင္မိေတာ့တာပါပဲ။ တခါတခါ ထူးအိမ္သင္Mood နွစ္ေယာက္လံုး ၀င္ေနၾကရင္ ေမာင္က ဂီတာတီး၊ ကြ်န္မက သီခ်င္းစာအုပ္ၾကီးဖြင့္ဆိုနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ကို အတုိင္အေဖာက္ညီတဲ့ အခ်ိန္ေတြေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကီးေအာက္ေနတဲ့ ကြ်န္မအသံၾကီးကို ေမာင္က သည္းခံနားေထာင္ရတာက လဲြလို ့ေပါ့။ ျပီးရင္ ထူးအိမ္သင္လြမ္းေၾကာင္းေတြ အားရပါးရအတူေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေမာင္ဂီတာတီးေနက် စိုင္းထီးဆုိင္၊ ခင္ေမာင္တိုး၊ ခိုင္ထူး၊ မြန္းေအာင္ သီခ်င္းေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကလဲ ေမာင္နဲ ့ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္ အခ်ိန္ကတည္းက ကြ်န္မစဲြစြဲမက္မက္ နားေထာင္ေနက်သီခ်င္းေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ခုေနာက္တက္တဲ့ လူငယ္ထဲက Lလြန္း၀ါကို ၾကိဳက္တာခ်င္းတူျပန္ေရာေနာ္။<br /><br />ျမန္မာရုပ္ရွင္ကားေတြကို မ်ားေသာအားျဖင့္ ေမာင္နဲ ့အတူမၾကည့္ျဖစ္ပဲ ကြ်န္မတေယာက္ထဲ ၾကည့္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒါရိုက္တာ မင္းထင္ကိုိကိုၾကီးကားေတြကိုေတာ့ အေဖာ္စပ္စရာမလို နွစ္ေယာက္လံုး စိတ္၀င္တစား ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးကားေတြကို အေတာ္မ်ားမ်ားက ေၾကာင္တယ္၊ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္လို ့ ေ၀ဖန္ၾကေပမယ့္ တင္ျပပံုထူးျပီး အနုပညာေျမာက္တယ္လုိ ့ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ရဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြက ထပ္တူက်ပါတယ္။ ကြ်န္မဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမာင္က စိတ္မ၀င္စားေပမယ့္ မင္းလူ၀တၳဳေတြဆို ေမာင္က လုဖတ္တတ္ပါတယ္။ ဂ်ဴး၀တၳဳေတြကိုေတာ့ ကြ်န္မက ဖတ္ျပီးရင္ တတြတ္တြတ္ေျပာတတ္ေလလုိ ့လားမသိ စိတ္၀င္တစားဖတ္တတ္ေသးတယ္။<br /><br />ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ RIT သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး ပထမနွစ္နဲ ့ ဒုတိယနွစ္ကလြဲရင္ အတူတက္ခဲ့ရတာမို ့ တခ်ိဳ ့ညေတြ ေက်ာင္းအေၾကာင္း စားျမံဳ ့ျပန္တတ္ၾကပါတယ္။ ထူးျခားတာက ဆရာေတြအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္… ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္ သေဘာထားနဲ ့ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြက ထပ္တူနီးပါးျဖစ္ေနတတ္တယ္။ လူမွ ုေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္ကူညီဖုိ ့ဆုိ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ညွိေနဖုိ ့မလို နွစ္ေယာက္လံုး ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တတ္ပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္က မိသားစုေတြမွာ အၾကီးဆံုးေတြမို ့ မိဘအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာ၊ ေစတနာ ပမာဏကလဲ တူတူပါပဲ။ သားအေပၚထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့သေဘာထားေတြမွာလဲ ကြ်န္မဖြင့္ေျပာလုိက္တာနဲ ့ ေမာင္စိတ္ထဲရွိတာတူေနတတ္သလုိ၊ ေမာင္ဖြင့္ေျပာလုိက္တာနဲ ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ရွိတာ တူေနျပန္ပါတယ္။ ေမာင္ေရာ ကြ်န္မပါ သားကို အရမ္းၾကီး ထူးခြ်န္ထက္ျမက္ဖို ့က သူ ့ကံပါသေလာက္လုိ ့ သေဘာထားျပီး သိပ္ေလာဘမၾကီးမိသလို သူ ့ဘ၀ေရြးခ်ယ္မွ ုကိုလဲ ျငိမ္းခ်မ္းမွဳ ကို ေရွ ့တမ္းတင္ ေရြးခ်ယ္ေစခ်င္ၾကတာပါ။ <br /><br />ခ်စ္တဲ့သက္ေ၀ေရ… တူတဲ့အခ်က္ေတြ ဇကာစစ္ခ်ေတာ့ ဇကာထဲမွာ အေတာ္တင္က်န္ရစ္တာပဲေနာ္။ မဆိုးပါဘူးေလ။ ဒီပုိ ့စ္ေရးလို ့လဲ ျပီးေရာ အသြင္မတူ အိမ္သူမျဖစ္ဆိုတဲ့ စကား မွန္ေတာ့မွန္သားပဲလို ့ တေယာက္ထဲ ၾကိတ္မွတ္ခ်က္ခ်မိေလရဲ့။<br /><br />တန္ခူး<br />10:11PM 8-Jul-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-8851952899245111610?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-25065380516011675682010-06-16T23:35:00.001+08:002010-06-16T23:39:29.391+08:00သားကို ျမန္မာလုိ မေျပာတတ္မွာ ေၾကာက္လုိ ့ ကြ်န္မတို ့နွစ္ေယာက္လံုးက တတ္နုိင္သမွ် ျမန္မာလိုသာေျပာပါတယ္။ သားကေတာ့ တေန ့လံုးေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္လို ေျပာလာရေတာ့ အရွိန္က မေသပဲ အိမ္မွာလဲ ဘိုလိုေတြမွ ုတ္ေတာ့ ကြ်န္မေရာ သူ ့အေဖပါ မၾကာခဏ သတိေပးရပါတယ္။ သားျမန္မာလိုေျပာ၊ ျမန္မာလိုေျပာဆို တခါတေလ သူက အဂၤလိပ္လို ၀ါက်စီျပီး ျမန္မာလို ဘာသာျပန္လိုက္၊ ျမန္မာလို ၀ါက်စီျပီး အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္လုိက္နဲ ့ အလုပ္ေတြရွ ုပ္ေနတတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သားရဲ့ဘာသာျပန္ေတြက ကေမာက္ကမျဖစ္ျပီး ရယ္စရာေတြျဖစ္သြားတတ္တာမို ့ သားရဲ့တမူထူူးျခားတဲ့ ဘာသာျပန္တခ်ိဳ ့ကို မ်ွေ၀ေပးလုိက္ပါတယ္။<br /><br />ဘာသာျပန္ ၁<br /><br />သား။ ။ ။ ေမေမ ကြ်န္ေတာ္ကိုရင္၀တ္ခ်င္တယ္…<br />ေမေမ။ ။ ။ ၀တ္ရမွာေပါ့သားရယ္… သား ရ နွစ္ျပည့္ရင္ ေမေမက ရွင္ျပဳေပးမွာ…<br />သား။ ။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ကိုရင္အက်ၤၤၤၤီ၀တ္ရမွာေပါ့ေနာ္…<br />ေမေမ။ ။ ။ ကိုရင္အက်ီၤလို ့ မေခၚဘူးသားရဲ့… သကၤန္းလို ့ေခၚတယ္… ဘုန္းဘုန္းေတြ ရံုတာေလ… သားသိတယ္မိုလား…<br />သား။ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့<br />ေမေမ။ ။ ။ သားက ကိုရင္ေလးျဖစ္ရင္ ေဖေဖ့ကို ေဖေဖလို ့ ေခၚလုိ ့ မရဘူး… ဒကာၾကီးလို ့ေခၚရမွာ….<br />သား။ ။ ။ အဲဒါဆို ေဖေဖက Mr Big Door ေပါ့ေနာ္… ဟားဟား<br />ေမေမ။ ။ ။ တံခါးၾကီးလို ့ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးသားရဲ့… ဒကာၾကီးလုိ ့ေျပာတာ….<br /><br />ဘာသာျပန္ ၂<br /><br />သား။ ။ ။ ေဖေဖ ကြ်န္ေတာ့ နွာေခါင္းၾကီး ထြက္ေျပးေနတယ္… ဟိဟိ<br />ေဖေဖ။ ။ ။ သားနွာေခါင္းက မ်က္နွာမွာ ကပ္ေနတာ ဘယ္လုိလုပ္ထြက္ေျပးလို ့ ရမွာလဲ…<br />သား။ ။ ။ ဟုတ္ဘူးေလ… နွာေစးေနတယ္လုိ ့ေျပာတာ…<br />ေဖေဖ။ ။ ။ ေဟ… နွာေစးတာနဲ ့ နွာေခါင္းထြက္ေျပးတာ ဘာဆုိင္လို ့လဲသားရဲ့…<br />သား။ ။ ။ Running Nose ေလ…<br /><br />ဘာသာျပန္ ၃<br />သား။ ။ ။ ေမေမ slow motion ဆိုတာ ဘာလဲသိလားဟင္…<br />ေမေမ။ ။ ။ ေျဖးေျဖးေလး ေရ႔ြ ့သြားတာ…ေျဖးေျဖးေလး လွ ုပ္ရွားတာေပါ့သားရဲ့…<br />သား။ ။ ။ဟုတ္ဘူး… မွားတယ္…<br />ေမေမ။ ။ ။ မွားတယ္ဟုတ္လား… သားက ဘာလို ့ထင္လုိ ့လဲ…<br />သား။ ။ ။ ေျဖးေျဖးေလး အီးပါတာကို ေျပာတာ…<br />ေမေမ။ ။ ။ ဘယ္လုိ…<br />သား ။ ။ ။ အီးအီးပါတာက pass motion ေလ… slow motion ဆိုေတာ့ အီးအီးေျဖးေျဖးပါတာေပါ့…<br /><br /><br />သားရဲ့ ဘာသာျပန္ေလးေတြ ေနာက္မ်ား စိတ္၀င္စားစရာရွိရင္ ေ၀မွ်ပါဦးမယ္…။<br /><br />တန္ခူး<br />11:31pm 16-Jun-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-2506538051601167568?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-77830894019600163992010-06-14T11:43:00.002+08:002010-06-14T12:16:10.107+08:00ဘေလာ့နဲ ့ေ၀းေနလိုက္တာ အေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ ဘာေၾကာင့္အဲဒီေလာက္ အၾကာၾကီးေ၀းေနရခဲ့သလဲဆုိတာ ေနာက္ေတာ့ ရွင္းျပပါ့မယ္။ တာ၀န္မေက်ဆံုး ဘေလာ့ဂါတေယာက္ကို အမွတ္တရ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲ ထည့္ျပီး တက္ဂ္ေပးတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကီးလြန္းတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀ကို ေက်းဇူးပါ။ အေတာ္ေနာက္က်မွ ေရးျဖစ္တာကို သက္ေ၀နားလည္ေကာင္းပါရဲ့ေနာ္။ ခုလို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ ့ေစာင့္ေပးတာ ေက်းဇူးပါ။ ဘေလာ့နဲ ့အေနေ၀းလို ့မ်ား ေမ့သြားမယ္လုိ ့ထင္သလား ေရာင္းရင္းတို ့ေရ။ အားလံုးကို ရင္ထဲအျမဲလြမ္းေနတယ္ဆိုတာ မယံုရင္ သက္ေသျပမယ္ေနာ္။<br /><br />က - ခံစားခ်က္ေတြကို ထိထိမိမိစကားလံုးေတြနဲ ့ပံုေဖာ္တတ္တဲ့၊ ေ၀ါဟာရေတြၾကြယ္၀လြန္းတဲ၊ ကဗ်ာေရးေကာင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ကို ကဗ်ာေတြကို လြမ္းသလို၊ အေရးအသားသြက္တဲ့ ကိုကလုိေစးထူးရဲ့ နဂ်ယ္ေကာင္ေလးကိုလဲ သတိရတယ္။ အေရးခက္တဲ့ သေရာ္စာေတြ ထိထိမိမိေရးတတ္တဲ့ ကိုေပါရဲ့ ပိေတာက္ရိပ္ေအာက္ တေခါက္ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္ခ်င္ေသးရဲ့။ ထူးျခားထက္ျမက္တဲ့၊ ဗဟုသုတစံုလင္တဲ့၊ စာေပး၀မ္းစာျပည့္၀တဲ့… ျပီးေတာ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြျပင္းထန္စူးရွတဲ့ ညီမေလးေကရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ ေတြးစရာပို ့စ္ေလးေတြကို တသသလြမ္းတယ္။<br /><br />ခ - ရင္ဘတ္ခ်င္းတူတဲ့ အမၾကီးခင္မင္းေဇာ္ကို ရင္ဘတ္ထဲက နင့္နင့္သီးသီးလြမ္းတယ္။ စတိုင္ထူးတဲ့ မခင္ဦးေမ စာေတြဖတ္ျပီး ျပံဳးေပ်ာ္ၾကည္နူးခ်င္တယ္။ ရင္ဘတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း ခ်ျပတတ္တဲ့ ပြင့္လင္းတဲ့ ညီမေလးခြန္ျမလိွ ုင္တင္မက… သူ ့သမီးေလးလဲလြမ္းတယ္။ မၾကာေသးခင္ကမွ ေကာက္ရလုိက္ေပမယ့္ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္နွစ္ဆယ္ကလုိ ရင္းရင္းနွီးနွီးရွိလြန္းတဲ့ အမခ်စ္ၾကည္ေအးေရ… လြမ္းတယ္။<br /><br />ဂ - ဘေလာ့ေပၚက ေပ်ာက္သြားလုိက္တာ အေတာ္ၾကာေနေပမယ့္ ျပန္ေရာက္လာဦးမလားလို ့ေမ်ွာ္ေနမိေသးတယ္ ညီမေလးဂ်စ္တူးေရ။ <br /><br />င - ထူးျခားတဲ့ ကဗ်ာေတြ၊ ထူးျခားတဲ့ အေတြ ့အၾကံဳေတြကို ေရးတတ္တဲ့ ကိုျငိမ္းေ၀ဘေလာ့ေလးလဲ လြမ္းတဲ့အထဲပါတယ္။<br /><br />စ - အျပင္မွာ သံေယာဇဥ္ၾကီးသလုိပဲ ဘေလာ့ေပၚမွာလဲ သံေယာဇဥ္ၾကီးတဲ့ ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ေမာင္နွံ ဆရာကိုဧရာနဲ ့ ခ်စ္တဲ့မမသီတာတို ့ စိုနားတားေလးကိုလဲ အေတာ္ၾကီးကိုလြမ္းမိတယ္။<br /><br />ဆ - အျပင္မွာ စိတ္ထားေလးခ်ိဳ၊မ်က္နွာေလးခ်ိဴသလို စာခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြေရးတတ္တဲ့ စာေလးေတြဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းမ်က္နွာေလး ျမင္ေယာင္လာတတ္တဲ့ ဆိြေရ… လြမ္းတယ္ဆိြရယ္။<br /><br />ဇ - မျမင္မေတြ ့ဖူးေပမယ့္ ေမာင္ေလးနဲ ့ညီမေလးလို စိတ္ထဲက ခ်စ္ရတဲ့ ကိုဇနိနဲ ့မဇနိ။ တခါတခါအရမ္းလြမး္မိတယ္။ တျခားနာမည္ေလးနဲ ့မ်ားေရးေနမလား၊ ကိုယ္ပဲမသိတာမ်ားလားလို ့ မၾကာမၾကာစဥ္းစားမိေသးတယ္။ ပင္လယ္ျခားေနတဲ့ နွလံုးသားေလးေတြေပါင္းဆံုသြားၾကျပီဆုိ ၀မ္းသာရေအာင္ အီးေမးလ္ပုိ ့ဦးေနာ္။<br /><br />ည - နာမည္ေလးစၾကားကာစကတည္းက ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ လမင္းမိုမို ဇာတ္ေကာင္ ညေလးလို ခ်စ္စရာေလးေနမွာလို ့ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေနမိတာ။ <br /><br />တ- တေက်ာင္းထဲထြက္တဲ့ ေမာင္နွမ… ခရီးသြားေဆာင္းပါးေလးေတြ အေရးေကာင္းတဲ့ ကိုေတာင္ငူတေယာက္ ဘာေဆာင္းပါးေလးေတြမ်ားေရးေနမလဲလို ့ သတိရမိသား။<br /><br />န - ခ်စ္သမီးေလးတေျဖးေျဖး ပိုပိုခ်စ္ဖုိ ့ေကာင္းလာတာကို နုကိုလြမ္းတိုင္ အလြမ္းေျပဓာတ္ပံုေလးေတြ သြားသြားေငးရတယ္ နုေရ။ စာတပုဒ္ဖတ္မိတာနဲ ့ ေနာက္ပုိ ့စ္ေတြ မရပ္တမ္းဖတ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စာအေရးေကာင္းတဲ့ ေမဂ်ာတူ၊အတန္းငယ္၊တေက်ာင္းထဲထြက္တဲ့ ကိုနဗနရဲ့ ပို ့စ္တပုဒ္ေလာက္ဖတ္လုိက္ရရင္ စိတ္ဖိအားေတြအေတာ္ေလ်ာ့သြားတတ္မို ့… ဖတ္ခ်င္မိတယ္။<br /><br />ပ - လက္ဖ်ားခါေလာက္ေအာင္ ကေလာင္သြားထက္လြန္းတဲ့ ညီမေလးပန္ဒိုရာရဲ့လက္ရာ ကဗ်ာတပုဒ္ကို တခါတခါအာသီသျဖစ္တတ္တာ မဆန္းပါဘူးေနာ္။ အေရးက်ဲေပမယ့္ ေရးသေလာက္ ရင္ထဲစြဲတဲ့ ပုိ ့စ္တုိင္းမွာ messageေလးတခုမဟုတ္တခုေပးတတ္တဲ့ ညီမေလးပံုရိပ္ရဲ့ ရိုးရုိးေလးနဲ ့ဆန္းတဲ့ စာေလးေတြလဲ လြမ္းတယ္။ သူ ့ပို ့စ္ေလးေတြ ဖတ္ရတုိင္း ေကာ္မန္ ့အျပန္အလွန္ေပးတိုင္း ညီမေလးတေယာက္လုိ ရင္းရင္းနွီးနွီးၾကီးကို ခံစားရလြန္းတဲ့ ေပါက္… ခ်န္ခ်န္ေလးေနေကာင္းလားညီမေရ။ ဓာတ္ပံုအရိုက္ေတာ္သလို၊ စာလဲအေရးေကာင္းတဲ့ ကိုပီတိကိုေတာ့ (သက္ေ၀စကားနဲ ့ေျပာရရင္) နွစ္က်ပ္ခြဲေတြေတြ ့တုိင္း သတိရမိပါရဲ့။<br /><br />မ - ေန ့တေန ့ ရဲ့ အစကို ေမ့စာေလးေတြနဲ ့စတတ္တာမို ့ ဘေလာ့နဲ ့ေ၀းေနတဲ့ အခ်ိန္ ေမ့စာေတြနဲ ့ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာၾကီး ညီမေလးေမဓာ၀ီေရ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ေတြေနာက္က်ိရွ ုပ္ေထြးေနပေစ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ ပုိ ့စ္ေလးေတြ ေရးတတ္တဲ့ ညီမေလးခ်ိဳသင္းရဲ့ ပို ့စ္ေလးေတြေၾကာင့္ စိတ္ေတြၾကည္လင္သြားတတ္တာမို ့ ခုလို စိတ္ေတြ ရွ ုပ္ေထြးေနခ်ိန္မွာ ခ်ိဳသင္းပုိ ့စ္ေလးတပုဒ္ကို စိတ္ခြန္အားရေအာင္ ဖတ္ခ်င္မိတယ္။ စာေတြကတဆင့္ ရင္ထဲကို ထုိးေဖာက္ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ပြင့္လင္းလြန္းတဲ့ ဟိုးအရင္ကတည္းက စြဲလန္းခဲ့ရတဲ့ မမေမျငိမ္းရဲ့ စာေတြကို စိတ္ေအးလက္ေအးေလး ဖတ္ခြင့္ရခ်င္လုိက္တာ။ စာေအးေအးေလးေတြကို အေတြးအေခၚေကာင္းေလးေတြနဲ ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးေရးတတ္တဲ့ ညီမေလးမီယာကိုလဲ လြမ္းတယ္။ ျပီးေတာ့… ေမာင္ေလးအရင္းတေယာက္လုို ခင္မင္ရတဲ့ ေမာင္ေလးေမာင္မ်ိဳးရဲ့ အျဖဴထည္စာေလးေတြလဲ ဖတ္ခ်င္ေသးတယ္။<br /> <br />ယ - နာမည္ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းေျပာင္း ျမတ္နိုးဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို ရင္ထဲစြဲျပီး ရင္းနွီးေနမိတာ အထူးဆန္းသားလားယုယျမတ္နုိးေရ။ ျမတ္နုိးဆိုတဲ့ နာမည္ေလးျပန္သံုးေတာ့ ရင္ထဲေပ်ာ္မိသြားတာအမွန္ပဲ။ ရိုးသားျဖဴစင္လြန္းတဲ့ ညီမရဲ့ စာေလးေတြေရာ ညီမကိုပါလြမ္းမိတာ ယံုတယ္ဟုတ္။<br /><br />ရ - အသက္ငယ္သေလာက္ စာအေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ တေယာက္အပါအ၀င္မို ့ ဘေလာ့မေရးေတာ့တာကို နွေမ်ာမိပါရဲ့ရြာသားေရ။ ေလးနက္တည္ျငိမ္တဲ့ စာျငိမ္ျငိမ္ေလးေတြ ေရးတတ္တဲ့ ညီမေလးေရြွျပည္သူရဲ့ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးကိုလဲ သတိရတယ္။ ထူးထူးျခားျခား ေမြးေန ့တူတဲ့ ညီမေလးရီတာဆီလဲ အလည္ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္။<br /><br />လ - ဘေလာ့ဂါေတြထဲမွာ အိမ္နီးခ်င္းအျဖစ္ခ်င္ဆံုးကေတာ ့ညီမေလးလုလု။ အဲဒါမွ အိမ္ရွင္မပီသလြန္းတဲ့ သူ ့လက္ရာေတြ သင္ယူလုိ ့ရမွာေလ။ ညီမေရ… အရင္ကဆုိ ဘာခ်က္စားရင္ေကာင္းမလဲလုိ ့ ဦးေႏွာက္စားေနရင္ ထြက္ေပါက္ေပးတတ္တဲ့ ညီမေလးဆီ (အျပင္အစားအစာေတြကို မခ်စ္ေသာ္လဲ ေအာင့္ကာနမ္းေနရတဲ့ဘ၀မို )့ မေရာက္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာျပီေကာ။လြမ္းတယ္။<br /><br />၀ - ကဗ်ာထဲက ပန္းေလးတပြင့္ရနံ ့ကို ရလုိက္သလုိ ကဗ်ာထဲက လိပ္ျပာေလးတေကာင္ ေတာင္ပံခတ္သံၾကားလုိက္သလုိ… ေခတ္စကားနဲ ့ေျပာရရင္ 3Dရုပ္ရွင္တကားၾကည့္ရသလို အသက္၀င္လြန္းတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြရဲ့ ဖန္တီးရွင္ ကိုေ၀လင္းေလ… ကဗ်ာတပုဒ္ေလာက္။<br /><br />သ - သံေယာဇဥ္သီခ်င္းကို ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚသံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀ေရ… ဒီတက္ဂ္ပုိ ့စ္ေလးကို ေရးရတာ ဟိုတေန ့က သက္ေ၀ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ဖာလူဒါေလးေသာက္လုိက္ရသလုိ သက္ေ၀သံေယာဇဥ္ေတြကို ခံစားနားလည္ရလုိ ့ ပိုလို ့ခ်စ္မိတယ္ သက္ေ၀ေရ။ အလုပ္တဘက္နဲ ့ အိမ္ရွင္မတာ၀န္ေက်သလုိ၊ ဘေလာ့ဂါတာ၀န္လဲေက်တဲ့ သက္ေ၀ကို အားက်မိတယ္… တကယ္။ အမအရင္းတေယာက္လုိ ခ်စ္ရတဲ ့မမသီဂၤီရဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့အိမ္ေလးကို အေျပးေလးသြားခ်င္မိတယ္။ လြမ္းလုိ ့ပါ။ ခ်စ္စရာအျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ ့ ထူးျခားတဲ့ အေတြးအေခၚေလးေတြပါတဲ့ ပို ့စ္ေလးေတြေရးတတ္တဲ့ သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြနဲ ့ၾကိဳဆိုတတ္တဲ့ ညီမေလးသုနွင္းဆီ(မြန္)ကိုလဲ လြမ္းတယ္။ ျပီးေတာ့.. ပန္းခ်ီေတာ္၊အကေတာ္၊စာေရးေတာ္၊ ကဗ်ာစပ္ေတာ္… အနုပညာမွာ ဘက္စံုေတာ္လြန္းတဲ့ ကိုသစ္နက္ဆူးရဲ့ အနုပညာလက္ရာေလးေတြ ခံစားခ်င္မိရဲ့။<br /><br />အ - သူ ့စာတပုဒ္ဖတ္လုိက္ရရင္ စာထဲမွာ ကိုယ္ပါနစ္ေမ်ာ စီး၀င္ဆြတ္ပံ် ့သြားတတ္ေအာင္ ျငိဳ ့ယူနုိင္လြန္းတဲ့ ခ်စ္တဲ့စာေရးဆရာမေလး အိမ့္ကိုေတာ့ အိပ္မက္ထဲက မင္းသမီးေလးလုိ တဖြဖြသတိရမိတာလဲ အဆန္းလား။ သူ ့မိသားစု၊ ကိုယ့္မိသားစု ဘေလာ့ေပၚမွာ အေတြ ့အၾကံဳေတြဖလွယ္ ရင္ေသြးေတြအေပၚရင္ခုန္သံေတြ ကာရံညီၾကတဲ့ ကိုအန္ဒီရဲ့ မိသားစုဘေလာ့ေလးဆီလဲ အလည္ေရာက္ခ်င္တယ္။ ခံစားမွ ုေတြလြွမ္းထံုေနတဲ့ ကိုေအာင္သာငယ္ရဲ့ အက္ကြဲကြဲကဗ်ာေတြေလးေတြလဲ ဖတ္ခ်င္မိတယ္။<br /><br />အ - အေရးၾကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ေလနုေအးကို သံေယာဇဥ္ၾကီးစြာ လာအားေပးၾကတဲ့ ခ်စ္တဲ့စာဖတ္ပရိသတ္ၾကီးအားလံုးကို တန္ခူးက အေလးအနက္အလြမ္းဆံုးပါပဲ။<br /><br />*************************<br /><br />သံေယာဇဥ္ရပ္၀န္းေပၚက ဘေလာ့ေရာင္းရင္းေတြကို လြမ္းတဲ့အလြမ္း၊ စာဖတ္သူေတြကို လြမ္းတဲ့အလြမ္းေတြကို ခုလုိေရးခြင့္ရတဲ့အတြက္ ခ်စ္တဲ့သက္ေ၀ေရ ေက်းဇူးေတြ တပံုၾကီးထပ္တင္လုိက္ပါတယ္။ မၾကာခင္ ျပန္လာျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ လာလည္သူမ်ားအားလံုးေက်းဇူးပါ။<br /><br />အရမ္းလြမ္းေနတဲ့<br />တန္ခူး<br />11:22am 14-Jun-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-7783089401960016399?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-9571431074026521572010-05-13T21:55:00.003+08:002010-06-14T12:44:26.850+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-YnYYPEopI/AAAAAAAABGA/5nnkQ8XmMqw/s1600/4-1cover.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 289px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469102097264059026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-YnYYPEopI/AAAAAAAABGA/5nnkQ8XmMqw/s400/4-1cover.jpg" /></a><br /><div align="left"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=1740&amp;Itemid=266">သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္း အတြဲ (၄) အမွတ္ (၁) </a>ထြက္ပါၿပီ။ ဒီတပါတ္ သံလြင္အိပ္မက္မွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ စြဲကပ္ေနခဲ့ေသာ ေရာဂါေဝဒနာဆိုးတခုျဖစ္တဲ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈနဲ႕ အဂတိလိုက္စားမႈ… စတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို အသားေပး ေရးသားေဖၚျပထားတာကို ဖတ္ရႈၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ အက္ေဆးေလး တပုဒ္ ပါပါတယ္…။<br />အက္ေဆးေလးရဲ႕ နာမည္က <a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&task=view&id=1990&Itemid=273"> မင္းခ်စ္သူ ကိုယ့္အေၾကာင္း </a>ပါ။<br />ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ… ေဝဖန္ပါ… အၾကံျပဳၾကပါေနာ္…။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ <br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-dp2xOhzmI/AAAAAAAABGQ/aN4jXBVe-kE/s1600/taguu-cover.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_u3kQj08hGiE/S-dp2xOhzmI/AAAAAAAABGQ/aN4jXBVe-kE/s400/taguu-cover.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5469456662112882274" /></a><br /><br />မင္းခ်စ္သူ ကိုယ့္အေၾကာင္း<br /><br />ခ်စ္သူေရ... <br />တို႔ႏွစ္ဦး ထူေထာင္ၾကေတာ့မယ့္ ဘ၀မွာ… အတက္အက်၊ အခ်ိဳးအေကြ႕ေတြ ဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ခုလိုပဲ သနပ္ခါးပါးကြက္ေလးကို အျမဲ အျမတ္တႏိုး ရွိတတ္ပါေစခ်စ္သူ... ပတ္၀န္းက်င္က အေရာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ပကတိျဖဴစင္တဲ့ တို႔ဘ၀ေလးကို အျမဲမပြန္းပဲ့ မစြန္းထင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းတတ္ပါေစ ခ်စ္သူ… တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြကို တို႔ရဲ႕ ဘ၀တန္ဖိုးျဖတ္တတ္မႈေတြ အေမြေပးရင္း တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္အိမ္ေလးထဲကို ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ တစတစ တိုးေအာင္ အတူထူေထာင္ၾကစို႔လားခ်စ္သူ… အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ မင္းသိထားသင့္တဲ့ မင္းခ်စ္သူ ကိုယ့္အေၾကာင္း နဲနဲေလာက္ နားေထာင္ေပးပါလား ခ်စ္သူ…. <br /><br />တကယ္ေတာ့ မင္းသိထားတာက ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕တျခမ္းထဲကိုပါခ်စ္သူ… ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး လက္တြဲမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ထားသူတေယာက္အတြက္ ကိုယ္ဟာ မင္းအေပၚ ဘယ္ေလာက္မ်ား တရား မမွ်တလိုက္သလဲကြယ္… ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕ တျခားတျခမ္းကို မင္းသိေအာင္ ေျပာျပပါရေစ မိန္းကေလးေရ… <br /></span><br />----------<br />--------------------<br />------------------------------<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အျပည့္အစံုကို <a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&task=view&id=1990&Itemid=273"> ဒီေနရာမွာ </a> ဆက္လက္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္…။ </span></div><br /><br />(ကိုယ့္အက္ေဆးေလးကို တခုတ္တရ ေရြးျခယ္ေပးတဲ့ သံလြင္အိပ္မက္ အယ္ဒီတာအဖြဲ ့ရယ္၊ လက္ရာေျမာက္တဲ့ သရုပ္ေဖာ္ပံုေလးကို ေစတနာအျပည့္နဲ ့ေရးဆဲြေပးတဲ့ ခ်စ္တဲ့ညီမေလးပန္နဲ ့ အရမ္းအလုပ္မ်ားေနတဲ့အတြက္ ဒီပို ့စ္ေလးတင္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း သက္ေ၀တို ့ကို အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)<br /><br /><br /><br />တန္ခူး<br />9:56pm 13-May-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-957143107402652157?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-45900261041449277942010-04-26T20:52:00.005+08:002010-04-26T20:59:14.990+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNELm53zI/AAAAAAAAAss/U7ieZpv9uFY/s1600/photo7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNELm53zI/AAAAAAAAAss/U7ieZpv9uFY/s320/photo7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464428825858924338" /></a><br /><br /><br />ျမန္မာျပည္မွာ ရွိစဥ္က လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ပံုမွန္ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီေရာက္လာေတာ့ ေရြွအျမဳေတမဂၢဇင္းတခုကိုပဲ ပံုမွန္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေရြွအျမဳေတ၊ မေဟသီ၊ ကလ်ာ၊ လံုမေလး၊ ရင္ခုန္ပြင့္… စတဲ့ မဂၢဇင္းေတြက ငယ္ေဖာ္ေတြေပါ့။ ဒီေန ့ အိမ္ရွင္းရင္းနဲ ့ ကြ်န္မရဲ့ ေရြွအျမဳေတစာအုပ္ေလးေတြကို ေသခ်ာစီရင္း ကြ်န္မခ်မ္းသာသမွ် အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ရိုက္ရင္း ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာ ကြ်န္မဆီမွာ ရွိတဲ့ အေဟာင္းဆံုး ေရြွက ၁၉၉၃ခုနွစ္ကပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ခုနွစ္နွစ္ကေပါ့။ ရန္ကုန္အိမ္မွာေတာ့ ဒီထက္ေဟာင္းတဲ့ ေရြွေတြ ရွိပါေသးတယ္။<br /><br />ကြ်န္မဆီက အေဟာင္းဆံုးေရြွအျမဳေတနဲ ့ အသစ္ဆံုးေရြွအျမဳေတ<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNN719SJI/AAAAAAAAAs0/x62W0mhv3jQ/s1600/photo3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNN719SJI/AAAAAAAAAs0/x62W0mhv3jQ/s320/photo3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464428993425787026" /></a><br /><br /><br />ေရြွအျမဳေတကို ဘာေၾကာင့္ပံုမွန္ဖတ္ျဖစ္သလဲဆုိေတာ့ အဓိကက ကြ်န္မကို ဆြဲေဆာင္နုိင္တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးေတြေၾကာင့့္ပါ။ ဖြဲ ့စည္းပံု ေသသပ္တဲ့အျပင္ အသက္အရြယ္မေရြးဖတ္နုိင္ေအာင္ စီစဥ္ထားပံုေလးက အေတာ္လွပါတယ္။ ကြ်န္မအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ကြ်န္မအေဖနဲ ့ေရြွက ၀တၳဳတခ်ိဳ ့ကို တခါတေလ ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ ေနာက္တခုက မ်ိဳးဆက္သစ္ စာေရးဆရာေတြေမြးဖြားေပးေနတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ ရွားပါးတဲ့ မဂၢဇင္းတေစာင္မို ့ပါ။ ရသစာေပတိုးတက္ေရးအတြက္ နွစ္စဥ္စာေပဆုေပးပဲြကို က်င္းပေပးတဲ့ ေရြွရဲ့ ၾကီးျမတ္တဲ့ အစဥ္အလာတခု အျမဲက်န္းမာအသက္၀င္ေနပါေစလို ့ ဆုေတာင္းေပးေနမိပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္မနွစ္သက္တဲ့ မ်က္နွာဖံုးေလးေတြ<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNcVo2cRI/AAAAAAAAAs8/KpWkxrapXg4/s1600/photo2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNcVo2cRI/AAAAAAAAAs8/KpWkxrapXg4/s320/photo2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464429240868303122" /></a><br /><br />ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ၁ရႏွစ္၊ ၁ဂႏွစ္ေလာက္က ၀ါသနာပါလြန္းလို ့စာမူေလးေတြ ပိုက္ျပီး ဟိုမဂၢဇင္းတိုက္၊ ဒီမဂၢဇင္းတိုက္ ေျခတိုေအာင္ ပို ့ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကို သတိရမိပါတယ္။ တခ်ိဳ ့မဂၢဇင္းတိုက္ေတြက်ေတာ့ ကေလာင္သစ္ဆုိတာနဲ ့ ဖတ္ေတာင္မၾကည့္ပဲ တန္း ပယ္တာမ်ိဳး လက္ေတြ ့ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။ ရင္ခုန္ပြင့္၊ ေရြွအျမဳေတ၊ လံုမေလး၊ ကလ်ာမဂၢဇင္းေတြကေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလာင္သစ္ေလးေတြကို အျမဲၾကိဳဆိုလမ္းဖြင့္ေပးပါတယ္။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ရုိက္ခ်ိဳးမဖ်က္ဆီးပဲ ခ်ီးေျမွာက္အားေပးတတ္တဲ့ အဲဒီမဂၢဇင္းအယ္ဒီတာအဖြဲ ့ေတြရဲ့ ေက်းဇူးကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအျပင္ ေရြွရဲ့ထူးျခားခ်က္က ေရြွမွာေဖာ္ျပခံခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳတုိေလးေတြက အမွတ္တရ ၀တၳဳတိုေပါင္းခ်ဴပ္ေလးထုတ္ေပးျခင္းပါပဲ။ <br /><br />ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးမ်က္နွာဖုံး<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNwrcw5eI/AAAAAAAAAtE/eswCvZPFxtQ/s1600/photo1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WNwrcw5eI/AAAAAAAAAtE/eswCvZPFxtQ/s320/photo1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464429590320571874" /></a><br /><br />ေရြွေၾကာင့္ပဲ တေက်ာင္းထဲက စီနီယာ ဆရာေနဇင္လတ္ရဲ့ လူငယ္ေတြကို ပညာေပးတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ဖတ္ခြင့္ရတယ္။ ေရြွေၾကာင့္ပဲ ကြ်န္မခ်စ္တဲ့ သာဓုအုပ္စု ညီအကို စာေရးဆရာေတြရဲ့ လက္ရာနဲ ့ အျမဲထိေတြ ့ခြင့္ရတယ္။ ေရြွေၾကာင့္ပဲ အရင္က ဖတ္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာၾကီးေတြရဲ့ ရတနာလက္ရာေတြ တူးေဖာ္ထားတာကို ခံစားခြင့္ရတယ္။ ေရြွေၾကာင့္ပဲ တခါမွ မျမင္ဘူးတဲ့ ကြ်န္မတို ့နယ္သူ ဆရာမခင္ခင္ထူးကို ရင္ထဲက အမၾကီးတေယာက္လုိ သူ ့အညာစာေတြက တဆင့္ ရင္းနွီးခြင့္ရတယ္။ စာေရး၀ါသနာကို လက္မလြွတ္နုိင္ေသးတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ ေရြွဖခင္ၾကီး ဦး၀င္းျငိမ္းရဲ့ နွစ္ေၾကာင္းေရး တေၾကာင္းျခစ္ ေဆာင္းပါးေလးေတြကတဆင့္ ၀မ္းစာ စုေဆာင္းခြင့္ရတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရြွက ကြ်န္မကုိ ဒီေလာက္အခ်ိန္ေတြၾကာေအာင္ ဆြဲေဆာင္နုိင္တာပါပဲ။<br /><br />ကြ်န္မခ်မ္းသာသမွ်ေရြွအျမဳေတ<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WOBoUGuCI/AAAAAAAAAtM/Y1xVeqElYAQ/s1600/photo6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S9WOBoUGuCI/AAAAAAAAAtM/Y1xVeqElYAQ/s320/photo6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5464429881536722978" /></a><br /><br />ေရြွကို on line ဖတ္လုိ ့ရေပမယ့္လဲ လစဥ္စာအုပ္ေလးပံုမွန္၀ယ္ျပီး ဖတ္ရတာ ပိုအားရပါတယ္။ စာအုပ္အေဟာင္းေလးေတြ ျပန္ဖတ္ရတာလဲ ၾကည္နူးမွ ုတမ်ိဳးေပးေစတယ္ မိုလား။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ေရြွအျမဳေတ၊ အစဥ္အလာေကာင္းတဲ့ ေရြွအျမဳေတ နွစ္ေပါင္းရာေထာင္ေသာင္းတိုင္ အသက္ရွည္က်န္းမာ နုပိ်ဳလုိ ့ ရသအသီးအပြင့္ေတြ ေ၀ဆာပါေစလုိ ့။ <br /><br />တန္ခူး<br />8:45pm 26-Apr-2010<br />(PS. ေပ်ာက္လုိက္ေပၚလုိက္လုိ ့ ထင္ေနၾကမွာပဲေနာ္… ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သားေလးေနမေကာင္းလို ့ ေပ်ာက္ေနခဲ့တာပါ… ခုသားေလးျပန္ေနေကာင္းသြားပါျပီ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4590026104144927794?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-67935302252792064582010-04-15T13:24:00.000+08:002010-04-15T13:25:05.643+08:00သက္ေ၀တို ့ ပန္တို ့ ေရြွျပည္ေ၀းမွာ သံခ်ပ္ေလးေတြ သြားစပ္တာေတြ ့ေတာ့ ငယ္တုန္းက သံခ်ပ္ေတြနဲ ့ၾကီးခဲ့ရတဲ့ သၾကၤန္ေတြကို ျပန္လြမ္းမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက သၾကၤန္မွန္ရင္ သံခ်ပ္ပါမွေလ။ ဘာေၾကာင့္ လူေတြက သံခ်ပ္ကို ေမွ်ာ္ၾက၊ ေတာင့္တၾက၊ နွစ္သက္ၾကသလဲဆိုေတာ့ သံခ်ပ္ေတြက ေခတ္ရဲ့မွန္တခ်ပ္လိုပါပဲ။ ဒီေခတ္ကေလးေတြ သံခ်ပ္နဲ ့ ကြ်န္မတို ့ေလာက္ မရင္းႏွီးၾကမွာမို ့ ငယ္တုန္းက သံခ်ပ္သၾကၤန္အေတြ ့အၾကံဳေလး ေ၀မွ်လုိက္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေခတ္တုန္းက တီဗီြေတာင္ အိမ္တုိင္းမရွိ။ ကက္ဆက္ပဲရွိၾကတာမ်ားေတာ့ သၾကၤန္မေရာက္ခင္ တလ နွစ္လေလာက္ အလိုကတည္းက သၾကၤန္သံခ်ပ္ကက္ဆက္ေခြေတြ ထြက္လာပါျပီ။ သၾကၤန္နားနီးတာနဲ ့ဟိုအိမ္က သံခ်ပ္သံၾကား၊ ဒီအိမ္က သံခ်ပ္သံၾကား၊ လဘက္ရည္ဆိုင္ကလည္း သံခ်ပ္ဆိုေတာ့ တျမိဳ ့လံုး သံခ်ပ္သံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ ့ ျမဴးၾကြေနပါျပီ။ “မကုလားမေရ ၾကည့္လုပ္ပါဦး” ဆိုတဲ့ ေမာင္ေၾကးမံုက သံခ်ပ္ဘုရင္လို ့ ေျပာလုိ ့ရေအာင္ အေတာ္အစပ္ေကာင္းပါတယ္။ သံခ်ပ္ေခြမွာ သံခ်ပ္တမ်ိဳးထဲ မဟုတ္ပဲ တခန္းရပ္ျပဇာတ္ေလး၊ အတာသီခ်င္းေလးေတြနဲ ့ဆိုေတာ့ အေတာ္နားေထာင္လုိ ့ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />အဲဒီေခတ္က ရပ္ကြက္တိုင္းလိုလို သံခ်ပ္အဖြဲ ့ဆုေပးမ႑ဋ္ေတြရွိၾကပါတယ္။ သၾကၤန္မတိုင္ခင္ကတည္းက မနွစ္ကနဲ ့မတူေအာင္ ခမ္းခမ္းနားနား ဆုေပးမ႑ဋ္ေတြကို သူ ့ထက္ငါ အျပိဳင္အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဆာက္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ဆုေပးမ႑ဋ္က ေရြွေရာင္ အတာအိုးၾကီးမွာ ပိေတာက္ခက္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ ့ တခ်ိဳ ့က်ျပေတာ့ ပုဂံေခတ္သၾကၤန္ကို သရုပ္ေဖာ္တဲ့ ခမ္းနားတဲ့ ပန္းခ်ီေနာက္ခံနဲ ့… အဲဒီလို မ႑ဋ္ေတြ လုိက္ၾကည့္ေနရင္း သၾကၤန္ရင္ခုန္သံေတြက စေနပါျပီ။<br /><br />ျပိဳင္ပဲြ၀င္ၾကမယ့္ သံခ်ပ္အဖဲြ ့ေတြကလည္း သၾကၤန္မတုိင္မွီ ကတည္းက သံခ်ပ္စတိုက္ၾက။ နာမည္ၾကီး သံခ်ပ္အဖြဲ ့ “အင္အား”က ကြ်န္မတုိ ့ ရပ္ကြက္က သံခ်ပ္အဖြဲ ့ပါ။ အင္အားအဖဲြ ့ သံခ်ပ္တိုက္ေနက်လမ္းက ေစ်းသြားရင္ ျဖတ္သြားရတဲ့လမ္းမုိ ့ သံခ်ပ္ေတြ တုိက္ေနျပီလို ့ ဦးေအာင္ သတင္းေပးတတ္သူက ကြ်န္မၾကီးၾကီးပါ။ သံခ်ပ္တုိက္ေနျပီ အသံၾကားတာနဲ ့ ကစားလက္စေတြ ခ်ျပီး သံခ်ပ္တုိက္ရာဆီ ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ရၾကည့္ရ မရိုးတာမို ့ အင္အား သံခ်ပ္ေတြဆို သၾကၤန္မေရာက္ခင္ကတည္းက အလြတ္ရေနတဲ့အထိပါပဲ။<br /><br />အေဖက သၾကၤန္ေရပက္ခံတာ၊ အလည္ထြက္တာတို ့ကို သိပ္အားမေပးေပမယ့္ သံခ်ပ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ၀ါသနာပါတာမို ့ သၾကၤန္ညေတြဆို ဆုေပးမ႑ဋ္ေတြဆီ သူကိုယ္တုိင္ လိုက္ျပပါတယ္။ တခါတေလ ကြ်န္မတို ့အိမ္ေနာက္က ကြင္းၾကီးထဲက ဆုေပးမ႑ဋ္၊ တခါတေလက်ေတာ့ ရန္ကင္းကြင္းၾကီးက ဆုေပးမ႑ဋ္… တာေမြဗိုလ္စိန္မန္က မ႑ဋ္ဆို တကယ့္သံခ်ပ္အဖဲြ ့အေကာင္းေတြ အၾကိတ္အနယ္ျပိဳင္တာမို ့ လူၾကပ္ၾကပ္ထဲတိုးေ၀ွ ့ၾကည့္ခဲ့ေသးပါတယ္။ <br /><br />ဆုေတြကလဲ စြယ္စံု၊ အက၊အလွ၊ သံခ်ပ္၊ ၀တ္စားဆင္ယင္မွ ု အဲလို အမ်ိဳးမ်ိဳး ခဲြထားပါေသးတယ္။ သံခ်ပ္အဖြဲ ့ေကာင္း တခုျဖစ္ဖုိ ့က မလြယ္လွပါဘူး။ အလွျပကားကို creative ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ရသလို၊ တဖြဲ ့လံုးရဲ့ ၀တ္စားဆင္ယင္မွ ုကိုလဲ အေတာ္ကို အေလးထား ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ ေခတ္ကို လွစ္ဟပ္ျပနုိင္ဆံုး သံခ်ပ္ထိထိေတြ အျပင္၊သီခ်င္းက အစ ကိုယ့္ဘာသာေရးသား စပ္ဆုိရတာပါ။ တခန္းရပ္ ျပဇာတ္ေလးေတြ ဆုိလဲ တကယ့္သရုပ္ေဆာင္ပီျပင္တဲ့သူေတြ သရုပ္ေဆာင္တာပါ။ သံခ်ပ္အဖဲြ ့ေခါင္းေဆာင္က တဖြဲ ့လုံုးမွာ အဓိက အက်ဆံုးမို ့ တကယ့္ soul နဲ ့ အနုပညာဗီဇရွိသူေတြ လုပ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ေလွာင္စရာရွိရင္ မထိတထိ မ်က္နွာေပးေလးနဲ ့… ၀မ္းနည္းစရာျပန္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ဲလာတဲ့အထိ… ေပ်ာ္စရာေလးေတြက်ေတာ့လဲ လူတကိုယ္လံုး ေလမွာ ပ်ံ၀ဲေနသလုိ ျမဴးၾကြလို ့။ ယခုလက္ရွိ အနုပညာေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ကုသိုလ္တို ့ ေဗလု၀တို ့ကို အဲဒီေခတ္ကတည္းက သံခ်ပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အျဖစ္နဲ ့ ရင္းနွီးေနခဲ့တာပါ။<br /><br />ယေန ့ထက္ထိမွတ္မိေနတဲ့ သံခ်ပ္အဖဲြ ့ေတြကေတာ့ ပုဂံေခတ္အ၀တ္အစားနဲ ့ တခမ္းတနား သံခ်ပ္အဖြဲ ့… ေနရာတိုင္းမွာဆုေတြခ်ိတ္တဲ့ ယဥ္ေက်းေမာင္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးနဲ ့ ပရိသတ္ရင္ထဲေရာက္ေအာင္ ေပါက္တဲ့ သံခ်ပ္ေတြ ထိုးနုိင္တဲ့ အင္အား၊ အားနဲ ့မာန္နဲ ့ သံခ်ပ္ေတြ ရင္ကဲြေအာင္ထိုးတတ္တဲ့ ဒဲ့ဒိုး၊ ျပီးေတာ့ တကယ့္ကို ရင္ထဲရွိတာ အိမ္သြန္ဖာေမွာက္ေျပာတတ္လြန္းတဲ့ ဒိုးဒုိးေဒါက္ေဒါက္။ ကေလးဘ၀က ဆိုလို ့ေကာင္းတဲ့ သံခ်ပ္နဲ ့သီခ်င္းတခ်ိဳ ့ ခုခိ်န္ထိ ပါးစပ္ထဲမွာ စြဲေနေသးပါတယ္။ (နွစ္ေတြအေတာ္ၾကာျပီဆုိေတာ့ စာသားေတြ မွားေကာင္းမွားေနပါလိမ့္မယ္)<br /><br />နာမည္ၾကီး ယဥ္ေက်းေမာင္အဖဲြ ့ရဲ့ ပင္တိုင္သီခ်င္း <br /><br />“xxx ေျပာလုိက္ခ်င္တာေတြလဲxxx အကုန္လံုးေျပာလိုက္မယ္xxx ေ၀ဒနာကို အကုန္ေၾကျငာမယ့္xxxယဥ္ေက်းေမာင္” <br /><br />အစရွိတဲ့ သီခ်င္းကို ေအာ္ဟစ္ျပီးဆို ကုတင္ၾကီးက သံခ်ပ္အလွျပကားၾကီးျဖစ္… သၾကၤန္ျပီးေတာင္ သံခ်ပ္ေရာဂါမကုန္နုိင္ေသးပဲ ကြ်န္မတို ့ေမာင္နွမေတြ သံခ်ပ္တိုင္ံတိုင္းေဆာ့ကစား ခဲ့ၾကတာ လြမ္းမိပါရဲ့။ စီးပြားေရးသမားေတြ ျဖတ္လမ္းလိုက္ အျမတ္ရွာၾကတဲ့ ကေလးနုိ ့မွ ုန္ ့ဗူးခြံေတြ ၀ယ္ျပီး နုိ ့မွ ုန္ ့ဘူးအတုေတြေရာင္းတာကို သေရာ္ထားတဲ့…<br /><br />“နို ့မွ ုန္ ့နို ့မွ ုန္ ့ ၀ယ္ရမွာလားလုိ ့ သားသားစိတ္မွာပူ xxx မီးမီးစိတ္မွာပူ xxx ေလဟာျပင္ေစ်းက ၀ယ္လာေပးတဲ့ xxx ေဟးးး နို ့မွ ုန္ ့ xxx နို မွ ုန္ ့က အီးေတြပါလို ့”<br /><br />ဆိုတဲ့ သီခ်င္းဆို ကြ်န္မေမာင္ေလးရြွတ္ေနာက္ေနာက္ ပါးစပ္မွာ အလြန္ေရးပန္းစားတဲ့ သီခ်င္းပါ။ က်ဳဴရွင္ေတြ စေခတ္စားေတာ့ ေက်ာ္ျငာေတြမွာ က်ဴရွင္ဆရာငယ္ငယ္ေတြ ပံုက မင္းသားရံွ ူးေလာက္တာရယ္… ျပီးေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသူငယ္ငယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးေတြနဲ ့ က်ဴရွင္ဆရာေတြ ဇာတ္လမ္းကို သေရာ္ထားတဲ့…<br /><br />“က်ဴ…. ရွင္… က်ဴေရ… ရွင္…<br />က်ဴရွင္ဆိုတာ xxx ဒါတဲ့လားဟဲ့ xxx မိဘမ်ားတို ့xxx သတိထားၾကကြဲ ့ ”<br /><br />ဆိုတဲ့သံခ်ပ္။ ျပီးေတာ့… ဇာတ္မင္းသား မိုး၀င္းတို ့၊ ခ်မ္းသာတို ့၊ သိန္းေဇာ္တို ့ကို ေကာင္မေလးေတြ သဲသဲလွ ုပ္ၾကလြန္းတာကို သေရာ္ထားတဲ့…<br /><br />“ဟိုတေန ့က xxx ေရနံဆီေရာင္းရတဲ့ ေငြငါးဆယ္ xxx မိုးမိုးကတုန္း ပစ္ေပးလိုက္ေတာ့ xxx မိုးမိုးေလးက ယူတယ္ေတာ့ xxx (ေအးဟယ္ သူ ့ခမ်ာ သနားပါတယ္ xxx တို ့လဲ ေပးခ်င္လုိက္တာေနာ့ေနာ)့ xxx မိုးမိုးေကြ်းရင္ xxx ေသေဆးေပးျဖစ္ျဖစ္ xxx ငွက္ေပ်ာသီးပဲျဖစ္ျဖစ္ xxx စားလုိက္မွာပဲ xxx (ငွက္ေပ်ာသီးရရင္ တေယာက္ထဲမစားနဲ ့xxx တို ့လဲ တကုိယ္ဆီ ေကြ်းရမွာပဲ)”<br /><br />ဆိုတဲ့ မိန္းမလ်ာေလသံနဲ ့ ပီပီျပင္ျပင္သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ သံခ်ပ္။ ေနရာတကာ ေဖာ္လံဖားတတ္တဲ့ ဖားေတြအေၾကာင္း သေရာ္ထားတဲ့…<br /><br />“တံုးေအာက္ကဖား xxx တံုးေပၚဖား xxx ႒ါနဆိုင္ရာဖား xxx ဖားေကာင္းေဖာင္းကား xxx ဖားဖားဖား xxx ေနရတကာဖား”<br /><br />ဆိုတဲ့ နားေထာင္ေနသူေတာင္ ဖားေတြကို ေအာ္ကလီဆန္ေအာင္လုပ္နုိင္လြန္းတဲ့ သံခ်ပ္။ ကြ်န္မနားထဲမွာ မေန ့တေန ့ကလို သံခ်ပ္သံေတြ ဆူညံေနဆဲပါ။ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ သံခ်ပ္ေတြထဲမွာ ၾကက္သီးေမြွးညွင္းထေအာင္… မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်ေအာင္… ပီျပင္လြန္းတဲ့ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက သံခ်ပ္ပြဲေလးကေတာ့ ယေန ့ထက္ထိ နွလံုးသားမွာ စြဲက်န္ေနဆဲပါ။<br /><br />တန္ခူး<br />1:15pm 15-Apr-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-6793530225279206458?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-47761196486642304642010-04-12T16:43:00.002+08:002010-04-13T09:25:37.033+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S8PHkpWNeAI/AAAAAAAAAsk/psxXj05CF5Y/s1600/thar_10.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S8PHkpWNeAI/AAAAAAAAAsk/psxXj05CF5Y/s320/thar_10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459426605691402242" /></a><br />(ဒီပို ့စ္တင္ျပီးမွ မေန ့က အမတေယာက္ဆီက ပူပူေႏြးေႏြးရလာတဲ့ ဇာတ္ၾကီး၁၀ဘြဲ ့စာအုပ္ကို မနက္မုိးလင္းတာနဲ ့ ထဖတ္ေနတဲ့ (တကယ္ေတာ့ မဖတ္တတ္ပါဘူး… သူ ့အေဖနဲ ့ကြ်န္မညက ေျပာျပထားလို ့ ပံုေလးေတြ လိုက္ၾကည့္တာပါ) သားပံုေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားျပီး ဒီပို ့စ္နဲ ့လိုက္ဖက္မယ္ထင္လုိ ့ ထပ္ျဖည့္လိုက္တာပါ)<br /><br />သားေလးက ၅နွစ္ခြဲရွိေသး သားနဲ ့ဘာသာေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ၾကီးက နဲနဲမ်ား ၾကီးလြန္းေနမလား မသိဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာျပခ်င္တာကလဲ သားနဲ ့ဘာသာေရးပဲမို ့ အဲဒီလုိေလးပဲ နာမည္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ အမွားပါရင္ ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါလုိ ့။<br /><br />ကြ်န္မ မနွစ္က ပုိ ့စ္တပုဒ္ေရးခ့ဲဖူးပါတယ္။ က ကာ ကား ဆိုတဲ့ ျမန္မာစာနဲ ့ဘာသာေရးတဲြသင္ေပးတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက သင္တန္းေလးအေၾကာင္းပါ။ အေျခအေနအရ နုိင္ငံရပ္ျခားမွာ လာေနရေတာ့ သားကို တျခားဘာသာ၀င္ျဖစ္သြားမွာ အေၾကာက္ဆံုးပါ။ ဒါေၾကာင့္ သားသိပ္နားမလည္ေသးခင္ ကတည္းက ကြ်န္မက စိုးရိမ္စိတ္ေတြၾကီးျပီး အဲဒီတနဂၤေႏြေက်ာင္းေလး ပုိ ့ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သားက ငယ္ေသးလုိ ့ ထင္ပါတယ္… ဘုရားဆိုရွိခိုးဖို ့ေတာင္ အေတာ္တိုက္တြန္းရပါတယ္။ တခါတေလ လိုက္မဆိုပဲ ဂ်စ္တိုက္ေနလို ့ ကြ်န္မနဲ ့ တက်က္က်က္ပါ။ ျမန္မာစာေတာ့ စိတ္၀င္စားမွ ုရွိေပမယ့္ ဘာသာေရးကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားတာမို ့ ကြ်န္မအေတာ္ေလး ပူပင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သားကို သင္တန္းျပန္ပုိ ့ဖို ့ ပ်က္ကြက္ခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီတခါသင္တန္းျပန္ပုိ ့တာ သားကိုယ္တုိင္က သြားခ်င္တယ္လုိ ့ လုိလုိခ်င္ခ်င္ ပူဆာလုိ ့ ျပန္ပို ့ျဖစ္တာပါ။ ညီမလုိခင္တဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ့ သမီးေလး၂ေယာက္ အဲဒီေက်ာင္းက ဘုရားစာဆုိျပိဳင္ပဲြမွာ ဆုရတာကို သားၾကည့္ရေတာ့ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို ့ကို ျပန္စိတ္၀င္စားလာပါတယ္။ ဘာသာေရးကို သားစိတ္၀င္စားလာတယ္လုိ ့ ကြ်န္မစ သတိထားမိတာက သားကို ငယ္ကတည္းက ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာလို ခ်စ္တဲ့ အေမအရင္းနဲ ့မျခား ဂရုစိုက္တဲ့ သားအန္တီနဲ ့ ဦးဦးအိမ္ သြားလည္ျပီး ျပန္လာကတည္းကပါ။ ဘုရားအေလာင္းေတာထြက္ေတာ္မူတာကို အဂၤလိပ္လို စိတ္၀င္တစား ျပန္ေျပာျပေနေတာ့ ကြ်န္မ အရမ္းအံ့ၾသသြားခဲ့ပါတယ္။ သူ ့အေဖမ်ား ေျပာျပထားတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္မွ သူ ့ဦးဦးနဲ ့ သူ ့အန္တီအိမ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းျပကၡဒိန္ေလးက ပံုေလးေတြနဲ ့ သူ ့ဦးဦးက ရွင္းျပထားတယ္ ဆိုတာ သိရပါေတာ့တယ္။ သူ ့စိတ္၀င္စားမွ ုက သာမာန္မဟုတ္ပဲ ထူးကဲလို ့ ကြ်န္မတုိ ့ အေတာ္ေလးကို အ့ံၾသမိပါတယ္။ သူၾကီးလာရင္ ျပဖို ့ဆို ကြ်န္မ၀ယ္ထားတဲ့ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးအေခြကို သူပူဆာလို ့ ကြ်န္မဖြင့္ျပရပါတယ္။ ငယ္ေသးလို ့ နားမွ လည္ပါ့မလားထင္တာ ခုဆို ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးလံုး သူအလြတ္ေျပာနုိင္ေနပါျပီ။ တီဗီြၾကည့္ခ်ိန္ဆို ကာတြန္းကားေတြ စိတ္မ၀င္စားပဲ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးကိုသာ ၾကည့္ဖို ့ ပူဆာတတ္ပါတယ္။ <br /><br />မနက္မိုးလင္း အိပ္ယာထ မ်က္နွာသစ္ျပီးတာနဲ ့ ဘယ္သူမွ ေျပာစရာမလိုပဲ သူ ့ဘာသာ ဘုရားရွိခုိးတတ္သလုိ ညအိပ္ယာ၀င္ေတာ့လဲ ဘုရားရွိခိုးဖို ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့တတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွိခုိးရင္ ျမတ္စြာဘုရားဆင္းတုေတာ္ကို ေသခ်ာဖူးေမွ်ာ္ျပီး ရွိခုိးတတ္ပါတယ္။ ပင္နင္ဆိုးလားေရာက္လို ့ ဘုရားပံုေတာ္ေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေတြ ေရာက္ရင္ တပံုခ်င္း စိတ္၀င္စားစြာ ဖူးေမွ်ာ္ေလ့လာတတ္တာ သူ ့အရြယ္ေလးနဲ ့ တခ်ိဳ ့ဆုိင္ရွင္ေတြ အံ့ၾသရတဲ့အထိပါပဲ။<br /><br />ညအိပ္ယာ၀င္ရင္ ဘာသာေရးနဲ ့ဆက္ႏြယ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြသာ ပူဆာတတ္လာတာမုိ ့ သားကို ပံုေလးေတြနဲ ့ ေျပာျပဖို ့ ဖိုးဖုိးတို ့ဆီ ဇာတ္ၾကီး၁၀ဘဲြ ့စာအုပ္မွာရဦးမယ္ဆိုတာ မွတ္ထားျပီး သူ ့အဖိုးနဲ ့ဖုန္းေျပာတုိင္း အမွတ္တရမွာတတ္ပါတယ္။ ဘုရားစာေတြရဲ့ အနက္ကိုပါ သူက သိခ်င္တာမို ့ ကြ်န္မေရာ သူ ့အေဖပါ အမွတ္မမွားေအာင္ သတိထားရွင္းျပရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ ငယ္ငယ္က အေဖ၊အေမက ၾသကာသ ရေအာင္က်က္ ဘုရားရွိခုိးဆို အလြတ္က်က္ျပီး ရွိခုိးခဲ့တာပါ။ သားကေတာ့ ၾသကာသရဲ့ အနက္ကို အရင္ေမးျပီးမွ ၾသကာသကို ရေအာင္မွတ္တတ္သူပါ။ တခ်ိဳ ့ဘယ္လုိ ရွင္းျပရမွန္းမသိလို ့ ဆရာကိုဧရာအိမ္ေဘးေျပာင္းေနခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။ သူ ့အေဖက ဘုရားမွန္မွန္မရွိခုိးတဲ့ အေဖ့ကို မင္းခြ်တ္မွ ကြ်တ္ေတာ့တာပဲလုိ ့ ေျပာယူရတဲ့အထိပါ။ ဘုရားကို နို ့ဆြမ္းကပ္ခ်င္တယ္ဆိုလို ့ သူ ့အေဖကိုယ္တုိင္ နို ့ဆြမ္းခ်က္ျပီး ကပ္ေပးရပါတယ္။ အရင္က သားကိုယ္ရင္၀တ္မလား ေမးရင္ ကုတံုးတံုးရမွာမုိ ့ ရွက္လုိ ့ မ၀တ္ခ်င္ဘူးေျပာေနက်။ ခုေတာ့ သားရွင္ျပဳရင္ ကိုယ္ရင္ေလး၀တ္မွာလားဆို ၀တ္မွာလို ့ စိတ္အားထက္သန္စြာ ေျပာေနပါျပီ။ သားရွင္ျပဳရင္ ေမေမပါ သီလရွင္၀တ္မယ္ဆိုေတာ့ သူက အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ကုိယ္ရင္၀တ္ျပီး ေရြွတိဂံုဘုရားမွာ လူေတြကို ဘုရားစာသင္ေပးမွာလုိ ့ဆိုေတာ့ ကြ်န္မေရာ၊ သူ ့အေဖပါ မ်က္လံုးျပဴးေရာ။ <br /><br />တခုခု အမွားလုပ္ရင္ သားမဆုိးနဲ ့ေနာ္လုိ ့ ေျပာတာထက္ သားအကုသိုလ္မလုပ္နဲ ့ေနာ္ ေျပာတာ ပုိထိေရာက္ပါတယ္။ အကုသိုလ္လုပ္ဖို ့ကို သူက အေတာ္ကို ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးကို ၾကည့္ျပီး ေမတၱာဆုိတဲ့ အနက္ကို သူ အေတာ္ေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က သူေတြကို ေမတၱာထားဆက္ဆံရတယ္ဆိုတာ သူနားလည္လာပါတယ္။ သူ ့ေက်ာင္းက ရန္ျဖစ္သန္တဲ့ ကေလးေတြ သူ ့ကို ရန္စတာကို ကြ်န္ေတာ္က ေမတၱာနဲ ့ဘာမွျပန္မလုပ္ဖူး လို ့ သူတတ္သေလာက္ေလး ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာျပတတ္ပါတယ္။<br /><br />ဟုိတေန ့က သူၾကည့္ခ်င္လုိ ့How to train the dragon ဇာတ္ကားလုိက္ျပျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္ကားရဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ရန္ကုိုရန္ခ်င္း မတုန္ ့နွင္းပဲ ေမတၱာတရားနဲ ့ ဆက္ဆံရင္ အလြန္ၾကမ္းတမ္းရိုင္းစိုင္းတဲ့ နဂါးေတြေတာင္ ကိုယ္နဲ ့ မိတ္ေဆြျဖစ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ။ သားက ေမတၱာတရား အေျခခံတဲ့ အဲဒီဇာတ္ကားေလးကို သေဘာက်လြန္းလို ့ ေျပာလုိ ့မျပီးေတာ့ပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ့အရြယ္ငယ္ငယ္ေလးနဲ ့ ဘာသာတရားကို အဲဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားလာတာ ကြ်န္မ ၀မ္းသာလို ့ မဆံုးပါဘူး။ သူ ့စိတ္၀င္စားမွ ုက အရမ္းေလးနက္လြန္းေနေတာ့ ၾကီးရင္ဘုန္းၾကီးမ်ား ၀တ္သြားမလားလို ့ ထင္ရပါတယ္။ ဟိုတေန ့က သူ ့အေဖက သူအိပ္ေတာ့ သားၾကီးလို ့ ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို ့ ကြ်န္မကို ေမးလာပါတယ္။ ဒီအရြယ္နဲ ့ ေျပာရခက္ေပမယ့္ သူၾကီးလာလို ့ ကြ်န္မတုိ ့ မျဖတ္ေတာက္နုိင္တဲ့ အရာေတြကို သားကျဖတ္ေတာက္လို ့ သာသနာ့ေဘာင္၀င္သြားခဲ့ရင္ သူ ့ဘ၀အတြက္ အေကာင္းဆံုး အျမင့္ျမတ္ဆံုးေရြးခ်ယ္မွ ုမို ့ ကြ်န္မ၀မ္းသာေက်နပ္မိေနမွာပါ။ <br /><br />တန္ခူး<br />4:23pm 12-Apr-2010<br />(ps: သားကို မိဘရင္းနဲ ့မျခားခ်စ္တဲ့ ဂရုစိုက္တဲ့ သားအန္တီနဲ ့သားဦးဦးတို ့ေက်းဇူးကို ဒီပို ့စ္ေလးနဲ ့ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4776119648664230464?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-89713311128834740612010-04-11T01:24:00.003+08:002010-04-11T01:30:11.405+08:00ဘေလာ့တခုရွိျပီး ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ထားရက္တ့ဲ တာ၀န္မေက်တဲ့ ဘေလာ့ဂါစာရင္းသာ ျပဳစုရင္ တန္ခူးက ပထမ ရမလားပဲ…။ သက္ေ၀ေရ… လြမ္းတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလး ေတြ ့ရေတာ့ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္တကယ္။ သက္ေ၀ဘယ္ေလာက္ပဲ သင္ျပျပ ဒီကတန္ခူး အခ်ိန္စီမံခန္ ့ခြဲမွ ုေတြ လိုေနေသးတာမ်ားလား။ မုန္းတယ္… မနက္မိုးလင္းက မိုးခ်ဴပ္ တုန္တုန္မွ မလွ ုပ္ပဲ projectေတြထဲမွာ စံုးစံုးျမဳပ္ေနရတဲ့ဘ၀။ မြန္းၾကပ္လြန္းတဲ့ deadlineေတြ ၾကားထဲမွာ စိတ္ဖိစီးမွ ုေတြ မ်ားလာေတာ့ တေၾကာင္းနွစ္ေၾကာင္းခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္္ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ စာေတြျဖစ္လာမွာအမွန္ပဲ။ မမေမျငိမ္းေရ… ျမသီလာလို မွတ္တမ္းတင္ ဂႏၱ၀င္စာမ်ိဳးေတြ ေမြးဖြားလာဖို ့ မမအခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုမ်ား ေပးဆပ္ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ေတြးေတြးျပီး ေလးစားမိတယ္။ ေကေရ… စိန္ပန္းကံ့ေကာ္ေတြထဲ ဖတ္သူနစ္ေမ်ာေပ်ာ္၀င္သြားေအာင္ ဖန္တီးသူရဲ့ နွလံုးသားေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ခဲ့မလဲဆိုတာ ဒီကတာ၀န္မေက်လြန္းတဲ့ ဘေလာ့ဂါတေယာက္ ပိုပိုနားလည္ျပီး ရင္ထဲမွာ ခ်ီးက်ဴးေနမိတယ္။ <br /><br />ျမတ္နိုးေရ… ျမတ္နိုးအမၾကီးမတန္ခူး အသက္ရွင္လ်က္ရွိေနေသးပါတယ္ ညီမရယ္။ မမခင္မင္းေဇာ္ေရ… ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းေနတဲ့ အမညီမ… ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေျပာစရာေတြ ျပည့္သိပ္က်ပ္ေနတယ္ဆိုတာ အမမ်ားသိေနမလား။ အရင္က ပို ့စ္တပုဒ္ဖတ္ျပီးလုိ ့ ကိုယ္နဲ ့အေတြးခ်င္းမတူရင္ ခ်က္ခ်င္းဖုန္းေခၚျငင္းခုန္ အေတြးေတြဖလွယ္ေနက် ေမာင္ေလးကုိေပါဆီေတာင္ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေရာ့ေလ။ တန္ခူးျပန္လာျပီဆိုတဲ့ သတင္းစကားၾကီးေတာင္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရလို ့ ေမာင္ေလးရြားသားေလးက သတိေပးယူရတဲ့အထိ။(ခုထိလဲ အဲဒီအတိုင္းပါပဲ)။ ေပါက္ေရ… အမမ်ားေနေကာင္းရဲ့လားလုိ ့ စိ္တ္ပူသတိရတဲ့ညီမေလးကို လြမ္းလိုက္တာ။ ခက္ခဲတဲ့ေက်ာင္းစာေတြ တဖက္နဲ ့ေတာင္ အားတဲ့အခ်ိန္ေလး စာေကာင္းေလးေတြ ေရးေပးတတ္တဲ့ ညီမေလးေမဓာ၀ီရဲ့ စာဖတ္သူေတြေပၚ တာ၀န္ေက်မွ ုကို ေလးစားအတုယူမိပါရဲ့။<br /><br />အေမကေျပာတယ္… အိမ္ရွင္မအလုပ္ဆိုတာ ဘာရယ္လုိ ့မယ္မယ္ရရ လက္ညွိးထိုးလို ့မရေပမယ့္ အလုပ္နဲ ့လက္နဲ ့ျပတ္ရတယ္ မရွိဘူးတဲ့။ အေမ့ကို ဒီအလည္ေခၚရင္ ၾကာၾကာမေနနိုင္ပဲ ငါအိမ္မွာမရွိရင္ အိမ္ၾကီးျဗဳတ္စျဗင္းေတာင္း ျဖစ္ေနမယ္ဆုိေတာ့ အေမကလဲ ပိုလိုက္တာလို ့ ဆိုခဲ့မိေသးတယ္ သိလား မမသီတာ။ သားေလးနွစ္ေယာက္ရယ္ ခ်စ္သူရယ္ ျပီးေတာ့ အိမ္မွ ုကိစၥေတြရယ္… ဘေလာ့တခုရယ္ၾကား တာ၀န္ေက်နိုင္လြန္းတဲ့ မမသီတာရဲ့ ခ်စ္စရာအျပံဳးေလး တန္ခူးကို ခဏငွားပါလားဟင္။ အိမ္ၾကီးက အေမေျပာသလို ျဗဳတ္စျဗင္းေတာင္း။ ဧည့္သည္ေတာင္ လာမွာေၾကာက္ေနရတဲ့အျဖစ္။ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ျပီး အလုပ္ကအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္ျပန္လုပ္ရတဲ့ဘ၀။ ပိတ္ရက္တရက္မွာမွ မီးပူတိုက္စရာ အပုံၾကီးၾကား အေၾကြးေတြကို စကားမေျပာနိုင္ပဲ ၄ ၅နာရီဆက္တိုက္ ရွင္းရတာ။ လုလုေရ… ၅မိနစ္အျမန္ခ်က္လို ့ရတဲ့ ဟင္းနည္းေလးမ်ားရွိရင္ အမကို ေပးပါလား။ အမွန္ေျပာရရင္ လက္ပံေခါက္ဟင္းေနာက္ပိုင္း အိမ္မွာ ခ်က္မစားျဖစ္ေတာ့တာ။ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းေလး လြမ္းမိပါရဲ့။ (ဒီေန ့ေတာ့ အကုန္ျဖတ္ေတာက္ျပီး ၾကက္သားနဲ ့ေဂၚဂရခါးသီး ကာလသားခ်က္ေလးရယ္…. ခရမ္းခ်ဥ္သီးငါးပိခ်က္ေလးရယ္.. အျမန္လုပ္လုိက္ရတယ္… မရေတာ့ဘူး.. limitကုန္ျပီေလ)။ ဒီတခါရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ အမၾကီး မမသိဂီၤဆီ အိမ္ရွင္မသင္တန္းသြားတက္မွ။ ခက္တာက အိမ္ကလူကလဲ ကိုအန္ဒီတို ့လို အခ်က္အျပဳတ္မရ။<br /><br />အားလံုးထဲမွာ သားကို အခ်ိန္မေပးနုိင္တာေလာက္ စိတ္ညစ္တာမရွိ။ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေလးေတြ သားကပူဆာတာကို ေနာက္တေန ့ေနာက္တေန ့နဲ ့ ရက္ေရြွ ့ခဲ့ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ ငိုခ်င္မိတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ခြင့္မလြတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ သားေရ သားအတြက္ အေမအလုပ္ေတြၾကိဳးစားေနတာပါဆိုေတာ့ သားက နားမလည္နိုင္တဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ ့ၾကည့္တယ္။ ညီမေလးလိွ ုင္တို ့ နုတို ့ေရ… သမီးေလးေတြနဲ ့ အခ်ိန္ျပည့္ေနနုိင္တဲ့ ဘ၀ကို အားက်မိတယ္ကြယ္။ ကံေကာင္းတာက သားေက်ာင္းက ရံုးမွာမို ့လို ့ရယ္။ နို ့မို ့ေက်ာင္းၾကိဳေက်ာင္းပို ့သာ မလုပ္ရရင္ အေမ့ကိုေတာင္ အေတာ္စိမ္းသြားမွာ။ ပန္ပန္ေရ… ဒါေၾကာင့္ပဲ ေရာမျမိဳ ့ၾကီးကို အမဘယ္လုိမွ ခ်စ္လုိ ့မရတာထင္ပါရဲ့။ စာမေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ အလုပ္ေတြရွ ုပ္ေနတာက အဓိကျဖစ္ေပမယ့္ Mood ေတြကလဲ ကာရံစည္းခ်က္ေတြ မညီဘူးေတာ့ဘူး။ သားက ေမေမေၾကာင္ေလး ေမြးခ်င္တယ္တဲ့။ သူ ့ခမ်ာ အထီးက်န္ဆန္ေနလုိ ့လားဆို ပူပူပင္ပင္နဲ ့ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြ ျဖတ္ ျမန္မာကစားနည္းေတြအေၾကာင္းရွင္းျပ၊ သူနဲ ့ကစား… သူ ့မ်က္လံုးေလးေတြ အေရာင္ျပန္လက္လာမွ ဟင္းခ်ရေတာ့တယ္။ ၾကည့္ရတာ သူ ့အေဖလုိ ေၾကာင္ေလးေတြ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္မွာပါလို ့ စိတ္ကိုေျဖသိမ့္ရတယ္ခ်ိဳသင္းေရ။ အိမ္ခ်င္းနီးရင္ေတာ့ ခ်ိဳသင္းဆီက သမီးေလးျဖစ္ျဖစ္၊ သားေလးျဖစ္ျဖစ္ တေကာင္ေလာက္ လာေတာင္းခ်င္ပါရဲ့။ <br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ… သၾကၤန္မုိးေရ တန္ခူးေလနဲ ့ တန္ခူးတေယာက္ ခ်စ္ေသာ ဒီသံေယာဇဥ္ရပ္၀န္းေလးထဲ ျပန္ေရာက္လာပါျပီ။ ျမန္မာနွစ္သစ္မွာ တာ၀န္မေက်ေသာ တန္ခူး တာ၀န္ေက်သူတေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္လို ့။ ကတိေတြ အခါခါေပးျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ တန္ခူး ဒီတခါေတာ့ မေၾကျငာေတာ့ပဲ နွလံုးသားထဲမွာ ၾကိတ္ျပီး ကတိေတြေပးမိပါတယ္။ ၾကည္လင္ေအးျမတဲ့ ေရစင္ေလးျဖန္းပက္ဖို ့ တန္ခူး တကယ္ ျပန္လာျပီ။<br /><br />တန္ခူး<br />1:17am 11-Apr-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-8971331112883474061?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-12108096205831871092010-02-23T22:51:00.009+08:002010-02-23T23:04:25.922+08:00ျပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေဖေဖ့၀မ္းကြဲညီမ ကြ်န္မအေဒၚ အညာသူစစ္စစ္ၾကီးေတြက အိမ္မွာ ေရာက္နွင့္ေနပါျပီ။ သားကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ သားအဖြားေတြေပါ့။ ကေလးလဲ မျမွဴတတ္တဲ့ အပ်ိဳၾကီးေတြမို ့ သားေဘးနား ငုတ္တုတ္ၾကီးေတြ ထုိင္ျပီး တေယာက္က ျခင္မလာေအာင္ ယပ္ခတ္၊ တေယာက္က သားေဆာ့တာ ျပံဳးျပံဳးၾကီးထိုင္ၾကည့္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သားကို ေရခ်ိဳးေပးတာတို ့ သနပ္ခါးေလး ေဖြးေနေအာင္ လိမ္းေပးတာတို ့က ကြ်န္မအေမရင္းထက္ေတာင္ ကြ်မ္းက်င္ပါေသးတယ္။ သားကလဲ ဖြားဖြားဥ၊ ဖြားဖြားဆိုးနဲ ့ အရိုးခံအညာသူၾကီးေတြ က်ေအာင္ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။ ဗီြဒီယိုၾကိဳက္တဲ့ သူတို ့ကို ကြ်န္မအေမက ေန ့စဥ္အေခြငွားေပးပါတယ္။ သူတို ့က အေတာ္ကို ဇာတ္နာတဲ့ ငိုရတဲ့ကားမ်ိဳးမွ ၾကည့္ရတာ အားရသူေတြပါ။<br /><br />ကြ်န္မေရာက္တဲ့အခ်ိန္က မနွစ္က အကယ္ဒမီေတြ တစီတတန္းၾကီးရသြားတဲ့ “ကိုးဆယ္ဆ သာလိမ့္မယ္” ဇာတ္ကားထြက္တဲ့ အခိ်န္ပါ။ ကြ်န္မကလဲ ျမန္မာဆန္လြန္းတဲ့ အဲဒီကားကို ၾကည့္ခ်င္သူ။ အရင္က အေဖ့စိတ္ၾကိဳက္ျမိဳ ့ေတာ္သိန္းေအာင္ ျပဇာတ္ဆိုေတာ့ အေဖကလဲ အားေပးခ်င္။ အညာေနာက္ခံဇာတ္ကားမို ့ အေဒၚနွစ္ေယာက္ကလဲ အေဖာ္စပ္စရာမလိုဆိုေတာ့ အားေပးတဲ့သူေတြ အေတာ္မ်ားတာေပါ့။ ဒီကားထဲမွာ မင္းသမီး၊မင္းသားအျပင္ လက္ပံပင္ၾကီးကလဲ ဇာတ္ေကာင္တေကာင္လုိပါပဲ။ လက္ပံပင္ၾကီးကိုက ဇာတ္ရွိန္အနိမ့္အျမင့္အလုိက္ ခံစားခ်က္မိ်ဳးစံုေပးေနသလုိပါပဲ။ ပထမပိုင္း နႏၵာလိွ ုင္အပ်ိဳတုန္းက လက္ပံပင္ၾကီးကို ၾကည့္ရတာ နုနယ္ပ်ိဳမ်စ္ျပီး ကိုယ္ပါ သူတို ့နဲ ့အတူ လက္ပံပြင့္ေလးေတြ ေကာက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။ ဒီလက္ပံပင္ေအာက္မွာပဲ ခ်စ္သူနဲ ့ဇာတ္လမ္းစခဲ့သလို၊ ခ်စ္သူနဲ ့ဇာတ္လမ္းဆံုးခဲ့တာပါ။ နႏၵာလိွ ုင္ အဖြားၾကီးျဖစ္သည္အထိ လက္ပံပြင့္ေတြ ေကာက္ေနေတာ့ ဒီလက္ပံပင္ၾကီးက အိုမင္းရင့္ေရာ္ျပီး ေလာကဒဏ္ အထုအေထာင္းခံေနရသလုိပါပဲ။ ဇာတ္ကားဆံုးခါနီး ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေတာ့ ဟိုးငယ္ငယ္က ေမာင္နွမ၂ေယာက္ အတူေဆာ့ကစားခဲ့တာလဲ ဒီလက္ပံပင္ၾကီးေအာက္မွာပါပဲ။ ေနာက္ဆုံး ေက်ာ္ရဲေအာင္ ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားေတာ့ လက္ပံပြင့္ေလး တပြင့္ သပိတ္ေပၚေၾကြက်သြားတာနဲ ့ အဆုံုးသတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကြ်န္မအေဒၚေတြကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တကယ့္ကို ငိုၾကီးခ်က္မနဲ ့ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြ ရြွဲရြွဲစိုေနတဲ့ ကြ်န္မကို ၾကည့္ျပီး ဟားတိုက္ရယ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တခိ်န္လံုးတိတ္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္မအေဖက သူ ့ညီမကို “ခင္ဥ ရြာက လက္ပံပင္ၾကီး ရွိေသးလား” လို ့ ငိုသံပါၾကီးနဲ ့ေမးတာကို “ဟင့္ဟင့္… ရွိပါ့ေတာ္” လို ့ မ်က္ရည္ေတြ ပလံုးပေထြးနဲ ့ေျပာေတာ့ ကြ်န္မတို ့ တအိမ္လံုး ငိုအားထက္ ရယ္အား သန္ခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />တန္ခူးတို ့မ်ား လက္ပံေခါက္ဟင္းအေၾကာင္းေရးတာ နိဒါန္းပ်ိဳးတာ ရွည္လိုက္တာလို ့ မထင္ပါနဲ ့ရွင္။ အခုကြ်န္မခ်က္တဲ့ လက္ပံေခါက္ေတြက ခုန ကြ်န္မအေဖေမးတ့ဲ ရြာက လက္ပံပင္ၾကီးေအာက္မွာ ကြ်န္မအေဒၚအပ်ိဳၾကီး ေဒၚခင္ဥကိုယ္တုိင္ ေကာက္ အေျခာက္လွမ္းျပီး ကြ်န္မေနထိုင္တဲ့ ဒီနုိင္ငံေရာက္ေအာင္ ပုိ ့လိုက္လုိ ့ပါပဲ။ နီရဲရဲလက္ပံပြင့္ေလးေတြက အပင္ေပၚမွာ အရမ္းလွသလို ေၾကြက်လာေတာ့လဲ လွေသြးၾကြေနတုန္းပါပဲ။ ဒီလက္ပံပြင့္ေလးေတြကို ဘာလုိ ့ေကာက္ၾကတာလဲဆုိေတာ့ ခေရပြင့္ေကာက္သလို၊ ဆိတ္ဖလူးပန္းေလးေတြ ေကာက္သလို အလွအတြက္ သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ပံပြင့္ေလးေတြကို အေျခာက္လွမ္းထားရင္ နွစ္ေပါက္စားလို ့ရပါတယ္။ လက္ပံပြင့္ေျခာက္ေလးေတြကို လက္ပံေခါက္လို ့ ေခၚပါတယ္။ ပြင့္ဖတ္ေလးေတြ ေၾကြေျခာက္သြားျပီး အလယ္က ၀တ္ဆံရွည္ရွည္ေလးေတြက တံျမက္စည္းေလးနဲ ့တူတာမုိ ့ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က တံျမက္စည္းဟင္းလို ့ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ နာမည္ေပးပါေသးတယ္။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PrxE27poI/AAAAAAAAArk/SFUfygKMOe4/s1600-h/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PrxE27poI/AAAAAAAAArk/SFUfygKMOe4/s320/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441452003143952002" /></a><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4Pr6W1cZII/AAAAAAAAArs/t3EFhemfGEs/s1600-h/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4Pr6W1cZII/AAAAAAAAArs/t3EFhemfGEs/s320/2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441452162588370050" /></a><br /><br /><br /><br />လက္ပံေခါက္ေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ ခ်က္ရတာ လြယ္ကူျမန္ဆန္ျပီး ထမင္းျမိန္တဲ့ ဟင္းတခြက္ပါ။ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ လက္ပံေခါက္၊ ပုန္းရည္၊ ပုဇြန္ေျခာက္မွ ုန္ ့၊ ငါးပိ၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတုိ ့ပါပဲ။ ပထမဆံုး လက္ပံေခါက္ေလးကို ေရေႏြးေလးနဲ ့ စိမ္ထားပါ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PsHLzHMLI/AAAAAAAAAr0/V47rUygjPMA/s1600-h/3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PsHLzHMLI/AAAAAAAAAr0/V47rUygjPMA/s320/3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441452382964101298" /></a><br /><br />လက္ပံေခါက္ေလးနူးေလာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အသင့္လွီးထားတဲ့ ၾကက္သြန္နီ၊ၾကက္သြန္ျဖဴထည့္၊ ပုဇြန္ေျခာက္မွ ုန္ ့ေလးထည့္၊ ငါးပိေလးပါေလကာထည့္ ျပီးေတာ့ ပုန္းရည္ေလးထည့္လိုက္ရံုပါပဲ။ ပုန္းရည္က ပုန္းရည္စိမ့္ထက္ ပုန္းရည္ခ်ဥ္ဆို ပိုေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ဇီးကြက္တံဆိပ္ ပုန္းရည္စိမ့္မွ ုန္ ့နဲ ့ ခ်က္ပါတယ္။<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PsewwlPRI/AAAAAAAAAr8/2EHqt-DabKA/s1600-h/4.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PsewwlPRI/AAAAAAAAAr8/2EHqt-DabKA/s320/4.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441452788022590738" /></a><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PspB-zSrI/AAAAAAAAAsE/SrSFwebGRuY/s1600-h/5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PspB-zSrI/AAAAAAAAAsE/SrSFwebGRuY/s320/5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441452964444326578" /></a><br /><br />အရည္ေသာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆီကိုလဲ နဲနဲေလးပဲထည့္ျပီးရင္ မီးဖိုေပၚတင္ျပီး လံုးရပါတယ္။ ၾကက္သြန္ေလးေတြ အေတာ္ႏြမ္းလာမွ ေရသင့္ရံုထည့္ျပီး ဆူပြက္ေအာင္ တည္ပါ။ အေပါ့၊အငံလုိသလုိ ျမည္းျပီး ဆားသို ့မဟုတ္ ငံျပာရည္ထည့္လို ့ရပါတယ္။ လက္ပံပြင့္ေလးေတြ နူးအိလာရင္ စားလို ့ရပါျပီ။ <br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PtEWZWb4I/AAAAAAAAAsM/L3-rH88RZ_U/s1600-h/6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PtEWZWb4I/AAAAAAAAAsM/L3-rH88RZ_U/s320/6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441453433780858754" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PtFEbSPHI/AAAAAAAAAsc/Rt8a9eTfEl8/s1600-h/8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S4PtFEbSPHI/AAAAAAAAAsc/Rt8a9eTfEl8/s320/8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441453446137003122" /></a><br /><br />ဟင္းေလးက ကြ်န္မတုိ ့အညာသူေလးေတြ အေသြးမလွေပမယ့္ အခ်င္းလွသလို အေသြးမလွေပမယ့္ အရသာ ထူးကဲေကာင္းမြန္လွပါတယ္။ တြဲဖက္စားလို ့ လုိက္ဖက္တဲ့ ဟင္းကေတာ့ ၀က္သားအိုးၾကီးနွပ္နဲ ့ပါ။ ၀က္သားနဲ ့လက္ပံေခါက္ေရာခ်က္လဲ စားလို ့အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ တကယ္လုိ ့ သက္သက္လြတ္ခ်က္ခ်င္ရင္ ပုဇြန္ေျခာက္မထည့္၊ငါးပိ၊ငံျပာရည္ မထည့္ပဲ ခ်က္လို ့ရပါတယ္။ လက္ပံေခါက္ကိုက အရသာေလးပင္တာမို ့ သက္သက္လြတ္ခ်က္လဲ ထမင္းျမိန္ေစပါတယ္။ ဘေလာ့မိတ္ေဆြတုိ ့ စမ္းၾကည့္ခ်င္ရင္ လက္ပံပြင့္ေလးေတြေကာက္ အေျခာက္လွမ္း… အဲ… ဟုတ္ပါဘူး… အညာေဒသဘက္မွာ အသိမ်ားရွိရင္ လက္ ပံေခါက္ေလးမွာျပီး စမ္းခ်က္ၾကည့္ပါ။ အိမ္နားနီးလုိ ့ စိတ္၀င္စားတဲ့သူရွိရင္ ကြ်န္မဆီမွာ လက္ပံေခါက္ေလးေတြ က်န္ပါေသးတယ္။ ေ၀မွ်ေပးလို ့ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ အညာေဒသရဲ့ လက္စြဲဟင္းေလးကို ျမည္းစမ္းၾကည့္ပါဦး။<br /><br />တန္ခူး<br />10:41pm 23-Feb-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-1210809620583187109?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-71400033296324893952010-02-15T23:00:00.005+08:002010-02-15T23:09:51.640+08:00ခ်စ္တဲ့မမသီတာ တက္ဂ္ထားတဲ့ တက္ဂ္ဂိမ္းေလးနဲ ့ ခ်စ္ေသာသူေတြဆီ ျပန္လာပါျပီ။ ပထမဆံုး မေျပာမဆိုပဲ ေပ်ာက္ေနမိတာကို ေတာင္းပန္ပါရေစ…။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အလုပ္ေၾကာင့္ပါ။ ခုေတာ့ နဲနဲအသက္ရွ ုေခ်ာင္သြားျပီမို ့ အရမ္းကို လြမ္းေနမိတဲ့ ခ်စ္ေသာသူေတြဆီ ျပန္လာပါျပီ။ ဘာပို ့စ္အသစ္မွ မရွိပဲ ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေလနုေအးဆီ လာလည္ျပီး ပို ့စ္အေဟာင္းေလးေတြ ဖတ္သြားတဲ့ စာဖတ္သူေတြကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္မိပါတယ္။ အေၾကြးဆပ္တဲ့အေနနဲ ့ ဒီကေရွ ့အဲဒီလိုၾကီး ေျခာက္ကပ္ကပ္ မျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါမယ္လို ့…။ မမသီတာေရ… အေတာ္ေလးကို ေနာက္က်မွ ေရးရတာကို ခြင့္လြတ္ပါေနာ္…။ ခုလို ေပ်ာက္ေနတဲ့ ညီမေလးကို ေမ့မထားပဲ အမွတ္တရ တက္ဂ္ေပးတာ ေက်းဇူးပါ မ ေရ။<br /><br />*****************<br /><br />ငယ္တုန္းက အျငိမ့္မင္းသမီးေလးေတြ ထမီနားခပ္တာ သိပ္သေဘာက်မိတာ။ ဒီေတာ့ ထမီ တထည္မွ မရွိတဲ့ ကိုယ္က ကတမ္းခုန္တမ္း ကစားရင္ အေမ့ထမီခိုး၀တ္ျပီး ရွည္ေနတဲ့အပုိင္းကို ထမီနားခပ္ရတာ အေမာ။ ေခါင္းေပၚမွာလဲ အိမ္ကတဘက္ အရွည္ၾကီးကို ပတ္ျပီး ဆံပင္လို လုပ္ထားရေသးတာေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီမင္းသမီးကို ကစားေဖာ္ေတြကေတာ့ အားေပးသား။ ထမီေတြ ခဏခဏခုိး၀တ္တာ မခံနုိင္ေတာ့ အေမက နားေအးေအာင္ စပ္ထမီေလး တထည္ခ်ဳပ္ေပးတယ္။ ပထမဆံုးရတဲ့ ထမီေလးမို ့ ျမတ္နိုးမိတာ မေျပာပါနဲ ့။ ရ တန္းေလာက္ထိ အေရာင္အေသြးစံု၊ အဆင္စံုတဲ ့အဲဒီစပ္ထမီေလးကို ခ်စ္လြန္းလို ့ သိမ္းထားေသးတာ။ <br /><br />အေဖက အပ်ိဳစိတ္၀င္မွာ စိုးလို ့ ထမီ၀တ္တာမၾကိဳက္။ ထမီေလးေတြ ခ်စ္တဲ့ကိုယ္က ၆တန္းကစ ၀တ္ရတဲ့ ေက်ာင္း၀တ္စံု ထမီအစိမ္းေလးေတြကိုပဲ တျမတ္တနုိး၀တ္ရတာ။ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္္ ထမီေတြထက္ အစိမ္းပုပ္ေရာင္ ထမီေလးေတြကို ကိုယ္က ပုိနွစ္သက္မိတယ္။ အျဖဴေရာင္္ လက္စက အက်ီၤေလးေတြထက္ အျဖဴေရာင္လက္ရွည္ တကၠသိုလ္ရင္ဖုန္းအက်ီၤေလးေတြကို ပိုျမတ္နုိးမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိ စပ္ထမီေလးျပီးရင္ အစိမ္းေရာင္ ေက်ာင္းထမီေလးေတြသာ ကိုယ္က ခ်မ္းသာခဲ့တာေလ။<br /><br />RIT ေရာက္ေတာ့ အေဖက ထမီ၀တ္ခြင့္ျပဳျပီ။ အေဒၚ၀ယ္ေပးတဲ့ ေၾကာင္ျခစ္ေျပာင္ လံုခ်ည္ေလးေတြရယ္… အဲဒီေခတ္က ေခတ္စားတဲ့ တရုတ္ပိတ္ အဆင္နုတ္နုတ္ေလးေတြရယ္ေတြထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး အဖြားဆီက အေမြရထားတဲ့ ရွာလံုခ်ည္ အနက္ခံေပၚ အျပာနုရင့္အဆင္ေလးနဲ ့ ထမီေလးကို အျမတ္နုိးဆံုး။ တရုတ္ပိတ္ ထမီေလးေတြထဲမွာေတာ့ အျဖဴခံေပၚ အနက္လံုးေလးေတြနဲ ့ ထမီေလးက ကိုယ့္ကို အဆဲြေဆာင္နုိင္ဆံုး။ ဓာတ္ပံုအေဟာင္းေလးေတြ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီ ထမီေလးနဲ ့မို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာင္ ျပံဳးမိတယ္။ အျဖဴေရာင္က ကိုယ္က ရူးသြပ္သူမို လား။<br /><br />ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ့ ကိုယ္သိပ္လိုခ်င္တဲ့ ျမန္မာခ်ည္ထမီေလးကို အေမက လက္ေဆာင္ရခဲ့တယ္။ အေမ့ဆီက အဲဒီထမီေလးကို ေတာင္းေတာ့ အေမက ေပးခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို ့မရနိုင္မယ့္ သမိုင္းရွိတဲ့ ထမီေလးတထည္ပါ။ ပခုကၠဴက အေဒၚလက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ပင္နီအက်ီၤေလးနဲ ့ အလြန္လုိက္ဖက္တဲ့ ထမီေလးေပါ့။ ခုထက္ထိ အိမ္က ဘီရိုေလးထဲမွာ အမွတ္တရသိမ္းထားဆဲပါ။ (ခုခိ်န္ထိ ၀တ္ခ်င္ဆဲေပမယ့္ ၀ လာလို ့ ၀တ္မရေတာ့ ပါဘူး)<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S3lh7iHFE2I/AAAAAAAAArU/hA9QpzWn6GY/s1600-h/my+fav+1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S3lh7iHFE2I/AAAAAAAAArU/hA9QpzWn6GY/s400/my+fav+1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438485700423258978" /></a><br /><br /><br />စတုတၳနွစ္ေလာက္က အရိုင္းစံပယ္ထဲက မုိ ့မုိ ့ျမင့္ေအာင္ ၀တ္တဲ့ ဒူးနားခ်ိတ္ေလေတြကို သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ အေမ့ကို ပူဆာေတာ့ မီးခုိးေရာင္ေအာက္ခံေပၚ အ၀ါေရာင္ခ်ိတ္ေလးေတြပါတဲ့ ထမီေလးရယ္… အ၀ါေရာင္ ျမန္မာအက်ီၤလက္ရွည္ေလးရယ္ ခ်ဴပ္ေပးခဲ့တယ္။ ခ်စ္လြန္းလို ့ ေက်ာင္းတုန္းက ခဏခဏ ၀တ္ခဲ့တဲ့ ၀တ္စံုေလးပါ။<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S3liHXawkxI/AAAAAAAAArc/8KZHFLqttSg/s1600-h/my+fav+2.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/S3liHXawkxI/AAAAAAAAArc/8KZHFLqttSg/s400/my+fav+2.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438485903711441682" /></a><br /><br /><br />ခုေတာ့ ျမန္မာခ်ည္ထမီေလးေတြ ခ်စ္ေပမယ့္ ၀ လာတာမို ့ ဘယ္လုိမွ ၾကည့္မေကာင္းလို ့ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရပါတယ္။ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြမ၀တ္ရ မေနနုိင္တာမို ့ သိပ္ၾကီးမထူတဲ့ အသားေလးေတြကို ပန္းေလးထိုးရင္ထိုး.. ဒါမွ ရင္ဖုန္းပံုဆန္းေလးေတြ ထြင္ျပီး ၀တ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္အိမ္နားက ပန္းထိုးေတာ္တဲ့ ခ်စ္တဲ့ညီမေလးကလဲ လုိခ်င္တဲ့ပံုရေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ ပန္းထိုးေပးပါတယ္။ ခရမ္းေရာင္ေျပာင္ထမီေလးေပၚ ပန္းေရာင္အပြင့္ေလးေတြ စီတန္းထိုးထားတဲ့ ထမီေလးက ခုေလာေလာဆယ္ အၾကိဳက္ဆံုး ထမီေလးပါပဲ။<br /><br />(ပုိ ့စ္အသစ္တင္ခ်င္လြန္းလို ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ အသဲအသန္ရိုက္လုိက္ရတာပါ… အရည္အေသြးအေတာ္ညံ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္)<br /><br />တန္ခူး<br />10:55pm 15-Feb-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-7140003329632489395?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-90152093086027832612010-01-19T12:33:00.001+08:002010-01-19T12:33:29.366+08:00ကြ်န္မတို ့ရဲ့ ဘေလာ့ဂါေမေမအဖြဲ ့ထဲကို ညီမေလးခြန္ျမလိွ ုင္အဖဲြ ့၀င္ျဖစ္ျပီး ေနာက္မွာ ညီမေလးနုစံက ပူပူေႏြးေႏြး အဖြဲ ့၀င္ေလး ျဖစ္သြားေၾကာင္းကို နွစ္သစ္မွာ ေကာင္းသတင္းေလး ေ၀မွ်ပါေစ…။ 17-Jan-2010 တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ၄၈ မိနစ္မွာ သမီးေလးကုိ သဘာ၀အတုိင္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေမြးဖြားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ သမီးေလးက ၃.၁ ကီလုိဂရမ္ရွိျပီး အရပ္က ၅၀.၅ စင္တီမီတာ ရွိပါတယ္တဲ့။ မိခင္ေရာ သမီးေလးပါ က်န္းမာပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးပါရေစ။ <br /><br />ဒီကေရွ ့ေလ်ွာက္ သမီးေလးအေၾကာင္းေတြ ပို ့စ္အသစ္အျဖစ္ေတြ ့ရေတာ့မွာပါ။<br />ခ်စ္တဲ့ညီမေလးနုနဲ ့ ခ်စ္စရာသမီးေလးတို ့စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစ။<br />ခ်စ္စရာသမီးေလးကို သယ္ေဆာင္လာတဲ့နွစ္သစ္ေလးက နုအတြက္ အရမ္းကို လွပျပည့္စံုသြားျပီေနာ္….။<br /><br />ခ်စ္တဲ့အမ<br />တန္ခူး<br />19-Jan-2010 12:32pm<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-9015209308602783261?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-91464461465174321812010-01-11T00:05:00.002+08:002010-01-11T00:15:18.544+08:00ကြ်န္မတို ့အိမ္ေဘးမွာ လမ္းမဘက္ကို သြားလို ့ရတဲ့ ျဖတ္လမ္းေလး တခုရွိတယ္။ ကြ်န္မတို ့အိမ္ေဘးက ဦးေလးၾကီးက မနက္ဆို အဲဒီလမ္းကေလးက အမိွ ုက္ေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ တံျမက္လွည္း၊ ျပီးေတာ့ အမိွ ုက္ေတြ မီးရွိ ု့… သူမ်ားရွင္းျပီးသြားရင္ ျဖတ္လမ္းေလးက ရွင္းသန္ ့ျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္စရာ။ သူက ဘယ္သူ ့ကိုမွလဲ အေဖာ္လုပ္မေနဘူး… သူနိုင္သေလာက္ရွင္းတယ္… ဘယ္သူ ့မွလဲ အဲဒီလမ္းကို သူရွင္းထားတာပါဆို ဂုဏ္ေဖာ္ျပီး မေျပာေနတတ္ဘူး။ သူရွင္းတဲ့အခ်ိန္က မနက္ေစာေစာမို ့ တခ်ိဳ ့ဆို သူရွင္းလို ့ရွင္းမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကြ်န္မတုိ ့အိမ္က ကပ္လ်က္ဆိုေတာ့ သူရွင္းတာေတြ ့တိုင္း သူ ့ကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ကြ်န္မအေဖနဲ ့အေမက သူတို ့အားရင္ အားသလို သူနဲ ့၀ိုင္းကူရွင္းေပးတတ္တယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ ့အသက္က ၇၀ ေက်ာ္ ၈၀ နားနီးေနပါျပီ။ သူ ့ ဘာသာ အိမ္မွာ ေနတတ္သလို ေနေနရင္လဲ ျဖစ္ပါလ်က္နဲ ့ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေပးေနတာပါ။ မနက္ေစာေစာမွာ သူယူလိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ေလးက သူ ့အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ၾကည္နူးစရာေကာင္းလိုက္ပါသလဲ။ ဒါေပမယ့္ေလ… တခ်ိဳ ့လူေတြက အခက္သားလား။ ဦးေလးၾကီး ပုိက္ဆံတျပားမွ မရပဲ ေစတနာသက္သက္နဲ ့ ရွင္းေပးတာကို ဟိုလိုျဖစ္သေလး… ဒီလုိျဖစ္သေလး ေ၀ဖန္ၾကေသးတယ္။ တခါတေလ ေနထိုင္မေကာင္းလို ့ ကြ်န္မအေဖနဲ ့အေမကလဲ အလုပ္မ်ားေနလုိ ့ အမိွ ုက္ကေလးမ်ားရွ ုပ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ့ရင္ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္တဲ့ ဦးေလးၾကီးကပဲ တာ၀န္မေက်သလို ျမည္တြန္ေတာက္တီး တတ္ေသးတယ္။ အမိွ ုက္ပံုေလးသိပ္မရွိလုိ ့ ေနာက္ေန ့မွ ေပါင္းမီးရွိ ု့ဖို ့ထားတာမ်ားေတြ ့ရင္ လမ္းေဘးမွာ ဘယ္သူက အမိွ ုက္ပံုသြားလဲဆို ေ၀ဖန္ရံွ ့ခ်တတ္ေသးတယ္။ မခက္လား… ကိုယ္ေတာင္မွ မလုပ္နုိင္တဲ့အလုပ္ကို သူ ့ဘာသာ ေနေနရင္လဲ ရပါလ်က္ အပင္ပန္းခံ လုပ္ေနသူကို အားေပးခ်ီးေျမွာက္စကား မဆိုတဲ့ အျပင္ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ပစ္လုိက္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရုပ္ဆိုးလိုက္တဲ့ အျဖစ္လဲေနာ္။<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီဦးေလးၾကီးနဲ ့ အေျခခံအားျဖင့္တူတဲ့ ေစတနာရွင္ေတြကို စဥ္းစားမိတယ္။ ဟုိတေလာက စာေပေဟာေျပာပဲြသြားေတာ့ ေစတနာရွင္ စာေရးဆရာၾကီး ၃ေယာက္ေပးတဲ့ ေစတနာေတြ တေပြ ့တပိုက္နဲ ့ ျပန္လာရတာ ၁၅ေဒၚလာထဲ ေပးရတာေတာင္ အားနာမိတယ္။ အထူးသျဖင့္…. ဆရာေန၀င္းျမင့္။ ဆရာက အနာနဲ ့ေဆး တန္းတည့္ေအာင္ေပးတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၀န္ၾကီးတေယာက္လုိပါပဲ။ ရုပ္၀တၳဳေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္ေနၾကတဲ့ တခါသံုးလူေနမွ ုစံနစ္တဲ့။ အက်ိဳးရွိလြန္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေရြးျခယ္မွ ုနဲ ့အကြက္စိ ေထာင့္စိေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာရဲ့ ေစတနာ။ ကြ်န္မက ဆရာကို တိတ္တိတ္ကေလး နာမည္ေပးထားတာက ျမန္မာdictionaryၾကီးလုိ ့ပါ။ ၾကြယ္၀လုိက္တဲ့ ျမန္မာေ၀ါဟာရ၊ ခ်မ္းသာလိုက္တဲ့ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွ ု၊ ေပါမ်ားလိုက္တဲ့ ျမန္မာပီသမွ ု… ေရွးကဆရာ၊ဆရာမေတြ စာကိုမက စိတ္ကိုပါသင္သတဲ့။ ဆရာက ေတြ ့ေနျမင္ေနတဲ့ လူမွ ုေရးစနစ္ထဲက အမိွ ုက္ေတြကို ရွင္းေပးခ်င္တဲ ့ေစတနာရွင္။ စိတ္ထဲက ဆရာ့ကို ၾကည္ညိဳလြန္းလို ့ ထပ္ခါထပ္ခါ ရွိခုိးမိေနတဲ့ အထိပါ။<br /><br />ထမင္းၾကမ္းေလးပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ယပ္ခတ္စားပါရေစတဲ့။ မၾကာခဏၾကားရတဲ့ စကားပါ။ ေအးေအးလူလူေလးပဲ ေနခ်င္တယ္ေပါ့။ တခ်ိဳ ့ေစတနာရွင္ေတြ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပုိးသူေတြကေတာ့ ကိုယ္က ထမင္းၾကမ္းကို ယပ္ခတ္စားေနတဲ့အခါ ယပ္ခတ္စားဖို ့ ထမင္းၾကမ္းေလးေတာင္ မရွိတ့ဲသူေတြအတြက္ေတြးျပီး သူတို ့စားမယ့္ ထမင္းၾကမ္းကို ေ၀ငွၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ျမင့္ျမတ္လိုက္တဲ့ ေစတနာေတြလဲေနာ္။ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာျပရရင္ေတာ့ ကြ်န္မၾကည္ညိဳတဲ့ မင္းသားကိုေက်ာ္သူပါ။ သူ ့အေျခအေန၊ သူ ့ဘ၀က ထမင္းၾကမ္းေလး ယပ္ခတ္စားေနနိုင္ပါလ်က္ ထမင္းၾကမ္းမွ မရွိသူေတြအတြက္ သူ ့ဘ၀၊ သူ ့အခ်ိန္ေတြပံုအပ္ျပီး ေပးဆပ္ေနသူ။<br /><br />တဦးခ်င္းဆီမွာ သူ ့အေျခအေနနဲ ့သူ ေပးဆပ္နိုင္တဲ့ ပမာဏက မတူၾကေပမယ့္ သူတို ့နွလံုးသားထဲက ေစတနာေတြကို အရင္းခံၾကတာပါ။ တခ်ိဳ ့က အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ဘ၀ရဲ့ အစိတ္အပိုင္းကို ေပးဆပ္ၾကသလို၊ တခ်ိဳ ့က ဘ၀တပိုင္းကိုေပးဆပ္ၾကတယ္… တခ်ိဳ ့ကေတာ့ တဘ၀လံုး ပံုေအာေပးဆပ္ၾကသူေတြပါ။ သူတို ့ရဲ့ ေပးဆပ္နိုင္မွ ုေၾကာင့္ တစံုတေယာက္ကို စိတ္ဓါတ္ခြန္အားအရျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ဒုကၡတြင္းမွ ကယ္ယူလိုက္နုိင္သည္ျဖစ္ေစ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နွလံုးသားေအာက္ေျခက ထုထည္ၾကီးမားလြန္းတဲ့ ေစတနာကို အရင္းခံေနတာမို ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ ထမင္းၾကမ္းယပ္ခတ္မစားတတ္္သူေတြကို ကြ်န္မ ဒီပုိ ့စ္ေလးနဲ ့ဦးညြွတ္လိုက္ပါတယ္။<br /><br />(ကြယ္လြန္သြားျပီျဖစ္တဲ့ ေစတနာခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ အိမ္ေဘးက ဦးေလးၾကီးအတြက္ အမွတ္တရ…)<br />တန္ခူး<br />11:55pm 10-Jan-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-9146446146517432181?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-35998506823097397542010-01-06T17:36:00.000+08:002010-01-06T17:50:38.792+08:00သားက သမားရိုးက် ျမင္ေနရတာေတြထက္ အထူးအဆန္းေတြကိုမွ သေဘာက်တတ္တာ အရင္ပုိ ့စ္ေတြမွာ ကြ်န္မေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ ဟိုတေလာက ျမန္မာျပည္ျပန္ေတာ့ သူ ့အဖုိး၊အဖြားေတြနဲ ့ ေတာင္ၾကီး၊အင္းေလး၊ ပင္းတယကို ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကြ်န္းေသးေသးေလးက မီးျခစ္ဆံဗူးေလးထဲ ေနရတဲ့သားအဖို ့ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး စိတ္၀င္စားစရာေတြ ျပည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္းတယေရာက္ေတာ့ သူ ့စိတ္၀င္စားမွ ုက အထြတ္အထိပ္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ပင့္ကူၾကီးကို ေလးနဲ ့ပစ္ေနတဲ့ မင္းသားေလး။ အဲဒီပံုေတြ ့ကတည္းက သားက စကားမေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္၀င္စားေနခဲ့တာပါ။ ဧည့္လမ္းညြွန္ေလးက ပင္းတယသမိုင္းကို ရွင္းျပေတာ့ သားတိတ္တိတ္ေလး နားေထာင္ေနခဲ့တာ ကြ်န္မတုိ ့ မရိပ္မိခဲ့ပါဘူး။ ပင္းတယအျပန္ ကားေပၚလဲေရာက္ေရာ ပင္းတယသမိုင္း ပင့္ကူၾကီးနဲ ့မင္းသားေလး ဇာတ္လမ္းကို သူ ့အေဒၚကို သူတတ္သေလာက္ အဂၤလိပ္လုိ ျပန္ေျပာျပေနတာ ၾကားရမွ ကြ်န္မတို ့အားလံုး အံ့ၾသတၾကီးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ သားက အဲဒီလုိ ထူးဆန္းတာေတြဆို အရိုးစြဲေအာင္ မွတ္ထားတတ္သူပါ။<br /><br />သူ ့ကို တခါမွ ရုပ္ရွင္မျပဖူးတာေၾကာင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ ့ ဟိုတေလာဆီက ရုပ္ရွင္ျပၾကည့္ပါတယ္။ ဇာတ္ကားေလးက alvin and the chipmunks 2 ပါ။ ခ်စ္စရာရွဥ့္ေကာင္ေလးေတြက အျပင္မွာ တကယ္ရွိေနသလား ထင္ရပါတယ္။ ပထမေတာ့ သားက စိတ္၀င္စားသလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ဘာမွ ထူးဆန္းတာ သိပ္မပါေတာ့ ျပီးခါနီးေလ ျငီးေငြ ့လာေလျဖစ္လာပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုက ထြက္လာေတာ့ ေနာက္ဆို ထူးဆန္းတဲ့ကားမွပဲ သားကို ရုပ္ရွင္လုိက္ျပေတာ့မယ္လုိ ့ ဆံုးျဖတ္မိပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက ၀ယ္လာတဲ့ CITY FMအေခြကို ဟိုတေန ့က အိမ္မွာ ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ပထမဆံုးသီခ်င္း “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကကို မတက္ရပါဘူး။ အေၾကာင္းက အထူးအဆန္းၾကိဳက္တဲ့သားက ဒႆကို အရမ္းကို စိတ္၀င္စားသြားျပီး ထပ္ထပ္ရစ္ေနရလုိ ့ပါ။ ဟုိတေန ့က ျပတဲ့ရုပ္ရွင္ထက္ သားစုိးျပန္ဆန္းသစ္ထားတဲ့ “အခ်စ္ရွံ ုးသမား ဒႆဂီရိ” ကို အဆတရာမက ပိုစိတ္၀င္စားေနတာ ကြ်န္မသားစိုးနဲ ့ခင္ရင္ ေျပးေတာင္ ျပလုိက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သားစိုး နဲ ့ ဖိုးခ်စ္ကို ပထမ CITY FMအေခြ ေရြွအိုးစည္ ကတည္းက သားက စြဲလန္းသြားခဲ့တာပါ။ “ေဟ့..ဖိုးခ်စ္ေရ.. ေဟ့… သားစိုးလား” ဆိုတာ ပါးစပ္က အခ်ိန္ျပည့္ဆိုလိုက္ ဖိုးခ်စ္ က သလို က လိုက္နဲ ့ေပါ့။ ဒီနွစ္အေခြမွာလဲ သားစိုးရဲ့ ဒႆဂီရိက ကြ်န္မသားနဲ ့တင္ ေပါက္သြားပါျပီ။<br /><br />စလာကတည္းက ထူးဆန္းတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ ့ ေခါင္းက ဦးထုပ္ကလဲ အလြန္ ထူးဆန္းတာေၾကာင့္ ဒႆကို အသက္မရွ ုပဲၾကည့္ေနခဲ့တာပါ။ မယ္သီတာက မနွစ္သက္တာလဲ သူနားမလည္နုိင္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ရာမမင္းသားေလး ေရြွသမင္ဖမ္းတာလဲ ပါလုိက္ေသးတာကို။ ဒႆကို ဆယ္ကိုယ္ခဲြျပေတာ့ စိတ္၀င္စားမွ ုက အၾကီးအက်ယ္ ေရခ်ိန္တက္လာသလုိ ကြ်န္မကို ေမးခြန္းေတြ ဆက္တုိက္လာေတာ့တာပါပဲ။ “ေမေမ ဒႆကို ဘာလုိ ့မယ္သီတာက မခ်စ္တာလဲ ”… “ဒႆက ဘာလို ့ဆယ္ကိုယ္ခြဲနိုင္တာလဲ”… “ရာမက ဘာလုိ ့ သမင္ေလးကို လုိက္ေနတာလဲ”။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိျပီး ဒႆဂီရိ ဇာတ္လမ္းကို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အစကေန အဆံုးထိ ရွင္းျပရပါတယ္။<br /><br />အဲဒီမွာ ခက္တာက အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္သီခ်င္းကို သားစိုးက ျပန္လည္ဆန္းသစ္ remixလုပ္လုိက္ေတာ့ ဒႆကို ပိုရုပ္လံုးၾကြလာခဲ့တာပါပဲ။ သားက အဲဒီသီခ်င္းကို အရင္ခံစားလုိက္ျပီးမွ ကြ်န္မေျပာတဲ့ ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္တာမို ့ ဒႆဘက္က ျဖစ္ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ မယ္သီတာက ဘာေၾကာင့္မခ်စ္ရတာလဲဆိုတဲ့ ဒႆကို ဂရုဏာသက္တဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေမးလာေတာ့ ကြ်န္မမွာ ဘယ္လုိရွင္းျပရမယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။ သူ ့အေဖကေတာ့ ဒါမ်ိဳးက ေျဖရခက္တယ္သားရဲ့လို ့ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးၾကီးလုပ္ၾကည့္ပါေသးတယ္။ သားက စိတ္မေလ်ာ့ပါဘူး။ ကြ်န္မမယ္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳသာ ေျပးေခၚခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္မိပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ဆံုး အေကာင္းဆံုးအေျဖျဖစ္ေအာင္ သားကို ရွင္းျပရပါတယ္။ မယ္သီတာဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ရာမမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိ ခံစားရမလဲ၊ ဒႆဂီရိမင္းသားဘက္က ခံစားရင္ ဘယ္လုိခံစားရမလဲ။ သားနွလံုးသားသန္ရာ ခံစားေစေတာ့ေပါ့။ အဲဒီလို ရွင္းျပေတာ့ သားက ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ အၾကာၾကီး စဥ္းစားေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ “ဒႆသနားပါတယ္ေနာ္ေမေမ” လို ့ တခြန္းထဲေျပာျပီး ငူငူငိုင္ငိုင္ေလး ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဟိုတေလာက စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေဟာသြားတာတဲ့ အနုပညာေပးေ၀သူနဲ ့ ရယူခံစားသူဆုိတာေလး သြား္သတိရမိပါတယ္။ အေကာ္ဒီယံအုန္းေက်ာ္၊ သားစိုး၊ ဖိုးခ်စ္နဲ ့ Jennyတို ့ေပးေ၀တဲ့ အနုပညာကို သားက အျပည့္အ၀ ခံစားျပီးေနာက္ ဒႆကို သူ ့နွလံုးသားနုနုေလးနဲ ့ သနားတတ္သြားတာကိုပါပဲ။ ကြ်န္မလဲ ဒီအတိုင္းေလး ထားလုိက္ပါေတာ့တယ္။ သနားပါေစေတာ့ရယ္လုိ ့။ <br /><br />တန္ခူး<br />5:43pm 06-Jan-2010<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-3599850682309739754?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-8982306096661428432009-12-14T11:54:00.000+08:002009-12-14T11:55:31.335+08:00ေပါက္တဲ့အိုးကိုလဲ ေရထပ္ျဖည့္ဖို ့ မၾကိဳးစားပါနဲ ့တဲ့… ေျပာရက္လိုက္တဲ့ ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ့ေတးသြားေတြ လဘက္ရည္ဆုိင္က လွ်ံက်လာတယ္… <br />အလွျပင္ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးေနတယ္…<br />ကမာၻၾကီးပဲ ပူေႏြးလာလုိ ့လား… ရန္ကုန္ေဆာင္းကပဲ ေနေကာင္းရံုခ်မ္းလုိ ့လား…<br />လိပ္ျပာေလးေတြ လက္ေလးလံုးေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ ့….<br />ဘီယာဆိုင္က အဆီျပန္မ်က္နွာနဲ ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြ… အန္ကယ္ေလးေတြ မ်က္လံုးေတြ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ့ ေျခတံသြယ္သြယ္ေလးေတြေနာက္…<br />လိပ္ျပာေလးေတြ ရာခိုင္နွ ုန္းျပည့္ေခတ္မွီၾကပါေစ…<br />ဘီယာဆုိင္ထဲက အသိအကိုၾကီးတေယာက္… သူ ့ေဘးမွာ မနွစ္ကတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး… <br />တို ့အခ်စ္က နံပါတ္တစ္တဲ့… ညာေနတာ… သူ ့နံပါတ္တစ္အခ်စ္က ကေလးေတြ တရံုးရံုးနဲ ့ အသက္ၾကီးမွ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ (အသက္၁၆နွစ္ကတည္းက ရူးရူးမူးမူးခ်စ္လုိ ့ လက္တြဲခဲ့တဲ့) အမၾကီး…<br />ေကာင္မေလးေရ မ်က္ေတာင္တုေလး တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ ယံုျပေနရတာကိုက အလုပ္လုပ္ေနတာတဲ့လား…<br />နိုင္ငံတကာမွာ ၀င္ေငြေကာင္းခဲ့တဲ့ 2012 တင္ေနတဲ့ရံုေရွ ့ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္…<br />သူ ့ေဘးက ျမန္မာဟာသကားမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး…<br />ေၾသာ္… ရယ္ခ်င္လုိ ့ ပုိက္ဆံေပးရတ့ဲ ဘ၀ေတြ….<br />တေထာင္ဖုိး ၃ေခြ ကိုးရီးယားေပးပါ… ျမန္မာစာတန္းထိုးေနာ္… သတိ…ေကာ္ပီရိုက္… ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ… <br />ျမန္မာျပည္က ကိုရီးယားမေလး ၀တ္မွ ုန္ေရြွရည္က ပုိစတာထဲက ျပံဳးျပေနတယ္...<br />မုန္ ့ဟင္းခါးတပြဲေပးပါ… အိုးဘဲဥထည့္… အီၾကာေကြးထည့္…<br />ဟိုဘက္က ေရေျမာင္းၾကီးထဲ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ေတြနဲ ့ အမွိ ုက္ေတြ ကြ်န္းေမ်ာၾကီးလိုပဲ… ေလသင့္ေတာ့ ရနံ ့ေလးကလဲ သင္းလို ့… <br />ေပၚလူးရွင္း… နားစမ္းပါ… ဟင္းရည္နဲနဲေပးပါ… ငွက္ေပ်ာအူေလးထည့္…. <br />ဟယ္… မိုးေဟကိုမွတ္လုိ ့ ၾကည့္ေနတာ… သူ ့ေဘးက ေကာင္ကေလးက တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနလိုက္တာ… ေကာင္ကေလးအခ်င္းခ်င္းလုိ ့ေမ့ေလာက္စရာ…<br />ေခတ္မွီတယ္ေနာ္… ကရိ၀ိတ္မွာ ခပ္မိုက္မုိက္ ေကာင္ေလးနဲ ့ေကာင္ေလး အတြဲတတြဲ…<br />အဲဒီလုိ အတြဲေတြ မနွစ္က သိပ္မေတြ ့ရပါဘူး… <br />HIV… မပူပါနဲ ့ … သူတို ့က HIVေန ့အထိမ္းအမွတ္ေတြေတာင္ လုပ္ေနတာပဲ… ဒီေလာက္ေတာ့ knowledgeရွိမွာပါ… <br />ျပီးေတာ့… အီးေမးလ္ခဏ၀င္ခ်က္…<br />အကိုၾကားရလား… ညီမပါ… ညီမအကိုဆီလိုက္လာဖို ့ ကိစၥေျပာခ်င္လုိ ့ပါတဲ့…<br />နံေဘးနားက ေကာင္မေလးက မ်က္နွာလွလွေလးျပင္ျပီး ဟိုဘက္က တေယာက္ကို ခြွ်ဲခြွ်ဲေလးေျပာေနတယ္…<br />ဂ်ီေမးလ္ကလဲ ေနွးေနေတာ့ နားမေထာင္မိပါပဲ ၾကားေနရတယ္…<br />ခ်ာတိတ္… ခ်ာတိတ္… ကိုယ့္အသံၾကားရလား…<br />အိုး… ဟိုဘက္ ဒီဘက္… romantic… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ေရာက္သြားသလား ထင္ရတယ္…<br />www.laynuaye.blogspot.com... ၀င္မရဘူး… ခဏနားလုိက္ဦး ေလနုေအးေရ…<br />၃၁ ဘိုးဘုိးဘတ္စ္ၾကီး က ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပတယ္… ခုထိက်န္းမာေနဆဲ…<br />ေဆာင္းညေနက အကုန္ျမန္လြန္းတယ္…<br />အိမ္ေဘးက ကြမ္းယာဆိုင္ေတာင္ သိမ္းလို ့ ေကာင္ကေလးေတြ ဂီတာတီးဖို ့ ျပင္ေနၾကျပီ…<br />ေက်ာင္းျပီးျပီလား… အေ၀းသင္ျပီးတာ ၂နွစ္ရွိျပီ…<br />ဘာလုပ္ေနသလဲ… အလုပ္ရွာေနတုန္းပဲ…<br />မနွစ္ကတုန္းကလဲ ဒီေမးခြန္းေမးေတာ့ ဒီအေျဖပဲထြက္တာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…<br />အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အေဖနဲ ့အေမ…<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို ေမွ်ာ္သူရွိတဲ့ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ရတဲ့ ညေနခင္းေလးေတြကို ဆြဲဆန္ ့ခ်င္သား…<br /><br />တန္ခူး<br />11:48am 14-Dec-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-898230609666142843?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-49046489969309252182009-11-19T15:01:00.001+08:002009-11-19T15:01:57.702+08:00အိမ္ျပန္ေရာက္လုိ ့ အိမ္ေရွ ့ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္မိရင္ အစီအရီ ေတြ ့ရတဲ့ တိုက္ခန္းေတြရယ္... ျပီးေတာ့ ေခတ္မွီလွပတဲ့ လံုးခ်င္းအိမ္ယာေတြရယ္ကို ေတြ ့ရရင္ တခါတေလ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က ေျပးလြွားေဆာ့ကစား ေျခရာခ်င္း ထပ္ခဲ့တဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ၾကီးကို လြမ္းမိလို ့ပါ။ တကယ္ေတာ့… ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ ့ အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးက ကြ်န္မရဲ့ ငယ္ေဖာ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။<br /><br />ခုလို နတ္ေတာ္လဆို အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို ပိုလြမ္းမိတယ္။ ဒီရာသီေရာက္ရင္ ကြ်န္မအေဖကေတာ့ သူ ့အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြ အတြက္ စလို ့လွ ုပ္ရွားေနတတ္ျပီ။ မနွစ္ကနဲ ့မတူ တမူထူးျခားေအာင္ ဒီႏွစ္ ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္မလဲ၊ စာေပေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ကို ဘယ္လုိေလး ေဆာက္မလဲ၊ စာေရးဆရာေတြအတြက္ ဧည့္ခံၾကိဳဆိုေရး၊ လက္ေဆာင္ျပင္ဆင္ေရး… စတဲ့ အစည္းအေ၀းေတြနဲ ့ အေဖ အလုပ္ရွ ုပ္ေနတတ္ပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီႏွစ္ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ပါမလဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကို ရင္တခုန္ခုန္ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ ့ေပါ့။ ပင္တုိင္ပါတတ္တဲ့ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ အေဟာအေျပာေကာင္းလြန္းလို ့ နွစ္တိုင္းပြဲေတာင္းတဲ့ ဆရာေအာင္သင္း… လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာေပးေလးေတြ ေဟာတတ္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တုိ ့ပါ။ မွတ္မိသေလာက္ ကြ်န္မတို ့ ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြကို လာဖူးတဲ့ စာေရးဆရာေတြက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ ဆရာမ သာယာ၀တီ စမ္းစမ္းႏြဲ ့၊ ဆရာမ ေရြွကူေမနွင္း တို ့ပါပဲ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ မစခင္ ကတည္းက ကြင္းေထာင့္က အိမ္မွာ ဆရာေတြကို ဧည့္ခံတာမို ့ ကြ်န္မက အေစာၾကီး အဲဒီအိမ္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြနဲ ့ က်က္သေရရွိရွိလွေနတဲ့ ေပၚဦးေပၚဖ်ား သဇင္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တဲ့ က်က္သေရရွိလြန္းတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကို မလွမ္းမကမ္းက ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားနဲ ့ ေငးရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ ့မွ မတူပါဘူး။ စာေရးဆရာေတြမ်ား စာအေရးေကာင္းရံုတင္မက စကားေျပာကလဲေကာင္းဆိုေတာ့ ေဟာေျပာပြဲမတိုင္ခင္ ကတည္းက သူတို ့အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတာ နားေထာင္လို ့ မ၀ပါဘူး။ စာေပေဟာေျပာပဲြ မစခင္ အခမ္းအနားမွ ူး လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအေဖက စာေရးဆရာ တဦးခ်င္းဆီရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္၊ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပီး တဦးခ်င္းဆီ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးထဲမွာ ဟိုးစင္ျမင့္ထက္ကို ေငးေမာနားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ကုန္လုိ ့ ကုန္မွန္း မသိနိုင္ေအာင္ပါပဲ။ စာေပပရိသတ္ တစက္ကေလးမွ မျငီးေငြ ့ေအာင္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲၾကိတ္ျပီး အားက်မိခဲ့တာပါ။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အျမဲေနာက္ဆံုးမွ ပြဲသိမ္းေဟာတတ္ပါတယ္။ ေခတ္ကို အျမဲထင္ဟပ္ေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေလးေပးေဟာေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ အေဟာအေျပာမွာ နစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ား မနက္လင္းအားၾကီး ၂နာရီ ၃နာရီ ထိုးတဲ့အထိပါပဲ။ သားအဖနွစ္ေယာက္ ပြဲျပီးေတာ့မွ ခ်မ္းရေကာင္းမွန္းသိျပီး လက္ကေလးေတြဖြက္္ အိမ္ျပန္ၾကတ့ဲ ေဆာင္းနံနက္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ လြမ္းမိပါရဲ့။<br /><br />အဲဒီကြင္းထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးပဲြကို နွစ္စဥ္က်င္းပတတ္ပါတယ္။ မနက္ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက “ေစာေစာအိပ္လုိ ့ ေစာေစာထလုိ ့ ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို ့” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာထဲက စၾကားေနရပါျပီ။ အရင္က ေကြးေနေအာင္ အိပ္တတ္သူ ကြ်န္မကေတာ့ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္းနဲ ့ အေစာၾကီးထျပီး မနက္စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစားျဖစ္ပဲ ကြင္းထဲကို ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အေျပးျပိဳင္ပဲြ၊ မုန္ ့စားျပိဳင္ပဲြ၊ အားလူးေကာက္၊ ေလ်ွာတိုင္တက္၊ ထုတ္ဆီးတိုး၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ သံပုံးရိုက္ျပိဳင္ပြဲ… စသျဖင့္ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ ျပိဳင္ပြဲေတြ အစီအရီ။ ကိုယ္ျပိဳင္ခ်င္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲကို စာရင္း၀င္ေပးျပီး ျပိဳင္ရံုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ အေျပးနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ျပိဳင္ပဲြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀င္ျပိဳင္တတ္ပါတယ္။ တေန ့လံုး ကြင္းထဲမွာ ျပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္လိုက္တာ ညၾကီးမိုးခ်ဴပ္အထိပါပဲ။ အစီအစဥ္ေၾကျငာသူေတြ ခမ်ာ အသံေတြ နာ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ အကုန္လုံး ကြင္းထဲေရာက္ေနတယ္ ထင္ရေအာင္ တကြင္းလံုး လူေတြ ေဖြးေဖြးလွ ုပ္ေနတတ္ပါတယ္။<br /><br />တခါတခါက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ဇာတ္ပြဲေတြ ကန္ထရိုက္ယူတတ္ပါေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေရြွမန္းသဘင္ ဇာတ္ပြဲကို ပထမဆုံး ၾကည့္ဖူးတာ ကြင္းထဲက ဇာတ္ရံုထဲမွာပါ။ မင္းသားခ်မ္းသာကို ေကာင္မေလးေတြ၊ အန္တီၾကီးေတြ သဲသဲလွ ုပ္ၾကတာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ စေတြ ့ဖူးခဲ့တာပါ။ ညဘက္ဇာတ္က ေန ့ဘက္က်ေတာ့ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြမွာ ေရမုိးခ်ိဳးၾကတ့ဲ မင္းသမီးေတြကို ကေလးဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ ့ သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ ဆပ္ကပ္ ကိုလဲ ကြင္းထဲမွာပဲ ၾကည့္ခဲ့ဘူးတာပါပဲ။ ကမာၻလံုးၾကီးထဲ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ့အသံကို ညတိုင္းလိုလုိ အိမ္ကၾကားရပါတယ္။ ဘာအထိမ္းအမွတ္မွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဘဲေလးစိမ္း အျငိမ့္ပဲြ အလြတ္ပြဲ( ပိုက္ဆံေပးစရာမလို) ကိုလဲ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မၾကီးၾကီး ေရွ ့ဆံုးက ေနရာရေအာင္ ဦးၾကည့္ခဲ့ၾကေသးတယ္ေလ။ လူရြွင္ေတာ္ မိုးေက်ာ္နဲ ့ ဆိုနီဆုိတာ ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္ေလ။<br /><br />သၾကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ ကုလားဘုရားမီးနင္းပြဲ နွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ ရွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ လမ္းထိပ္ ဘုရားေက်ာင္းက အပ္ေတြ တကိုယ္လံုး စိုက္ထားတဲ့ မီးနင္းသူေတြ တီးလံုးနဲ ့အတူ ဟိုရမ္းဒီရမ္းကလို ့ ကြင္းထဲကို လာၾကပါတယ္။ ၀ါသနာၾကီးတဲ့ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးက မီးရဲရဲထေနတဲ့ မီးနင္းမယ္ ့ေနရာေဘးက စည္းရိုးမွာ အဆင္သင့္ေနရာယူလုိ ့ေပါ့။ အေဖနဲ ့အေမက ကြ်န္မ ထိမိခိုက္မိမွာ ေၾကာက္လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားခိုင္းပါဘူး။ နွစ္တုိင္း အဆူခံထိသလုိ နွစ္တိုင္းလဲ သြားျမဲပါပဲ။ မီးအိုးပိုက္ျပီး မီးနင္းသူနဲ ့၊ အပ္စိုက္ျပီးမီးနင္းသူနဲ ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလ မီးနင္းသူေတြထဲ ရပ္ကြက္ထဲက အသိအေဒၚၾကီးေတြ၊ အကိုၾကီးေတြေတာင္ ပါလိုက္ေသးပါတယ္။ အဲဒီလုိ မီးနင္းပဲြ အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ ညက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ရုပ္ရွင္္ မိုးလင္းေပါက္ ၃ကား အလကားျပပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္မတို ့ တူအရီးနွစ္ေယာက္က ထိပ္ဆံုးမွာ ဖ်ာအဆင္သင့္ဦးျပီး ေမာ့ၾကတာပါပဲ။ တကားျပီးသြားတိုင္း မလွမ္းမကမ္းက မုန္ ့တန္းမွာ ေရမုန္ ့၊ ေခါက္မုန္ ့၊ မုန္ ့လင္မယား၊ အေၾကာ္စံု၊ သရက္ကင္… သြားရည္စာ အစံုစားရတာလဲ အရသာတမ်ိဳးပါ။ မနက္လင္းအားၾကီး ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ ဖ်ာေလးလိပ္လို ့ အိမ္ေသာ့ကို လူၾကီးေတြ မၾကားေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးဖြင့္ ျပန္အိပ္တတ္ၾကတာလဲ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ သံခ်ပ္ဆုေပးမ႑ဋ္ၾကီးက ခမ္းခမ္းနားနား။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို တမိသားစုလံုး ၾကည့္ေနက်မို ့ ခိုးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ သြားစရာမလိုပါဘူး။ အေဖက သံခ်ပ္၀ါသနာပါသူမိုလား။ ကြင္းတခုလံုး သံခ်ပ္သံ ဆူဆူညံနဲ ့ သၾကၤန္ပီသတဲ့ သၾကၤန္ေန ့ရက္ေတြပါ။ မွတ္မိေနတဲ့ သံခ်ပ္အဖြဲ ့ေတြက အင္အား၊ ယဥ္ေက်းေမာင္၊ ဒဲ့ဒိုး စတဲ့အဖြဲ ့ေတြပါပဲ။ <br /><br />အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ ငယ္ငယ္က အိုးပုတ္တိုင္း ကစားဖို ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အရွာထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အ၀တ္ရုပ္တမ္းေဆာ့ဖို ့ စက္ခ်ဴပ္ဆုိင္က ျဖတ္စညွပ္စေတြ သြားေကာက္တတ္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အေမ့ပန္းပင္ေတြအတြက္ ေနာက္ခ်ီး(ႏြားခ်ီး) အေကာက္ထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ လူရည္ခြ်န္ေျဖဖို ့အတြက္ အားကစားေလ့က်င့္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ၀ရန္တာမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း စာက်က္ခဲ့ရတာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲက ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလနုေအးေလးေၾကာင့္ ေႏြရက္ေတြက ေႏြနဲ ့မတူ ေအးျမခဲ့တာ။ ခုေတာ့ ကြ်န္မငယ္ေဖာ္ကြင္းၾကီးက အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ အပုိင္းပိုင္း အျပတ္ျပတ္။ အဲဒီေနရာမွာ တခ်ိန္က ရပ္ကြက္ရဲ့ အစည္ကားဆံုးေနရာ၊ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ငယ္ဘ၀ရဲ့ ေျခရာေတြ ထပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြင္းၾကီးတကြင္း ရွိခဲ့တယ္လုိ ့ဆိုရင္ ကြ်န္မကို ကေလးေတြက မယံုနိုင္တဲ့ သံသယမ်က္၀န္းေတြနဲ ့ ၾကည့္ၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ့။<br /><br />တန္ခူး<br />2:54pm 19-Nov-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4904648996930925218?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-25861866649143603462009-11-12T17:51:00.000+08:002009-11-12T17:52:12.798+08:00ျမန္မာေက်ာင္းသားေလး ၂ ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းဖို ့ တက္စီထဲ ပစၥည္းေတြ တင္ေနတုန္း ေလာ္ရီကားက ေနာက္ကေန ၀င္တုိက္လုိ ့ ေျခေထာက္ေတြ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရတဲ့ သတင္းကို ဖတ္ျပီး အေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒီမွာ တခုုုခုျဖစ္ရင္ ေဆးကုသစရိတ္က အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အသက္အာမခံ မ၀ယ္ထားရင္ ပုိဆိုးပါတယ္။ ဒီကေလးနွစ္ေယာက္က ေက်ာင္းလာတက္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္အသက္အာမခံ ၀ယ္နုိင္ပါ့မလဲ။ ေကာင္မေလးရဲ့ ေဆးကုသစရိတ္ဆို ေဒၚလာ ၇ ေသာင္းေလာက္ က်ေနျပီတဲ့။ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ အလွဴေငြ ပါ၀င္ဖို ့ အီးေမးလ္ေတြ ရေတာ့ ေတာ္ပါေသးရဲ့လို ့ စိတ္ထဲ ဟင္းခ်နိုင္ပါတယ္။ ဒီနိုင္ငံမွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္မ်ားေနတာ တေယာက္ကို အနည္းဆံုး $10 နွ ုန္းနဲ ့ ဒါမွမဟုတ္ $5 နွ ူန္းနဲ ့ပဲ လွ ူၾကဦး သူတို ့အတြက္ အေတာ္ အေထာက္အကူရမွာပါ။ နဲတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပဲ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ လွ ူျဖစ္လိုက္တာက ပိုထိေရာက္မယ္လုိ ့ ထင္မိပါတယ္။ သူတို ့ခမ်ာ မိေ၀းဖေ၀း သူစိမ္းေတြ ၾကားထဲ ေက်ာင္းလာတက္ေနရတဲ့ အျပင္ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳရေတာ့ အေတာ္ကို အားငယ္၀မ္းနည္းေနၾကမွာပါ။ ဒီလို တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့သူကို လွ ူရတဲ့ အလွ ူက ပိုျပီး အက်ိဴးရွိပါတယ္။ တဆက္တည္း အလွ ူေငြ ထည့္၀င္ဖုိ ့ နွိ ုးေဆာ္တဲ့ volunteer ေတြနဲ ့ အသက္အာမခံကိစၥ၊ ေဆးရံုကိစၥ ကူညီေပးသူေတြကိုလဲ ေလးစား ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီၾကလိုတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ စိတ္ဓါတ္ကို ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ <br /><br />ခုတေလာ လူက အလုပ္ရွ ုပ္ခ်က္ကေတာ့ သတင္းစာလဲ မဖတ္နုိင္၊ တီဗီြလဲ မၾကည့္နုိုင္နဲ ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ ့ ကြန္ျပဴတာၾကီးထဲ ေခါင္း၀င္မတတ္ ညလဲအေတာ္မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိပါ။ ဟုိတေန ့က အရာရွိက ၾကားျပီးျပီလား သတင္းထူးဆုိေတာ့ ကြ်န္မက မွ ုန္၀ါး၀ါးနဲ ့။ အေဖအရင္းက သူ ့မိန္းမမရွိတုန္း သူေမြးထားတဲ့ ၅နွစ္နဲ ့ ၃နွစ္အရြယ္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို မီးရွိ ု ့သတ္ျပီး သူ ့ကိုယ္သူပါ သတ္ေသသြားတယ္တဲ့။ ဘုရား… ဘုရား။ အဲလိုသတင္းမ်ိဳးၾကားရရင္ ရင္ထဲမွာေမာျပီး အသက္ရွ ုေတြ က်ပ္မိတယ္။ မနွစ္ကလဲ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ သူ ့ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ ့အတူ သတ္ေသသြားတာ ၾကားရေသးတယ္။ ခုလာျပန္ျပီ။ အရာရွိက အဲဒီသတင္းၾကားရတာ သူအရမ္းpainful ျဖစ္တယ္လို ့ ေျပာေတာ့ ကိုယ္လဲ နားလည္မိပါတယ္။ မိခင္ေတြဆို ခံစားခ်က္က ပိုဆိုးမယ္ထင္တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ထံုးစံအတုိင္း စဥ္းစားျပီး ေမးမိတာပါပဲ။ ဒီမွာက အိမ္ခန္းေလးေတြနဲ ့ ေနတာ။ ဟိုဘက္အခန္းက ေခ်ာင္းဟန္ ့တာေတာင္ ဒီဘက္အခန္းက ၾကားရတတ္ေသးတာ။ ဒီေလာက္ မီးရွို ့သတ္တာေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြက မသိလိုက္ဘူးတဲ့လား။ နဲနဲေလးမွ သံသယမျဖစ္ဖူးတဲ့လား။ ကေလးေတြရဲ့ “အေဖရယ္မလုပ္ပါနဲ “့ ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ ့က ၾကားတယ္ဆုိပဲ။ တခုခုပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ တကယ္ေတာ့ သိသာမွာပါ။ ေနနိုင္လြန္းတဲ့ စိတ္ေတြ။ တကယ္လုိ ့မ်ား အျပင္က တံခါးဘဲလ္ကို နိွပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရဲကို ဖုန္းေလး တခ်က္ေကာက္လွည့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လုိက္နုိင္ရင္ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးအသက္ပါ ကယ္တင္နိုင္ရင္ ကယ္တင္နိုင္မွာပါ။ (မနွစ္က ပို ့စ္တခုမွာ ေလးေလာင္းျပိဳင္လူသတ္မွ ုတခုမွာလဲ အဲဒီလို ေတြးျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္)။ အရာရွိက သူ ့နိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေထာက္ျပတာကို လက္ခံတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြ ပိုဆိုးလာတယ္လုိ ့ သူက ဆိုပါတယ္။ သားအတြက္ေတြးပူမိရင္း မိဘဆရာေတြ ့ဆံုပြဲ ၾကိဳတင္ေဆြးေႏြးတဲ့ formထဲမွာ ကေလးေတြ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ပိုခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ရွိၾကဖုိ ့ ေမတၱာထားတတ္ဖို ့ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ဖို ့့ programေလးေတြ သင္ရိုးထဲ ထည့္သင္ဖို ့အၾကံေပးမိတယ္။<br /><br />ဟိုတလက အိပ္ခါးနီး တခုခုတူးတဲ့ အနံ ့ရလို ့ အမ်ိဴးသားကို အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူလဲ အနံ ့ရတယ္တဲ့။ တူးနံ ့က အမဲသားလို အသားတမ်ိဳးတူးနံ ့ပါ။ အဲဒီေန ့က အိမ္မွာ မီးခိုးတိတ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္က မဟုတ္တာေသခ်ာတာမို ့ မိုးခ်ဴဳပ္မွ ဟင္းခ်က္တတ္တဲ့ ေအာက္ထပ္အိမ္ကလို ့ပဲ စိတ္ထဲထင္မိတာ။ တေျဖးေျဖး အနံ ့က ဆိုးလာတဲ့ အျပင္ မီးခိုးေတြပါ အေပၚေရာက္လာေတာ့ နွစ္ေယာက္လံုး လွ ုပ္လွ ုပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တံခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ မီးခိုးေတြ ေတြ ့ရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ တုပ္တုပ္မွ မလွ ုပ္ၾကေတာ့ မေနနိုင္ပဲ တံခါးေတြ ေခါက္ေမးမိတယ္။ သူတို ့ကလဲ အဲဒီေတာ့မွ ျပာျပာသလဲ။ သူတို ့အိမ္ေတြက မဟုတ္တာ ေသခ်ာတဲ့အခါ အမ်ိဳးသားက ဘယ္ကလဲ ေသခ်ာေအာက္ တိုက္ေအာက္ဆင္းၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ ၆ ထပ္က လူၾကီးတေယာက္က တတိုက္လံုး ထူးထူးျခားျခား သူတေယာက္ပဲ ထြက္ၾကည့္ျပီး တိုက္ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားကို ေအာ္ေျပာပါတယ္။ ၅ ထပ္က… မင္းလဲ တက္လာခဲ့ ငါနဲ ့အတူသြားမယ္တဲ့။ သူတို ့ နွစ္ေယာက္သြားျပီး တံခါးေခါက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ တံခါးလာမဖြင့္ေပးပါဘူး။ သူတို ့လဲ တံခါးကို မရရေအာင္ ဖြင့္မွ ျဖစ္မယ္လုိ ့ တိုင္ပင္ေနတုန္း လူငယ္ေလးတေယာက္ အျပင္က ျပန္လာပံုနဲ ့ ေျပးလာျပီး ဒါင့ါအိမ္ဆို တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္မွ အိမ္ထဲဘာမွ မျမင္ရေအာင္ မီးခိုးေတြ ပိတ္ေမွာင္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးခိုးၾကားထဲက အဖုိးၾကီး တေယာက္ထြက္လာမွ အားလံုးသေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ လူငယ္ေလးက ငါ့အေဖဟင္းခ်က္ျပီး ေမ့သြားတယ္ထင္တယ္တဲ့။ မီးဖိုကေတာ့ မီးေတြေတာက္ေနလို ့ အကုန္၀ိုင္းျပီးျငိွမ္းရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို ့ပါ။ တကယ္လုိ ့သာ လူငယ္ေလး အခိ်န္မွီေရာက္မလာခဲ့လုိ ့ရွိရင္… ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ ့ ၆ထပ္က လူၾကီးသာ ငါ့အိမ္က ေညွာ္တာမွ မဟုတ္တာဆိုျပီး အိမ္တံခါးေလး အသာပိတ္ေနခဲ့ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အဖုိးၾကီး မီးခိုးေငြ ့ေတြထဲ တခုခုျဖစ္သြားနိုင္တဲ့အျပင္ အဲဒီအခန္းကစတဲ့ မီးက ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်ံ ့နွံ ့သြားမယ္ မသိပါဘူး။ ၾကြက္ကေလး ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ့တဲ့ ပံုျပင္လုိပါပဲ။ ငါနဲ ့မဆိုင္ဆို ဘာသိဘာသာေနခဲ့ရင္ တခိ်န္က် ငါ့ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာသလုိပဲေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဖတ္စာေလးသြားသတိရတယ္။ လဲေနသူကို ထူေပးပါ… အားငယ္သူကို အားေပးပါတဲ့။<br /><br />ဒီမွာ အဲဒီလုိ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ေႏြးေထြးမွ ုေတြ ပါးလ်လာလုိ ့ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ရထားလမ္းထဲ အတင္းခုန္ခ်တဲ့အျဖစ္ေတြ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးရတဲ့အျဖစ္ေတြ အေတာ္ကိုမ်ားပါတယ္။ ရံုးမွာ အဲဒီလို အခက္အခဲေတြ ခံနုိင္ရည္မရွိတဲ့အခါ တေယာက္ထဲျမိဳသိပ္မထားဖို ့ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံဖုိ ့ counselor လုပ္တဲ့ company တခုကို ငွားထားပါတယ္။ အဲဒီသတင္းၾကားမိေတာ့ အဖိုးကို သတိရမိတယ္။ ဟိုတခါ အညာျပန္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့စိမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ အဖိုးဆီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ ့။ သူတို ့က တုိးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေျပာၾကေတာ့ ကိုယ္လဲ စပ္စုမရ။ ေနာက္မွ သိရတာက အဖုိးတုိ ့ ရပ္ကြက္ထဲက ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကတဲ့ လင္မယားေတြတို ့ သားအဖအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွ ုလြဲၾကတာေတြကို အဖုိးဆီမွာ အဆံုးအမလာခံ အၾကံဥာဏ္ လာယူၾကတယ္ဆုိပဲ။ ကြ်န္မအဖိုးက အသက္၉၀နားနီးေနျပီဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အၾကီးဆံုးကို ဂါရ၀ျပဴ အဆံုးအမ နာယူၾကတာ ၾကားရတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ သူမ်ားအပူကို မွ်ယူေျဖရွင္းေပးလို ့ အပူေတြ ျငိမ္းသြားတာ သူလဲ ဘယ္ေလာက္ကုသိုလ္ရလုိက္ပါသလဲေနာ္။ ဒီနိုင္ငံက counselor အယူအဆလိုမ်ိဳးကို ကြ်န္မတုိ ့နုိင္ငံမွာေတာ့ ဟိုးေရွးေခတ္ကတည္းက ယဥ္ေက်းမွ ုတရပ္ အေနနဲ ့ က်င့္သံုးလာတာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းမွာကားေပၚမွာ ခရီးသြားအခ်င္းခ်င္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖန္ေျဖမယ့္ counselorေတြက သူ ့အလိုလို အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပၚလာေအာင္ နီးစပ္လြန္းတဲ့ နွလံုးသားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြကို ကြ်န္မျဖင့္ ေစ့ေစ့ေတြးေလ ၾကက္သီးေမြွးညွင္းထေအာင္ အံ့ၾသေလပါပဲ။ <br /><br />မနက္ျဖန္ Nov 13th က World Kindness Dayပါ။ ၾကင္နာမွ ုေတြ ရွားပါးတဲ့ အရပ္မွာ ကြ်န္မ အီးေမးလ္ တေစာင္ ခုေလးတင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ ႒ာနရဲ့ Kindness Dayကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အစီအစဥ္ကေတာ့ ေန ့တဓူ၀ ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္ေလး သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ ေစတနာ အျပည့္နဲ ့ လုပ္ေပးရွာတဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီကို လက္ေဆာင္ေလးေပးဖို ့ ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ပါ၀င္လွ ူဒါန္းၾကတဲ့ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ေမတၱာတရားေလးေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးျဖစ္ေအာင္ လွံ ု ့ ေဆာ္ စည္းရံုးေပးတဲ့ ကြ်န္မလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမၾကီးကို အရမ္းေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့သူဟာ ကြ်န္မသံေယာဇဥ္ၾကီးရတဲ့၊ အလုပ္မလာရင္ ေနမ်ားမေကာင္းလို ့လားလုိ ့ စိုးရိမ္မိတဲ့၊ သူ ့အိမ္က အပင္ေသးေသးေလးေတြကို ကြ်န္မအလုပ္စားပဲြေဘးမွာ အလွဆင္ဖို ့ ပန္းအိုးလွလွေလးနဲ ့ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ့၊ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တဲ့အခါ သူ ့အိမ္သူရာလုိ ေစတနာထားလုပ္ေပးတတ္တဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီျဖစ္ေနလို ့ ပိုလို ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမိပါတယ္။ World Kindness Dayမွာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က တစံုတေယာက္ကို ကူညီျဖစ္ေအာင္ ကူညီၾကစို ့လား။<br /><br />(Nov 13th World Kindness Day အမွတ္တရ)<br />(တခါတခါ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေတြကို ေရးခ်င္ျပီး ပို ့စ္တခုလို ခ်ဲ ့ေရးျပန္လဲ မေကာင္း… ေရးကလဲေရးခ်င္ဆိုေတာ့… မေရးျဖစ္ပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ရွိျပီး ေပ်ာက္သြားတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္… ဟိုတခါက ဟိုဟိုဒီဒီဆိုျပီး အသုတ္စံုလို ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္… ခုလဲ အဲဒီလို အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေရးခ်င္လာျပန္တာေၾကာင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာလို ့ ေပးျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္… ေနာင္လဲ ေရးျဖစ္တဲ့လေလး ေနာက္ကထည့္ျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလးေတြ စိတ္ထဲေပၚရင္ေပၚလာသလို ေရးမိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္… တကူးတက ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)<br /><br /><br />တန္ခူး<br />5:36pm 12-Nov-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-2586186664914360346?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-74486988374948536002009-11-06T06:32:00.000+08:002009-11-06T06:33:30.342+08:00သားေလးေမြးခါစကေန ၄နွစ္သား(မနွစ္ကေလာက္အထိ) ေတြ ့တဲ့သူတိုင္းက အေဖတူသားေလးလုိ ့ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလး ေနေနရေပမယ့္ ကိုယ့္သားေလးျဖစ္ျပီး ကိုယ္နဲ ့သိပ္မတူေတာ့ စိတ္မေကာင္းသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ဘယ္သန္တာေလးရယ္၊ ပုတိုတို လက္သည္း၊ေျခသည္းေလးေတြ တူပါေသးတယ္ဆို စိတ္ကိုေျဖရတယ္။ သားေမြးခါစက သူ ့ဆံပင္ေတြက ဒူးရင္းသီးလုိ မာမာေထာင္ေထာင္ၾကီးေတြ။ သူ ့အေဖဆံပင္နဲ ့ တပံုစံထဲ။ ေနာက္ ဆံပင္သန္လြန္းလို ့ ခေလးပင္ပန္းမွာေၾကာက္လုိ ့ ရိတ္ရင္းရိတ္ရင္းနဲ ့ သားဆံပင္ေလးေတြက ကိုယ့္ဆံပင္လို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး… ျပီးေတာ့ အညိဳေရာင္ေလးျဖစ္လာေတာ့… ေဟး… ကိုယ္နဲ ့တူတာ တခုရျပန္ျပီဆုိ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ ဒီနွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားက အေမနဲ ့ပိုတူတူလာတယ္ လုိ ့ဆိုေတာ့ သူ ့အေဖမသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ၀မ္းသာမိေနတာ။ အထူးသျဖင့္… သားမ်က္လံုးေလးေတြက အေမနဲ ့တူတယ္ဆိုပဲ။ <br /><br />ညေနသူ ့အေဖလာၾကိဳျပီး ျပန္တဲ့လမ္းခရီးမွာ သားနဲ ့အေမ အက်င့္စရိုက္တူတာ ပိုေပၚလြင္ထင္ရွားပါတယ္။ ကုိယ္ကလဲ သူ ့အေဖကို တေန ့လံုး ရံုးမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္… သားကလဲ သူ ့ေက်ာင္းမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္နဲ ့… သားနဲ ့စကားလုေျပာရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေဖက ဘယ္သူ ့စကားနားေထာင္ရမွန္းမသိ… ကားကလဲ ေမာင္းရေသးဆိုေတာ့ ဒီသားအမိနဲ ့ေတာ့ခက္ပါတယ္ဆို ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေတာ့တာပဲ။ သားကလဲ ဘယ္ေလာက္လူလည္က်သလဲဆို ကြ်န္မျငိမ္ေနရင္ သူပါလိုက္ျငိမ္ျပီး ကြ်န္မေျပာမွ လိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူ ့အေဖကို သူတေယာက္ထဲ occupyလုပ္ခ်င္တာေလ။ သားေမေမေျပာမယ္ျပီးမွ ေျပာေနာ္ဆို သူ ့အေဖက ကိုယ့္ကို ကေလးနဲ ့ျပိဳင္စကားလုေျပာတယ္လုိ ့ ေ၀ဖန္ပါေသးတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္သားအသံနဲ ့ ေ၀ဆာေနတတ္ပါတယ္။ တနွစ္တခါ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ကိုယ့္အိမ္က ကိုယ့္အသံနဲ ့ေ၀ဆာေနသလိုပါပဲ။ အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… “ညည္းျပန္ေရာက္ေနတာ ေၾကျငာစရာမလိုဘူး” တဲ့။ ခုဆို အေမတူသား ေမာင္စကားမ်ားေလးပါ ပိုတိုးလာေတာ့ အိမ္မွာ ေခါင္းေလာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။<br /><br />ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ သမီးေလးေမြးေန ့ကို gameေလးေတြနဲ ့ က်င္းပပါတယ္။ တခုေသာgameက အကျပိဳင္ပဲြပါ။ သားမ်ား ေၾကာင္ေနမလား ေအာင့္ေမ့တယ္ အသားကုန္ က ေနတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး အားလံုးက ပြဲက်ၾကပါတယ္။ အကမွာ အျပတ္mood၀င္ျပီး ကေနတာပါ။ သူ ့ကို ဘယ္သူ ့မွလဲ မသင္ေပးရပဲ သူ ့ဘာသာ က ေနတာၾကည့္ျပီး သူ ့အေဖက တုိးတိုးေလး လာေျပာပါတယ္။ အေမတူသားပဲ။ အဲဒီေန ့က သားက အကအေကာင္းဆံုးဆုရသြားေတာ့ သူရတဲ့ ဆုေလးကို တျမတ္တနိုးနဲ ့။ ျပီးခဲ့တဲ့လက ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သမီးေမြးေန ့သြားေတာ့လဲ အကဆု ရျပန္ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သၾကၤန္မွာ က ခ်င္ ခုန္ ခ်င္တဲ့ ပိုးကို အေဖ ဘယ္လိုမွ မသတ္နုိင္ပဲ ေနာက္ဆံုးလက္ေလ်ာ့ ခြင့္ျပဴလိုက္ရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ သတိရမိပါတယ္။ သူ ့အေဖက လူအမ်ားၾကီးေရွ ့ မင္းတို ့မုိ ့ မရွက္တယ္လို ့ ကိုယ္တို ့ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို ကဲ့ရဲ့တတ္ေသးရဲ့။<br /><br />ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သားေနမေကာင္းလုိ ့ ကိုယ္နဲ ့သူ ့အေဖ တလွည့္စီ ခြင့္ယူၾကပါတယ္။ ေဆးခန္းမွာ သားအလွည့္ေရာက္ဖုိ ့ ေစာင့္ေနတုန္း သားက သူ ့ဆရာမဆီ စာေရးခ်င္တယ္ဆို ကိုယ့္ဆီက တယ္လီဖုန္းကိုေတာင္းပါတယ္။ တေယာက္ထဲျငိမ္ေနလုိ ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေတာ္ခရီးေရာက္ေနပါျပီ။ သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ့၀ါက်ကို သူ ့ဘာသာစီျပီးေရးေနတာ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ သူ ့အေဖဆို SMS ရိုက္ရတာ စပါးလံုးေကာက္ေနသလို အေတာ္ဒုကၡေရာက္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အတြက္ ကိုယ္က SMS ရိုက္ေပးရပါတယ္။ ခုသားက်ေတာ့ အေမကိုေတာင္ တခြန္းမေမးပဲ ေခ်ာလုိ ့ေမြ ့လုိ ့။ သူမသိတာ ေအာက္လိုင္းကို ဘယ္လို သြားရမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်န္တာေတြက ဘယ္လုိရိုက္လိုက္မွန္းကို မသိတာပါ။ သူ ့SMS ေလးကို ခ်စ္လြန္းလို ့ သိမ္းထားတာ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။<br /><br />I love you teacher nor. I love you so much. You always play I love you. You go to sc. Do u see the horse. U said yes. I miss you.<br /><br />သားေရ သား SMSေလး ေမေမ့ကို ျပန္ရွင္းျပဦးလုိ ့ဆိုေတာ့ တီခ်ယ္က သူနဲ ့အျမဲကစားလို ့ ပိုခ်စ္တယ္။ တီခ်ယ္က SC(shopping centre) သြားတယ္။ ဟိုတေန ့က zoo သြားေတာ့ ျမင္းေလးျပတာ ေတြ ့တယ္လို ့ေျပာတယ္။ တီခ်ယ့္ကို လြမ္းတယ္တဲ့။ အဲဒီ SMSေလးကို သူ ့ဆရာမပို ့လိုက္ေတာ့ ဆရာမလဲ အံ့ၾသေနပါတယ္။ ညေနသူ ့အေဖကို ျပန္ျပေတာ့ မျဖစ္နုိင္ဘူးတဲ့။ ဒါသားေရးတာ မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုေတာ့ သားကို သူ ့ေရွ ့တင္ ေရးခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ သားက သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ သူအေတာ္ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ SMSကို ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ရိုက္တတ္တာအျပင္ သူ ့အရြယ္နဲ ့ ၀ါက်ေလးကို စိတ္ကူးနဲ ့စီတတ္တာကလဲ အံ့ၾသစရာပါ။ ထံုးစံအတုိင္း သူ ့အေဖက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မင္းရဲ့သားက ၾကီးရင္ မင္းလို စာေတြေရးဦးမယ္ ထင္တယ္တဲ့။<br /><br />အေပၚကအခ်က္ေလးေတြကေတာ့ အေမတူတဲ့ေကာင္းတ့ဲ အခ်က္ေလးေတြေပါ့ေနာ္။ ေကာင္းတာေလးေတြေရးျပီး ဆိုးတာေလးေတြလဲ ခ်န္ထားလို ့မရျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အေဖေဆာ္ပေလာ္ေတာ္တီးတာ အေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္နွမ ၃ေယာက္မွာ ကိုယ္က အခံရဆံုး။ အေၾကာင္းရင္းက ေခါင္းမာလို ့ပါ။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ရိုက္ရိုက္ မ်က္ရည္မက်တတ္ေတာ့ ရိုက္တဲ့သူေတာင္ ေမာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ တခါတေလ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး အေဖက ရိုက္ဖုိ ့လုပ္ရင္ အေဖ့ကို ဒုတ္ေတာင္ ကိုယ္က ယူေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆိုးတယ္ေနာ္။ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုးတာေတြ ေပၚကုန္မွာ စိုးလို ့ ။ ခုေတာ့ ကိုယ္ေခါင္းမာတဲ့ ၀ဋ္က ကိုယ့္ျပန္လည္ေနပါျပီ။ သားက ဒုတ္ကို လံုး၀မေၾကာက္ပါဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ဒုတ္မေၾကာက္ပဲ ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ ဆက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရိုက္တဲ့နည္းက မထိေရာက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ခုေတာ့ လက္ျဖစ္ပံုျပင္ (အဲဒီပံုျပင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါဦးမယ္) ေတြနဲ ့ ဆံုးမတာ ေအာင္ျမင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲေတာ့ မသိ အေမတူသား ေခါင္းမာေလးေရ။<br /><br />ငယ္က အေမက ဘယ္သန္ကိုယ့္ကို ဘယ္လက္နဲ ့ေရးမွာ စိုးလို ့ဆို ဘယ္လက္ကို ပတ္တီးၾကီးစီးထားေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သမီးလက္မွာ နာနာၾကီးျဖစ္ေနတယ္ ဘယ္လက္နဲ ့ မေရးနဲ ့လို ့ မွာလိုက္ပါတယ္။ မိဘစကားကို တေသြမတိမ္း နားေထာင္တဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ပတ္တီးေလး တိတ္တိတ္ေလးျဖဳတ္ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့ပဲ စာေရးပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခါနီးရင္ ပတ္တီးေလးျပန္ပတ္။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္ပတ္တီးကို လက္ရာမျပတ္ ျပန္ပတ္တတ္ပ့ါမလဲ။ ဦးေနွာက္ေလး တထြာေလာက္နဲ ့ လူလယ္လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအိမ္ကလဲ လက္ေလ်ာ့ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့သာေရးခုိင္းလိုက္ရေတာ့တာ။ ဟိုတေန ့က သားဆရာမက သားအိမ္မွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စားလား လုိ ့ေမးေတာ့ စားပါတယ္.. ဘာမ်ားျဖစ္လုိ ့လဲလုိ ့ ဆရာမကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြသာ ထမင္းပန္ကန္ထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္က်န္မယ္… သားက အျမဲကုန္တယ္တဲ့။ အျဖစ္မွန္ကို ဟိုတေန ့ကမွ သိလုိက္ရတာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတြကို ဆရာမမသိေအာင္ အနားက အမိွ ုက္ပံုးေလးထဲ သြားသြားထည့္တာပါတဲ့။ ဆရာမလဲ သူ ့ရဲ့လူလည္က်ပံုကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ျဖစ္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ နင့္သား Mr Bean ၾကည့္လြန္းလို ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ရတာျဖစ္မယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ Mr Bean လက္ခ်က္ထက္ Ms တန္ခူးေသြးမို ့ဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />မိဘတေယာက္ရဲ့ အတၱအတိုင္း ကိုယ့္သားေလးကို ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းဆံုး အေနအထိုင္ အက်င့္စရုိက္ေလးေတြ ရေစခ်င္တာမို ့ အေမတူတဲ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြ ယူေစျပီး မေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ ကိုယ္ေျပာသလုိလုပ္ ကိုယ္လုပ္သလို လုိက္မလုပ္နဲ ့ဆိုတဲ့ အတိုင္း ဒီကေမေမၾကီးက ဆံုးမရပါဦးမယ္။<br /><br />တန္ခူး<br />5:07pm 3-Nov-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-7448698837494853600?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-45439595028458534092009-11-02T21:23:00.000+08:002009-11-02T21:25:42.058+08:00ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀က ကမာၻပ်က္ဖို ့ တလအလိုတဲ့။ တက္ဂ္ထားတာၾကာေပါ့။ တက္ဂ္ဂိမ္းေတြဆို ေရွ ့ဆံုးက တက္တက္ၾကြၾကြ ေရးတဲ့ တန္ခူး ဒီတခါေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့ေသြးပ်က္ျပီး တံခါးၾကားထဲ ပုန္းေနမိတာ။ သူမ်ားေတြ ဘာေတြေရးၾကသလဲလို ့ တံခါးၾကားထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာ။ ပိုးဟပ္ေၾကာက္တဲ့ သက္ေ၀က ဒီပို ့စ္ကို မတုန္မလွ ုပ္ေရးျပသြားလုိက္တာ… ေအးေလ… ပိုးဟပ္မွ မဟုတ္တာ။ ေၾကာက္ပါတယ္ဆို… မမေမျငိမ္းေရးထားတာကလဲ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားေတာင္ ထ မိပါရဲ့။ ပန္ ့ပို ့စ္ေလးဖတ္ရေတာ့ နဲနဲအသက္ရွ ုေခ်ာင္သြားတယ္။ ကာတြန္းေလးနဲ ့ဆိုေတာ့ ေၾကာက္အားလန္ ့အားနဲ ့ ျပံဳးမိေသးတယ္။ မမသိဂီၤနဲ ့မမသီတာတို ့ကလဲ ရင့္က်က္လိုက္ၾကတာ။ အခုေတာ့ တံခါးၾကားထဲက မထြက္မေန ထြက္လာပါျပီ။ ေရးလုိက္ဦးမဟဲ့… အာဂသတိၱ ေဒၚတန္ခူး။<br /><br />တရားမရွိဘူးပဲေျပာေျပာ။ အဲဒါမ်ိဳးကိစၥဆုိ အေတာ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတာင္ ေသြးထြက္သံယိုကားတို ့ နိမိတ္မေကာင္းတဲ့ကားေတြဆို ေ၀းေ၀းေရွာင္တတ္ပါတယ္။ အေခြဆိုင္မွာ အေခြငွားရင္ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတဲ့ကား မေပးနဲ ့ေနာ္ဆုိ ငွားတတ္တာမ်ိဳးကို။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ အနားယူပါတယ္ဆိုမွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေလး အနားယူခ်င္တာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာေမးပဲဲြနားနီးလို ့ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္လာရင္ “အတၱမ်ားနဲ ့အဆိပ္တက္လို ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲရူး” လုိ ့ ေမဆြိရဲ့ အတၱသီခ်င္းေအာ္ဆိုရင္ ေမေမက “ဟဲ့… နိမိတ္မေကာင္း… ညည္းတကယ္ရူးသြားဦးမယ္” လို ့ ဟန္ ့တတ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ “ေအာင္ပါေစ…ေအာင္ၾကပါေစ” ဆို ကမန္းကတန္းသီခ်င္းေျပာင္းဆိုခဲ့တာ အမွတ္ရမိတယ္။ ေမခလာရဲ့ “စိတ္… စိတ္နဲ ့တို ့နဲ ့ညစ္တယ္… ေသရင္ေအးမယ္” သီခ်င္းကို အျပတ္ဟစ္ေနရင္ အေမေခါင္းေခါက္တာ ခံခဲ့ရတာပါ။ အေဖကလဲ အိမ္မွာ သီခ်င္းဖြင့္ရင္ “ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး”လုိ ဓမၼေတးဖြင့္ရင္ဖြင့္… ဒါမွမဟုတ္.. သုေမာင္ရဲ့ “သူေဌး၀ါဒ” လို အတိတ္ေကာင္း နိမိတ္ေကာင္းသီခ်င္းေတြသာ ဖြင့္တတ္တယ္မိုလား။ ဒီေတာ့လဲ ကိုယ္က မိရိုးဖလာ အစဥ္အလာမပ်က္ေအာင္… ျပီးေတာ့ ဘုိဆန္ဆန္ေလးနဲ ့ တက္ဂ္ဂိမ္းကို ေရးေတာ့မယ္ ခ်စ္သက္ေ၀ေရ။ “Lets Make Our World The Most Beautiful Home” … ကဲ…လာ… တို ့ရဲ့ကမာၻၾကီးကိုအလွပဆံုး အိမ္ကေလး ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကစို ့လား။ <br /><br />အဲဒီသီခ်င္းေလးကို ခုတေလာ ဒီက channel 5 မွာ ညတိုင္းလုိ လြွင့္ေနတာပါ။ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ရတာ ၾကည္နူးမိသလို စာသားနဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကလည္း ေကာင္းတာမို ့ နွစ္သက္မိတာပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ရည္ရြယ္စပ္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ စာသားတခ်ိဳ ့က…<br /><br />(www.youtube.com/watch?v=QIX-jVka4PQ)<br /><br />It only takes one heart, to make a start.<br />A dream to just go green, to keep it clean.<br /><br />Side by side we’ll make it happen<br />So that we can live like we’re in heaven.<br /><br />Let’s make our world the most beautiful home<br />Where everyone can live and breathe and they can easily roam.<br /><br />We just have to make it ours to make it last<br />By giving our all & doing our best<br />Let’s keep our world the most beautiful home…oh yeah<br /><br />ကမာၻၾကီးက်န္းမာေရးေကာင္းဖို ့က ဒီကမာၻေပၚမွာ မွီတင္းေနထိုင္တဲ့ လူသားေတြ အားလံုးေပၚမွာ တာ၀န္ရွိတယ္မိုလား။ မလိုအပ္ရင္ အိမ္က မီးခလုတ္ေလးပိတ္ထားတာတို ့… အဲကြန္းမသံုးပဲေနတာတို ့… ျပီးေတာ့ Recycling လုပ္တာတို ့ဟာ တဦးခ်င္းအတြက္ သိပ္မထိေရာက္ဖူး ထင္ရေပမယ့္ ကမာၻၾကီး အသက္တစကၠန္ ့ ဆန္ ့မဆြဲနိုင္ဘူးလို ့ ဘယ္သူေျပာနုိင္မလဲ။ တေယာက္ခ်င္းဆီက သစ္ပင္ေလးတပင္စိုက္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရာသီဥတုဆိုး၀ါးပ်က္ျပားလာမွ ု ေလ်ာ့ပါးမသြားဘူးလို ့ ဘယ္သူေျပာနုိင္မလဲ။ က်န္းမာေရး ခ်ိနဲ ့လာတဲ့ ကမာၻၾကီးကို အားလံုး၀ိုင္းဂရုစိုက္ၾကရင္ ကမာၻၾကီးအသက္ရွည္ က်န္းမာလာျပီး ေနခ်င့္စဖြယ္… အလွပဆံုးအိမ္ေလးလုိ ျဖစ္လာမွာအမွန္ပါပဲ။ Lets Make Our World The Most Beautiful Home.<br /><br />(သက္ေ၀ေရ တန္ခူးဗားရွင္းနဲ ့ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္…)<br /><br />တန္ခူး<br />9:13pm 2-Nov-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-4543959502845853409?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-2459722480022497102009-10-31T18:08:00.002+08:002009-10-31T18:19:23.516+08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/SuwO57f-PSI/AAAAAAAAArI/1ttfhoGbPw0/s1600-h/ritschool%5B1%5D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/SuwO57f-PSI/AAAAAAAAArI/1ttfhoGbPw0/s400/ritschool%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398706441697508642" /></a><br /><br />(အေပၚကပံုကိုသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက အီးေမးလ္နဲ ့ရပါတယ္)<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အီးေမးပုိ ့လုိက္တယ္ ခရမ္းျပာ။ Youtube video clipေလးကို နွိပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငါ့နွလံုးသားေတြ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ အပိုင္းအပိုင္းအစစ ေၾကမြလို ့။ ငါေၾကကြဲတယ္။ငါယူက်ံဴးမရျဖစ္တယ္။ငါငိုေနမိတယ္ ပန္းခရမ္းျပာေရ။<br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=9-80WGzkQog<br /><br />ဟိုးတုန္းက ညေနခင္းမ်ား<br />ၾကည္ျပာကန္ေဘးမွာ သံစဥ္လွိ ုင္းခတ္<br />ေတးဖြဲ ့လြင့္ပ်ံ ့ေနတတ္စဥ္ ကမ္းမဲ့ပန္းေဗဒါမ်ား<br />ေရျပင္ေပၚမွာ မွီရာတည္ရာ စြန္ ့ခဲ့ေမ်ာလို ့ေနေတာ့တယ္<br /><br />အိပ္မက္ထဲက ခရမ္းျပာ… စိတ္ကူးထဲက ခရမ္းျပာ… ဟိုးေရြွေရာင္အတိတ္ေတြထဲက ခရမ္းျပာ။ ေ၀းခဲ့ရရင္ေတာင္ အဲေလာက္ တေမွ်ာ္တေခၚေ၀းခဲ့ရလိမ့္မယ္လုိ ့… အရင္က ငါတကယ္သံသယမရွိခဲ့တာပါ။<br /><br />ေၾကြသြားတဲ့နုပ်ိဳျခင္းမ်ား<br />ေလွာင္ရယ္သံၾကားမွာမတည္ျငိမ္ေသးခဲ့<br />ျငီးေငြ ့စိတ္ပ်က္ေနရစဥ္ အျပစ္မဲ့အလြမ္းေျခရာမ်ား<br />နာက်င္ေနသူရင္မွာထင္က်န္<br />တယုတယေထြးပိုက္ေနခဲ့သူ<br /><br />ငါက အတိတ္မွာ ေနထိုင္သူ။ ဒီေတာ့ နုပ်ိဳျခင္းေတြ ေၾကြေၾကြသြားတာကို တမင္မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္လို ့။ အျဖဴေရာင္ဘာသာစကားေတြ ဘယ္သူနားမလည္လည္ တကုိယ္တည္း ဆိုညည္းေနမိတယ္။ ခရမ္းျပာရဲ့ ပစၥဳပန္ေတြ အဲေလာက္ အက်ည္းတန္ခ့ဲလိမ့္မယ္လုိ ့ ဘယ္သူက ရက္ရက္စက္စက္ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့မလဲကြယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခရမ္းျပာရဲ့ပြင့္ဖတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႏြမ္းေၾကေျခာက္ေသြ ့သြားဦးေတာ့… ငါ့ရင္ထဲ တယုတယ ေထြးပိုက္ထားေနဦးမွာပါ ခရမ္းျပာရယ္။<br /><br /><br />ေ၀းခဲ့ျပီးပန္းခရမ္းျပာေရ<br />တခါတရံမွာ အိပ္မက္္လို<br />ပင္ညိဳညိဳရိပ္ေတြ<br />ျမျမက္စိမ္းစိမ္းေတြ<br />ဘယ္ဆီမွာလဲမသိေတာ့ပါ<br /><br />ငါ့အတြက္ အျငိမ္းခ်မ္းဆံုး ရင္ခြင္ပါ။ ဒီရင္ခြင္မွာ ငါက ထာ၀ရ ခုိနားခ်င္သူ။ ဒါေပမယ့္… ဒါေပမယ့္ခရမ္းျပာရယ္… ငါနဲ ့အကြ်မ္းတ၀င္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပင္ညိဳရိပ္ေတြ… စိမ္းျမျမျမက္ခင္းေလးေတြ… ခု ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ… ဘယ္ဆီမွာလဲ… ေျဖပါဦးခရမ္းျပာ။ င့ါရင္ခြင္ကို ဘယ္သူက ဓားခြ်န္ခြ်န္နဲ ့ ေျခမြ ဖ်က္ဆီးသြားခဲ့သလဲ။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မနက္ျဖန္ရက္မ်ား<br />အဆင္မေျပနိုင္ေသးခင္<br />ယံုၾကည္တမ္းတ<br />အသိစိတ္လမ္းေလ်ာက္ေနျဖစ္စဥ္<br />စခန္းမဲ့နားခိုရာလည္း<br />ဘယ္ဆီဘယ္မွာရည္ရြယ္ရာကို<br />ခုထိလက္မေလ်ာ့နိုင္ဘူးကြယ္<br /><br />ဘယ္ေတာ့မွ ခ်န္မထားရစ္ပါဘူး ခရမ္းျပာ။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက အသက္ျပင္းလြန္းလို ့ပါ။ မျဖစ္နုိင္တာကို ရူးသြပ္သူလုိ ့ ေလွာင္ရယ္ၾကပါေစ… ငါ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက ဘယ္ေတာ့မွ အရည္မေပ်ာ္နိုင္ေအာင္ မာခဲေနၾကျပီ။ ေမာပန္းလြန္းလွတဲ့ ဒီခရီးရွည္ၾကီးမွာ ခရမ္းျပာမွ အနားမရွိေတာ့လဲ နားခိုရာရင္ခြင္မဲ့တဲ့ ငွက္ငယ္တေကာင္လို ငါ့ဘ၀ပါ။ အေတာင္ေတြ ေညာင္းလဲ ငါပံ်သန္းေနဦးမွာ။ ေ၀းခဲ့ေသာ္လည္း… ခရမ္းျပာ။ တခ်ိန္မွာ နီးၾကရဦးမွာလုိ ့ ငါေခါင္းမာစြာနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ေနတုန္းပဲ…. ခ်စ္တဲ့ခရမ္းျပာရယ္။<br /><br />(ခုတေလာ စိတ္ေတြ ေလတယ္။ အဲဒီ Video Clip ေလးကို ၾကည့္မိေတာ့ ပိုစိတ္ေလတယ္။ ခ်စ္ရတဲ့ ညီမေလး အိမ့္ခ်မ္းေျမ့က ခုတေလာဆိုျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြတဲ့ တက္ဂ္ထားတယ္။ အိမ့္ေရ… ခုတေလာ အိပ္မက္ထဲက လူတေယာက္လုိ ေယာင္ေယာင္၀ါး၀ါး ဆိုညည္းမိေနတဲ့ သီခ်င္းက ေ၀းခဲ့ျပီ ပန္းခရမ္းျပာတဲ့။ အဲဒီတပုဒ္ထဲကိုပဲ အရူးတေယာက္လုိ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ဆိုညည္းမိေနတာပါ။ အိမ့္ေက်နပ္နိုင္ေကာင္းပါရဲ့ေနာ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္မမေတြေရာ ဘာသီခ်င္းေလးေတြ ဆိုညည္းေနမလဲ သိခ်င္ေနမိတယ္… မမခင္မင္းေဇာ္၊ မမေမျငိမ္း၊ မမသိဂီၤ၊ မမသီတာ… ျပီးေတာ့ မမသက္ေ၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-245972248002249710?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-171612573707542902009-10-26T22:40:00.002+08:002009-10-26T22:44:40.710+08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/SuW1uxtaciI/AAAAAAAAArA/A0WPihJ6Ra4/s1600-h/24102009(001).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_RRiyNfHB6jY/SuW1uxtaciI/AAAAAAAAArA/A0WPihJ6Ra4/s320/24102009(001).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396919543695831586" /></a><br /><br />ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပန္းခရမ္းေရာင္စြယ္ေတာ္ေတြက နိုင္ငံေရးသိပၼံ ဘာသာရပ္ထက္ စြဲျငိစရာေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီLေဆာင္က အခ်ိန္ေတြ မဖ်က္ျဖစ္တာပဲလား…။ အမွတ္တမဲ့နဲ ့ Lေဆာင္ မွန္ျပဴတင္းကို ၾကည့္မိေတာ့ ျမင္ေတြ ့ေနက် ေကာင္ေလးနံေဘးက လူတေယာက္ကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိသြားခဲ့တယ္။ လိွ ုင္းခပ္ၾကီးၾကီးေတြပါတဲ့ ဆံပင္အၾကီးၾကီးရယ္… ေအာက္နားေလးမွာ ဘဲဥပံုလိုျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္မွန္ၾကီးၾကီးရယ္… ျပီးေတာ့ အဆင္ၾကီးၾကီး ဟာေ၀ယံရွပ္ရယ္… ။ အေတာ္ခင္စရာေကာင္းတဲ့သူပဲ။ <br /><br />သူငယ္ခ်င္းက စာအုပ္ေပၚမွာ တခုခုေရးျပီး ကုိယ့္ကို လွမ္းေပးတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလို စာအုပ္နဲ ့ စကားေျပာတတ္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနျပီ။ “ဟုိမွာ မ်က္ကပ္” တဲ့။ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္လံုးေတြက နွာေခါင္းနားအေတာ္ကပ္ေနတာမို ့ ကိုယ္တို ့အုပ္စုမွာ Nick Name ေပးခဲတဲ့ ထူးက ေပးခဲ့တဲ့ နာမည္။ ထူးစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ျပန္ေရးလိုက္တယ္။ “သူ ့ေဘးက တေယာက္က ဆံပင္က အၾကီးၾကီးပဲေနာ္… ရယ္ရတယ္… ခင္စရာပဲ” လုိ ့။ ထူးနဲ ့ထိုက္ ကိုယ့္စာဖတ္ျပီး ဟုိလူၾကီးဆီ အၾကည့္ေရာက္ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလူၾကီးကေတာ့ မ်က္ကပ္ေဘးမွာ သစၥာရွိစြာနဲ ့ အပါးေတာ္ျမဲလုိ ့။<br /><br />မွတ္စုစာအုပ္ေအာက္က ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းစာအုပ္ေလး အၾကည့္ေရာက္သြားျပီး စိတ္ထဲက တုိးတိုးေလး ညည္းမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက စေတြ ့ျပီး မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိခ့ဲမိတဲ့ အဲဒီလူၾကီးက ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေတြ စဲြမက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆိုတတ္လိမ့္မယ္လို ့ ကိုယ္သံသယမရွိခဲ့တာ အမွန္ပဲ။<br /><br />*****************************<br /><br />1-3/16 အခန္းေရွ ့မွာ လူၾကားထဲ ပါတိတ္အဆင္ၾကီးၾကီး ရွပ္အက်ီ္ကို အျပင္ထုတ္၀တ္ျပီး ပုဆိုးတိုတိုနဲ ့ အဲဒီလူၾကီးကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လိုက္ရေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုယ္ျပံဳးမိတယ္။ သူ ့ကိုေတြ ့လုိက္ရင္ အျမဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ ့ အေတာ္ေအးေအးလူလူ ေနတတ္မယ့္ပံု။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ လက္တဘက္ထဲ လြွဲေလ်ွာက္တတ္တာကို ကိုယ္ကလဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ သတိထားမိေသးရဲ့။<br /><br />ခုေလာေလာလတ္လတ္ ၀ယ္ထားတဲ့ လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲက ကိုသွ်ားကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖတ္ေနရင္း ဆရာေရာက္လာေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားတဲ့ ပါတိတ္အက်ီ္ၾကားၾကားကုိ လွမ္းေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း 8-1/2မွာ… ေႏြးေအးမွာ… ကားပတ္ကင္မွာ… မ်က္ကပ္နဲ ့အတူ ေတြ ့ရစိတ္လြန္းေတာ့ မ်က္မွန္ၾကီးၾကီးေအာက္က အဲဒီလူၾကီးရဲ့ မ်က္ရစ္မပါတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ ့ေတာင္ ကိုယ္ကရင္းနွီးလာသလို။<br /><br />*****************************<br /><br />တြဲတဲ့သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္နဲ ့ ေမဂ်ာ ကြဲသြားရေတာ့ ရင္ထဲဟာတာတာ။ အတန္းထဲ ၀င္လာသူေတြကို တေယာက္ျပီးတေယာက္ေငးရင္း လိုက္မွတ္ေနတုန္း… ျဗဳန္းဆို အဆင္ၾကီးၾကီး စီ၀ုိင္စီအက်ီ္ၾကီးနဲ ့ အဲဒီလူၾကီးကို ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုယ္၀မ္းသာသြားမိတယ္။ သူနဲ ့ကိုယ္ စကားမယ္မယ္ရရ မေျပာဖူးပါပဲ ေဆြလိုမ်ိဳးလို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ရင္းနွီးေနမိတာ ထူးဆန္းသားလား။ မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္လံုးေတြက ကိုယ့္ဆီအေရာက္ သူကေယာင္ေယာင္ေလး ျပံဳးျပသြားတယ္။ သူ ့ပံုၾကည့္ရတာ ကိုယ္ဒီေမဂ်ာရတာ သိျပီးေနသလို။ ျပီးေတာ့… ေမဂ်ာကဲြသြားတဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ ေၾကကြဲေနသလို။<br /><br />ပထမနွစ္ကတည္းက မတြဲျဖစ္ေပမယ့္ ရင္းနွီးလက္စရွိတဲ့ ေကာင္မေလး သံုးေယာက္ကို ျပံဳးျပလုိက္တယ္။ စကားေဖာင္ဖဲြ ့တတ္တဲ့ ကိုယ့္အက်င့္အတုိင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ ့ ျမန္မာအက်ီၤေလးေတြ ၀တ္တတ္တဲ့ အျမဲျပံဳးေနတတ္တဲ့ မဟာဆန္သူေလးရယ္… ရွပ္အက်ီ္ပြပြေလးေတြ အျမဲ၀တ္တတ္တဲ့ ေယာက်ၤားေလးနဲ ့တူတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္… မ်က္မွန္ေလးနဲ ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းစကားေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးရယ္… ျပီးေတာ့ ကိုယ္ရယ္။ အဲဒီလူၾကီးနဲ ့ကိုယ္တုိ ့ေတြ အမ်ိဳးေတာ္ရလိမ့္မယ္လုိ ့ မထင္မွတ္ခဲ့ဘူး။<br /><br />*****************************<br /><br />“ညည္းတို ့ကို ငါက programming ရွင္းျပမယ္… ငါ့ကို ညည္းတို ့က Microwave ရွင္းျပ”<br /><br />ကိုယ္တို ့ကို အဲဒီလူၾကီးက သူ ့တူမေတြကို စကားေျပာသလို ညည္းတို ့လုိ ့ နာမ္စားသံုးျပီး ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူနဲ ့ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လြယ္လြယ္ကူကူ ခင္မိသြားသလားမသိ။ သူနဲ ့စကားေျပာရတာ ကိုယ့္ေဆြကိုယ္မ်ိဳးနဲ ့ စကားေျပာရသလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတယ္။ ဘာအထာမွမရွိ။ သူ၀တ္ထားတဲ့ အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္ တီရွပ္ေပၚက ကာတြန္းရုပ္ေလးၾကည့္ျပီး သူ ့အၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္က အ၀ါေရာင္ထင္ရဲ့လို ့ ကိုယ္ကအေတြးနယ္ခ်ဲ ့ေနမိတယ္။<br /><br />သူနဲ ့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မွ သူ ့ပံုစံနဲ ့မဆီမဆိုင္ သိခဲ့ရတာေတြ…. လူကသာ လူၾကီးပံုျဖစ္ေပမယ့္ သူက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ၆လ ငယ္ေသးတာရယ္… သူ ့အိမ္ကေၾကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာျပတဲ့အခါ သူ ့မ်က္လံုးေတြျပံဳးေနတာရယ္… ျပီးေတာ့ သူဂီတာကို ခံုခံုမင္မင္ တီးတတ္တာရယ္… ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြ အရူးအမူးၾကိဳက္တတ္တာရယ္။ <br /><br />*****************************<br /><br />ေက်ာင္းေရွ ့တိုင္လံုးၾကီးေတြ ေနာက္ခံထားျပီး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ ကိုယ္တို ့ ၄ ေယာက္ရဲ့ ေက်ာင္းသူဘ၀လြတ္လပ္ျခင္းေတြ အထင္းသား ေပၚလြင္ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးျပန္ၾကည့္ ျဖစ္ရင္ အဲဒီလူၾကီးကို လြမ္းတတ္တယ္။ (သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ အလြမ္းနဲ ့ပါ)။ အဲဒီဓာတ္ပံုေလးကို ကိုယ္တို ့ေနာက္ဆံုးနွစ္က သူရိုက္ေပးခဲ့တာ။ <br /><br />ေနာက္ဆံုးနွစ္အမွတ္တရ စာအုပ္ေလးထုတ္ေတာ့ သူ ့ေအာ္တိုစာမ်က္နွာမွာ ကိုယ္က သူ ့အတြက္ ေကာင္မေလးတေယာက္ရွာေပးဖို ့ တာ၀န္ယူခဲ့တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဦးေလး လူပ်ိဳၾကီးတေယာက္အတြက္ တူမက ၾကင္ယာရွာေပးခ်င္ရံုသက္သက္ပါ။ ေက်ာင္းျပီးလို ့ အလုပ္၀င္တဲ့အထိ သင့္ေတာ္တာေလးမ်ားေတြ ့ရင္ ကိုယ္က သူ ့ကို သတိရေနမိတယ္။ <br /><br />ျပန္ေတြ ့တဲ့အခါ သူ ့ဆံပင္အၾကီးၾကီး ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီဆံပင္အၾကီးၾကီးကို လြမ္းလိုက္တာ။ ကိုယ္ သူ ့ကို စခင္မိတဲ့အထဲမွာ ဆံပင္အၾကီးၾကီးက စတာမိုလား။ ျပီးေတာ့ အဆင္ၾကီးၾကီး အက်ီၤေတြ သူ ့ကိုယ္ေပၚမွာ မေတြ ့ရပဲ ရွပ္အျဖဴလက္ရွည္ကို ပုဆိုးထဲ ထည့္၀တ္လို ့… ကိုယ့္စိတ္ထဲ အရင္က ကိုယ္တို ့ဦးေလးမဟုတ္ေတာ့သလို… ခပ္စိမ္းစိမ္းနဲ ့။ လူၾကီးအေတာ္ဆန္သြားတဲ့သူက ကြန္ျပဴတာေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့ခ်ိန္… ကို္ယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ကေလးဆန္တဲ့အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ပဲ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ ့ အလုပ္ခြင္မွာ လူၾကီးမျဖစ္တျဖစ္။<br /><br />*****************************<br /><br />အမွတ္မထင္ သူနဲ ့ျပန္ဆံုတဲ့အခါ ရင္ထဲပိုလို ့ ေႏြးေထြးခဲ့မိတယ္။ ေက်ာင္းကို လြမ္းနာက်ေနတဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းတုန္းက အရမ္းရင္းနွီးတဲ့ သူ ့ကို ျပန္အေတြ ့ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ ့လို ့မကုန္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြလဲ ေျပာျဖစ္ၾကေသးရဲ့။ ခပ္၀ါး၀ါး အနာဂတ္လမ္းတခုေပၚ ကိုယ္တုိ ့ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္။<br /><br />တစံုတခုေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ သူနဲ ့ကိုယ္ မၾကာခဏ ျပန္ဆံုမိခဲ့တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ညေနရံုးကျပန္ေရာက္ခ်ိန္ဆို သူ ့ဖုန္းသံကို ကိုယ္က ေမွ်ာ္တတ္လာတယ္။ ကိုယ္တကယ္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတာ။ အရင္က သူဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ဖို ့ သတိမရပဲ ခုမွ ေန ့တိုင္းလုိလို ဖုန္းေတြ ဆက္ေနခဲ့ရတာလဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖုန္းဆက္သူက နားေထာင္သူျဖစ္ျပီး… ကိုယ္က ကိုယ့္အက်င့္အတိုင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့ ေနတတ္တာ။ သူ ့ဖုန္းသံေတြ စိတ္လာေတာ့ ေမေမက သံသယစကား တခြန္းေျပာခဲ့တယ္။ သံသယ…. ကိုယ္တုိ ့နွစ္ေယာက္ၾကားက အျဖဴေရာင္နံရံတခု ပါးသထက္ပါးလ်လာတာ ကိုယ္တကယ္ သတိမထားမိခဲ့တာပါ လူၾကီးေရ။ <br /><br />*****************************<br /><br />အျဖဴေရာင္ ဗလာစာရြက္ေပၚမွာ ခပ္ရွင္းရွင္းေရးထားတဲ့ ကဗ်ာသိပ္မဆန္လွတဲ့ စာတေစာင္ကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ အလြတ္ရတဲ့ အထိ ကိုယ္ဖတ္ေနမိခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာတခုက ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္ၾကားကို ခပ္ဆိတ္ဆိတ္၀င္လာျပီး ပါးလ်ေနတဲ့ နံရံပါးပါးကို ျဖိဳခ်ခဲ့သလဲ။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ေမးလိုက္။ အေျဖေတြေျဖလိုက္။ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေရလုိက္နဲ ့။ တေယာက္ထဲ ရူးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ။<br /><br />ကိုယ့္နာမည္ကို တိုးတိုးေလးတလံုးထဲ သူေခၚတဲ့အခါ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သူ ့ကို ေပးဖို ့အေျဖတခု ဘာေၾကာင့္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့သလဲ။ ထူးဆန္းလိုက္တာ လူၾကီးေရ။ ဆယ္နွစ္လံုးလံုး ကိုယ့္နံေဘးမွာ သူရွိေနတုန္းက ဘယ္မွာ သြားေရာက္ခိုပုန္းေနခဲ့တဲ့ အဲဒီအရာက ခုက်မွ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္ၾကားကို ရုတ္တရက္ ေရာက္လာခဲ့သလဲ။ သူေပးခဲ့တဲ့ အေကာင္ေလးတေကာင္နဲ ့တူတဲ့ ေဘာပင္ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးကို မသံုးရက္ပဲ တိတ္တိတ္သိမ္းထားမိခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ကိုယ္တကယ္မသိေတာ့ဘူးေလ။<br /><br />*****************************<br /><br />ကိုယ္က ေစာင့္ဆို သူက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္က လာဆိုမွ သူလွမ္းလာခဲ့တယ္။ သူမ်ား သမီးရီးစားေတြလို ေပ်ာ္ရြွင္လြတ္လပ္မွ ု မရွိတဲ့ ကိုယ္ေပးတဲ့ဘ၀မွာ သူေနသားက်ေအာင္ ေနေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ္က ေနရစ္ခဲ့ဥိီး ဆုိေတာ့လဲ သူမတားရက္ပဲ တေယာက္ထဲ ေနခဲ့တယ္။<br /><br />တကယ္ဆို ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကပဲ ရူးမတတ္လြမ္းခဲ့တာ။ ကိုယ္တုိ ့ နွစ္ေယာက္ဆံုေနက် အင္းလ်ားကန္နံေဘးက သစ္ပင္ေလးကို ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေလး။ အင္းလ်ားကန္နံေဘးဆိုလို ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးမွ မဟုတ္တာ။ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ လူသူရွ ုပ္ေထြးတဲ့ ကိုယ္တို ့ရံုး အ၀င္၀က ခုံတန္းေလးေပါ့။ သူနဲ ့ျပန္ဆံုရဦးမွာလား… ျပန္မဆံုရေတာ့ဘူးလား… ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေနာက္ ေလာဘတၾကီးလုိက္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္က တကိုယ္ေကာင္းဆန္သူပါ ခ်စ္သူေရ။ တခါတခါ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို လြွင့္ပစ္ျပီး ကုိယ့္လက္ေလးကို ဖြဖြဆုတ္ကိုင္တတ္တဲ့ သူ ့ဆီသာ ထြက္ေျပးလုိက္ခ်င္မိတယ္။ လြမ္းတယ္ေမာင္။<br /><br />*****************************<br /><br />သူက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တဖြဖြမဆိုတတ္ေပမယ့္ အခက္အခဲေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ရရင္ မတည္မျငိမ္ေသြးပ်က္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ လူၾကီးဆန္လာေအာင္ မသိမသာ ပံုသြင္းေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားမိတဲ့အခါ… သူ ့ကို ကုိယ္အတန္တန္ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ သူက ဒါလုပ္လုိ ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အမိန္ ့ မေပးခဲ့ေပမယ့္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကို ပါးနပ္စြာ ခ်ျပေပးခဲ့တာ ကုိယ္ေတာင္ မရိပ္မိလုိက္ပဲ… ရိပ္မိသိရွိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သူခ်ျပေပးခဲ့တဲ့ လမ္းေပၚမွာ အေတာ္ေတာင္ ခရီးေရာက္ခဲ့ျပီေလ။<br /><br />သူ ့ဆီက ရင္ခုန္လိွ ုက္ေမာစရာ ကဗ်ာဆန္ဆန္လက္ေဆာင္ဘာတခုမွ မရခဲ့ဘူးေပမယ့္… သူ ့အေတြ ့အၾကံဳေလးေတြ ေ၀မွ်ရင္း… သူ ့အေတြးအေခၚေလးေတြ ျဖန္ ့ေ၀ရင္း… ေလာကၾကီးကို ရင္ဆိုင္တတ္ဖို ့ သူေပးခဲ့တဲ့အင္အားတခုဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အဖိုးမျဖတ္နိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္တခုပါပဲ။ သူေပးခဲ့တဲ့ သူေပးေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူေပးေနဦးမယ့္ အိမ္ေထာင္တခုရဲ့ အဆီအနွစ္ျဖစ္တဲ့ လွပတဲ့ သစၥာတရားနဲ ့ ေအးျမတဲ့ေမတၱာတရား လက္ေဆာင္ေလးေတြထက္ ကိုယ္က ဘာမ်ားလိုအပ္ဦးမွာလဲ။<br /><br />ဖခင္နဲ ့တူေသာခင္ပြန္း…<br />အကိုနဲ ့တူေသာခင္ပြန္း…<br />သူငယ္ခ်င္းနဲ ့တူေသာခင္ပြန္း… <br />ကိုယ့္ရဲ့ ခ်စ္ေသာေမာင္… ဒီေမြးေန ့မွသည္ ခ်စ္တဲ့ မိသားစုေလးနဲ ့အတူ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ ့ ေမြးေနေပါင္း ရာေထာင္ေသာင္းတိုင္ပါေစလုိ ့…။<br /><br />(25-Oct-2009 မွာ က်ေရာက္တဲ့ ခ်စ္ေသာခင္ပြန္းေမြးေန ့အမွတ္တရ)<br /><br />တန္ခူး<br />10:26pm 26-Oct-2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5970961902301632590-17161257370754290?l=laynuaye.blogspot.com' alt='' /></div>တန္ခူးhttp://www.blogger.com/profile/08326357917406062761noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-5970961902301632590.post-53950855047808396652009-10-15T12:04:00.000+08:002009-10-15T12:05:49.550+08:00ခ်စ္မမၾကီး မခင္မင္းေဇာ္က တက္ဂ္ထားတာေလးပါ။ အမွတ္တမဲ့ၾကည့္ရင္ လြယ္တယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္ေရးၾကည့္မွ အေတာ္ ဦးေနွာက္စားရပါတယ္။ အမွတ္တရတက္ဂ္ေပးတာ ေက်းဇူးပါ ခ်စ္မမေရ။ <br /><br />T for Takhu…<br /><br />1. What is your name : Takhu (တန္ခူးလမွာ ေမြးသူမို ့ေလ…)<br /><br />2. A four Letter Word : Time (အခ်ိန္နဲ ့ဒီေရသည္ လူကို မေစာင့္တဲ့…)<br /><br />3. A boy's Name : Twitpi (ေဟာ္လီ၀ုဒ္မင္းသား မဟုတ္ပါဘူး… ျမန္မာျပည္က နာမည္ေက်ာ္ တြတ္ပီ)<br /><br />4. A girl's Name : Tabitha Nauser (Singapore Idol 2009 contestant ပါ… အသက္ ၁၇နွစ္ထဲ ရွိေသးတဲ့ လွလဲလွ ခ်စ္စရာလဲေကာင္းတဲ့ ေကာင္မေလး… ဒါေပမယ့္ လူၾကိဳက္နဲတာ အံ့ၾသစရာ… ကိုယ္ကေတာ့ ၾကိဳက္တယ္ေလ…)<br /><br />5. An occupation : Teacher (လုပ္ခ်င္ျပီး မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္…)<br /><br />6. A color : Tomato (သားရဲ့ အၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္ေလ…)<br /><br />7. Something you'll wear : Tree Bulk (ေန ့တုိင္း သနပ္ခါးမလိမ္းရရင္ မေနနုုိုင္ပါဘူး…)<br /><br />8. A food : Tea leaf salad (အၾကိဳက္ဆံုး… ဘယ္အခ်ိန္ထေမးေမး စားခ်င္တယ္… ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရး အေျခအေနေၾကာင့္ ေ၀းခဲ့ရတာၾကာေပါ့ေလ…)<br /><br />9. Something found in the bathroom : Towel ( တဘက္က ေရခ်ိဳးရင္ မရွိမျဖစ္ေလ…)<br /><br />10. A place : Toa Payoh Buddhist temple ( ဘုရားတရားမေမ့တတ္သူပါ…)<br /><br />11. A